Atos 17

Kitabu ka Kanu (BSP) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ntɛ ŋancepər Aŋfipoli kɔ Apoloni mɔ, kɔ ŋambɛrɛ dare da Tɛsaloni, nde aSuyif ŋanayɔ kəlɔ ka dəkətola Kanu mɔ.
1 Passaram por Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Kɔ Pol ɔŋkɔ pəmɔ tɔkɔ ɔncyɔ mɔ, simiti dɔsɔk da kəŋesəm maas ŋacgbɛkəlɛnɛ dəyecicəs yecempi kɔ ŋa.
2 Paulo dirigiu-se a eles, segundo o seu costume, e por três sábados disputou com eles.
3 Pol ɛncmentər ŋa pəsɔk pɛs dəYecicəs Yosoku a pənamar dis dɔlɔl Krist, a pədeyɛfɛ afi dacɔ. Pol oncloku ŋa: «Yesu nwɛ indəŋkər nu tetɔn mɔ, nkɔn ɔyɔnɛ Krist, wəbɛ nwɛ Kanu kəyɛk-yɛk mɔ.»
3 Explicava e demonstrava, à base das Escrituras, que era necessário que Cristo padecesse e ressurgisse dos mortos. E este Cristo é Jesus que eu vos anuncio.
4 Anasɛp haŋ k'ɛŋkafəli alɔma ŋa dacɔ kɔ ŋalaŋ ti, kɔ ŋancəmɛ moloku ma Pol kɔ Silas darəŋ, kəbəp ka akor-koru Kanu aKresi alarəm, kəlɛkɛnɛ sɔ aran abeki alɔma.
4 Alguns deles creram e associaram-se a Paulo e Silas, como também uma grande multidão de prosélitos gentios, e não poucas mulheres de destaque.
5 Mba kɔ aSuyif aka dare da Tɛsaloni alɔma ŋayɔ kəraca. Kɔ ŋaloŋka afum alɛc alɔma dɔpɔ dacɔ, kɔ ŋayekti pəyamayama dare disrɛ. Kɔ ŋaŋkɔ ŋamɛpnɛ kəlɔ ka Yason, ŋactɛn Pol kɔ Silas kəkekərɛ ŋa kənay ka afum fɔr kiriŋ.
5 Os judeus, tomados de inveja, ajuntaram alguns homens da plebe e com esta gente amotinaram a cidade. Assaltaram a casa de Jasão, procurando-os para os entregar ao povo.
6 Ntɛ ŋanatɔnəŋk Pol kɔ Silas mɔ, kɔ ŋaliŋəs Yason kɔ awɛnc aŋa alaŋ alɔma fɔr ya abɛ a dare kiriŋ. Ŋackulɛ: «Afum akaŋɛ ŋaŋkafəli-kafəli doru dandɛ fəp mɔ, ŋayi oŋ nnɔ,
6 Mas como não os achassem, arrastaram Jasão e alguns irmãos à presença dos magistrados, clamando: Estes homens amotinam todo o mundo. Estão agora aqui! E Jasão os acolheu!
7 kɔ Yason nkɔn ɛmbaŋ ŋa!» Afum akaŋɛ fəp ŋance moloku mmɛ wəbɛ wəka tɔf ya Rom fəp oloku mɔ, ŋacloku a wəbɛ wəlɔma eyi, pacwe kɔ Yesu!»
7 Todos eles contrariam os decretos de César, proclamando outro rei: Jesus.
8 — ausente —
8 Assim excitavam o povo e os magistrados.
9 — ausente —
9 E só depois de receberem uma caução de Jasão e dos outros é que os deixaram ir.
10 Pibi papɔkɔ disrɛ kɔ awɛnc aŋa alaŋ ŋasak Pol kɔ Silas kəkɔ dare da Bere. Ntɛ ŋambɛrɛ di mɔ, kɔ ŋaŋkɔ nde dəkətola Kanu da aSuyif.
10 Logo que se fez noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia. Quando ali chegaram, entraram na sinagoga dos judeus.
11 Akakɔ ŋanabɔt mes ŋatas aka Tɛsaloni, kɔ ŋancəŋkəl toloku ta Kanu belbel pəbotu disrɛ. Ŋackɔkcɛ sɔ Yecicəs Yosoku belbel dɔsɔk o dɔsɔk kəcərɛ kɔ pəyɔnɛ a moloku min mayi mɔ kɔ tɔkɔ Pol kɔ Silas ŋaŋloku ŋa dəkətola Kanu mɔ.
11 Estes eram mais nobres do que os de Tessalônica e receberam a palavra com ansioso desejo, indagando todos os dias, nas Escrituras, se essas coisas eram de fato assim.
12 Kɔ afum alarəm ŋa dacɔ ŋayɔnɛ alaŋ, kəlɛkɛnɛ aran aKresi aŋɛ ŋanabɛk dəkəcəmɛ mɔ, kɔ arkun alarəm.
12 Muitos deles creram, como também muitas mulheres gregas da aristocracia, e não poucos homens.
13 Mba ntɛ aSuyif aka Tɛsaloni ŋanadecərɛ a Bere sɔ Pol eyi kəcam toloku ta Kanu mɔ, kɔ ŋander sɔ dəndo kədeyekti pəyamayama ŋabɛrəs kənay ka afum dacɔ.
13 Mas os judeus de Tessalônica, sabendo que também em Beréia tinha sido pregada por Paulo a palavra de Deus, foram para lá agitar e sublevar o povo.
14 Kɔ awɛnc aŋa alaŋ ŋambɛlkər kəkekərɛ Pol kəca ka dəkəba, mba Silas kɔ Timote ŋayi dəndo Bere.
14 Então os irmãos fizeram que Paulo se retirasse e fosse até o mar, ao passo que Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Afum aŋɛ ŋanasolɛ Pol mɔ, ŋanakekərɛ kɔ haŋ dare da Atɛn. Dəkəlukus daŋan kɔ Pol osom ŋa nde Silas kɔ Timote ŋayi mɔ, a ŋabɛlər kɔ katəna katəna.
15 Os que conduziam Paulo levaram-no até Atenas. De lá voltaram e transmitiram para Silas e Timóteo a ordem de que fossem ter com ele o mais cedo possível.
16 Ntɛ Pol ɛnckar Silas kɔ Timote nde dare da Atɛn mɔ, kənəŋk ka dare dadɔkɔ dɛlarɛ mɛrəŋka kənacu kɔ Pol dɛbəkəc.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, à vista da cidade entregue à idolatria, o seu coração enchia-se de amargura.
17 Pol ɛncgbɛkəlɛnɛ kɔ aSuyif kɔ alɔma akɔ ŋanader kəkor-koru Kanu nde dəkətola d'aSuyif mɔ, pəcgbɛkəlɛnɛ sɔ dɔsɔk o dɔsɔk kɔ afum akɔ ŋancyi nde abaŋka ŋa dare mɔ.
17 Disputava na sinagoga com os judeus e prosélitos, e todos os dias, na praça, com os que ali se encontravam.
18 Acɛpsɛ mɛtəksɛ ma Epikuru kɔ ma Seno darəŋ alɔma ŋander ŋacaŋ kɔ moloku. Alɔma ŋacloku: «Wəlok-loku ɔfɔ wəkawɛ! Cəke c'ɛfaŋ kəloku tantɛ?» Akɔ ŋacloku: «Wəkawɛ pəwurɛnɛ pəmɔ ntɛ endecam teta canu cəcikəra mɔ!» Ŋanaloku ti bawo toloku tɔtɔt ta Yesu kɔ kəyɛfɛ kɔn afi dacɔ kɔ Pol oncloku.
18 Alguns filósofos epicureus e estóicos conversaram com ele. Diziam uns: Que quer dizer esse tagarela? Outros: Parece que é pregador de novos deuses. Pois lhes anunciava Jesus e a Ressurreição.
19 Awa kɔ ŋalɛk Pol, kɔ ŋaŋkekərɛ kɔ tɛpɛsa mpɛ ancwe Areyopako mɔ kəroŋ, kɔ ŋayif Pol: «Məloku su kətəksɛ kəfu kaŋkɛ məyi kəloku ta ki mɔ,
19 Tomaram-no consigo e levaram-no ao Areópago, e lhe perguntaram: Podemos saber que nova doutrina é essa que pregas?
20 bawo moloku mamɛ məyi kəloku mɔ, mɔyɔnɛ ləŋəs yosu mofu. Səfaŋ kəcərɛ tedisrɛ ta mi.»
20 Pois o que nos trazes aos ouvidos nos parece muito estranho. Queremos saber o que vem a ser isso.
21 Awa dəmɔyɔ ma aka dare da Atɛn kɔ acikəra aŋɛ ŋanayi di mɔ fəp, ŋanccepərɛnɛ di tɛm taŋan fəp kəcloku, kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ, ŋaccəŋkəl moloku mofu.
21 Ora {como se sabe}, todos os atenienses e os forasteiros que ali se fixaram não se ocupavam de outra coisa senão a de dizer ou de ouvir as últimas novidades.
22 Pol pəcəmɛ tɛpɛsa ta Areyopako kəroŋ, k'oloku: «Arkun a dare da Atɛn, inəŋk a afum asumpər dinɛ belbel ŋɔ nəyɔnɛ.
22 Paulo, em pé no meio do Areópago, disse: Homens de Atenas, em tudo vos vejo muitíssimo religiosos.
23 Ntɛ indenakɔt dare donu mɔ, k'inəŋk mɛrəŋka monu, k'iŋkɔkcɛ tetek toloŋnɛ tonu tɔlɔma pacic ti ntɛ: ‹Ta kanu nkɛ antɔcərɛ mɔ.› Awa tes tɔkɔ nəŋkor-koru ta nəncərɛ ti mɔ, tatɔkɔ yati t'inder kəloku nu.
23 Percorrendo a cidade e considerando os monumentos do vosso culto, encontrei também um altar com esta inscrição: A um Deus desconhecido. O que adorais sem o conhecer, eu vo-lo anuncio!
24 Kanu nkɛ kəlompəs doru kɔ daka ndɛ dɔyɔ mɔ fəp, nkɔn nwɛ ɔyɔnɛ Wəbɛ wəka kɔm kɔ antɔf ɔfɔtam kəyi kəlɔ kəpɔŋ nkɛ alompəsɛ waca wa fum teta kəkor-koru kɔn mɔ.
24 O Deus, que fez o mundo e tudo o que nele há, é o Senhor do céu e da terra, e não habita em templos feitos por mãos humanas.
25 Waca wa fum wɔfɔtam kəmar Kanu kəyi, pəmɔ ntɛ kəŋfaŋər fum tɔlɔm mɔ. Nkɔn ompocɛ afum yeyinɛ yaŋan doru, kəpɛnɛ kifir kɔ kətorɛ, kəbəp ka ca yɛləpəs nyɛ fəp.
25 Nem é servido por mãos de homens, como se necessitasse de alguma coisa, porque é ele quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas.
26 Dəfum wəkin Kanu kəwurɛ tɔf ya afum alpəs a doru aŋɛ fəp, ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋandɛ antɔf fəp kəroŋ mɔ. Kɔ Kanu kənanuŋkɛnɛ kəcic cələncər ca tɔf yayɔkɔ fəp. Kɔ kəlompəs dɛrən kɔ kətən teren o teren disrɛ.
26 Ele fez nascer de um só homem todo o gênero humano, para que habitasse sobre toda a face da terra. Fixou aos povos os tempos e os limites da sua habitação.
27 Kanu kənayɔ ti ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋatɛn kɔ haŋ ŋanəŋk kɔ kəbuma-buma disrɛ mɔ, bawo Kanu kəmbɔlɛ fɛ nwɛ o nwɛ.
27 Tudo isso para que procurem a Deus e se esforcem por encontrá-lo como que às apalpadelas, pois na verdade ele não está longe de cada um de nós.
28 Ntɛ tɔ nəne moloku mamɛ: ‹Nkɔn ɔsɔŋɛ su kəyi doru, nkɔn ɔŋsɔŋɛ su kəcepɛ, nkɔn ɔsɔŋɛ su kəyi tantɛ ayi mɔ.› Itɔ aleŋsɛ anu alɔma ŋaloku:
28 Porque é nele que temos a vida, o movimento e o ser, como até alguns dos vossos poetas disseram: Nós somos também de sua raça...
29 Kɔ pəyɔnɛ a kəbənda ka dokom dɔn kɔ səna sɔ səyi-ɛ, pəmar fɛ a pacɛm-cɛmnɛ a Kanu kəwurɛnɛ kɔ kɛma, kɔ gbɛti, kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ, tasar mpɛ fum ɛncɛm-cɛmnɛ k'ɛmpatɛ dɛcɛrəŋ dɔn mɔ.
29 Se, pois, somos da raça de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra lavrada por arte e gênio dos homens.
30 Kanu kənacɛpsər fɛ afum akɔ ŋanayi tɛm ntɛ anatɔcərɛ mes mɔ, mba kəfaŋ oŋ afum a doru fəp a ŋasəkpər bəkəc.
30 Deus, porém, não levando em conta os tempos da ignorância, convida agora a todos os homens de todos os lugares a se arrependerem.
31 Kɔ Kanu kəmbonc dɔsɔk ndɛ kəndekɔbocɛ afum a doru fəp kiti kəlompu mɔ. Kanu kənayɛk-yɛk fum nwɛ endekɔboc kiti kaŋkɔ mɔ, kənasɔŋɛ afum fəp kəcərɛ wəkayi ntɛ kənayekti kɔ afi dacɔ mɔ.»
31 Porquanto fixou o dia em que há de julgar o mundo com justiça, pelo ministério de um homem que para isso destinou. Para todos deu como garantia disso o fato de tê-lo ressuscitado dentre os mortos.
32 Ntɛ ŋane Pol pəcloku teta kəyɛfɛ ka defi mɔ, kɔ alɔma ŋayɛfɛ kəfani kɔ, mba alɔma ŋaloku: «Səndesɔcəŋkəl əm kəloku ka tatɔkɔ dɔsɔk dɔlɔma.»
32 Quando o ouviram falar de ressurreição dos mortos, uns zombavam e outros diziam: A respeito disso te ouviremos outra vez.
33 Kɔ Pol owur ŋa dacɔ, k'ɔŋkɔ.
33 Assim saiu Paulo do meio deles.
34 Kɔ afum alɔma ŋasumpər moloku mɔn kɔ tɔsɔŋɛ ŋa kəyɔnɛ ka alaŋ a Yesu, pəmɔ Denis wəka kəgba ka Areyopako, wəran wəlɔma pacwe kɔ Damaris, kɔ afum alɔma.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele e creram: entre eles, Dionísio, o areopagita, e uma mulher chamada Dâmaris; e com eles ainda outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.