Atos 23
Píívyéébé ihjyu: jetsocríjyodítyú cáátúnuháámɨ (BOANT) vs ARC
1 Aabéhjáa Páávoro diityédívú ɨ́ɨ́teebéré nééhií:
1 E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Varões irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Ehdúhjáa dibye néénéllii llúúvájté avyéjuube Ananíá táuhbá tsaatéké ditye iwábáájco dííbyeke.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Árónáacáhjáa neebe dííbyeke:
3 Então, Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada! Tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei e, contra a lei, me mandas ferir?
4 Áánélliihyéhjáa tsaate nééhií:
4 E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Áánélliihyéhjáa neébe:
5 E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Botsíikyéhjáa waajácuube tsadotséómuma paritséómúejte diitye ávyéjujte íjcyane. Áánélliihyéhjáa neebe kéévánécoba:
6 E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus, e outra, de fariseus, clamou no conselho: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu! No tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado!
7 Ehdúhjáa dibye néénéllii diitye ávyéjujte tsaamééré ɨtsɨ́pájújcatsíñe ílluréjuco pájúvanújcatsíñe.
7 E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 Diityéhjáa muurá tsadotséómú nehíjcyá dsɨ́jɨvémé bóhɨ́júcootúne. Áhduréhjáa ɨtsúcunúhijcyámé níjkyéjɨ múnáama panéváré ápííchoháñé íjcyatúne. Áánetúhjáa ihdyu paritséómú cáhcujtsó ténehjɨ íjcyane.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Aaméhjáa íhjyúbari íjcyánáa diitye paritséómudítyú tsaate taúhbájú uwáábojte nééhií:
9 E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.
10 Ehdúhjáa ditye táhjájcatsíñeri tsodáhómú avyéjuube iíllityéne ɨjtsúcunú ditye Páávoróké méénuíñe. Áánélliihyéhjáa tsiiñe neebe ítsodáhómuke ditye itsájtye bɨwáhullévúré íhcyóómivu dííbyeke.
10 E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.
11 Ápejcóhjáa Jetsóó dííbyedívú ibóhówáávéne nééhií:
11 E, na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo! Porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.
12 Ááné tsɨtsɨ́ɨ́vevúhjáa imúnaa jodíómú pítyácójcatsíyá ɨ́mɨáánetúré dííbyeke ɨdsɨ́jɨ́vétsoíñe. Áánemáhjáa néjcatsímyé ɨ́ɨ́néubárá imájchóityúné dííbyeke illííhyánútúné hajchóta.
12 Quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração e juraram dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 — ausente —
13 E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.
14 — ausente —
14 Estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.
15 Áánéllii méneeco tsodáhómú avyéjúúbeke dibye péjcore ámúha éllevu itsíva dííbyeke. Árónáa ihdyu méneeco dííbyedítyú íjcyáné ihjyu ámuha medíllo dííbyeke mepɨ́uváne. Áijyu muha tsúúca máarúcóónuú ámúhadívú dibye úújetétúné ɨhdéré muha mellííhyánuki.
15 Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.
16 Ehdúhjáa ditye pítyácójcatsíñé Páávoró beebe iwáájácúne ɨ́ɨ́cúi tsodáhómu coomívú ipyééne úúbálleté diibye ííñáhnikye.
16 E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.
17 Áánélliihyéhjáa tsáápiikye tsodáhómú avyéjúúbeke ɨpɨ́úváábeke neebe Páávoro:
17 E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Ahdújucóhjáa dííbyeke dibye tsájtyene ávyéjúúbe éllevu. Aabéhjáa neeté dííbyeke:
18 Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, me rogou que te trouxesse este jovem, que tem alguma coisa que dizer-te.
19 Áánélliihyéhjáa íhdyúétsihvu itsájtyéébeke neébe:
19 E o tribuno, tomando- o pela mão e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?
20 Áánélliihyéhjáa neébe:
20 E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho como tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.
21 Áróneri tsá u ɨ́ɨ́cúvéityúne. Ijcyámé 40-mevá ehnííñevu dííbyekévá illííhyánu árucóónuímye. Aame néjcatsí ɨ́mɨááneva imyéénuíñé Píívyéébe lléébónáa ipítyácójcatsíñe. Aamévá dííbyeke illííhyánútúné hajchótá tsá ɨ́ɨ́néubárá májchóityúne. Aame ícyooca tehmé muhdú diityéké u nééneréjuco.
21 Mas tu não os creias, porque mais de quarenta homens dentre eles lhe andam armando ciladas, os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comerem nem beberem até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.
22 Ehdúhjáa dibye tsodáhómú avyéjúúbeke úúbálléné boone ipítyájcóóbeke neebe dibye muucá iúúbállétu teéne.
22 Então, o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Átsihdyúhjáa diibye ávyéjuube míítyétsikye ítsodáhómú avyéjujtédítyú ɨpɨ́úváne néé dityétsí iújcu 200-meváké tsodáhómuke ullérí pééímyeke, 70-meváké ɨ́ɨ́júmudi pééímyeke, 200-meváké cávaájcoháñema pééímyeke, ditye ipyéé Tsetsaréavu tépejcójuco.
23 E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalo, e duzentos lanceiros para irem até Cesareia;
24 Áhduréhjáa neebe ditye tsáápi ɨ́ɨ́juke iímíbájcho dííbyedi Páávoróké itsájtye ávyéjuube Péérí éllevu.
24 e aparelhai cavalgaduras, para que, pondo nelas a Paulo, o levem salvo ao governador Félix.
25 Áámemáhjáa waajácuháámɨ́ wálloobe íllu iñéhaámɨ:
25 E escreveu uma carta que continha isto:
26 “Ávyéjuube Péériíj, oo íñe Cáráóódio Ríítsia o íjcyaabe úúma ó ihjyúváhi.
26 Cláudio Lísias a Félix, potentíssimo governador, saúde.
27 Áánukée tsúúca imúnaa jodíómú iékéévéébeke llííhyanújúcóóróóbeke tátsodáhómuma diityédítyú ó dojtúcú romáánómuube iíjcyáné waajácúháámɨma dibye íjcyane o wáájácúnema.
27 Este homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca e o livrei, informado de que era romano.
28 Áánemáa ó tsajtyé dííbyeke diityé ávyéjujté éllevu ɨ́ɨ́né déjúcotú dííbyé hallúvú ditye páhduváré úúbállehíjcyáné o wáájácuki.
28 Querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.
29 Aabée ó waajácú apááñéré ítyaúhbajúúné hallútú ditye ehdu dííbyeke dárɨ́ɨ́vehíjcyáne. Aane tsá ɨɨná íjcyáturó ditye tééné hallútú icyúvéhoojánúúbeke dsɨ́jɨ́vétsóiyóne.
29 E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.
30 Áábeke íñe diéllevu ó wallóó imúnaa íjcyarómé dííbyeke illííhyánuíñé pítyácójcatsíñé o wáájácúnema. Áámeke o néé ditye páñetu diéllevu ipyééne díhyúmɨri iñéé ɨ́ɨ́né hallútú dííbyedítyú iíjyácunúhijcyáne. Ahdícyane wái diícyaj.”
30 E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.
31 Ehdúhjáa néhaamɨ́má tsodáhómú pejco tsajtyé Páávoróké Ajtíípatírí coomívú íavyéjuube néhdújuco.
31 Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhes fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.
32 Ááné tsɨtsɨ́ɨ́vevúhjáa tsaate tsodáhómú ulléríyée pééme ílluréjuco óómiñe íhcyóómivu. Áánetúhjáa tsijtye ɨ́ɨ́júmudíi péémeréjuco cóhbaavéné Páávoróma.
32 No dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza;
33 Aaméhjáa Tsetsaréavu ávyéjúúbedívú dííbyeke iúújetétsóne ajcú teene waajácúhaamɨ́vú dííbyeke.
33 os quais, logo que chegaram a Cesareia e entregaram a carta ao governador, lhe apresentaram Paulo.
34 — ausente —
34 E o governador, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,
35 — ausente —
35 disse: Ouvir-te-ei quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.