Lucas 15
BKJ (BKJ, 2017) vs XGS
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
1 Ámá takisɨ́ nánɨ nɨgwɨ́ uráparɨgɨ́á —Ayɨ́ émáyɨ́ gapɨmanowamɨ wipɨ́rɨ́a nánɨ wigɨ́ Judayo nɨgwɨ́ nɨwurápɨyiróná wigɨ́ meapɨ́rɨ́a nánɨ enɨ ámɨ bɨ ɨ́wɨ́ uráparɨgɨ́áyɨ́rɨnɨ. Ayɨ́ tɨ́nɨ ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́á wínɨyɨ́ tɨ́nɨ Jisasomɨ xwɨyɨ́á arɨ́á wianɨro nánɨ aŋwɨ e barɨŋagɨ́a
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
2 Parisiowa tɨ́nɨ ŋwɨ́ ikaxɨ́ eánɨŋɨ́pɨ mewegɨ́áwa tɨ́nɨ sɨŋwɨ́ e nɨwɨnɨro mepí “Iyɨ́ tɨnarɨŋoɨ.” nɨrɨnɨro wigɨ́pɨ re rɨnɨgɨ́awixɨnɨ, “Ámá o ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́áyo nɨmímɨnɨrɨ aiwá nawínɨ enɨ narɨgɨ́árɨnɨ.” rɨnarɨ́ná
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
3 Jisaso ewayɨ́ xwɨyɨ́á rɨpɨ urɨŋɨnigɨnɨ,
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
4 “Soyɨ́né ámá woxɨ sipɨsipɨ́ 100 tɨ́ŋoxɨ wo anɨ́á imónánáyɨ́, amɨ́ eaŋɨ́yo dánɨ sipɨsipɨ́ 99 wínɨyɨ́ e nɨwárɨmoxɨ nurɨ anɨ́á imónɨ́o nánɨ pɨ́á néra núɨsáná rɨxa wɨnɨmearɨ́árɨnɨ.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
5 Nɨwɨnɨmearɨ́ná nɨmearɨ yayɨ́ tɨ́nɨ xwaŋwɨ́ níkwónɨmɨ nurɨ
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
6 aŋɨ́ e nɨrémorɨ́ná dɨxɨ́ nɨkumɨxɨnɨrɨ emearɨgɨ́áyo tɨ́nɨ ámá aŋɨ́ axɨ́ e ŋweagɨ́áyo tɨ́nɨ rɨ́aiwá re urɨmerɨ́árɨnɨ, ‘Gɨ́ sipɨsipɨ́ anɨ́á imónɨ́o rɨxa pɨ́á nerɨ meáagɨ nánɨ nionɨ tɨ́nɨ nawínɨ yayɨ́ oyaneyɨ.’ urɨrɨ́árɨnɨ.” Jisaso ámá ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́á o tɨ́ámɨnɨ barɨgɨ́áyɨ́ sipɨsipɨ́ anɨ́á imónɨ́o yapɨ imónɨŋagɨ́a nánɨ ewayɨ́ xwɨyɨ́á apɨ nurɨrɨ
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
7 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nionɨ re seararɨŋɨnɨ, ‘Ámá sipɨsipɨ́ nánɨ pɨ́á nerɨ nɨmearɨ nánɨ yayɨ́ éɨ́pa aŋɨ́najowa ámá ɨ́wɨ́ yarɨŋɨ́ wo nɨsanɨrɨ yarɨŋagɨ nɨwɨnɨróná yayɨ́ nero aí ámá 99 “Rɨxa wé rónɨŋwaénerɨnɨ. Nene sanɨŋɨ́ imónɨpaxɨ́ menɨnɨ.” yaiwinarɨgɨ́áyɨ́ nánɨ aŋɨ́najowa yayɨ́ yarɨgɨ́ámanɨ.’ seararɨŋɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
8 Ámɨ ewayɨ́ xwɨyɨ́á axɨ́pɨ bɨ rɨpɨ urɨŋɨnigɨnɨ, “Apɨxɨ́ wí nɨgwɨ́ wé wúkaú tɨ́ŋí nɨgwɨ́ wo nɨmiáperɨ́náyɨ́ uyɨ́wɨ́ nɨmɨxároárɨmáná píránɨŋɨ́ pɨ́á nerɨ aŋɨ́ síyɨ́ nɨperɨ wɨnɨmeaŋɨnigɨnɨ.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
9 Nɨwɨnɨmearɨ́ná xegɨ́ imánɨŋɨ́ yarɨgɨ́íwamɨ tɨ́nɨ aŋɨ́ axɨ́ e ŋweagɨ́áyo tɨ́nɨ rɨ́aiwá re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Nɨgwɨ́ niínɨ miápéáo rɨxa meáagɨ nánɨ niínɨ tɨ́nɨ nawínɨ yayɨ́ oyaneyɨ.’ urɨŋɨnigɨnɨ.” Jisaso ámá ɨ́wɨ́ yarɨgɨ́á o tɨ́ámɨnɨ barɨgɨ́áyɨ́ nɨgwɨ́ miápéɨ́ yapɨ imónɨŋagɨ́a nánɨ ewayɨ́ xwɨyɨ́á apɨ nurɨrɨ
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
10 re urɨŋɨnigɨnɨ, “Nionɨ re seararɨŋɨnɨ, ‘Nɨgwɨ́ apɨxí nɨmiáperɨ pɨ́á nerɨ ámɨ meáo nánɨ́nɨŋɨ́ yayɨ́ éɨ́pa Gorɨxoyá aŋɨ́najowa ámá ɨ́wɨ́ yarɨŋɨ́ wo nɨsanɨrɨ yarɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ́ná yayɨ́ e yarɨgɨ́árɨnɨ.’ seararɨŋɨnɨ.” urɨŋɨnigɨnɨ.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
11 E nurɨmáná ámɨ ewayɨ́ xwɨyɨ́á re urɨŋɨnigɨnɨ, “Ámá wo xegɨ́ niaíwɨ́ oxɨ́ waú tɨ́ŋo
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
12 —Xogwáo xanomɨ nɨwiápɨ́nɨmearɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Ápe, joxɨ nɨpéáná “Amɨpí omɨ wíɨmɨgɨnɨ.” yaiwiarɨŋɨ́pɨ rɨxa niapeɨ.’ urɨ́agɨ xano ‘Amɨpí rɨ́wéná yaŋɨ́ nɨmerɨ nionɨ wíɨmɨgɨnɨ.’ yaiwiarɨŋɨ́yɨ́ rɨxa awaúmɨ yaŋɨ́ numeirɨ mɨnɨ nɨwimáná eŋáná
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
13 rɨxa sɨ́á árɨ́nɨ́ óráná xogwáo o xegɨ́nɨ awí eámeámɨ́ nerɨ nɨmeámɨ aŋɨ́ wímɨ ná jɨ́amɨ nánɨ nurɨ aŋɨ́ ayo nɨŋwearɨ́ná uyɨ́niɨ́ nerɨ xegɨ́ nɨgwɨ́ amɨpí xano wiŋɨ́yɨ́ xwɨrɨxwɨrɨ́á ikɨxeŋɨnigɨnɨ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
14 Xegɨ́ nɨgwɨ́ xwɨrɨxwɨrɨ́á nikɨxerɨ ámáyo nɨwiememáná eŋáná re eŋɨnigɨnɨ. Ámá aŋɨ́ ayo dáŋɨ́yɨ́ aiwá nánɨ dɨ́wɨ́ nikeamónɨro yarɨ́ná o rɨxa uyípeayo imónɨ́ɨ́ eŋagɨ nánɨ o enɨ aiwá nánɨ dɨ́wɨ́ nikeamónɨrɨ nánɨ
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
15 nurɨ ámá aŋɨ́ ayo dáŋɨ́ womɨ nɨgwɨ́ omɨŋɨ́ nánɨ rɨxɨŋɨ́ urɨ́agɨ o omɨŋɨ́ Judayɨ́ nɨ́nɨ xwɨrɨ́á winarɨŋɨ́pɨ nánɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Gɨ́ omɨŋɨ́yo nánɨ nurɨ gɨ́ odɨpíyo aiwá nɨwiiɨ.’ urɨ́agɨ
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
16 o nurɨ omɨŋɨ́ e nerɨ́ná rɨxa agwɨ́ eŋɨ́ mɨwínárɨ́agɨ aiwá pɨ́á odɨpí narɨŋɨ́pɨ nɨpaxɨ́ wimónɨ́agɨ aiwɨ ámá wí omɨ aiwá bɨ mɨnɨ mɨwigɨ́awixɨnɨ.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
17 E eŋáná o ámɨ dɨŋɨ́ ɨ́á nɨxɨrɨrɨ re yaiwiŋɨnigɨnɨ, ‘Gɨ́ ápoyá omɨŋɨ́ wiiarɨgɨ́áyɨ́ nɨ́nɨ aiwá apánɨ nɨpɨ́rɨ nánɨ múrónɨŋagɨ aiwɨ nionɨ re nɨŋwearɨ aiwá agwɨ́ nánɨ nɨpémɨnɨrɨ rɨyarɨŋɨnɨ?
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
18 Nionɨ nɨwiápɨ́nɨmeámɨ nurɨ gɨ́ ápomɨ re urémeáɨmɨgɨnɨ, “Ápe, nionɨ ɨ́wɨ́ Gorɨxomɨ wikárɨrɨ joxɨ sikárɨrɨ éanigɨnɨ.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
19 Nionɨ naŋɨ́ mimónɨŋagɨ nánɨ sɨnɨ dɨxɨ́ riwaxonɨ imónɨpaxɨ́ menɨnɨ. Joxɨ ‘Gɨ́ omɨŋɨ́ niiarɨŋoxɨ́nɨŋɨ́ imónɨŋoxɨnɨ.’ nɨreɨ.” Ápomɨ e urémeáɨmɨgɨnɨ.’ nɨyaiwirɨ
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
20 nɨwiápɨ́nɨmeámɨ xano tɨ́ŋɨ́ e nánɨ nurɨ nurɨ rɨxa aŋwɨ e báná xano xegɨ́ xewaxo jɨ́iwo barɨŋagɨ nɨwɨnɨrɨ wá nɨwianɨrɨ mɨ́rɨ́ nurɨ nɨmakɨ́kɨyirɨ kíyɨ́ miaúnáná
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
21 xewaxo re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Ápoxɨnɨ, nionɨ Gorɨxomɨ ɨ́wɨ́ wikárɨrɨ joxɨ sikárɨrɨ eŋárɨnɨ. Nionɨ ámá naŋɨ́ mimónɨŋagɨ nánɨ sɨnɨ dɨxɨ́ riwaxonɨ imónɨpaxɨ́ menɨnɨ.’ urɨ́agɨ aiwɨ
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
22 xano omɨŋɨ́ wiiarɨgɨ́áyo rɨ́aiwá re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Soyɨ́né rapɨrapɨ́ imɨrɨŋɨ́ mimónɨŋú aŋɨ́nɨ nɨmeámɨ nɨbɨrɨ uyírɨ́poyɨ. Omɨ okiyɨ́á numerɨ́ná wé ramaxɨ́ wá wéyo uyírárɨro sɨkwɨ́ sú uyírɨro époyɨ.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
23 E nemáná burɨmákaú sɨpɨkɨ́ ikwanɨ́ imónarɨŋo nɨmeámɨ nɨbɨro pɨkípoyɨ. Nene nɨnɨrane íwo nánɨ yayɨ́ oyaneyɨ.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
24 Nɨgɨ́ íwɨ́ ro peŋónɨŋɨ́ imónɨŋo ámɨ́nɨŋɨ́ wiápɨ́nɨmeaŋoɨ. “Anɨ́nɨŋɨnigɨnɨ.” yaiwiagwá ro ámɨ neaímeáagɨ nánɨ yayɨ́ yanɨ aiwá oimɨxaneyɨ.’ urɨ́agɨ awa o urɨ́ɨ́pa nero rɨxa aiwá rɨyamɨ́ nero yayɨ́ seáyɨmɨ dánɨ néra warɨ́ná re eŋɨnigɨnɨ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
25 Xewaxo xámɨŋo omɨŋɨ́yo yarɨŋɨ́mɨ dánɨ nɨbɨrɨ rɨxa aŋɨ́ tɨ́ŋɨ́ e aŋwɨ e dánɨ wenɨŋɨ́ éɨ́yɨ́ wɨnɨŋɨnigɨnɨ. Soŋɨ́ rɨro sɨmɨnɨŋɨ́ ero yarɨŋagɨ́a nɨwɨnɨrɨ
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
26 omɨŋɨ́ wiiarɨgɨ́á womɨ rɨ́aiwá nurɨrɨ o rɨxa aŋwɨ e báná re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Ayɨ́ pí nánɨ nerɨ rarɨŋoɨ?’ uráná
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
27 o re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Dɨxɨ́ rɨgwáo rɨxa rémónapɨŋoɨ. O rɨ́nɨŋɨ́ wí mɨmeá naŋo emeago dɨxɨ́ ápomɨ wímeáagɨ nánɨ o burɨmákaú sɨpɨkɨ́ ikwanɨ́ imónarɨŋo pɨkiŋoɨ.’ uráná
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
28 o wikɨ́ nónɨrɨ mɨpáwipaxɨ́ nɨwimónɨrɨ wáɨ́ e roŋáná xano nɨpeyearɨ pɨyɨpɨyɨ́ xwɨyɨ́á urɨ́agɨ aiwɨ
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
29 xanomɨ mɨxɨ́ nurɨrɨ re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Nionɨ rɨnáínɨ́nɨŋɨ́ nimónɨrɨ omɨŋɨ́ siiarɨ́ná xwiogwɨ́ obaxɨ́ nɨmúroarɨ́ná sekaxɨ́ amɨpí joxɨ nɨrɨ́ɨ́yɨ́ nánɨ nionɨ wí mɨrɨwiaíkiŋárɨnɨ. E nerɨ aí nionɨ gɨ́ nɨkumɨxɨnɨrɨ emearɨŋáyɨ́ tɨ́nɨ yayɨ́ yanɨ nánɨ memé miá aí wo mɨniapɨŋɨ́rɨnɨ.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
30 Nionɨ mɨniapɨpa nerɨ aiwɨ dɨxɨ́ riwaxo, apɨxɨ́ iyɨ́ ede dánɨ oikɨxearɨgɨ́íwa tɨ́nɨ nemerɨ́ná dɨxɨ́ nɨgwɨ́ xwé nowárɨŋo nánɨ burɨmákaú sɨpɨkɨ́ ikwanɨ́ imónarɨŋo apánɨ upɨkiíɨnɨ.’ uráná
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
31 xano re urɨŋɨnigɨnɨ, ‘Gɨ́ íwoxɨnɨ, “Nionɨyáyɨ́ wí ámɨ o nɨrápɨnɨ́árɨnɨ.” mɨyaiwipanɨ. Joxɨ íníná nionɨ tɨ́nɨ ŋwearɨŋoxɨ amɨpí áponɨyáyɨ́ nɨ́nɨ dɨxɨ́nɨrɨnɨ.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
32 E nerɨ aí dɨxɨ́ rɨgwáo peŋónɨŋɨ́ imónɨŋo ámɨ́nɨŋɨ́ wiápɨ́nɨmeaŋoɨ. “Anɨ́nɨŋɨnigɨnɨ.” yaiwiagwáo ámɨ neaímeáagɨ nánɨ “Yayɨ́ mepa oyaneyɨ.” rɨsimónarɨnɨ? Oweoɨ, xe yayɨ́ oyaneyɨ.’ urɨŋɨnigɨnɨ.” Jisaso Parisiowa “None xɨráxogwáowaú xɨráónɨŋɨ́ imónɨŋagwɨ nánɨ rɨ́a neararɨnɨ?” oyaiwípoyɨnɨrɨ nánɨ ewayɨ́ xwɨyɨ́á apɨ urɨŋɨnigɨnɨ.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.