Mateus 22

Bora NT (BOA_TBL) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Áhdurée tsiiñe Jetsóó úúballé muhdú Píívyéébe íavyéjú pámeemáyé ímíbájchoíñe.
1 De novo Jesus lhes falou por parábolas, dizendo:
2 Neebépeé: —Tsáné avyéjuubéhjáa ílli táábáváné wañéhjɨvu míñutsó mítyane mɨ́amúnáake.
2 — O Reino dos Céus é semelhante a um rei que preparou uma festa de casamento para seu filho.
3 Ááme éllevúhjáa wálloobe íúníu múnáake ditye iñééte ditye itsájúcoóki. Aaméhjáa úúbálletérónáa tsá ditye ímílletú itsááneé.
3 Enviou os seus servos a chamar os convidados para a festa, mas estes não quiseram vir.
4 Áánélliihyéhjáa tsíjtyeke tsiiñe iwállóómeke neébe: “Méneete táuubámyeke ditye itsááne íñe ocájímú tutácóóné idyóóvaki.”
4 Enviou ainda outros servos, dizendo: “Digam aos convidados: Eis que já preparei o meu banquete; os meus bois e animais da engorda já foram abatidos, e tudo está pronto; venham para a festa.”
5 Ahdújucóhjáa ipyééne ditye úúbállerónáa idyé tsá ditye ímílletú itsááneé. Ɨ́ɨ́cúvetúméhjáa íwákimyéiháñevúré péécunúhi. Tsaatéhjáa péé íúmɨhénevu. Tsijtyéhjáa péé náhjɨhévu.
5 Mas os convidados não se importaram e se foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio.
6 Áánetúhjáa tsijtye íllure diityédí ɨɨ́cúbáhrámeke dsɨ́jɨ́vetsóhi.
6 Outros, agarrando os servos, os maltrataram e mataram.
7 Aanéhjáa ílluréjuco diibye ávyéjúúbeke mítyane cáyobáávatétsóne. Áánélliihyéhjáa ítsodáhómuke táúhbaabe ditye diityéké ɨdsɨ́jɨ́vétsóne diityé cóómí icyátsuhjácoki.
7 — O rei ficou furioso e, enviando as suas tropas, exterminou aqueles assassinos e incendiou a cidade deles.
8 Ááné boonéhjáa idyé tsijtye íúníu múnáake neébe: “Tsúúca íñe hájchíwu táábáváné wañéhjɨ májchoháñé méénúmeíjyúcoorá téénevu tsáámeke memájchótsóiyóne. Ávyeta ímílléítyúmekéhjáa o míñutsójúcoorómé íñe tsá tsáátu meéllevu. Árone ihdyu óvi tehdújuco tsá ditye tsáátune, ɨ́mɨáámejɨ́ɨ́ tsááiyáhi.
8 Então disse aos seus servos: “A festa está pronta, mas os convidados não eram dignos.
9 Ahdícyane cána étsɨhjɨ́vú mepééne ámuha maájtyúmɨdúmeke méuubállé ditye itsáákií.”
9 Vão, pois, para as encruzilhadas dos caminhos e convidem para o banquete todos os que vocês encontrarem.”
10 Ahdújucóhjáa ditye pahúllevávú ipyééne pámeekéré iájtyúmɨdúmeke míñutsóné ímítyúróméhjɨmáye. Aaméhjáa tsúúca tsááme teeja wahpéhi.
10 E, saindo aqueles servos pelas estradas, reuniram todos os que encontraram, maus e bons; e a sala do banquete ficou cheia de convidados.
11 Ááme éllevúhjáa diibye ávyéjuube ipyééne ájtyumɨ́ tsaapi ihdícyájamáyé íwajyámuma diityéj pɨɨne íjcyáábeke.
11 — Mas, quando o rei entrou para ver os que estavam à mesa, notou ali um homem que não trazia veste nupcial
12 Áábekéhjáa neébe: “Muúbej, ¿acáne ɨ́veekí íñe átérééjamáyé u tsáá béhjávu úcáávéne tsáátuúbe?” Ehdúhjáa ávyéjuube dííbyeke néénéllii tsá dibye ɨɨná néétune.
12 e perguntou-lhe: “Amigo, como você entrou aqui sem veste nupcial?” E ele emudeceu.
13 Áábedítyúhjáa íúníu múnáake neébe: “Áánúke íjtyúháácyuma íhyójtsɨcu mechíjchúne áachívú peete íjcyátúhullévú mépicyóhjé téhulle dibye ityáá íhwáñe ɨɨ́hdónema.”
13 Então o rei ordenou aos serventes: “Amarrem os pés e as mãos dele e atirem-no para fora, nas trevas; ali haverá choro e ranger de dentes.”
14 Ehdu nééne muurá íñe ɨ́mɨááné pámé wáábyutáréjúcooro Píívyéébé avyéjú íjcyáronévú uhjéméré úcááveéhi.
14 Porque muitos são chamados, mas poucos são escolhidos.
15 Ehdúu Jetsóó úwaabóné paritséómú itsárílléne pítyácójcatsí muhdú dííbyedívú iñéétsoíñe.
15 Então os fariseus se retiraram e consultaram entre si como surpreenderiam Jesus em alguma palavra.
16 Áánemáhjáa Heróódé icyánéjcúejtémá tsaatéké íhdityu wallóómé dííbye éllevu ditye iñééte muhdúhjáa dííbyedítyú ipítyácójcatsíñe. Aamée itsááne dííbyeke nééhií: —Ávyéjuúbej, muha méwaajácú ɨ́mɨáábé u íjcyane állíútuúbe. Aabe muurá ú úwáábohíjcyá ɨ́mɨááné keená Píívyéébe mɨ́amúnáadívú tújkevééllejɨ́jtó tsijtye múhdurá úhdivu ɨ́jtsúcunúróneri ɨ́ɨ́cúvétuubére. Árómeke muurá pámeekéré tsahdúré ú ɨjtsúcunú muhdú ditye íjcyane u túhúúllétúnélliíhye.
16 E enviaram-lhe discípulos, juntamente com os herodianos, para lhe dizer: — Mestre, sabemos que o senhor é verdadeiro e que ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade, sem se importar com a opinião dos outros, porque não olha para a aparência das pessoas.
17 Aabe ihdyu cána múúhakye diñe díicyánéjcutuj: ¿A tehdújuco ávyéjuube romáánómuube íjcyáábé wáábyuta dsɨ́ɨ́dsɨke ditye áhdótsohíjcyáné maáhdóiyónej, mityá tsáhaáj?
17 Assim sendo, diga-nos o que o senhor acha: é lícito pagar imposto a César ou não?
18 Ehdúu íllure dííbyeke imújtátsóro ditye díllone iwáájácúne neebe diityéke: —Ávyeta mɨ́a bañú múnaa ámuha pánehjɨ́dú ɨ́mɨáámeúvúdú meíjcyame ¿ɨ́veekí íllure oke ámuha memújtátsóro mémávárijchóhi?
18 Mas Jesus, percebendo a maldade deles, respondeu:
19 Áyu cána oke méuujétsó dsɨ́ɨ́dsɨjɨ́vuj. Ahdújucóo ditye tsájɨɨvu úújetsóné dííbyeke.
19 Mostrem-me a moeda do imposto. Trouxeram-lhe um denário.
20 Áájɨtúu húmɨ náávee, memee, íjcyane ɨɨ́ɨ́téne neebe diityéke: —¿Aca múhúmɨ náávé eéne? Áhdure ¿mumémé eene tééjɨtu?
20 E Jesus lhes perguntou:
21 Áánélliihyée nééme dííbyeke: —Tséétsá húmɨ nááve. Áábe méméré íñe tééjɨtu. Áánélliihyée neebe diityéke: —Ané wa ihdyu diibye Tséétsáke mááhdohíjcyá dííbye éhnéjuco íjcyanévu. Áánetu ihdyu Píívyéébeke máácuhíjcyá dííbyé wáábyuta íjcyanévu.
21 Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
22 Ehdúu Jetsóó diityéké nééneri iúllévenúne ílluréjuco ditye pééne tétsihdyu.
22 Ouvindo isto, se admiraram e, deixando-o, foram embora.
23 Ááné boonée téjcoojɨ́ré tsadotséómú tsáá dííbye éllevu medsɨ́jɨvémé tsiiñe mebóhɨɨne cáhcújtsotúme.
23 Naquele dia, alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se de Jesus e lhe perguntaram:
24 Aamée néé dííbyeke: —Ávyéjuúbej, Moitséeúvúhjáa muurá néé tsaapi méwadívú tsɨ́ɨ́mávátuube dsɨ́jɨ́véhajchíí íñahbéréjuco díílleke táábávaíñé dííbyeréjuco ɨtsɨ́ɨ́máva díílledívú íñáhbeúvúu tsɨ́ɨ́máváiyóne.
24 — Mestre, Moisés disse: “Se alguém morrer, não tendo filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.”
25 Aanée ijcyámé múúhadítyú 7-meva tsané nahbému. Áámé amíaabée ityáábávárólléjtane dsɨ́jɨvé tehdu tsɨ́ɨ́mávátuubére. Áállekée bóneebéréjuco táábaváne.
25 Ora, havia entre nós sete irmãos. O primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher para seu irmão.
26 Ároobée idyé dsɨ́jɨvé téhdure tsɨ́ɨ́mávátuube díílléjtane. Aanée ehdu pámeere 7-meva tsaapíllekéré táábávarómé dsɨ́jɨvé díílléjtane.
26 O mesmo aconteceu com o segundo, com o terceiro, até o sétimo.
27 Aanée nihñévúré díílleréjuco dsɨ́jɨvéne.
27 Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 Aane cána múúhakye diñe ¿cáábyé taabá ímichi dille íjcyaíñé tsiiñe ditye bóhɨ́ɨ́coóca?
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete ela será esposa? Porque todos casaram com ela.
29 Áánélliihyée neebe diityéke: —Íllure ámuha mémujtá Píívyéébe ɨ́htsútuube íjcyáábé waajácúháámɨtu tene úwaabóné ámuha mewáájácútúnélliíhye.
29 Jesus respondeu:
30 Muurá dsɨ́jɨvémé tsiiñe bóhɨ́ijyu páneere cápáyóóveé tsíhdyuréjuco. Tsáhájuco muurá mɨ́amúnaa táábávácatsíityúne. Muurá pámeere téijyu íjcyaá níjkyéjɨ múnaáduréjuco.
30 Porque, na ressurreição, nem casam, nem se dão em casamento, mas são como os anjos no céu.
31 ¿Aca tsá ámuha meéévehíjcyatú Píívyéébé waajácuháámɨ? Muurá téhaamɨ́tú nééneé:
31 Quanto à ressurreição dos mortos, vocês nunca leram o que Deus disse a vocês:
32 “Aavaráaa, Itsáaa, Jacóóboo, íjcyámé Piivyéébé ó ijcyáhi.” Ehdu muurá Píívyéébe néénetu méwaajácú ditye íjcyane. Muurá ditye íjcyátuca tsá dibye nééítyuró diityé Piivyéébé iíjcyane.
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó”? Ele não é Deus de mortos, e sim de vivos.
33 Ehdúu Jetsóó diityéké nééneri ullévenúmé muhdú dííbyé tujkéveeju íjcyáneri.
33 Ouvindo isto, as multidões se maravilhavam da sua doutrina.
34 Aanée paritséómú iwáájácúne iiyéjuco píhcyaavéné dííbyedívu.
34 Entretanto, os fariseus, sabendo que Jesus havia silenciado os saduceus, reuniram-se em conselho.
35 Áámedítyúu tsaapi taúhbájú uwááboobe Jetsóoke imújtátsóro nééhií: —Ávyéjuúbej, ¿aca teene Píívyéébé taúhbajúúnetu keená ímichi páñétúene?
35 E um deles, intérprete da Lei, querendo pôr Jesus à prova, perguntou-lhe:
36 — ausente —
36 — Mestre, qual é o grande mandamento na Lei?
37 Áánélliihyée neébe: —“Múu wajyú Dípiivyéébé Díavyéjuube íjcyáábeke ávyeta dɨ́ɨ́ɨ́búutúré páneere muhdú u íjcyáneri dɨ́ɨ́jtsaméiyi.”
37 Jesus respondeu:
38 Eene muurá ímichi páñétúene Píívyéébé taúhbajúúnetu.
38 Este é o grande e primeiro mandamento.
39 Áánetu tsiiñe nééhií: “Pamévakéré múu wajyú muhdú u wájyúmeídyu.”
39 E o segundo, semelhante a este, é: “Ame o seu próximo como você ama a si mesmo.”
40 Éneecu ímichi páñétúenéécú Píívyéébée Moitséeúvuj tééveri pícyóóné taúhbajúúnetu. Áneecu néhdu meíjcyáhajchíí tsúúca méijcyá dííbyé ihjyú uubálle múnaápe úwáábohíjcyádu. Ehdúu Jetsóó néé dííbyeke.
40 Destes dois mandamentos dependem toda a Lei e os Profetas.
41 Aamée diitye paritséómúi péétúmeke tsiiñe neébe: —¿Aca mújtsɨɨménémúhaabé Críjto íjcyáiyóné ámuha méɨjtsúcunúhi? Áánélliihyée néémeé: —Dabíiúvúj tsɨɨménémúhaabéiyo muurá diíbye.
41 Estando reunidos os fariseus, Jesus lhes perguntou:
42 — ausente —
42 — O que vocês pensam do Cristo? De quem é filho? Eles responderam: — De Davi.
43 Áánélliihyée neébe: —¿Aanée idyé muhdú ɨ́ɨ́vane diibye Dabíiúvú ɨ́jtsɨɨménémúhaabe íjcyáííbyeke dilló íavyéjúúbedi? Muuráhjáa ihdyu Píívyéébé Apííchóré dííbyeke túkévéjtsóneri neebe dííbyedítyu:
43 E Jesus perguntou:
44 — ausente —
44 “Disse o Senhor ao meu Senhor:
45 Ehdúu muurá Dabíiúvú néé Críjtodítyú Íavyéjuube dibye íjcyane. Aane muhdú íjcyáíyoobe dííbyeúvúj tsɨɨménémúhaábe.
45 — Portanto, se Davi o chama de Senhor, como ele pode ser filho de Davi?
46 Ehdúu Jetsóó diityéké nééne iáñújcútúnéllii tsáhájuco tsiiñe ditye díllójúcootúne.
46 E ninguém podia lhe responder uma palavra; e a partir daquele dia ninguém mais ousou fazer perguntas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.