2 Coríntios 2
Píívyéébé ihjyu: jetsocríjyodítyú cáátúnuháámɨ (BOANT) vs NTLH
1 Apááñéré ó imíllé ámúhakye o tsápɨ́jtsóneri o pɨ́aabóné ámuha meímíjyuúki.
1 Portanto, para não entristecê-los de novo, eu resolvi não ir ver vocês.
2 Muuráhjáa diityédíjyuco ámúhadi o ímíjyúúvéíyómeke o kímóvéjtsoca ¿múhdí ó ímíjyúúvéiyáhi?
2 Pois, se eu entristeço vocês, então quem vai me alegrar? Somente vocês, a quem tenho entristecido!
3 Áánélliihyée muurá ámúha éllevu ɨ́hde o cáátúnúháámɨ́ pañe ámúhakye ó úwaabó ámuha meímíbáávye ellévú o péécooca oke ámuha meímíjyúúvétsóíyótsihvu íllure oke mekímóvéjtsótuki. Muurá ó waajácú oke ámuha meímíjyúúvétsoca tsaméhjɨ́juco meímíjyúúvéiyóne.
3 Foi por isso que escrevi aquela carta . O motivo foi que eu não queria ir e ser entristecido pelas próprias pessoas que deveriam me alegrar. Pois eu tenho a certeza de que, quando estou feliz, vocês todos também estão.
4 Muuráhjáa tujkénú ámúha éllevu o wálloháámɨ́ ó caatúnú múhdurá ámuha meícyahíjcyáné kímóhcó oke pájtyéneri táábere. Árónáacáa tsá ámúhakye o kímóvéjtso o cáátúnutúne. Mítyanée ámúhakye o wájyúnéllii ámúhakye ó caatúnú ámuha meímíbáávyeki.
4 Eu escrevi aquela carta muito preocupado e triste e derramando muitas lágrimas. Porém não escrevi para fazer com que vocês ficassem tristes, mas para que soubessem do grande amor que tenho por todos vocês.
5 Áánetu eene ímityúné imyéénúneri oke kímóvéjtsoobéubá awáá éhnííñevu ámúhakye kímóvejtsóhi. ¿Mityá tsá ámúhakye dibye kímóvéjtsotúnej?
5 Mas, se alguém fez com que alguma pessoa ficasse triste, não fez isso a mim, mas sim a vocês ou, pelo menos, a alguns de vocês. Escrevo assim para não ser muito duro com esse homem.
6 Áábeke téhdunéjuco ámuha tééné hallútú meúwaabóne.
6 Basta o castigo que a maioria já deu a ele.
7 Ílluréjuco dííbyedi meɨ́dáátsóvéne máábajɨ́ɨ́vé teéne. Ááne mécánaajánú dibye ɨ́ɨ́jtsaméí icyátóróóvéne iímíbáávye ávyétá tútavááveréjuco Píívyéébedítyú dibye imyéénútuki.
7 Agora vocês devem perdoá-lo e animá-lo para que ele não fique tão triste, que acabe caindo no desespero.
8 Áánéllii ámúhakye o néé ámuha tsiiñe ímí dííbyema menáhbévaki.
8 Por isso peço que façam com que ele tenha a certeza de que vocês o amam.
9 Ehdúu ámuha meíjcyane o wáájácúne éíjyu tééné uwáábó o cáátúnuháámɨ́ ámúha éllevu ó wallóó ámúhakye o nééne ámuha mecáhcújtsóhajchíí o wáájácuki.
9 E foi por isso também que escrevi aquela carta . Eu queria pôr vocês à prova e saber se estão sempre prontos a obedecer aos meus ensinos.
10 Muurá ímityúné méénúmedi ámuha meɨ́dáátsóvéne teene maábájɨɨvéné ímí ó ɨjtsúcunúhi. Áánéllii téhdure táicyánéjcutu ámuha meɨ́dáátsóvémedi ó ɨ́dáátsóvehíjcyá Críjto mémeri.
10 Quando vocês perdoam alguém, eu também perdoo. Porque, quando eu perdoo, se é que, de fato, tenho alguma coisa a perdoar, faço isso por causa de vocês, na presença de Cristo,
11 Ehdu mépɨ́áábójcatsí Naavéné meke imújtátsótuki. Muurá tujkéveebe meke imújtátsoki.
11 a fim de que Satanás não se aproveite de nós; pois conhecemos bem os planos dele.
12 Tóróóavúu muurá o úújetéébé tétsíi múnáake Críjtodítyú íjcyáné uwááboju o úwááboca mítyame cáhcújtsóiyá Píívyéébé pɨ́ááboríye.
12 Quando cheguei à cidade de Trôade para anunciar o evangelho de Cristo, vi que o Senhor me havia aberto o caminho para o trabalho ali.
13 Árónáacáa técoomíyí ménahbe Tííto íjcyatúné múhduúvúrá o ɨ́jtsúcunúnéllii o péé diityédítyú Matsedóóniá iiñújɨvu dííbye néhcovu.
13 Mas eu estava muito preocupado porque não tinha conseguido encontrar o nosso irmão Tito. Por isso me despedi dos irmãos dali e fui para a província da Macedônia.
14 Árónáa ihdyu Píívyéébeke ó téhdútsohíjcyá Críjtoj tééveri panéváré metáhjahíjcyáné hallúvu. Muurá mejtééveri íuwááboju pahúllevávú tsújaúcuhíjcyaabe éhne múúne pácúúcuj cúvá pahúllevávú tsújaavédu.
14 Mas dou graças a Deus porque, unidos com Cristo, somos sempre conduzidos por Deus como prisioneiros no desfile de vitória de Cristo. Como um perfume que se espalha por todos os lugares, somos usados por Deus para que Cristo seja conhecido por todas as pessoas.
15 Ahdu Críjtoj tééveri meímíbáávyémeke Píívyéébe ímí ɨ́jtsúcunúmé dííbyé uwááboju métsújaúcuhíjcyá pámehdívúré pájtyetéímyema wágóóóvéímyedívu.
15 Porque somos como o cheiro suave do sacrifício que Cristo oferece a Deus , cheiro que se espalha entre os que estão sendo salvos e os que estão se perdendo.
16 Ááné uwááboju muurá wágóóóveímyé ɨjtsúcunú éhne múúne meke dsɨ́jɨ́vétsóiyóné meɨ́jtsúcunúdu. Áánetu pájtyetéímyedívú ɨ́ɨ́né imíjyaú teene bohɨ́ɨ́vú diityéké ájcune. Aanéhaca íñe ¿caatyé úwáábóiyá tééné uwááboju?
16 Para os que estão se perdendo, é um mau cheiro que mata; mas, para os que estão sendo salvos, é um perfume muito agradável que dá vida. Então, quem é capaz de realizar um trabalho como esse?
17 Muurá tsá teene muha meúwáábohíjcyatú tsaate méénuhíjcyádú muha medsɨ́ɨ́dsɨ́vakíye. Áhdure tsá tsíhdyuhjɨ́ré muha meúwáábohíjcyatúne. Muurá tene néhdújuco muha meúwáábohíjcyáné Píívyéébée múúhakye níwáávéné wákimyéí Jetsocríjtó múúhakye pɨ́áábónej tééveri dííbyeke muha meɨ́ɨ́cuvénéjuco.
17 Nós não somos como muitas pessoas que entregam a mensagem de Deus como se estivessem fazendo um negócio qualquer. Pelo contrário, foi Deus quem nos enviou, e por isso anunciamos a sua mensagem com sinceridade na presença dele, como mensageiros de Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.