Atos 7
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ARIB
1 Prisɛ ambáámbáa ansɛdéd Stefanusɛ aáken, “Ḿmɛ́n mekan mésyə̄ə̄l ḿme ábɛ́n bad béhɔ́bé wɛ áyə̄l, médé mbále-yɛ?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 Dɔ́ɔ Stefanusɛ ábóótédé bad bé káánsɛl pɔ́le akale. Anhɔ́b aá, “A-baányaŋ ne besáá ábêm, nyélâm metúu. Dyǒb dé ehúmé dêmpií echɛd sáŋ Abrahamɛ áde ábédé á mbwɔ́g e Mɛsopotemia, adɛ̂hɔ́b aá mɔ́kag adyɛɛ á dyad á Haran.
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Dyǒb dénlāā mɔ́ aá ‘Tɛdé echoŋ túmbé, étɛde-ʼɛ ádōŋ aloŋ ékag á ndɔɔb eche mɛ́lūmēdtē wɛ.’
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 Né-ɔɔ́, Abrahamɛ antɛdé ndɔɔb e Kaldeya áhyɛ ádyɛ̄ á dyad á Haran. Ámbīd e kwééd eche Abrahamɛ sáá, Dyǒb dêmbɛ̌l Abrahamɛ ákɛ ádyɛ̄ á ndɔɔb eche nyédíí áhed nɛ́n bɔɔb.
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Ene póndé Dyǒb dénkêmbaá Abrahamɛ ké abɛ̂n á ndɔɔb eche ándāāsɛ̄nnē mɔ́. Boŋ pɛn Dyǒb dênhɔ́b nɛ́n aá ene ndɔɔb ěsuunéd bɔ́ ḿme mbyaa. Póndé eche Dyǒb dénláá-ʼɛ́ Abrahamɛ nɛ̂, eenkênwálɛ́ɛ́ mwǎn ké nhɔ́g.
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 Dyǒb dénlāā mɔ́ nɛ́n aá, ‘Ḿmôŋ mbyaa mɛ́bɛ̄ beken á aloŋ á bad bémpēe. Áwed-taá bɛ́bɛ̄ɛ̄ betâŋ, békūd-tɛ metuné etûn é póndé éche édé dyam mbwɔ́kɛl é mwɛ̌ éniin.
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 Boŋ mɛ̌kɔ̄gsɛ̄n ádê aloŋ á bad áde bɛ́bɛnlɛ́ɛ́ nɛ́ɛ betâŋ. Ámbīd enɛ̂, ḿmôŋ mbyaa mɛ́bīd á aloŋ-tê wɛ̂, bétīm áyə̄l e ádɛ́n abwɔ́g á hǒm, békānnē á dǐn ádêm áhed.’
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 Hɛ́ɛ Dyǒb ábɛ́lé boŋ Abrahamɛ ápɛ̄ á nchemtɛn ne mɔ́ tə̂ŋgɛne ngáne béyagɛɛ́ bad, nɛ̂ŋgáne eʼchemléd bé melɛ̌ ḿme Dyǒb ámwédé ne ábē bad. Né-ɔɔ́, Abrahamɛ an'yǎg awe mwǎn Aisigɛ ámbīd e eʼpun saámbé áde béchyáá mɔ́. Aisigɛ mɔ́-ʼɛ an'yǎg awe mwǎn Jakɔbɛ, Jakɔbɛ mɔ́-ʼɛ áyāg ábe bǎn dyôm ne bébɛ ábe bédé ábɛ̄d betaa.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 “Ábê betaa bénwōōn mwǎnyaŋ nhɔ́g, Josɛbɛ kɔ́njí á nlém-tê. Né-ɔɔ́, bénsōm mɔ́ nɛ̂ŋgáne ntâŋ. Bad ábe bénsōmmē mɔ́ áwāb, bênkɛɛ́n mɔ́ á aloŋ á Egipto. Boŋ Dyǒb démbɛ̄ mɔ́ ámbīd,
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 ábɛ̄l-lɛ atóm metake mésyə̄ə̄l áte. Dyǒb dêmbɛ̌l Farao kə̂ŋ e Egipto anwógɛ́n Josɛbɛ menyiŋge ábɛ̄-ʼɛ Josɛbɛ debyɛ́ɛ́, áde ápédé áwe áʼsō. Nɛ́n dêmbɛ̌l Farao ambɛ̌ Josɛbɛ atii á ngɔ́menaa ámīn e aloŋ ne ámīn e ábē bwěm éʼsyə̄ə̄l.
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 Ámbīd enɛ̂, nzaa e ngíne empɛ̌ á aloŋ á Egipto ne á aloŋ á Kanahan. Ene nzaa empɛɛ́n metake mé ngíne, ábɛ̄d betaa bénkênwóŋ-ʼaá ndyééd eche bédyágkē.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Né-ɔɔ́, áde Jakɔbɛ áwógé bán ndyééd edé á Egipto, anlóm ábe bǎn áwed. Nɛ́dē ábɛ̄d betaa. Nɛ̂ dɔ́ɔ ábédé bɔ́ ngen eʼsó âkɛ áwed.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Áde bǎn ábe Jakɔbɛ békíí á Egipto ngen éche élóntɛ́né ébɛ, Josɛbɛ ampalé yə̌l áte wɛ́ɛ baányaŋ. Hɛ̂ dɔ́ɔ Farao ásóŋtɛ́né tə̂ŋgɛne túmbé echě Josɛbɛ.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 Né-ɔɔ́, Josɛbɛ anlyə́gtɛ́n baányaŋ aá béláa sáá Jakɔbɛ, áhyag ne eche túmbé esyəə́l á Egipto. Bɔ́ moosyəə́l bébédé móom mé mod saámbé ne bétáan.
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 Dɔ́ɔ Jakɔbɛ bɔ́ moosyəə́l békíí á Egipto. Áwed-taá mɔ́ ne ábe bǎn, betaa ábe syánē bêndyɛɛ́ʼɛ́ kə́ə́ŋ béwɛ́-ʼɛ.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Ámbīd e nɛ̂, béntēd bɔ́ ndim bésūɛ̄n ámbīd á dyad á Shekɛm, bélímé mɔ́ áwed á ndɔɔb echě Abrahamɛ ánchanɛ́nné mɔné wɛ́ɛ bǎn bé túmbé e Hamɔ.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 “Áde póndé ékwógé apɛ echě Dyǒb dɛ́lōnēdtē dyam áde ánlāāʼɛ́ Abrahamɛ aá mɔ́ɔ̄bɛ̌l, mesoŋgé ḿme ábɛ̄d bad ábe bébédé á Egipto mêmmǎd achə́ge bwâmbwam.
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 Kə́ə́ŋne á asóg, kə̂ŋ empée echě enkêmbíí myaŋgó ḿme Josɛbɛ, empɛ̌ á nkamlɛn.
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 Anwóŋ akwâb tə̂ŋgɛne ábɛ̄d betaa átagté-ʼɛ bɔ́. Ankə̌ŋ bétɛ̄dē ábab bǎn á ebwɔ́g, âbɛl boŋ béwɛ̂.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 Ḿmê mesú dɔ́ɔ béchyáá Mosɛɛ. Abédɛ́ɛ mwǎn awě ambǒŋ bwâmbwam. Bêntɔgɛ́n mɔ́ á ndáb wɛ́ɛ sáá á etûn é ngɔn éláán.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Ámbīd enɛ̂ dɔ́ɔ bétɛ́dté mɔ́ á ebwɔ́g-te. Hɛ́ɛ mwǎn a mmwaád awě Farao ádíbté mɔ́, átēdē mɔ́ ngáne awě mwǎn, átɔgné-ʼɛ mɔ́ kə́ə́ŋ ákwogéʼ.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Bén'yə̄gēd Mosɛɛ debyɛ́ɛ́ á bad bé Egipto ásyə̄ə̄l kə́ə́ŋ abɛ́ ndəle e mod á nhɔ́btéd ne á mbɛltéd.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 “Áde Mosɛɛ ápédé móom mé mwɛ̌ méniin, mewêmtɛn mêmpií mɔ́ âkɛ dɛ́nyīn baányaŋ bé Israɛl.
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Antán ngáne mod a Egipto átagtɛɛ́ mwǎnyaŋ nhɔ́g. Dɔ́ɔ ákíí áhed âtimtɛn. Anwóŋgɛ́n mɔ́ áwúɛ́-ʼɛ ane mod a Egipto.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Mosɛɛ anwémtɛ́n aá ábē bad béchem nɛ́n bán Dyǒb áhɛde mɔ́ abɛnled âhúd bɔ́ á mekáá mé bad bé Egipto, boŋ bénkênnyínné nɛ̂.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Epun éche ébádtɛ́né, antán ábē bad bé Israɛl bébɛ běn ne běn béwaneʼ. Anhɛ̌d nzii eche áyālɛ̄ɛ̄ bɔ́ âkɔ́m nsaŋ. Dɔ́ɔ álâŋgɛɛ́ bɔ́ aá, ‘Éesaá mbále bán baányaŋ bɔ́ɔ nyédíí-yɛ? Chán-nɔ̄ nyé mod-tɛ́ áhɛdɛɛ́ waáb alɔ́gɛn?’
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 Boŋ ane mod awě ahɛdéʼáá waáb alɔ́gɛn nɛ̂, antínéd Mosɛɛ á nkəg ásɛdté mɔ́ aáken, ‘Nzɛ́-módɛ́ abagé kunze aá ékamlan ne âkáad sé?
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 Ehɛde mɛ́mpē awúu ngáne éwúú mod a Egipto chǎn-ɛ?’
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Awóg áde Mosɛɛ áwógé nɛ̂, ansǒb ákɛ̄ á mbwɔ́g e bad bé Midian. Áwed-taá ádyɛ́ɛ́ kə́ə́ŋ boŋ áchyāā ábe bǎn bé baachóm bébɛ.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 “Ámbīd e móom mé mwɛ̌ méniin dɔ́ɔ ángɛl épíídé Mosɛɛ á ehyáŋge. Empií mɔ́ a muú-te, ḿmé ménkōbɛ̄n mwǎ bwɛl. Nɛ́n ábédé bɛnbɛn ne mbɔɔd e Sinai.
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Áde Mosɛɛ ányíné ádɛ́n akan, menyáké ménkōb mɔ́. Ansídé bɛnbɛn aá mɔ́tôŋ anɔn bwâm, dɔ́ɔ áwógé ehɔ́b éche Sáŋgwɛ́ɛ́ nɛ́n aá,
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 ‘Mɛ́ɛ ndé Dyǒb áde ábôŋ betaa, Dyǒb áde Abrahamɛ, Aisigɛ ne Jakɔbɛ bébɛ́nléʼáá.’ Ne mbwɔ́g ń ngíne Mosɛɛ enkênchuʼɛ́ anɔn áhed.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 Hɛ́ɛ Sáŋgwɛ́ɛ́ álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá ‘Húd metámbé á mekuu áyə̄le abwɔ́g á hǒm áde étyéémé nɛ́n ádíi hǒm áde ásáá.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Nnyíné ngáne ábêm bad ábe bédé á aloŋ á Egipto békudɛɛ́ metake bwâmbwam. Nwógé ngáne béwennadté dɔ́ɔ nhyédé bɔ́ awôŋgɛn. Bɔɔb-pɔɔ́ hyǎg, mɛ̌lōm wɛ á Egipto.’
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 Anɛ́n Mosɛɛ mɔ́ɔ bad bé Israɛl bémbāŋgē á yə̌l boŋ bésɛdté mɔ́ bánken, ‘Nzɛ́-módɛ́ abagé wɛ kunze âkamlɛn ne âkáad sé?’ Mɔ́-ʼaá Dyǒb dénlōmmē âkamlɛn ne âsoŋ ábē bad. Nɛ́n dêmbenléd áde ángɛl êmpiíʼɛ́ mɔ́ áde bwɛl bénkōbpē muú.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 Mosɛɛ awed mɔ́ɔ ambídɛ́n bad bé Israɛl á Egipto. Ambɛ̌l ne eʼchemléd áwed ne á Eyəke é edíb é nkwɛ̌. Ambɛ̌l-lɛ menyáké ne eʼchemléd áde bébédé á ehyáŋge á etûn é móom mé mwɛ̌ méniin.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 Anɛ́n Mosɛɛ mɔ́ɔ anláá bad bé Israɛl aá, ‘Dyǒb dɛ́lōmē nyé nkal éʼdəə́dəŋ awě ǎbīd átîntê echɛ̂n melemlem nɛ̂ŋgáne álómé me.’
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Melemlem mé Mosɛɛ mɔ́ɔbédé nlatɛ́n ne ábɛ̄d bad á ehyáŋge. Abédé áwed ne ábɛ̄d betaa áde ángɛl eche Dyǒb dénlōmɛ̄nnē nlébtéd á Mbɔɔd e Sinai énhɔ̄bpē áwāb. Ḿmɛ́n nlébtéd ḿme Mosɛɛ ânkudté wɛ́ɛ ángɛl mɔ́ɔ syánē dédíí déhídɛɛ́.
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 “Ábɛ̄d betaa bénkênwógɛ́nné Mosɛɛ, boŋ bémbāŋ mɔ́ á yə̌l, bétimé béwēmtān âtim ámbīd á Egipto.
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 Áde Mosɛɛ ályə́gé adé á mbɔɔd e Sinai dɔ́ɔ bad bé Israɛl bélâŋgɛɛ́ mwǎnyaŋ Arɔnɛ bán, ‘Bɛlé sé bwěm ábe bɛ́bē nɛ̂ŋgáne myǒb ábe bɛ́lyə̄gēd sé áyə̄le séebíiʼɛ́ dyam áde ábɛ́nlédé ne Mosɛɛ awě ambídéd sé á Egipto.’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Hɛ́ɛ bébɛ́lé chǒm éche éwágné mwǎn a nyag boŋ bébootéd eʼlém awúu âbɛ chɔ́ mendɛ. Bêmbɛl kə́ə́ŋne ngande, âwóg menyiŋge ne chǒm éche bébɛ́nlé ḿmab mekáá.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 Dɔ́ɔ Dyǒb ákúnnédé bɔ́ mbíd boŋ áchennéʼ bɔ́ âkânned ngumɛ éche édé ámīn. Ébɛ́nlédé ngáne éténlédé á kálag e bekal béʼdəə́dəŋ nɛ́n bán,
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Tɛ́ndɛ echě dyǒb áde béchəgɛɛ́ bán Molɛk mɔ́ɔ nyémpēmmē.
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 Stefanusɛ ambɛ́ abád ámpē aá, “Áde ábɛ̄d betaa bébédé á ehyáŋge bénwōŋ Ebem é Dyǒb échě élûmte nɛ́n bán Dyǒb ádé ne bɔ́. Bénlōŋ chɔ́ nyaa echě Dyǒb dénlāāʼɛ́ Mosɛɛ aá álôŋ chɔ́. Nsáaned ḿme Dyǒb délūmēdtē Mosɛɛ mɔ́ɔ ánhīdtē.
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Ámbīd e póndé ábɛ̄d betaa bênkǒb ene tɛ́ndɛ á mekáá ḿme ábab besáá. Bénwālē chɔ́ áyə̄l áde bɔ́ɔbɛ Josua békóbné meloŋ ndɔɔb echě Dyǒb dênnanɛ́ɛ́ bɔ́ bad áte. Ene tɛ́ndɛ embɛ́ ebɛ́ áhed kə́ə́ŋne á póndé eché Dabidɛ.
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Nsimé ń Dyǒb ńhídéʼáá Dabidɛ. Né-ɔɔ́, ancháŋ Dyǒb aá ábɛ mɔ́ kunze mɔ́lōo Dyǒb áde Jakɔbɛ ábɛ́nléʼáá ndáb.
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 Boŋ Solomonɛ, Dabidɛ mwǎn, mɔ́ɔ̄ antǐm Dyǒb ene ndáb alóo.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 Boŋ kénɛ̂ Dyǒb á Ngum éēdyɛ̄ɛ̄ʼɛ́ á ndáb eché baányoŋ bélóŋné mekáá. Édé nɛ́n ngáne nkal éʼdəə́dəŋ nhɔ́g ahɔ́bé aá Dyǒb áhɔ́bé aá,
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 ‘Nkoŋ ḿmīn mɔ́ɔ̄ ńdé ádêm atii dé nkamlɛn,
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 Mměn meémaaʼɛ́ ábɛ́n bwěm abɛl-ɛ?’ ”
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 Stefanusɛ ambád ahɔ́b aá, “Nyêdíi bad ábe béwúú nló áte. Nyêlɛlé nlém á abum. Nyêkɔ́lé metúu áyə̄l e eyale é Dyǒb. Nyêdíi melemlem nɛ̂ŋgáne ábɛ̄n betaa, nyêtə̂ŋgan Edəə́dəŋ éche Ésáá.
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 Nkal éʼdəə́dəŋ ké nhɔ́g alyəgé áse awě enkênkǔd metake á mekáá ḿme ábɛn betaa-yɛ? Bénwūū mésɛ́nzɛ mé Dyǒb mésyə̄ə̄l ḿme seʼ bɔɔ́d mêmbɛ̌l ehə́ŋgé áyə̄l e epɛ éche Ane awě abɛle mekan ḿme métə́ŋgɛ́né. Nyé-ʼɛ bɔɔb nyêsómé mɔ́, nyêwúú-ʼɛ mɔ́.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Nyé běn-naá nyêkudé mbéndé éche Dyǒb álómé mbwiined ne éche ángɛl boŋ kénɛ̂ nyéehídɛɛ́ chɔ́.”
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Áde bad bé mbwɔ́g béwógé mekan ḿme Stefanusɛ áhɔ́bé, bênlǐŋ bwâmbwam kə́ə́ŋ yə̌l ésōgē bɔ́ áte.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Stefanusɛ-ʼɛ Edəə́dəŋ éche Ésáá énlōn mɔ́ áte. Nɛ́ɛ ánɔ́né ámīn ányīnēʼ ehúmé é Dyǒb, ányīnēʼ Yesuɛ ngáne átyéémé Dyǒb á ekáá émbáá.
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 Dɔ́ɔ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Nyénɔneʼ, nnyíneʼ nɛ́ɛ dyǒb ánédnédé, Mwǎn-a-Moonyoŋ átyéémé Dyǒb é ekáá émbáá.”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 Hɛ́ɛ bad bé mbwɔ́g béhédé esaád é ngíne békútɛ́n-nɛ metúu ne mekáá boŋ bɔ́ moosyəə́l bébōnlād mɔ́.Bélúme Stefanusɛ meláá|src="cn02154c.tif" size="span" ref="7.57"
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 Bêndol mɔ́ bésyəŋnéd mɔ́ á dyad-tê, bébootéd mɔ́ meláá alúm. Bad ábe béntyēēm mbóŋ âkɔ́gsɛn Stefanusɛ bénhūd ḿmāb nkob áyə̄l békɛ bébānē áʼsō-te wɛ́ɛ kɔ́demod pɔ́g bán Sɔɔlɛ ánɔne bɔ́.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Áde bélúmɛɛ́ Stefanusɛ meláá nɛ̂, ankáné aá, “A-Sáŋgú Yesu, mmǒŋ kǒb échêm edəə́dəŋ.”
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Dɔ́ɔ ábwɔ́gé mebóbóŋ boŋ ákāntē ehɔ́b ámīn aá, “A-Sáŋ, lagsɛ́n bɔ́ ḿmɛ́n mbéb ḿme bébɛlɛɛ́.” Amaá-aá ahɔ́b nɛ̂, awɛ́-ʼɛ.
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.