Atos 22

Akoose NT (BSS_WBT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 “A-besáŋ ne baányaŋ ábêm, nyéwóglɛn mɛ. Nhɛde nyé alúmed áte nɛ́n mɛɛ́ meékwedɛɛ́ nkáá.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Awóg áde béwógé nɛ́ɛ Paalɛ áhɔ́bné bɔ́ ehɔ́b é Hibru, béntōŋ metúu atə́le áte. Hɛ́ɛ Paalɛ ákagké áʼsō áhɔ̄bē aá,
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Ndíi mod a Israɛl. Béchyáá mɛ á dyad á Tasus á mbwɔ́g e Silisia, boŋ á dyad á Jerusalɛm hɛ́n dɔ́ɔ ńkwógé. Mbédé mwǎn a esukɛ́lɛ awě Gamalia. Áwe mekáá dɔ́ɔ ńtóó mekan mé mbéndé ḿme ábɛ̄d betaa béhídéʼáá ayə́ge. Mɛ́mpē mbɛnláá Dyǒb ne kə́n esyəə́l melemlem ngáne nyémpē nyébɛnlɛɛ́ mɔ́.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Bad ábe béhídéʼáá Nzii é Krǐsto menhɛ́ bɔ́ á meséb, kə́ə́ŋ doŋge áwāg. Nkóbéʼáá bebaád ne baachóm ńhāg-kɛ bɔ́ á mbwɔg.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Prisɛ ambáámbáa ne káánsɛl e bad bémbáá esyəə́l béhɛle bɛ́bīd mɛ mbóŋ bán mbále chɔ́ɔ ńkalɛɛ́. Menkob kálag áwāb echě béténlé bǎnned bé Israɛl ábe bédé á dyad á Damaskɔs. Né-ɔɔ́, menkɛ̌ áwed âkób ábɛ̂ bad, âhaŋ bɔ́, âpɛɛn-nɛ bɔ́ ámbīd á Jerusalɛm âbɛl békɔ́gsɛn bɔ́.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Áde ńkagké, nɛ́ɛ ḿpédé bɛnbɛn ne dyad á Damaskɔs, emwɛdmwɛd é ngíne émbīd ámīn təléd, épɛ̄n mɛ yə̌l esyəə́l. Nɛ́n dêmbɛnléd dyam kəd éʼ mǔte.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Dɔ́ɔ ńhúné á ndɔɔb boŋ ńwōgē ehɔ́b élâŋge mɛ aá ‘Á-Sɔɔl, á-Sɔɔl, cheé ékə́ə́ boŋ étagté mɛ?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Dɔ́ɔ ńsɛdtɛɛ́ mɔ́ mɛɛ́ ken ‘Nzɛ́ɛ́ édíí A-Sáŋ?’ Boŋ áhɔ̄bē aá, ‘Mɛ-ɛɛ́ ndé Yesuɛ á Nazarɛt awě étagtɛɛ́, awě éhédé á meséb.’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Bad ábe syáābɔ̄ɔ sêbédé bénnyīn échê emwɛdmwɛd boŋ bénkênwógké ehɔ́b éche mod awě ahɔ́béʼáá áwêm.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Dɔ́ɔ ńsɛdtɛɛ́ mɛɛ́, ‘A-Sáŋ cheé ńtə́ŋgɛ́né abɛl?’ Dɔ́ɔ Sáŋgwɛ́ɛ́ álâŋgɛɛ́ mɛ aá, ‘Hidé ásē ékag á dyad tê á Damaskɔs. Nzé epedé áwed bɛ́lāā wɛ chǒm ésyə̄ə̄l éche Dyǒb átíídé aá ébɛl.’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Échê emwɛdmwɛd é ngíne êmbɛ̌l meéhɛleʼaá anyínɛn. Né-ɔɔ́, bad ábe syáābɔ̄ɔ sêbédé bénchə̄ə̄ mɛ á ekáá békɛ̄ɛ̄n mɛ á dyad tê á Damaskɔs.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Mod abédé á Damaskɔs awě béchə́géʼáá bán Ananiasɛ. Abédɛ́ɛ mod awě abɛ̌nléʼáá Dyǒb, áhīdē-ʼɛ mbéndé éche syánē bad bé Israɛl. Anwóŋ edúbé bwâmbwam átîntê e bad bé Israɛl ábe bédé á Damaskɔs.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ananiasɛ ampɛ̌ áwêm, atyéém mɛ á nkəg, boŋ áhɔ̄bē aá, ‘A-mwǎnned Sɔɔl, bootéd anyínɛn ámpē.’ Ábwɔ̄g-ábwɔ̄g membootéd anyínɛn ámpē, ńnɔné-ʼɛ mɔ́.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Anhɔ́b aá, ‘Dyǒb áde ábɛ̄d betaa ápwɛ́dé wɛ âbíi ḿme ntíi, ânyín awě mbəledɛ awě abɛle mekan ḿme métə́ŋgɛ́né, âwóg-kɛ ane mbəledɛ ehɔ́b á nsəl.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Wɛ-ɛɛ́ wɛ̌bīd mɔ́ mbóŋ âláa bad bésyə̄ə̄l chǒm éche ényíné ne éche éwógé.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Bɔɔb-pɔɔ́, cheé-ɔ̄ ésinɛɛ́? Pádé ásē, ékwɛntɛn wɛɛ́ Yesuɛ mɔ́ adé wɛ Sáŋgwɛ́ɛ́ bédusɛn wɛ. Nɛ́n dɛ́bɛ̌l Dyǒb dɛ́wobé ḿmôŋ mbéb.’
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Mentǐm ámbīd á Jerusalɛm. Áde ńkânnɛɛ́ á Ndáb-e-Dyǒb mennyín ndɔ́g.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Á ndɔ́g-te wɛ̂ mennyín Sáŋgwɛ́ɛ́. Anláá mɛ aá, ‘Bɛlé mehélé éwamsɛn ahide á Jerusalɛm áyə̄le bad ábe bédé á Jerusalɛm hɛ́n béekobpé chǒm éche wɛ́hɔ̄bpē tə̂ŋgɛne mɛ.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Dɔ́ɔ mɛ-ʼɛ ńkwɛntanné Sáŋgwɛ́ɛ́ nɛ́n mɛɛ́, ‘A-Sáŋ ábɛ́n bad bébíí bwâm nɛ́n bán nkagéʼáá á ndáb é mekáne ńkōbē, ńwanné-ʼɛ bad ábe bédúbpé wɛ.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Á póndé eche béwúɛʼɛ́ Stefanusɛ awě ahɔ́béʼáá mam tə̂ŋgɛnɛ wɛ, mměn membɛ́ áhed, ńkwɛntɛ́n mɛɛ́ béwúu mɔ́, mɛ-ʼaá menwálé nkobe ḿmé bad ábe bénwūū mɔ́.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Dɔ́ɔ Sáŋgwɛ́ɛ́ álâŋgɛɛ́ mɛ aá, ‘Kǎg, áyə̄le mɛ̌lōm wɛ nchabnede, wɛ́ɛ bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl.’ ”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ábê bad bémbɛ̄ béwōglān Paalɛ kə́ə́ŋne á póndé eche átúbé dǐn aá mɔ́kag wɛ́ɛ bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl. Hɛ̂ dɔ́ɔ ábê bad bébóótédé abón bán “Nyémadɛn mɔ́! Nyéwúu mɔ́! Eékwognedɛɛ́ âbɛ́ á aloŋgé.”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Bébónéʼáá bépebté mbɔ́té ámīn, bépumté-ʼɛ ebumbú ámīn.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Hɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze álâŋgɛɛ́ éche sə́nze aá bétêd Paalɛ békɛɛn mɔ́ á ndáb e meláá. Anláá-ʼɛ bɔ́ aá béswâdted mɔ́ eʼtaŋgú âbɛl boŋ áhɔ̂b nzɔm echě ekəə́ boŋ bad bé Israɛl bétɔgké mɔ́.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Boŋ áde béháá mɔ́ âbɛl béswâdted mɔ́ eʼtaŋgú, dɔ́ɔ Paalɛ ásɛdtɛɛ́ sə́nze echě embɛ́ mɔ́ bɛnbɛn aáken, “Mbéndé ebagé kunze nɛ́n bán béswâdted mod awě mbéndé e Roma ébɛ́lé mɔ́ mod a Roma eʼtaŋgú áde béekáadtɛɛ́ mɔ́-yɛ?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Áde ene sə́nze éwógé nɛ̂, ankɛ̌ wɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze ásɛdté mɔ́ aáken, “Cheé wɛwɛ ébɛlɛɛ́? Ane mod adíi mod a Roma.”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Dɔ́ɔ ane mod ambáá a sə́nze ákíí wɛ́ɛ Paalɛ boŋ ásɛdté mɔ́ aáken, “Láá mɛ, mod a Roma mɔ́ɔ édíí-yɛ?” Dɔ́ɔ Paalɛ ákwɛntanné aá, “Ɛɛ.”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Hɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze áhɔ́bɛɛ́ aá, “Nsábpé nkúú ḿ mɔné boŋ ngɔ́menaa a Roma ǎkwɛntɛ́n aá ḿbɛ̂ mod a Roma.” Dɔ́ɔ Paalɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Mɛ pɛn ndé mod a Roma se á nchyáátɛ́n.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Áde bad ábe béhɛ́déʼáá Paalɛ awanɛn béwógé nɛ̂, ábwɔ̄g-ábwɔ̄g bêntɛdé mɔ́, bésídé ámbīd. Mbwɔ́g ménkōb ane mod ambáá a sə́nze áde ádíbté nɛ́n aá Paalɛ adíi mod a Roma aá mɔ́hēdē-ʼɛ mɔ́ á mehaŋ áde mɔ́nkêntə́ŋgɛ́nné.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Mod ambáá a sə́nze ahɛdéʼáá akoŋ dé ahɛd áte âsóŋtɛn chǒm éche bad bé Israɛl béhɔ́bé bán Paalɛ abɛlé. Né-ɔɔ́, nɛ́ɛ bǐn éʼsáŋgé, anhɔ́b aá béhûd Paalɛ bengɔbéngɔ̄bē á mekáá, anlébé-ʼɛ beprisɛ bémbáá ne káánsɛl esyəə́l aá bɔ́ɔ̄bɔ̄ɔ békôb mbom. Dɔ́ɔ átédé Paalɛ boŋ átīīdē mɔ́ áʼsō ábāb.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.