Gênesis 47
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH
1 Yô-sep loŏh tễ Cô-sơn pỡq ramóh puo, cớp atỡng neq: “Mpoaq hếq, cớp máh sễm ai hếq, dếh máh mun alới, dếh tỗp cữu cớp tỗp ntroŏq, khoiq toâq pỡ ntốq Cô-sơn chơ.”
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Cớp Yô-sep rưoh sỡng náq tễ tỗp sễm ai án pỡq ramóh puo parnơi cớp án.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Puo blớh sễm ai ki neq: “Ranáq ntrớu anhia táq?”
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Cớp sễm ai ki atỡng ễn puo neq: “Hếq toâq pỡ nâi yoc ễ ỡt dỡ sâng, cỗ tâng cruang Cana-an ŏ́q bát bai yỗn tỗp cữu hếq têq chuaq cha. Ỡt tâng cruang Cana-an ki panhieih lứq. Ngkíq hếq sễq ncháu yỗn hếq ỡt tâng ntốq Cô-sơn.”
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Moâm alới pai ngkíq, puo atỡng Yô-sep neq: “Mpoaq mới cớp máh sễm ai mới khoiq toâq chơ pỡ mới.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Ngkíq tâng cruang Ê-yip-tô nâi ntốq léq anhia yoc ễ ỡt, ki anhia ỡt. Yỗn mpoaq mới cớp sễm ai mới ỡt tâng cutễq o hỡn nheq tễ cutễq canŏ́h. Yỗn alới ỡt tâng ntốq Cô-sơn. Khân bữn cũai khễuq tễ tỗp alới, ki yỗn cũai ki bán charán khong cứq hỡ.”
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Ntun ki Yô-sep dững Yacốp, mpoaq án, toâq pỡ puo. Ngkíq Yacốp câu yỗn puo bữn ŏ́c bốn.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Cớp puo blớh Yacốp: “Mới sếq chít cumo chơ?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Yacốp ta‑ỡi: “Anhúq hếq khoiq muoi culám pái chít cumo chơ. Dỡi tamoong hếq bĩq lứq, cớp hếq ramóh ŏ́c tỗiq bap sa‑ữi. Hếq tỡ bữn tamoong li cớp dỡi mpoaq cớp achuaih hếq tamoong, bo alới noâng ỡt tâng cốc cutễq nâi.”
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Moâm ki, Yacốp câu sĩa yỗn puo, chơ án loŏh tễ puo.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Ma Yô-sep trĩh parnai puo atỡng tễ ntốq mpoaq cớp sễm ai án ỡt. Án yỗn alới bữn cutễq tâng cruang Ê-yip-tô o clữi nheq tễ cutễq canŏ́h. Ntốq ki, ramứh Ram-sê.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Cớp Yô-sep chứm siem nheq tữh dống sũ mpoaq án, dếh máh sễm ai án hỡ. Án tampễq crơng sana puai sếq bỗq cũai tâng dống.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Ma tâng cruang ki ŏ́q lứq crơng sana, cỗ cutễq tỡ têq amia crơng sarnóh ntrớu. Cũai tâng cruang Ê-yip-tô cớp cruang Cana-an cỡt panhieih khlac nheq, cỗ ŏ́q crơng sana cha.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Ngkíq Yô-sep parỗm nheq máh práq cũai chỡng crơng sana tâng cruang Ê-yip-tô cớp tâng cruang Cana-an. Chơ án dŏq práq ki tâng dống puo.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Toâq tangái práq tâng cruang Ê-yip-tô cớp cruang Cana-an khoiq nheq chơ, cũai Ê-yip-tô toâq pỡ Yô-sep, cớp sễq tễ án neq: “Hếq sễq crơng sana cha. Hếq cuchĩt khlac choâng moat anhia cỗ hếq nheq chíq práq.”
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Yô-sep ta‑ỡi alới neq: “Khân práq anhia khoiq nheq chơ, ki yỗn anhia dững charán ễn yỗn cứq. Chơ cứq yỗn crơng sana.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Ngkíq máh cũai ki dững charán alới pỡ Yô-sep. Chơ Yô-sep pĩen yỗn alới bữn crơng sana cha. Cumo ki, Yô-sep siem nheq tữh cũai, cỗ alới lêq nheq máh charán alới.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Toâq cumo ntun ễn, alới toâq loah pỡ Yô-sep, cớp pai neq: “Hếq sễq atỡng ncháu raloaih lứq, máh práq hếq khoiq nheq chơ, cớp máh charán hếq la khoiq cỡt nheq khong anhia chơ. Hếq tỡ bữn ntrớu noâng ễ rapĩen cớp anhia. Hếq noâng bữn ống tỗ cớp cutễq sâng ễ yỗn anhia.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Hếq cheq ễ cuchĩt choâng moat anhia, cớp cutễq hếq cỡt rangual. Sễq anhia chỡng tỗ hếq cớp cutễq hếq, yỗn hếq têq bữn crơng sana cha. Ngkíq hếq cớp cutễq hếq lứq cỡt khong puo. Moâm ki, sễq anhia yỗn hếq bữn cuplốq, dŏq yỗn hếq bữn tamoong, cớp chỗi dŏq cutễq miat sâng.”
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Ngkíq, Yô-sep chỡng nheq máh cutễq tâng cruang Ê-yip-tô yỗn puo, yuaq dũ náq cũai Ê-yip-tô chếq nheq cutễq alới, cỗ tian ŏ́c panhieih toâr lứq tâng cruang ki. Chơ dũ tâm cutễq cỡt khong puo nheq.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Yô-sep táq yỗn dũ náq cũai Ê-yip-tô cỡt cũai sũl ễn.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Ma ống cutễq cũai tễng rit sang sâng Yô-sep tỡ bữn chỡng, cỗ cũai nâi ĩt níc muoi pún crơng sana tễ puo. Ngkíq alới tỡ bữn túh chếq cutễq alới, yoc ễ bữn sana cha.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Yô-sep atỡng máh cũai proai tâng cruang ki neq: “Cứq khoiq chỡng tỗ anhia cớp cutễq anhia chơ yỗn puo ndỡm. Cứq yỗn anhia bữn cuplốq dŏq chóh tâng cutễq ki.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Toâq catữ sot, khân anhia bữn muoi culám achoiq, cóq yỗn bar chít achoiq pỡ puo; clữi tễ ki anhia dŏq yỗn dống sũ anhia bữn cha, cớp dŏq cuplốq hỡ dŏq anhia bữn chóh loah. Ngkíq nŏ́q con acái anhia bữn sana cha.”
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Moâm Yô-sep pai ngkíq, máh cũai proai ta‑ỡi án neq: “Ncháu khoiq chuai amoong hếq chơ. Sễq ncháu sarũiq táq hếq. Cớp hếq lứq pruam cỡt cũai sũl yỗn puo.”
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Tangái ki Yô-sep aloŏh rit tâng cruang Ê-yip-tô cóq parỗm loah muoi pún tễ sỡng pún crơng chóh yỗn pỡ puo. Phễp rit ki noâng níc toau sanua. Ma ống cutễq cũai tễng rit sang sâng, puo tỡ bữn ndỡm.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Ngkíq máh cũai I-sarel ỡt tarôq tâng cruang Ê-yip-tô tâng ntốq Cô-sơn. Tỗp alới bữn mun sa‑ữi tâng cruang ki, cớp cỡt rứh clứng lứq ễn.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Yacốp ỡt tâng cruang Ê-yip-tô muoi chít tapul cumo. Án tamoong bữn muoi culám pỗn chít tapul cumo.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Toâq tangái án cheq cuchĩt, án arô Yô-sep con samiang án, cớp atỡng neq: “Khân mới lứq ayooq cứq cớp yám noap cứq, ki cứq sễq mới satoaq atĩ mới tâng nlu cứq, chơ parkhán cớp cứq muoi ŏ́c neq: Chỗi tứp cứq tâng cutễq cruang Ê-yip-tô nâi.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 Toâq cứq cuchĩt, cứq sễq mới dững aloŏh cứq tễ cruang Ê-yip-tô nâi, chơ tứp cứq tâng ntốq noau tứp achúc achiac cứq.”
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Yacốp pai ễn neq: “Cóq mới thễ dũan cớp cứq.”
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.