Marcos 6

Anötö ndê Yom Lêŋsêm Wakuc (BUK) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yisu mbu têŋ iŋ ndê malac-hu gi, ma iŋ ndê ŋgacsêŋomi sêŋkuc iŋ.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Têŋ bêc Sabat-ŋga daŋ iŋ sôc lôm wê-ŋga gi, ma gic hu kêdôhôŋ lau. Ma lau daêsam naŋ sêŋgô iŋ ndê yom, naŋ sêhêdaê ma sêsôm têŋ dandi, “Aluê! Iŋ ŋgac dec tap gêŋ hoŋ dindec sa yêc nde? Asa kêŋ gauc atu-tu dinaŋ têŋ iŋ, ma ŋaclai tu kôm gêŋ dalô-ŋga?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 Iŋ yac neŋ ŋgac naŋ muŋ-ŋga kôm gweleŋ kapenta-ŋga. Iŋ Maria ndê atuŋgac, ma Jems, Josep, Judas ma Saimon dôwa! Ma iŋ ndê lhuwêi sêmbo sêwhiŋ yac.” Ma ŋac atac lu-lu tu iŋ-ŋga.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Goc Yisu sôm têŋ ŋac, “Lau hoŋ sêtoc propet daŋ sa, tigeŋ yêc iŋ ndê malachu, iŋ ndê asidôwai ma iŋ dau ndê lau sêtoc iŋ sa dom.”
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Ma yêc gameŋ dinaŋ iŋ gitôm dom bu kôm gêŋ dalô daêsam. Iŋ kêŋ amba sac lau gêmbac tigeŋ-tigeŋ, ma kôm ŋac ŋayham sa.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ma iŋ hêdaê bu ŋac sêkêŋ whiŋ iŋ dom.
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Yisu mbwêc ndê ŋgacsêŋomi 12 sêtêŋ iŋ sêmeŋ, ma iŋ kêkiŋ ŋac lu-lu sêsa sêtêŋ malac ŋatô si, bu sênem mêtê lau. Ma iŋ kêŋ ŋaclai têŋ ŋac bu sêsoc ŋalau sac su yêc lau.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 — ausente —
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 — ausente —
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Têŋ ndoc mac asôc malac daŋ andi, ma lau sêkôc mac sa asôc ŋac si andu, naŋ ambo whiŋ ŋac e mac ahu malac dau siŋ.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Ma lau malac daŋ-ŋga bu sêkôc mac ti nem yom sa dom, goc atoŋ kop su yêc gahim têŋ ndoc mac ahu ŋac siŋ, bu atôc ŋac si giso asê.”
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Goc ŋac sêlhö si ma sem mêtê bu lau sênem si ŋalôm kwi ma sêhu mêtê sac siŋ.
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 Sêsoc ŋalau sac daêsam su yêc lau, ma sêmbac olib ŋakwi pi lau gêmbac daêsam ma sêkôm ŋac ŋayham sa.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Lau sic miŋ pi Yisu ŋapaŋ e iŋ ndê waê tiapa, ma Kiŋ Herod ŋgô ŋawaê pi iŋ whiŋ. Lau ŋatô sêsôm bu, “Yisu iŋ Jon, Ŋgac Kêku Lau-ŋga, naŋ tisa akêŋ lau batê-ŋga, ma bocdinaŋ iŋ kôc ŋaclai bu kôm gêŋ dalô.”
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Ma ŋatô sêsôm, “Mba! Iŋ ŋgac dec iŋ propet Elaija naŋ tisa akêŋ lau batê-ŋga.” Ma ŋatô sêsôm, “Mba! Iŋ propet daŋ tôm propet akwa-kwa.”
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Magoc têŋ têm Herod ŋgô yom dinaŋ pi Yisu, naŋ iŋ sôm, “Ŋgac dê mboe Jon, ŋgac naŋ aö gatim iŋ kachu kic, naŋ tisa akêŋ lau batê-ŋga.”
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 — ausente —
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 — ausente —
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 Tu Jon ndê yom-ŋga, Herodias êlêmê tac ŋandê têŋ iŋ ma tac whiŋ bu sêndic iŋ ndu. Magoc iŋ gitôm dom,
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 bu Herod kêyalê bu Jon iŋ ŋgac gitêŋ ti dabuŋ, dec töc Jon ma yob iŋ ŋapep. Herod tac whiŋ bu ŋgô Jon ndê yom, magoc Jon ndê yom kôm iŋ gauc gêm yom daêsam.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Tiŋambu Herodias tap lêŋ daŋ sa bu lau sêndic Jon ndu. Têŋ Herod ndê bêc dinda kôc iŋ-ŋga, naŋ Herod ndê mwasiŋ daŋ ma kêgalêm iŋ ndê lau atu-tu, ti lau bata siŋ-ŋga, ma lau bata Galili-ŋga.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Ŋac sêndöc mwasiŋ dau ŋalôm ma Herodias atuwê sôc meŋ ma tê wê. Gêŋ dau kôm Kiŋ Herod ti ndê ŋacleŋ hoŋ atac ŋayham kêlêc. Goc iŋ sôm têŋ bawhê dau, “Am ndac gêŋ bocke naŋ am atac whiŋ, ma wakêŋ têŋ am.”
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ma iŋ kêmatiŋ yom têŋ iŋ bocdec bu, “Gêŋ naŋ am bu ndac, naŋ aö wakêŋ têŋ am, tôm aö wawhê neŋ wapa hoŋ kôc ndi toŋ lu ma wakêŋ toŋ daŋ têŋ am.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Goc bawhê dau sa gi ma ndac dinda, “Aö wandac gêŋ sake?” Ma dinda ô yom ma sôm, “Am ndac Jon, Ŋgac Kêku Lau-ŋga ndê ŋagôlôŋ.”
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Goc bawhê dau kac dau kwi ma kêti mbu têŋ Kiŋ Herod gi, ma sôm têŋ iŋ bu, “Aö tac whiŋ bu kwahic dec, am tim Jon, Ŋgac Kêku Lau-ŋga ndê kachu kic, goc kêŋ iŋ ndê ŋagôlôŋ sip pele daŋ ma kêŋ têŋ aö, bu walic pi tanôŋ bu iŋ mbac ndu ŋandô.”
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Yom dau kôm Kiŋ Herod ŋalôm ŋawapac atu, tigeŋ tu iŋ kêmatiŋ yom yêc ŋacleŋ hoŋ aŋgô-ŋga, dec kôm tôm bawhê dau ndac.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Ma ŋagahô iŋ kêkiŋ ŋgac daŋ bu ndic Jon ndu ma kôc iŋ ŋagôlôŋ mbu meŋ. Ŋgac dau sôc gapocwalô gi, tim Jon ndê kachu kic,
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 ma kêŋ ŋagôlôŋ sip pele daŋ. Goc kôc sa gi kêŋ têŋ bawhê, ma bawhê kêŋ têŋ dinda gêlic.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Têŋ têm Jon ndê sêŋomi sêŋgô gêŋ dau ŋawaê, naŋ sêmeŋ ma sêkôc iŋ ndê ŋamlaŋ sa, ma si sêŋsuhuŋ.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Ŋgacsêŋomi naŋ Yisu kêkiŋ ŋac sêsa si, naŋ sêmbu sêtêŋ iŋ sêmeŋ, ma sic miŋ pi gêŋ hoŋ naŋ sêkôm, ma yom naŋ sêndôhôŋ têŋ lau.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Têŋ têm dinaŋ lau daêsam sêwê sêtêŋ Yisu sêmeŋ ŋapaŋ, dec ŋasawa mba bu iŋ ti ndê lau sêneŋ gêŋ. Tu dinaŋ-ŋga dec iŋ sôm têŋ ŋac, “Mac tamwasêm awhiŋ aö, ma yac dasa gameŋ sawa daŋ dandi, ma taŋwhaŋ dauŋ.”
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Bocdinaŋ ŋac sêpi waŋ daŋ bu sêlhö sêtêŋ gameŋ sawa daŋ sêndi.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Magoc lau daêsam sêlic ŋac sêpi waŋ ma sêŋyalê bu Yisu ti ndê lau. Bocdinaŋ lau akêŋ malac hoŋ yêc gameŋ dinaŋ sêŋkuc ŋac, sênti sêmbo baö ma sêhôc gêlêc ŋac.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Têŋ têm Yisu ti ndê ŋgac-sêŋomi sêsôc baö si, iŋ gêlic lau daêsam dinaŋ ma tawalô ŋac, bu ŋac sêtôm domba naŋ si ŋgac yob ŋac-ŋga mba. Dec iŋ gic hu kêdôhôŋ yom daêsam têŋ ŋac.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Sêmbo e telha sa, goc Yisu ndê ŋgacsêŋomi sêtêŋ iŋ si ma sêsôm, “Gameŋ dindec gameŋ sawa, ma ac pacndê.
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 Kêŋ lau dau sêlhö sêtêŋ malac ti gameŋ ŋamakê-ŋga sêndi, bu sênemlhi gêŋ sêneŋ-ŋga.”
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Magoc Yisu sôm, “Mba! Mac daôm akêŋ gêŋ têŋ ŋac sêneŋ.” Ma ŋac sêô yom ma sêsôm, “Lau dindec ŋac lau daêsam andô! Yac bu anemlhi bolom ŋa mone atu gitôm †denarii 200, dec oc tôm bu ŋac hoŋ sêneŋ ŋagec-ŋagec. Yac akôm bocdinaŋ, a?”
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 M a iŋ ndac, “Mac nem bolom hiŋga ndöc? Andi alic.” Ma ŋac si sêlic goc sêmbu sêmeŋ ma sêsôm, “Yac mba bolom limdaŋ, ma i lu sêndöc.”
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Goc Yisu sôm têŋ ŋac bu sêkêŋ lau hoŋ sêndöc sic titoŋ-titoŋ sêndöc kwaŋ.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Ma lau hoŋ sêndöc sic titoŋ-titoŋ, toŋ ŋatô gitôm lau 100, ma ŋatô gitôm 50.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Goc Yisu kôc bolom limdaŋ ma i lu sa, tatac undambê ma gêm mbec, goc pô bolom kôc-kôc, ma kêŋ têŋ ŋgacsêŋomi bu sêndic sam têŋ lau. Goc iŋ kôm bocdinaŋ pi i lu.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Lau hoŋ seŋ gêŋ e hôc ŋac dôŋ.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Ma tiŋambu ŋgacsêŋomi sic bolom ti i ŋadêlê sa sip gatop 12 e meŋhu.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Yisu gôlôm lau toŋ atu dinaŋ, ma lauŋgac naŋ sêmbo toŋ dau ŋalôm ma seŋ gêŋ, naŋ si namba gitôm 5,000.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Têŋ têm dinaŋ Yisu kêŋ ndê ŋ gacsêŋomi sêpi waŋ daŋ si, ma kêkiŋ ŋac sêmuŋ iŋ sêpi bugictoŋ ŋadaŋga, bu sêtêŋ malac Betsaida sêndi. Ma iŋ dau mbo baö bu kêŋ lau toŋ atu dinaŋ sêlhö si.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Iŋ hu ŋac siŋ su, goc pi lôc daŋ gi bu teŋ mbec.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 Ŋasec sa su, ma waŋ dau sa bugictoŋ ŋalhu, ma Yisu tawasê mbo baö.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Iŋ gêlic ndê ŋgac-sêŋomi sêhêc waŋ ŋaŋga, bu mbu atu kêsêlêŋ ma puc ŋac dôŋ. Têŋ ôbwêc lôm iŋ kêsêlêŋ mbo bu ŋahô, ma sa têŋ ŋac gi. Iŋ bu hôc gêlêc ŋac,
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 magoc têŋ ndoc sêlic iŋ kêsêlêŋ mbo bu ŋahô, ŋac gauc gêm bu sêlic ŋalau daŋ. Ŋac sêmbwêc atu,
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 bu ŋac hoŋ sêlic iŋ ma sêtöc dau. Magoc ŋagahô iŋ sôm yom têŋ ŋac bu, “Ŋalôm pêŋ dôŋ ma atöc daôm dom, bu aö dauŋ dindec!”
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Goc iŋ kêsêlêŋ têŋ ŋac ma pi waŋ gi. Ma mbu timalô ma binôŋ sip. Ŋac sêhêdaê ŋandô,
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 ŋahu bu ŋac sêlic gêŋ naŋ iŋ kôm pi bolom ti i, magoc ŋac si gauc sa dom pi iŋ ndê ŋaclai. Ŋac si ŋalôm ŋadandi.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Ŋac sêhôc asê malac Genesaret yêc bugictoŋ ŋadaŋga, ma sêsô waŋ dôŋ.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Ŋac sêsip baö si ma ŋagahô lau sêŋyalê bu Yisu.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Goc sênti sêtêŋ malac hoŋ yêc gameŋ dinaŋ, ma sêkêŋ Yisu ŋawaê. Ma tiŋambu lau sêmbalaŋ si lau gêmbac sêtêŋ malac bocke naŋ sêŋgô bu Yisu mbo.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Ma malac atu ti sauŋ, me gameŋ ŋamakê-ŋga bocke naŋ Yisu mbo, naŋ lau sêtoc si lau gêmbac sêyêc maket ŋamala, ma sêteŋ Yisu bu ŋac sêmasec iŋ me bu sêmasec iŋ ndê ŋakwê ŋambwa. Ma lau hoŋ naŋ sêmasec iŋ, naŋ ŋamlic ŋayham sa.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.