Lucas 11

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Mbwɛ nhɔ́g Yesuɛ ambɛ́ hǒm, ákânneʼ. Áde ámáá akáne awě mbapɛɛ nhɔ́g anláá mɔ́ aá, “A-Sáŋ, yə́géd sé ngáne békânnɛɛ́ ngáne Jɔnɛ án'yə̄gēdtē ábē bembapɛɛ.”
1 E aconteceu que, estando ele a orar num certo lugar, quando acabou, lhe disse um dos seus discípulos: Senhor, ensina-nos a orar, como também João ensinou aos seus discípulos.
2 Yesuɛ anláá bɔ́ aá, “Nzé nyêhɛde akáne, nyéhɔ̂b bán,
2 E ele lhes disse: Quando orardes, dizei: Pai, santificado seja o teu nome; venha o teu Reino;
3 Bǎg sé echɛd ndyééd e epun é bǐn mbwɛ tɛ́ɛ́.
3 dá-nos cada dia o nosso pão cotidiano;
4 Lagsɛ́n sé ḿmɛd mbéb,
4 perdoa-nos os nossos pecados, pois também nós perdoamos a qualquer que nos deve; e não nos conduzas em tentação, mas livra-nos do mal.
5 Dɔ́ɔ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Nzé ewóó wɛ̌n, boŋ ekií áwē melúde wɛɛ́, ‘Amúɛ̄, bál mɛ eʼwɛle éʼláán hɛ̂,
5 Disse-lhes também: Qual de vós terá um amigo e, se for procurá-lo à meia-noite, lhe disser: Amigo, empresta-me três pães,
6 sôn, nkúdé nken awě achabé abíd, awem nsón-a-echoŋ apedé áwêm. Meewóo-ʼáa chǒm-ɛ́ɛ ńchágtanné mɔ́.’
6 pois que um amigo meu chegou a minha casa,
7 Boŋ ane wɛ̌n mɔ́-ʼɛ atǐmtɛ́né wɛ á ndáb-te aá, ‘Weétagté mɛ. Mmaá mɛ ekob adib, syáābe ábêm bǎn sêmaá anaa ásē. Méehɛnlé apáde ásē âbɛ wɛ chǒmchǒm.’
7 se ele, respondendo de dentro, disser: Não me importunes; já está a porta fechada, e os meus filhos estão comigo na cama; não posso levantar-me para
8 Ńláa nyé á mbále mɛɛ́, saké ké echoŋ éche nyédíí, chɔ́ɔ épād mɔ́ ásē. Boŋ abádnɛn áde wɛ́bādnɛ̄nnē wɛ̌n, dɔ́ɔ dɛ́kə̌ŋ boŋ apádé ásē, ábɛ̄ wɛ kéchéé éche éhɛdɛɛ́.
8 Digo-vos que, ainda que se não levante a dar- por ser seu amigo, levantar-se-á, todavia, por causa da sua importunação e lhe dará tudo o que houver mister.
9 Nlâŋge nyé nɛ́n mɛɛ́, hɛdɛ́n Dyǒb, ǎbɛ̌ wɛ. Hɛ̌d, Dyǒb dɛ́bɛ̌l enyín, kǔm ekob, Dyǒb dɛ́dibnéd wɛ.
9 E eu vos digo a vós: Pedi, e dar-se-vos-á; buscai, e achareis; batei, e abrir-se-vos-á;
10 Áyə̄le kénzɛ́ɛ́ awě ahɛ̌dné Dyǒb, ǎkǔd, awě ahɛdé-ʼɛ, ǎnyīn. Kénzɛ́ɛ́-ʼɛ awě akumé ekob, Dyǒb dɛ́dibnéd mɔ́.
10 porque qualquer que pede recebe; e quem busca acha; e a quem bate, abrir-se-lhe-á.
11 Nyé besáá bé bǎn, nyé ahéé mwǎn áhɛdɛ́nné súu, boŋ mɔ́-ʼɛ átimé ébagé mɔ́ nyə̌?
11 E qual o pai dentre vós que, se o filho lhe pedir pão, lhe dará uma pedra? Ou também,
12 Káa nzé ahɛ̌dné wɛ akii á kúb, boŋ wɛ-ʼɛ étimé ébagé mɔ́ ngabobɛ a mpwɛn?
12 Ou também, se lhe pedir um ovo, lhe dará um escorpião?
13 Nzé eʼbébtéd éʼ bad nɛ́ɛ nyé nyébage ábɛn bǎn kəse é bwěm, tɔ́gtɛ́n-naá echɛn Sáŋ awě adé ámīn? Chán-nɔ̄ éebaá bad Edəə́dəŋ éche Ésáá ábe béhɛ́dné mɔ́ chɔ́.”
13 Pois, se vós, sendo maus, sabeis dar boas dádivas aos vossos filhos, quanto mais dará o Pai celestial o Espírito Santo àqueles que lho pedirem?
14 Epun ehɔ́g, Yesuɛ abídtéʼáá mod edəə́dəŋ é mbéb áte éche ênkwǐd ane mod ebóbé. Áde émáá mɔ́ abíd áte, ane mod ambootéd dyam ahɔ́b. Nɛ́n, dénkōbēd ndun e mod echě ebédé áhed menyáké bwâmbwam.
14 E estava ele expulsando um demônio, o qual era mudo. E aconteceu que, saindo o demônio, o mudo falou; e maravilhou-se a multidão.
15 Boŋ nguse é bad énhɔ̄b bán “Bɛlzɛbulɛ, kə̂ŋ e eʼdəə́dəŋ bé mbéb mɔ́ɔ abage mɔ́ ngíne âbíded bad eʼdəə́dəŋ bé mbéb áte.”
15 Mas alguns deles diziam: Ele expulsa os demônios por Belzebu, príncipe dos demônios.
16 Bémpēe ábe béhɛ́déʼáá mɔ́ akəg áte bénhɔ̄b bán, álúmed bɔ́ eʼchemléd ábe éʼhúú ádyōb.
16 E outros, tentando- o, pediam-lhe um sinal do céu.
17 Mɔ́-ʼɛ ambíí ḿmāb mewêmtɛn, né-ɔɔ́, anláá bɔ́ aá, “Aloŋ ké ahéé áde ákábné áte, boŋ nchemtɛn méesɛ̌, dɛ́bēb. Abum á ndáb áde nchemtɛ́n-nɛ méesɛ̌, dɔ́mpē dɛ́pāŋtēd áte.
17 Mas, conhecendo ele os seus pensamentos, disse-lhes: Todo reino dividido contra si mesmo será assolado; e a casa
18 Nzé édé bán, nkamlɛn ḿme Satanɛ ńkábné áte, chán-nɔ̄ mɛ́hɛnlé atyéem? Nhɔ́be nɛ̂ áyə̄le nyêhɔ́bé bán, mbídteʼ bad eʼdəə́dəŋ bé mbéb áte ne ngíne echě Bɛlzɛbulɛ.
18 E, se também Satanás está dividido contra si mesmo, como subsistirá o seu reino? Pois dizeis que eu expulso os demônios por Belzebu.
19 Nzé ngíne eche Bɛlzɛbulɛ chɔ́ɔ ḿbɛnladté âbíded bad eʼdəə́dəŋ bé mbéb áte, né ngíne eche nzɛ́ɛ́-ʼɔ̄ ábɛ̄n bad ábe bébídte eʼdəə́dəŋ bé mbéb bébɛnladté? Běn bɔ́ɔ bɛ́kwid nyé nkáá.
19 E, se eu expulso os demônios por Belzebu, por quem
20 Boŋ ngáne édíí nɛ́n bán ngíne e Dyǒb chɔ́ɔ ḿbɛnladté âbíded bad eʼdəə́dəŋ bé mbéb áte, nɛ̂ álûmte nɛ́n bán nkamlɛn ń Dyǒb ḿpédé átîntê echɛ̂n.
20 Mas, se eu expulso os demônios pelo dedo de Deus, certamente, a vós é chegado o Reino de Deus.
21 Nzé ngíne e mod ebǒŋsɛ́né yə̌l, enɔne ádē dyad, échē chǒm ké ehɔ́g éekagké hǒm.
21 Quando o valente guarda, armado, a sua casa, em segurança está tudo quanto tem.
22 Boŋ nzé mod awě atómé mɔ́ ngíne, abúlé mɔ́ áte, abwɔ̌gké-ʼɛ mɔ́, abɛlé ákōbɛ̄n bwěm ábe áwannɛɛ́ nzum, ákabtéd-tɛ bwěm ábe ákóbné mɔ́.
22 Mas, sobrevindo outro mais valente do que ele e vencendo-o, tira-
23 Né-ɔɔ́, kénzɛ́ɛ́ awě eésɛ̌ ne mɛ, né atə̂ŋgan mɛ. Ane awě eewóŋgán mɛ âlad, apáa páán.
23 Quem não é comigo é contra mim; e quem comigo não ajunta espalha.
24 “Nzé edəə́dəŋ é mbéb ébídé mod áte, ébɛlé ébwāgē á ehyáŋge âhɛd abwɔ́g áde ákɔ̂mmɛɛ́ áte. Nzé éekude, ébɛlé éhɔ́b aá, ‘Mɛ̌tǐm ámbīd á ndáb eche mémbīdtē áte.’
24 Quando o espírito imundo tem saído do homem, anda por lugares secos, buscando repouso; e, não
25 Apɛ áde épagké-ʼɛ, ébɛlé étán nɛ́ɛ ndáb ésáá áte, bénábpé-ʼɛ chɔ́ áte.
25 E, chegando, acha-
26 Hɛ́ɛ ékagké bɔɔb, ékɛ épɛ̄ɛ̄n eʼdəə́dəŋ bé mbéb bémpēe saámbé ábe éʼdé ebébtéd tómaa mwěn, boŋ éʼhyɛ éʼsɔ́l ane mod áte, éʼbwóg-kɛ eʼdii áhed. Ákên eched, ane mod abâg ebébtéd tómaa ngáne ánsēbɛ̄ɛ̄ abɛ́.”
26 Então, vai e leva consigo outros sete espíritos piores do que ele; e, entrando, habitam ali; e o último estado desse homem é pior do que o primeiro.
27 Bɔɔb-pɔɔ́ áde Yesuɛ áhɔ́bé nɛ̂, mmwaád nhɔ́g átîntê e bad, ankánéd ehɔ́b ámīn aá, “Nnam ḿbɛ̂ ne abum áde áchyáá wɛ, ne abíi áde ámwáŋté wɛ.”
27 E aconteceu que, dizendo ele essas coisas, uma mulher dentre a multidão, levantando a voz, lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe e os peitos em que mamaste!
28 Yesuɛ anhɔ́b aá, “Nnam mɛ́bɛ̄ dásɔ̄ né bad ábe béwógeʼ Eyale é Dyǒb, bébɛlé-ʼɛ ngáne éhɔ́bɛɛ́.”
28 Mas ele disse: Antes, bem-aventurados os que ouvem a palavra de Deus e a guardam.
29 Amute á bad dêmbootéd akəl. Hɛ́ɛ Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ nɛ́n aá, “Nyoŋgɛl eʼchii edíi nyoŋgɛl e eʼbébtéd éʼ bad. Béhɛde eʼchemléd bé menyáké anyín, boŋ béekudté, nzése eʼchemléd bé menyáké ábě Jonaa.
29 E, ajuntando-se a multidão, começou a dizer: Maligna é esta geração; ela pede um sinal; e não lhe será dado outro sinal, senão o sinal do profeta Jonas.
30 Nyaa eche Jonaa ámbɛ̄ɛ̄ nɛ́ɛ eʼchemléd wɛ́ɛ bad bé Ninivɛ, chɔ́ɔ Mwǎn-a-Moonyoŋ ábɛ̄ɛ̄ wɛ́ɛ enɛ́n nyoŋgɛl e bad.
30 Porquanto assim como Jonas foi sinal para os ninivitas, assim o Filho do Homem
31 Á Mbwɛ mé Nkáásé, mmwaád awě akamlánnáá aloŋ á Sɛba, ǎnyemé á soŋ-tê, nchoo ne nyoŋgɛl e bad bé eʼchii. Ǎbīd mbóŋ echě ěkwid bɔ́ nkáá. Bɛ́kwɛ̌ nkáá áyə̄le ambíd se nchabnede wɛ́ɛ nkǒŋsé ńsógé, âhyɛ dɛ́wóglɛn mam mé debyɛ́ɛ́ ḿme Solomonɛ áyə́gtéʼáá. Boŋ chii nɛ́n mod adé hɛ́n awě átómé Solomonɛ.
31 A rainha do Sul se levantará no Dia do Juízo com os homens desta geração e os condenará; pois até dos confins da terra veio ouvir a sabedoria de Salomão; e eis aqui está quem é maior do que Salomão.
32 Á Mbwɛ mé Nkáásé bad bé Ninivɛ bɛ́nyemé á soŋ-tê nchoo ne enɛ́n nyoŋgɛl e bad. Bɛ́bīd mbóŋ echě ěkwīd enɛ́n nyoŋgɛl e bad nkáá, áyə̄le bad bé Ninivɛ bêntɛdé ḿmab mbéb áde Jonaa ânkalɛ́ɛ́ bɔ́ Eyale é Dyǒb. Boŋ chii nɛ́n mod adé hɛ́n awě atómé Jonaa.
32 Os homens de Nínive se levantarão no Dia do Juízo com esta geração e a condenarão; pois se converteram com a pregação de Jonas; e eis aqui está quem é maior do que Jonas.
33 “Modmod eémāāʼɛ́ etrúkáŋ achod se ákōō chɔ́ káa akúdtɛ́n chɔ́ á ebwɔg-sɛ́. Boŋ abɛlé ákɛ̄lē chɔ́ dásɔ̄ ámīn, âbɛl boŋ kénzɛ́ɛ́ awě asɔ́le á ndáb, ányínne ekíde.
33 E ninguém, acendendo uma candeia, a põe em oculto, nem debaixo do alqueire, mas no velador, para que os que entram vejam a luz.
34 Dǐd dɔ́ɔ ádé ngáne etrúkáŋ é yə̌l e mod. Nzé dǐd ákɛ́nlé wɛ áte, echoŋ yə̌l esyəə́l chɔ́mpē ebɛlé ekɛ́lé. Boŋ nzé déēkɛ̂nle, yə̌l chɔ́mpē ebɛlé elón wɛ ne ehíntɛ́n.
34 A candeia do corpo é o olho. Sendo, pois, o teu olho simples, também todo o teu corpo será luminoso; mas, se for mau, também o teu corpo será tenebroso.
35 Né-ɔɔ́, nyêtóo, âbɛl chǒm éche ényînte nyé ekíde, éetimé abɛ́ chǒm éche étimteʼ nyé á ehíntɛ́n-tê.
35 Vê, pois, que a luz que em ti há não sejam trevas.
36 Nzé édé bán echoŋ yə̌l esyəə́l elóné ne eʼnyínɛn bé ekíde, ésebán ehíntɛ́n édé abwɔ́g ké ahɔ́g, né yə̌l ěmwaá áte, melemlem ngáne etrúkáŋ épɛntɛɛ́ ekíde.”
36 Se, pois, todo o teu corpo é luminoso, não tendo em trevas parte alguma, todo será luminoso, como quando a candeia te alumia com o seu resplendor.
37 Á póndé eche Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ nɛ̂, Farisia nhɔ́g, anchɛ́lé mɔ́ aá, áhyɛ búmɔ̄ bédyɛ̂ ndyééd áwe ndáb.
37 E, estando ele ainda falando, rogou-lhe um fariseu que fosse jantar com ele; e, entrando, assentou-se à mesa.
38 Né-ɔɔ́ ankɛ̌, asɔ́l á ndáb-te, búmɔ̄ bédyɛ̄ɛ̄ á tébelɛ. Ane Farisia ambɛ́ menyáké ânyín bán Yesuɛ eéwopɛɛ́ mekáá ngáne éhɛ́dnádtáá, boŋ ábootéd ndyééd adyɛ́.
38 Mas o fariseu admirou-se, vendo que se não lavara antes do jantar.
39 Dɔ́ɔ Sáŋgwɛ́ɛ́ álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “Nɔnéʼ, nyé Befarisia, nyêwobpe mbwendé ne dǐsɛ ámbīd e ebwɔ́g, boŋ adum á bwěm ne ebébtéd bɔ́ɔ bélóné áwɛn nlém-tê.
39 E o Senhor lhe disse: Agora, vós, fariseus, limpais o exterior do copo e do prato, mas o vosso interior está cheio de rapina e maldade.
40 Eʼdimdim éʼ bad ngɛ̂n! Mod awě ahəgé ámbīd e ebwɔ́g, saá mɔ́ ahəgé kə́ə́ŋne áte-yɛ?
40 Loucos! O que fez o exterior não fez também o interior?
41 Boŋ nyétêd bwěm ábe éʼdé áwēd-te, nyébageʼ betóótōkɛ̄ bé bad. Né chǒm ésyə̄ə̄l áyə̄l echɛ̂n ésāŋ.
41 Dai, antes, esmola do que tiverdes, e eis que tudo vos será limpo.
42 “Medim ne nyé, Befarisia! Nyêtéde ké meseb ne nduu ne byaá ábíníí éʼsyə̄ə̄l bémpēe, nyêbage Dyǒb doŋge nhɔ́g átîntê e moŋge dyôm. Boŋ nyéēhɛ̄dɛ̄ɛ̄ eʼboŋ bé nlém ne edəŋge é Dyǒb alúmed. Nyêntə́ŋgɛ́né ḿmɛ́n mésyə̄ə̄l abɛl, ésebán nyêchɔbteʼ ḿmíníí.
42 Mas ai de vós, fariseus, que dizimais a hortelã, e a arruda, e toda hortaliça e desprezais o Juízo e o amor de Deus! Importava fazer essas coisas e não deixar as outras.
43 “Medim ne nyé Befarisia! Nyêdəə metii mémbáá adyɛɛ á ndáb é mekáne, nyêdəə-ʼɛ melɛntɛn mé edúbé akud á dyɔn-tê.
43 Ai de vós, fariseus, que amais os primeiros assentos nas sinagogas e as saudações nas praças!
44 Medim ne nyé! Nyêdíi nɛ́ɛ soŋ éche ésɔ́ɔ́mé, éche bad bétómɛɛ́ ámīn, ésebán bébíí.”
44 Ai de vós, escribas e fariseus hipócritas, que sois como as sepulturas que não aparecem, e os homens que sobre
45 Dɔ́ɔ meléede a mbéndé nhɔ́g álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “A-meléed, nzé ehɔ́be nɛ̂ nɛ́dē né esyə́əʼ sémpē.”
45 E, respondendo um dos doutores da lei, disse-lhe: Mestre, quando dizes isso também nos afrontas a nós.
46 Yesuɛ ankwɛntɛ́n mɔ́ aá, “Medim ne nyémpē bemeléede bé mbéndé! Nyêpêmtad bad nted ḿme ńlɛ́lé apém, boŋ nyéběn nyéebanɛ́ɛ́ ké ekáá âpémed bɔ́ mɔ́.
46 E ele lhe disse: Ai de vós também, doutores da lei, que carregais os homens com cargas difíceis de transportar, e vós mesmos nem ainda com um dos vossos dedos tocais essas cargas!
47 Medim ne nyé! Áyə̄le nɛ́n, bekal béʼdəə́dəŋ ábe besóó bénwūūʼɛ́, nyêlóŋgé bɔ́ soŋ.
47 Ai de vós que edificais os sepulcros dos profetas, e vossos pais os mataram!
48 Né-ɔɔ́ nyêbídeʼ mbóŋ, nyêlûmte-ʼɛ bán, besóó bêmbɛl bwâm ngáne bénwūūʼɛ́ bekal béʼdəə́dəŋ. Nyé-ʼaá nyêlóŋgé bɔ́ soŋ.
48 Bem testificais, pois, que consentis nas obras de vossos pais; porque eles os mataram, e vós edificais os seus sepulcros.
49 Áyə̄le nɛ̂, Dyǒb ne ádē debyɛ́ɛ́ anhɔ́b nɛ́n aá, ‘Mɛ̌lōmē bɔ́ ábêm bekal béʼdəə́dəŋ ne bembapɛɛ bé nlómag, bɛ́wūū behɔ́g, béhəgké-ʼɛ ábíníí.’
49 Por isso, diz também a sabedoria de Deus: Profetas e apóstolos lhes mandarei; e eles matarão
50 Né-ɔɔ́, enɛ́n nyoŋgɛl e bad chɔ́ɔ ěkǔd nkɔ́gsɛn áyə̄le bekal béʼdəə́dəŋ bésyə̄ə̄l ábe ḿmāb mekií mésyɔ́gké se á mbooted mé nkǒŋsé,
50 para que desta geração seja requerido o sangue de todos os profetas que, desde a fundação do mundo, foi derramado;
51 mbooted ne mekií ḿme Abɛlɛ átiméʼ wɛ́ɛ Sakaria, awě bénwūūʼɛ́ átîntê e menyán mé mendɛ ne hǒm áde ásáá. Á mbále, enɛ́n nyoŋgɛl e bad ěkǔd nkɔ́gsɛn áyə̄le ḿmê mekan mésyə̄ə̄l.
51 desde o sangue de Abel até ao sangue de Zacarias, que foi morto entre o altar e o templo; assim, vos digo, será requerido desta geração.
52 “Medim ne nyé bemeléede bé mbéndé! Nyêkáá eʼkii bé ekob é debyɛ́ɛ́. Nyéběn nyéesaá asɔ́l, nyêkə́ə-ʼɛ bad bémpēe ábe béhɛde asɔ́l.”
52 Ai de vós, doutores da lei, que tirastes a chave da ciência! Vós mesmos não entrastes e impedistes os que entravam.
53 Áde Yesuɛ ásyəŋgɛɛ́ áhed âkɛ, bemeléede bé mbéndé ne Befarisia bêmbootéd mɔ́ ahɔ́b bwâmbwam, bésɛdté-ʼɛ ekud e mekan.
53 E, dizendo-lhes ele isso, começaram os escribas e os fariseus a apertá-lo fortemente e a fazê-lo falar acerca de muitas coisas,
54 Bébɛ́léʼáá ḿmɛ́n mésyə̄ə̄l âhíined mɔ́ melám âbɛl békóbɛn mɔ́ awusé.
54 armando-lhe ciladas, a fim de apanharem da sua boca alguma coisa para o acusarem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.