Romanos 4
Moocaani iijɨ (BMRNT) vs VC
1 Masɨɨ Abraham mɨɨhai judiomɨ eedeebeditɨ mehesamaaiqui. ¿Nacu jinejeque fɨne gaayɨcɨubo?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Siinoco omoonɨunofeenedɨ Moocaani diiboco igaayɨcɨuruva quehe quehe icaujiruubo. Jaaruubo Moocaani ɨmefeenevɨ icatɨno.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 ¿Naa mɨllɨ noono Caatɨnɨhaamefaño? Abraham Moocaanico miyaavuguuhi. Jaamaño diiboco Moocaani gaayɨcɨuhi, noonoro.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Jaanotɨ saatoho idudɨcamaaje jaadaco agaayɨcɨno tɨcovono diiboco aacɨno icatɨno. Jillɨ idudɨcamaajeque ajaaduno.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Jaanotɨ saatoho jinejeque moonɨtɨrumo Moocaanico miyaaveguehi. Jaabo Moocaani iimitɨrumoco agaayɨcɨɨboco miyaavogomo. Jaamoco Moocaani gaayɨcɨhi jillɨ tɨcovono diiboco imiyaavogomaño.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Tollɨro bu David nuuhi: Imo imo icaabo saafiico Moocaani agaayɨcɨɨbo. Jaaruno iimihusetɨ agaayɨcɨno icatɨno.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Jillɨ David nuuhi:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Imicani icaabo diibo imitɨco Moocaani ejeevesucuubo, nuubo.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 ¿Nacu fɨne jino imo imo ica saatohoro imeehe nijeque iquitɨcɨnɨmedi? ¿Nacu bu fɨne tollɨro iquitɨcɨnɨratɨmedi? Mɨɨro munuucuuhi, Abraham imiyaavuguumaño Moocaani diiboco agaayɨcɨunoco.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Jaaboco, ¿cusumi gaayɨcɨubo iimeeheque iquitɨcɨunobuunatɨ? ¿Nacu ɨmegavɨro? Toonobuunatɨ icatɨno, ɨmegavɨro.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Buunatɨ Abraham meehe quitɨcɨco gaayɨcɨuhi imiyaavuguunofeenedɨ diiboco Moocaani agaayɨcɨuno jɨɨbogobadɨ iicano. Jillɨtɨ Abraham paryɨɨcɨno imiyaavogomo caanitɨ icahi. Jaamo imeehe quitɨcɨratɨrumoco Moocaani tollɨro gaayɨcɨhi.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Miyaano Abraham imeehe iquitɨcɨnɨmo caanitɨ icahi. Moheedeebe Abraham iquitɨcɨrautɨsumi imiyaavuguubadɨ, imiyaavogomo caani eneejiruno. Jaamaño diito caani icatɨɨbo, iimeehequere iquitɨcɨumaño.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Mɨɨro Moocaani: Amɨɨhaico jiinɨjeque acɨji, nuuhi Abrahamco, iyaachimɨhaico icano; atajɨɨbaco omoonɨumaño acɨguutɨɨbo. Jillɨ imiyaavuguumaño Moocaani diiboco agaayɨcɨuboro: Jiinɨjeque acɨji, nuuhi.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Jaaneguiiha Moise tajɨɨbaco omoonɨmo ɨdɨɨmoro Moocaani aacɨguunoco igaayɨcɨruva. Jaaneguiiha jahi miyaavogo miyaano icacuutɨhi, tollɨro bu Moocaani aacɨguuno miyaano icacuutɨhi jahi.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Mɨɨro tajɨɨba mɨɨhaico gaajasuhi Moocaani mohimitɨhallɨtɨ mɨɨnoco ɨdaasuno omoonɨjinoco. Jaanotɨ tajɨɨba achahahɨgo magaajatɨhi imitɨno mihicanoco.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Jaamaño miyamɨnaa imiyaavegueneguiiha Moocaani unuunoco acɨguubo tɨcovono, paryɨɨcɨno Abraham iyaachimɨhaidi aivo miyaano iicaqui. Jino Moocaani aacɨguuno ɨdɨɨmoro Moise tajɨɨbaco omoonɨmediro icatɨno, tollɨro buunajɨ Abraham imiyaavuguubadɨ paryɨ imiyaaveguemedi. Jaamaño diibo Abraham paryɨɨcɨno imiyaavogomo caanitɨ icahi
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Moocaani ɨmefeenevɨ, diiboco Abraham imiyaavuguubo ɨmefeenevɨ. Jillɨ Moocaani Abrahamco Caatɨnɨhaamefaño neehi: Ɨco ficuuhi ajashutɨmo miyamɨnaa caanitɨ, nooboro. Jaabo Moocaani iguijevecuurumoco fiivoco acɨhi. Jaabadɨro bu ifiivejitɨrunehejeque fiivusuubo.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Abrahamco Moocaani unuunoco aatyɨmeratɨrunoco eesɨcɨnɨuboro miyaavuguubo. Imiyaavogoma iicaumaño ajashutɨmo miyamɨnaa caanitɨ icaabo. Moocaani diibo iseemema iicautɨruuboco: Tonoodɨmeji diiyaachimɨhai, unuunoco imiyaavuguumaño.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Jaasumi Abraham icauhi ciendɨno ficabavano tɨcovoocɨvɨ. Jaaruubo jeevesuutɨhi imiyaavogoco, diibo mogai Sara icano aivo amiyatɨsi iicacuumaño eseemevacuujitɨrunoco
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 guucɨbautɨɨbo. Bu tollɨro bañɨguutɨɨbo Moocaani unuunoco. Jillɨro imiyaavuguuboro esɨcɨnɨubo. Jaaboro Moocaanico imuuboro
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 esɨcɨnɨubo Moocaani imityari aacɨguuno imiyacarujinoco iyaachimɨhaiditɨ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Jillɨtɨ diibo imiyaavogoco agaajauboro Moocaani diiboco gaayɨcɨuhi.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Tollɨ diibo miyaavogoco Moocaani gaayɨcɨuhi, toono diibo Abrahamditɨro caatɨnɨrautɨhi,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 tollɨro bu mɨɨhaidi caatɨnɨumo. Mɨɨhai miyaavogoco tollɨro Moocaani gaayɨcɨhi mɨɨhai Jesu Mohaivojɨɨboco guijevefañotɨ ubuheetesuuboco mimiyaavogomaño.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Jaabo Jesu mohimitɨhallɨvɨ acɨcafutuuhi iguijevequi. Jaaruubo siino buheeteuhi diibofeenedɨ mɨɨhaico Moocaani igaayɨcɨqui.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.