Atos 28

Akoose NT (BSS_WBT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Áde sémáá apɛ á nkin ésebán dyam dé mbéb ábɛ́lé sé modmod, dɔ́ɔ sésóŋtɛ́né nɛ́n bán ene mbwɔ́g echě edé á edíb-te wɛ́ɛ sébédé, béchəgɛɛ́ chɔ́ bán Malta.
1 Uma vez a salvo em terra, descobrimos que estávamos na ilha de Malta.
2 Bad bé dyad ábe sétáné áhed bénwōŋgɛ̄n sé. Mbúú embootéd achó, ahéb-pɛ ábɛ́, né-ɔɔ́, bênkonéd muú bán séwáleʼ, békōb-pɛ sé nken.
2 O povo de lá nos tratou com muita bondade. Por ser um dia frio e chuvoso, fizeram uma fogueira na praia para nos receber.
3 Paalɛ anlǎd ngɛn é lǒn áte á mbág. Áde áhāgkē chɔ́ á dǔ, dɔ́ɔ píí e nyə̌ ébídé á mbág ń lǒn-tê áde muú ńnáné chɔ́, boŋ ekób mɔ́ á ekáá etyə́g-kɛ áhed.
3 Enquanto Paulo juntava um monte de gravetos e os colocava no fogo, uma cobra venenosa que fugia do calor mordeu sua mão.
4 Áde ábê bad bé dyad bényíné ene nyə̌ ekɛ̌nlɛ́né Paalɛ á ekáá dɔ́ɔ bélâŋgɛɛ́ nhɔ́g ne aníníí bán, “Anɛ́n mod adíi mod awě awúɛʼ bad. Aponé kwééd á edíb-te boŋ kénɛ̂ nkáásé ń Dyǒb ńdíi ńkóbé mɔ́.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: “Sem dúvida ele é um assassino! Embora tenha escapado do mar, a justiça não lhe permitiu viver”.
5 Boŋ Paalɛ answág ekáá ahúnéd ene nyə̌ á dǔ-te ésebán ene nyə̌ ebɛle mɔ́ dyamdyam.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra no fogo e não sofreu nenhum mal.
6 Bésínéʼáá bán ábooted achíd, kéʼɛ áhûn ásē mpátepém áwɛ̂. Boŋ nɛ́ɛ békɛ́sinné kə́ə́ŋ ésebán dyamdyam ábɛnlad mɔ́, dɔ́ɔ béhə́ŋlɛ́né mewêmtɛn boŋ bétimé ahɔ́b bán, “Anɛ́n mod adíi dyǒb.”
6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto de repente. No entanto, depois de esperarem muito tempo e verem que nada havia acontecido, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Nzag ébédé bɛnbɛn ne wɛ́ɛ sémbɛ̄ɛ̄ nɛ̂. Mod awě anwóŋ échê nzag béchə́géʼáá mɔ́ bán Publiosɛ. Mɔ́ abédé nkamlɛnɛ ambáá a ene mbwɔ́g echě ebédé á edíb-te. Ankob sé nken achágéd-tɛ sé bwâm.
7 Perto da praia, havia uma propriedade pertencente a Públio, a principal autoridade da ilha. Por três dias, ele nos hospedou e nos tratou com bondade.
8 Publiosɛ sáá abédé á anɔŋ dé nkole, ahéb dênsog mɔ́, ekwaglɛnɛ-ʼɛ akób mɔ́. Paalɛ ankɛ̌ áwē toŋ-tê, akáneʼ, abán mɔ́ mekáá á nló, ádīd-tɛ mɔ́ bwâm.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava doente, com febre e disenteria. Paulo entrou, orou por ele e, impondo as mãos sobre sua cabeça, o curou.
9 Áde bad béwógé nɛ̂ bad bé nkole bémpēe ábe bébédé á dyad-tê wɛ̂, bêmpɛ̌ wɛ́ɛ Paalɛ ádīd-tɛ bɔ́ bwâm.
9 Então os demais enfermos da ilha vieram e foram curados.
10 Bêmbɛ sé ndɛ híin. Áde sébwɔ́gké ekɛ, bénhīī sé bwěm á stíma-tê ábe sɛ́bɛnlédté á nzii.
10 Como resultado, fomos cobertos de presentes e honras e, chegada a hora de partirmos, o povo nos forneceu todos os suprimentos necessários à viagem.
11 Sêmadé á mbwɔ́g e Malta ngɔn éláán boŋ sésɔ̄lē stíma echě embíd á Alɛsandria. Béchə́géʼáá ene stíma bán, “Myǒb ḿme médé Nhɛ́d.” Sêdé asyəə́ né ene stíma ekédyɛɛ́ ádê hǒm ene póndé e ahéb á ngíne esyəə́l.
11 Três meses depois do naufrágio, embarcamos em outro navio, que havia passado o inverno na ilha. Era um navio alexandrino, que tinha na parte da frente a figura dos deuses gêmeos.
12 Sênkɛ̌, sépɛ̄ á dyad á Sirakus. Sêmmǎd áwed eʼpun éʼláán.
12 Aportamos em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Bootya hɛ̂ dɔ́ɔ sékíí boŋ sépǎg á dyad ámbáá a Regium. Nɛ́ɛ bǐn éʼsáŋgé epub êmbootéd abíd á pɛd e mbəŋ. Ámbīd e eʼpun éʼbɛ sêmpɛ̌ á dyad á Putioli.
13 Dali navegamos até Régio. Um dia depois, um vento sul começou a soprar, de modo que no dia seguinte prosseguimos até Potéoli.
14 Sêndibéd bad áwed ábe bédúbpé Krǐstəə. Bénlāā sé bán sébɛ̂ ne bɔ́ sɔ̂ndɛ́ pɔ́g. Nɛ́ɛ sékíí boŋ sépag á Roma.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. Depois fomos para Roma.
15 Bǎnned ábe bédúbpé Krǐstəə bénwōg bán sêhúɛʼ, né-ɔɔ́, bêmpɛ̌ kə́ə́ŋse á hǒm áde béchə́géʼáá bán Dyɔn á Apiɔs, doŋge-ʼɛ bésiné sé hǒm áde béchə́géʼáá bán Ndáb é Beken Éláán. Áde Paalɛ ányíné bɔ́, anságnɛ́n Dyǒb, nlém ńwédnéd-tɛ mɔ́ á abum.
15 Os irmãos em Roma souberam que estávamos chegando e vieram ao nosso encontro no Fórum da Via Ápia. Outros se juntaram a nós nas Três Vendas. Ao vê-los, Paulo se animou e agradeceu a Deus.
16 Áde sépédé á dyad á Roma bêntɛdé Paalɛ bán ábɛ̂ ne mɔ́ mwěn boŋ bêmbané sə́nze bán énɔne mɔ́.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão de ter sua própria moradia, sob a guarda de um soldado.
17 Ámbīd e eʼpun éʼláán Paalɛ anchɛ́lé bad bémbáá bé Israɛl ábe bédé á dyad-tê wɛ̂ á mbom. Áde bépédé anláá bɔ́ aá, “A-baányaŋ bé Israɛl, menkêmbɛnlé ábɛ̄d bad dyam dé mbéb ké ahɔ́g, menkêmbɛ̌l-laá dyam dé mbéb ké ahɔ́g tə̂ŋgɛne eʼlem ábe ábesyánē betaa bélyə́gké syánē. Boŋ kénɛ̂, ábɛ̄d bad bénkōb mɛ á Jerusalɛm bébɛ̄-ʼɛ mɛ á mekáá mɛ benkamlɛnɛ bé Roma. Né-ɔɔ́ ndé hén nɛ́ɛ mod a mbwɔg.
17 Três dias depois de chegar, Paulo convocou os líderes judeus locais e lhes disse: “Irmãos, embora eu não tenha feito nada contra nosso povo nem contra os costumes de nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue ao governo romano.
18 Áde benkamlɛnɛ bé Roma bémáá mɛ akáad, béhɛ́déʼáá mɛ achene, áyə̄le bénkênkudté nzɔm ké pɔ́g echě elûmte nɛ́n bán ntə́ŋgɛ́né kwééd.
18 Os romanos me interrogaram e queriam me soltar, pois não encontraram motivo para me condenar à morte.
19 Boŋ bad bé Israɛl bénkênkwɛntɛ́nné bán bétɛde mɛ, né-ɔɔ́, menhɔ́b mɛɛ́ Kaisɛɛ mɔ́ɔ̄mǎd ḿmêm nkáá. Kénɛ̂-ʼɛ ménkênwóŋgé dyamdyam dé mbéb âhɔ́b tə̂ŋgɛne ábêm bad.
19 Mas, quando os líderes judeus protestaram contra a decisão, considerei necessário apelar a César, embora não tivesse acusação alguma contra meu próprio povo.
20 Nɛ́n dɔ́-ʼaá ákə́ə́ boŋ ńchɛ̄nlē nyé âbɛl boŋ syánē dékal. Á mbále ndəə́ mɛɛ́ nyébíi nɛ́n bán nzé bengɔbéngɔ̄bē bédé mé á mekáá, né édíi áyə̄le mod awě bad bé Israɛl bésúmé áyə̄l bán ǎpɛ̌.”
20 Por isso pedi a vocês que viessem aqui hoje para que nos conhecêssemos, e também para que eu pudesse explicar que estou preso com estas correntes porque creio na esperança de Israel”.
21 Hɛ́ɛ ábê belyə́ged bélâŋgɛɛ́ Paalɛ bán, “Séēkūdɛ̄ɛ̄ kálag ké pɔ́g echě ebídé á Judeya áyə̄l echôŋ. Mod awe syánē ké nhɔ́g-kɛ eébīdɛ̄ɛ̄ áwed se ápɛ̄ɛ̄n nlébtéd ké nhɔ́g kéʼɛ ehɔ́b é mbéb áyə̄l echôŋ.
21 Eles responderam: “Não recebemos nenhuma carta da Judeia, e ninguém que veio de lá nos informou alguma coisa contra você.
22 Boŋ sɛ́ɛ̄də̌ŋ ḿmôŋ mewêmtɛn awóg, áyə̄le sêbíí nɛ́n bán hǒm-tɛ́ɛ́ bad béhɔ́be mam mé mbéb tə̂ŋgɛne echɛ́n epepé éche édíí áte.”
22 Contudo, queremos ouvir o que você pensa, pois o que sabemos a respeito desse movimento é que ele é contestado em toda parte”.
23 Né-ɔɔ́, bɔ́ɔbɛ Paalɛ béntīī akag áde bɛ́hyɛ̌ mɔ́ awóglɛn. Échê epun épédé-ʼaá ndun e mod épɛ̄-ʼɛ wɛ́ɛ Paalɛ ádyɛ́ɛ́ʼáá. Paalɛ ambootéd bɔ́ mekan mé nkamlɛn ń Dyǒb akale bootya mbwɛmbwɛ kə́ə́ŋ ne ngukɛ́l. Anwanɛ́n âbɛl bédúbe Yesuɛ. Abɛ̌nládtáá eʼpɛd ábe éʼbídé á kálag e mbéndé e Mosɛ ne á metelag mé bekal béʼdəə́dəŋ âbɛl bédúbe nɛ́n bán Yesuɛ mɔ́ adé Krǐstəə.
23 Então marcaram uma data e, nesse dia, muita gente foi à casa de Paulo. Ele explicou e testemunhou sobre o reino de Deus e, desde cedo até a noite, procurou convencê-los acerca de Jesus com base na lei de Moisés e nos livros dos profetas.
24 Bɔ́ doŋge á bad béndūbē mɔ́, boŋ doŋge dénkêndúbɛ́ɛ́ bán chǒm éche áhɔ́bɛɛ́ édé mbále.
24 Alguns foram convencidos pelas coisas que ele disse, mas outros não creram.
25 Né-ɔɔ́, bêmbootéd apentɛn áde békagké. Bédɛ̂kɛ̌, Paalɛ anláá bɔ́ aá, “Edəə́dəŋ éche Ésáá éntə̄ŋgɛ̄n áde éláŋgé nkal éʼdəə́dəŋ Yesayaa mekan aá áláa ábɛ̄n betaa aá,
25 E, depois de discutirem entre si, foram embora com estas palavras finais de Paulo: “O Espírito Santo estava certo quando disse a nossos antepassados por meio do profeta Isaías:
26 — ausente —
26 ‘Vá e diga a este povo: Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
27 — ausente —
27 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
28 Hɛ́ɛ Paalɛ ásógtɛɛ́ nɛ́n aá, “Nyébíi-ɔɔ́ nɛ́n bán nkalaŋ mé eʼchoóchoŋ ḿme Dyǒb álómé, alómé mɔ́ bɔɔb wɛ́ɛ bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl. Bɛ́wōglɛ̄n-nɛ mɔ́.”
28 Portanto, quero que saibam que esta salvação vinda de Deus também foi oferecida aos gentios, e eles a aceitarão”.
29 — ausente —
29 Depois de ele ter dito essas palavras, os judeus partiram, em grande desacordo uns com os outros.
30 Paalɛ andyɛɛ́ áwed mwɛ̌ ḿbɛ á ndáb echě mwěn ásápéʼáá. Bad bésyə̄ə̄l ábe béhyágéʼáá áwē akobéʼáá-ʼɛ bɔ́ nken.
30 Durante os dois anos seguintes, Paulo morou em Roma, às próprias custas. A todos que o visitavam ele recebia,
31 Akaléʼáá nkalaŋ mé nkamlɛn ń Dyǒb áyə̄gtē-ʼɛ bad tə̂ŋgɛne Sáŋgú Yesu Krǐstəə ésebán abáaʼ dyamdyam, modmod enkênkə́ŋ-ʼaá mɔ́ âhɔ́b dyam.
31 proclamando corajosamente o reino de Deus e ensinando a respeito do Senhor Jesus Cristo sem restrição alguma.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.