2 Coríntios 12
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs VC
1 Mɛ̌bɛ̄ ńkumé ekáá á tə̂l. Kénɛ́ɛ édíí bán nê déēwōŋgānnē. Boŋ mɛ̌kɛ̌ áʼsō âláa nyé tə̂ŋgɛne ndɔ́g éche ńnyíné ne mekan ḿme Sáŋgwɛ́ɛ́ álúmté mɛ.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Mbíí dyam áde dêmbɛnléd ne mod awě adúbpé Krǐstəə nhɔ́g. Dyôm á mwɛ̌ ne ńniin áde átómé ámbīd, Dyǒb dênsog mɔ́ ákɛ̄ɛ̄n mɔ́ ádyōb á ndə́gke echě etómtɛ́né achab ámīn. Meebíiʼɛ́ ké ankɛ̌ áwed á ekob é yə̌l kéʼɛ á edəə́dəŋ, Dyǒb dɔ́ɔ ábíí.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Mbíí-ʼɛ chǒm éche ébɛ́nlédé ane mod áwed, kénɛ́ɛ méēbíiʼɛ́ ké á ekob é yə̌l dɔ́ɔ ábédé kéʼɛ á edəə́dəŋ, Dyǒb dɔ́ɔ ábíí.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Krǐstəə ansog mɔ́, ákɛ̄ɛ̄n mɔ́ á Paradis. Áhed Dyǒb dénlāā mɔ́ mekan ḿme éemwagké aá moonyoŋ a ekob é yə̌l áhɔ̂b wɛ́ɛ bad bémpēe.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Áyə̄l e ene ndín e mod dɔ́ɔ mɛ́kummé ekáá á tə̂l saké áyə̄l echêm chěn. Chǒm éche mɛ́kumɛ́nné ekáá á tə̂l édíi mekan ḿme mélûmteʼ bán nwóó yə̌l e moonyoŋ.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Boŋ ké mendə̌ŋ ké ekáá akum á tə̂l, méenyínédté nɛ́ɛ eyɔ́kɛ́l é mod áyə̄le mbále chɔ́ɔ mɛ́kanlé. Méekumɛ́nné échê ndín é mekan ekáá á tə̂l âbɛl boŋ nyéēbāgē mɛ edúbé áyə̄le échê ndín é mekan. Boŋ pɛn ndəə́ mɛɛ́ nyétêd mɛ ngáne ńdíí áyə̄l e mekan ḿme ḿbɛlɛɛ́ ne ḿme ń'yə́gtɛɛ́ nyé.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Boŋ âbɛl boŋ meebág kúmbe áyə̄l e ḿmê mekan mé menyáké ḿme Dyǒb álúmté mɛ, boŋ ábɛ̄l-lɛ nwóg, Dyǒb dêmbɛ̌l aá ńwôŋ nkole á yə̌l ḿme ḿbɛ́léʼáá mɛ ńwógé eʼwɛ bwâmbwam. Ḿmɛ́n nkole ḿbédɛ́ɛ nɛ́ɛ mésɛ́nzɛ ḿme Satanɛ álómé âtaged mɛ âbɛl boŋ meebág kúmbe.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Nkánné wɛ́ɛ Sáŋgwɛ́ɛ́ ngen éláán, ńchāā mɔ́ mɛɛ́ ákobɛn mɛ ḿmɛ́n metake.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Boŋ chǒm éche ánlāāʼɛ́ mɛ ébédɛ́ɛ aá, “Nsimé ḿme ḿbágé wɛ ńkwógé wɛ. Nwédé wɛ áte nyaa echě étómɛɛ́ metake mésyə̄ə̄l áte ḿme éwóó. Áyə̄le á póndé echě ngíne éēbāgkē mod áte dɔ́ɔ echem ngíne éwôŋganné mɔ́ âwéd mɔ́ áte.” Bɔɔb-pɔɔ́, mɛ́bɛ̄ menyiŋge âkum ekáá á tə̂l áyə̄l e mekan ḿme mélûmteʼ bán ndíi moonyoŋ a ekob, âbɛl boŋ bad bényîn nɛ́n bán ngíne echě Krǐstəə édé mɛ áte, chɔ́-ʼaá ewéde mɛ áte.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Né-ɔɔ́, á yə̌l e Krǐsto, mbɛlé mbɛ́ menyiŋge ké áde méēwúuʼɛ́ áte, ké áde bad bésyə́əʼɛ́ mɛ, ké áde mekan mélɛ́nlédé mɛ áte, ké áde bad bétagtɛɛ́ mɛ kéʼɛ áde ńdíí á ndutul tê. Nhɔ́be nɛ́n áyə̄le póndé ké ehéé áde méēwóoʼɛ́ ngíne, Krǐstəə abɛlé ábɛ̄ mɛ ngíne.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Nhɔ́be nɛ́ɛ eyɔ́kɛ́l é mod boŋ nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́ boŋ ńhɔ̄bē nɛ̂. Nyêmbɛ́ nɛ́ɛ nyéhɔ́bɛɛ́ mɛ mekan mé bwâm áyə̄l. Ké émbɛ̄ bán meésaá dyam, boŋ pɛn bad ábe nyéchəgɛɛ́ bán bembapɛɛ bé nlómag bémbáá, béētōmɛɛ́ mɛ áyə̄l e chǒmchǒm.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Áde ḿbédé ne nyé, menwɛsɛ́n âlúmed nyé eʼchemléd ne âbɛl menyáké mé ngíne âlúmed nɛ́n bán ndíi mbapɛɛ a nlómag awě Dyǒb álómé.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Étōmɛɛ́ abɛle áde ḿbɛ́nlé nyé boŋ meékwɛntɛne mɛɛ́ nyésábe mɛ, nyéláa mɛ nyaa empée echě ńtédé bad bé mwembé ḿmíníí mɛɛ́ bédé mɛ etógnɛ́n tómaa nyé. Nzé édé nɛ́n bán nɛ̂ ádé awusé, nyélagsɛ́n mɛ.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Bɔɔb ndé mboŋsɛ́n âpɛ áwɛ̄n ngen éche élóntɛ́né éláán boŋ pɛn méetagédté nyé. Méēpāgkē âbɛl boŋ nyébage mɛ bwěm boŋ nyéběn-ɛɛ́ nyêkəə́ boŋ ḿpag. Nyêtə́ŋgɛ́né abíi nɛ́n bán besáá ne benyaá bé bǎn bɔ́ɔ bétə́ŋgɛ́né ábab bǎn atɔgɛn saké bǎn bétɔgné benyaá ne besáá.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Mɛ̌bɛ̄ menyiŋge âbɛnled kéchéé éche ńwóó kə́ə́ŋne yə̌l echêm, áwôŋgɛn nyé. Nzé ndəə́ nyé bwâmbwam, nɛ́dē nyémpē nyéetə̂ŋgɛnɛɛ́ mɛ adəŋ bwâmbwam-ɛ?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Nyéběn nyêbíí nɛ́n bán menkêntagédté nyé, boŋ mod ampée ahɔ́bé aá membɛ́ akwâb, ńdogné-ʼɛ nyé metóm.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Chán mêndogké nyé? Bad ábe ménlōmmē áwɛ̄n menláá bɔ́ mɛ́ɛ bédog nyé-yɛ?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Mencháŋ Titusɛ mɛɛ́ ápɛ áwɛ̄n, nlómɛ́n-nɛ mɔ́ aníníí mwǎnned á Krǐsto. Nɛ́dē nyɛ́ɛ̄hɔ̄b bán áde Titusɛ ápédé áwɛn, andog nyé-yɛ? Éesaá mbále nɛ́n bán sé Titus sêwóó mewêmtɛn mehɔ́g-ɛ?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Kapɔ́g enɛ́n póndé esyəə́l nyêwêmtan bán sêhɛde échɛd yə̌l nzɔm asuud ahɔ́b áde séhɔ́bɛɛ́ bán sêkǎnlé nyé mbále. Éesaá nɛ̂, kéchéé éche sélâŋgɛɛ́ nyé sêlâŋge nyé chɔ́ nɛ́ɛ bad ábe Krǐstəə ályə́gtɛɛ́, Dyǒb-pɛ áwógeʼ chǒm éche séhɔ́bɛɛ́. A-baányaŋ bé edəŋge, kéchéé éche sébɛlɛɛ́, sêbɛle chɔ́ âwéd nyé áte.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Mbáaʼ nɛ́n mɛɛ́ áde mɛ́pɛɛ́ áwɛn mɛ̌tān nɛ́ɛ nyébɛlɛɛ́ mekan ḿme méedəəʼɛ́, mɛ-ʼɛ ámpē mɛ̌bɛl mekan ḿme nyéedəŋgé. Mbáaʼ nɛ́n mɛɛ́ áde mɛ́pɛɛ́, mɛ́tān ngáne nyéběn ne běn nyésɛnlɛɛ́, nyésíidɛɛ́ nhɔ́g ne aníníí, nyéliŋnɛɛ́ nhɔ́g ne aníníí, nɛ́ɛ nyéedəəʼɛ́ bán mod ampée awóŋ edúbé, nɛ́ɛ nyésyə̂ŋnɛɛ́, nyéhɔ́bɛɛ́ nhɔ́g ne aníníí ámbīd, nɛ́ɛ nyédíí kúmbe, nɛ́ɛ nyébɛlɛɛ́-ʼɛ mam mé epuutéd.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Mbáaʼ nɛ́n mɛɛ́ áde mɛ́pɛɛ́ áwɛ̄n ámpē, Dyǒb dɛ́wōgēd mɛ eʼsôn áwɛn éʼsō. Mɛ̌sudɛ́n-nɛ áyə̄le bad híin átîntê echɛ̂n bédíi bébɛleʼ mekan mé mbéb ḿme bébɛ́léʼáá bɔɔ́b, ésebán béhəŋlan ádab abɛ́ dé mbéb âbɛl ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́. Bébɛleʼ mekan mé mbinde, békábe mesón, bébɛle-ʼɛ mekan ḿme mbinde ḿme méwógte bɔ́ eʼsôn.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.