Gênesis 43
Kitabu ka Kanu (BSP) vs NTLH
1 Dor dɛncbɛk kəbɛk dəm dɔtɔf.
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 Ntɛ ŋalip kədi malɔ mɔkɔ ŋanakɛrɛ kəyɛfɛ Misira mɔ, kɔ Yakuba oloku awut ɔn: «Nəluksərnɛ, nəkɔ nəwayɛ su yeri yepic.»
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 Kɔ Yuda oloku kɔ: «Wəbɛ ka Misira ɛnabeŋnɛ su: ‹Ta inəŋk nu sɔ cəro, kɔ nəntɔkɛr'em wɛnc konu wəlpəs-ɛ.›
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 Kɔ məŋwosɛ kəsak wəfɛt kosu səkɔ-ɛ, səntor Misira kəkɔway'am yeri.
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 Kɔ məntɔwosɛ kəsak kɔ səkɔ-ɛ, səfɔtam kətor Misira kəkɔway'am yeri, bawo wərkun wəkakɔ ɛnaloku: ‹Ta inəŋk nu sɔ cəro kɔ nəntɔkɛr'em wəfɛt konu-ɛ.›»
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 Kɔ Yakuba oloku: «Ta ake tɔ nənayɔn'em pəlɛc tantɛ, kəcloku wərkun wəkakɔ a nəyɔ wəfɛt-ɛ?»
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 Kɔ awut ɔn ŋaloku: «Wərkun wəkakɔ ɛnayifət su pəlarəm tetosu kɔ tokomɛnɛ tosu, pəcyif su: ‹Papa konu ɔsɔrɔyi doru? Nəyɔ wɛnc wəlɔma sɔ?› Kɔ səluksɛ kɔ moloku mamɔkɔ. Sənatam kəcərɛ, a endeloku su: ‹Nəkɔ nəkɛr'em wəfɛt konu!›?»
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 Kɔ Yuda oloku papa kəŋan Yakuba: «Məsak wəfɛt səkɔ kɔ ina. Səndeyɛfɛ səkɔ, tɔsɔŋɛ su kədeyi doru ta səfi-ɛ, məna papa, awut asu kɔ səna.
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 In'ɔsɔŋ əm temer, teta wəfɛt: In'ɔ məndewer kɔ, kɔ intɔkɛr'am kɔ-ɛ, ta iluksɛ kɔ ider ibɛr əm kɔ dəwaca-ɛ, in'endesarɛ tɛm tatɔkɔ kiciya doru o doru nnɔ məyi mɔ.
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 Patɔbɔlsɛnɛ moloku-ɛ, kɔ səntam ntɛ kəkɔ kəmɛrəŋ səlukus.»
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 Kɔ papa kəŋan Yakuba oloku ŋa: «Bawo teyi tantɛ, nəkɔ nəyɔ ntɛ: Nəlɛk yopocɛ, ca ya atɔf ŋaŋɛ yɔlɔma nətɔmpərɛnɛ wərkun wəkakɔ: Dɔni, mɛsɛ ma cəme mepic, cigbili, yamaku, mɛŋgbɛn ma yalakɛ kɔ cɔla.
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Nəlɛk pəsam pɔkɔ nənakekərɛ tɔcɔkɔ-cɔkɔ mɔ kəmɛrəŋ. Nəluksɛ pəsam pɔkɔ anabɛrɛ nu dəlɔba mɔ, tɔlɔma ŋanaciya kəciya dəm.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Nəlɛk wəfɛt konu nəkɔ ndena wərkun wəkawɛ.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Intola MARIKI nwɛ ɛntam mes ma doru fəp mɔ, pəsɔŋɛ wərkun wəkakɔ pəkɔ pəyɔnɛ nu nɔnɔfɔr pəsak wɛnc konu wəkɔ osumpər mɔ nəder, nəkɛrɛnɛ sɔ Beŋyamin! Kɔ ina kɔ pəyɔnɛ a awut em ŋandewur im dəwaca-ɛ, awa ŋawur im dəwaca!»
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Kɔ awut a Yakuba ŋalɛk yopocɛ yayɔkɔ kɔ pəsam pɔkɔ ŋanakekərɛ tɔcɔkɔ-cɔkɔ mɔ kəmɛrəŋ, kɔ Beŋyamin. Kɔ ŋayɛfɛ, kɔ ŋantor Misira. Kɔ ŋaŋkɔ ŋamentərnɛ Isifu.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Ntɛ Isifu ɛnəŋk Beŋyamin kɔ awɛnc aŋa mɔ, k'oloku wəcamsɛ kɔn: «Məbɛrsɛ afum akaŋɛ dɛkɛr, mədif pɔcɔl, məcoŋ, bawo afum akaŋɛ ŋɔ səndenadi mɔkɔ yeri tofo tin daŋana.»
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Kɔ fum wəkakɔ ɔyɔ tɔkɔ Isifu ɛnaloku kɔ mɔ, k'ɛmbɛrsɛ afum aŋɛ dɛkɛr ndena Isifu.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Kɔ awɛnc a Isifu ŋanesɛ ntɛ anabɛrsɛ ŋa ndena Isifu mɔ, kɔ ŋaloku: «Teta pəsam pɔkɔ anasak lɔba yosu disrɛ mɔ ti t'aŋkɛrɛ su nnɔ. Aŋkɛrɛ su nnɔ, ŋadewɛkərnɛ su ŋacəmbər su dacar kɔ sɔfale sosu.»
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 Kɔ ŋalɔtərnɛ wəcamsɛ ka Isifu, kɔ ŋaloku kɔ moloku mmɛ dəkusuŋka:
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 «Nəŋaŋnɛnɛ su, mariki mem! Sənader tɔcɔkɔ-cɔkɔ kədeway yeri.
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 Ntɛ sənclukus mɔ, kɔ səŋkɔsikəli lɔba yosu karwaŋse, kɔ sənəŋk nwɛ o nwɛ pəsam pɔn nde alɔba ŋɔn. Mba səŋkɛrɛnɛ sɔ pi.
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 Səŋkɛrɛnɛ sɔ pəsam pɔlɔma kədeway yeri. Səncərɛ fɛ nwɛ ɛnabɛr pəsam papɔkɔ nde lɔba yosu disrɛ mɔ.»
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Kɔ wərkun nwɛ oloku ŋa: «Ta nənesɛ bəkəc yɔfɔr nu! Kanu konu kɔ, Kanu ka papa konu kənasɔŋ nu pəsam nde lɔba yonu. Pəsam ponu pɛnader im.»
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Kɔ fum wəkawɛ ɛmbɛrsɛ ŋa nde kəlɔ ka Isifu disrɛ. K'ɔsɔŋ ŋa domun, kɔ ŋambikɛnɛ wɛcək. K'ɔsɔŋ sɔ sɔfale səŋan yika.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 Kɔ ŋalompəs kəpocɛ kəŋan, ŋackar kəder ka Isifu daŋ, bawo ŋananenɛ Isifu pəcloku: «Sən'endedi yeri daŋ dɔmɔkɔ kɔ ŋa.»
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Ntɛ Isifu ender dɛkɛr daŋ mɔ, kɔ ŋasɔŋ Isifu yopocɛ yaŋan nyɛ ŋanatɔmpərɛnɛ kɔ mɔ, kɔ ŋantontnɛnɛ kɔ dəntɔf.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Kɔ Isifu eyifət ŋa teta dis daŋan, k'eyif ŋa: «Papa konu wətem wəkɔ nəŋle mɔ, ɛntamnɛ? Ɔsɔrɔyi doru?»
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Kɔ awɛnc aŋa ŋaloku: «Wəcar kam, papa kosu ɛntamnɛ, ɔsɔrɔyi doru.» Kɔ ŋantontnɛnɛ Isifu.
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Kɔ Isifu eyekti fɔr. Ntɛ ɛnəŋk Beŋyamin wəpaŋnɛ kɔn kɛrɛ mɔ, k'eyif ŋa: «Wəkawɛ ɔyɔnɛ wəfɛt konu wəlpəs, wəkɔ nənalok'im tetɔn mɔ?» K'ɔnɔcər: «Kanu kəmar əm wan kem!»
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Kɔ Isifu oncopər moloku, bawo ɛnctɛyɛ-tɛyɛ pəbotu pa kənəŋk ka wɛnc, ɛnafaŋ kəbok. Kɔ Isifu ɛmbɛrɛ dukulɔ dɔn, k'ombok di haŋ.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Kɔ Isifu ɛsak kəbok, k'ombufərnɛ kəro, k'owur. K'ɛsɛp kətɔbok sɔ fɔr ya awɛnc aŋa kiriŋ. K'oloku: «Nəwurɛnɛ su yeri.»
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 K'ambɛrɛ Isifu yeri taciŋa, awɛnc aŋa taciŋa, kɔ aMisira ŋa ŋayi sɔ taciŋa. Bawo aMisira ŋancwosɛ fɛ kəpaŋnɛ dap da yeri kɔ aHebəre.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Kɔ awɛnc a Isifu ŋandɛ fɔr yɔn kiriŋ. Kəyɛfɛ ka coco ca papa kəŋan haŋ wəfɛt kəŋan nwɛ o nwɛ kɔ dəkəndɛ dɔn. Kɔ ŋayɛfɛ kəlokɛnɛ kəciyanɛ nkɛ kəyi ŋa ntɛ Isifu osumpər ŋa mɔ.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Kɔ Isifu ɛmbɛrɛnɛ ŋa yeri yɔn nyɛ nkɔn encdi mɔ. Mba pɛbɛrɛnɛ mpɛ ɛnasɔŋ Beŋyamin mɔ pɛnala kəcamət, pɛtas pa akɔ. Kɔ ŋamun haŋ kɔ pəntəŋnɛ ŋa kɔ nkɔn Isifu.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.