Mateus 9
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARA
1 Jəju al me to tɨ, ɨndə ba gangɨ, aw me ɓe bo tɨ ləne.
1 Entrando Jesus num barco, passou para o outro lado e foi para a sua própria cidade.
2 Dɨje madɨ oti dəw kɨ rɔe oy njururu, me nḛ kotɨ njé mo̰y je tɨ, rəi sie rɔ Jəju tɨ. Lokɨ Jəju oo kadɨ-me ləde nɨngə, əl dəw kɨ rɔe oy njururu ka kɨn ə nə: «NGonm, uwə tɔgi ba, majal je ləi e kɨ kɨyə̰ go kɔ.»
2 E eis que lhe trouxeram um paralítico deitado num leito. Vendo-lhes a fé, Jesus disse ao paralítico: Tem bom ânimo, filho; estão perdoados os teus pecados.
3 Lo kɨn tɨ, njé ndo ndu-kun je lə Luwə kɨ na̰ je əli ta mede tɨ əi nə: «Dəw kam əl ta kɨ mal dɔ Luwə tɨ!»
3 Mas alguns escribas diziam consigo: Este blasfema.
4 Nə Jəju gər mər ta ləde, adɨ əl-de ə nə: «Ra ban ə ɨsɨ ɨməri ta je kɨ majal mesi tɨ ə?
4 Jesus, porém, conhecendo-lhes os pensamentos, disse: Por que cogitais o mal no vosso coração?
5 Kəl dəw kə nə: “Majal je ləi e kɨ kɨyə̰ go kɔ” ɓa nga̰ ngay al, ə se kəl-e kə nə: “Ḭ taa, ə ɨnjɨyə” ə nga̰ ngay al ə?
5 Pois qual é mais fácil? Dizer: Estão perdoados os teus pecados, ou dizer: Levanta-te e anda?
6 Re e be ɓa, m-a m-ɔjɨ səi təkɨ mi NGon Dəw, m-aw kɨ tɔgɨ dɔnangɨ tɨ ne, mba kadɨ m-ɨyə̰-n go majal je lə dɨje kɔ.» Nɨngə, Jəju əl nje rɔ koy njururu ə nə: «Ḭ taa, un tuwə ləi, ə aw ɓe.»
6 Ora, para que saibais que o Filho do Homem tem sobre a terra autoridade para perdoar pecados — disse, então, ao paralítico: Levanta-te, toma o teu leito e vai para tua casa.
7 Ɓa dɨngəm ḭ taa, ə un rəbɨ, aw ɓe.
7 E, levantando-se, partiu para sua casa.
8 Lokɨ kəm kosɨ je oo nḛ kɨn, ra-de ɓəl kɨ dum, adɨ ɨləi tɔjɨ dɔ Luwə tɨ, kɨ adɨ dɨje tɔgɨ kɨ ətɨ ɓəl be kɨn.
8 Vendo isto, as multidões, possuídas de temor, glorificaram a Deus, que dera tal autoridade aos homens.
9 Lokɨ Jəju ɔtɨ no̰o̰ ɨsɨ aw nɨngə, lo də tɨ kɨ ɨsɨ də, oo dɨngəm kɨ ɓari-e nə Matɨye, ɨsɨ me kəy taa la-mbə tɨ. Ə Jəju əl-e ə nə: «Un gom.» Ɓa Matɨye ḭ taa, un go Jəju.
9 Partindo Jesus dali, viu um homem chamado Mateus sentado na coletoria e disse-lhe: Segue-me! Ele se levantou e o seguiu.
10 Go tɨ, Jəju ɨsɨ ta nḛ kuso tɨ me kəy tɨ lə Matɨye. NGa nɨngə njé taa la-mbə je, kɨ ndəgɨ njé ra majal je, ngay, rəi ɨsi naa tɨ kɨ Jəju, kɨ njé ndo je lie ta nḛ kuso tɨ.
10 E sucedeu que, estando ele em casa, à mesa, muitos publicanos e pecadores vieram e tomaram lugares com Jesus e seus discípulos.
11 Lokɨ *Parɨsɨ je ooi Jəju ɨsɨ uso nḛ kɨ dɨje kɨn nɨngə, əli njé ndo je lie əi nə: «Ra ban ə NJe ndo səsi nḛ ɨsɨ uso nḛ kɨ njé taa la-mbə je, kɨ njé ra majal je ə?»
11 Ora, vendo isto, os fariseus perguntavam aos discípulos: Por que come o vosso Mestre com os publicanos e pecadores?
12 Ə Jəju oo ndude, adɨ əl-de ə nə: «E dɨje kɨ njé mo̰y je ə a sangi dəw kɨ nje ra mo̰y, ɓɨ e njé rɔ nga je ə a sangi dəw kɨ nje ra mo̰y, al.
12 Mas Jesus, ouvindo, disse: Os sãos não precisam de médico, e sim os doentes.
13 Awi ɨsangi kadɨ ɨgəri me ta kɨ Luwə əl ə nə: “E ra majɨ ə m-ge, ɓɨ m-ge kɨjə məsɨ kadɨ-kare al. Tadɔ, m-re mba ɓar njé ka dana je al, nə m-re mba njé ra majal je yo”.»
13 Ide, porém, e aprendei o que significa:
14 *NJé ndo je lə Ja̰ Batɨsɨ rəi ɨngəi Jəju əli-e əi nə: «Ra ban ə je kɨ *Parɨsɨ je j-ɨyə̰ ta nḛ kuso, ə njé ndo je ləi rai al ə?»
14 Vieram, depois, os discípulos de João e lhe perguntaram: Por que jejuamos nós, e os fariseus [muitas vezes], e teus discípulos não jejuam?
15 Ə Jəju ɨlə-de tɨ ə nə: «Oi kadɨ dɨje kɨ ɓari-de lo nḛ kuso taa-naa tɨ, a əi kɨ rɔnəl al, dɔkagɨlo tɨ kɨ nje taa dəne ɨsɨ-n səde naa tɨ a? NDɔ je a rəi no̰o̰ kadɨ a uni-e tade tɨ nɨngə, dɔkagɨloe tɨ kɨn ə a ɨyə̰i ta nḛ kuso.
15 Respondeu-lhes Jesus: Podem, acaso, estar tristes os convidados para o casamento, enquanto o noivo está com eles? Dias virão, contudo, em que lhes será tirado o noivo, e nesses dias hão de jejuar.
16 Dəw a un ta kɨbɨ kɨ sɨgɨ kadɨ ɨlə-n kəm kɨbɨ kɨ kɔke al. Re e be ə, ta kɨbɨ kɨ sɨgɨ ka kɨn a ḭ kɨ kɨ kɔke rakɨ rakɨ, kadɨ bole a to wororo ɨtə kɨ kəte ɓəy.
16 Ninguém põe remendo de pano novo em veste velha; porque o remendo tira parte da veste, e fica maior a rotura.
17 Taa, dəw a un kasɨ kandɨ nju kɨ ḭ al ɓəy utɨ me mbu nda je tɨ kɨ kɔke al tɔ. Re e be nɨngə, lokɨ kasɨ a ḭ ɓa, mbu nda je a ndui, kadɨ kasɨ kandɨ nju a lo kɔ nɨm, taa mbu nda je ka təli nḛ kɨ tuji kɔ nɨm tɔ. Be ə, re kasɨ kandɨ nju ḭ al ɓəy ɓa, majɨ kadɨ mbu nda je əi kɨ sɨgɨ taa. Be ɓa, mbu a ndu al nɨm, kasɨ kɨ me tɨ ka a lo kɔ al nɨm tɔ.»
17 Nem se põe vinho novo em odres velhos; do contrário, rompem-se os odres, derrama-se o vinho, e os odres se perdem. Mas põe-se vinho novo em odres novos, e ambos se conservam.
18 Lokɨ Jəju a əl-de ta kɨn nɨngə, nje kun dɔ *Jɨpɨ je kare, re ɔsɨ məkəsɨne nangɨ no̰e tɨ, əl-e ə nə: «NGonm kɨ dəne kɨ du oy taji naa tɨ ne ɓəy. Nə re ɨre ɨndə jii dɔe tɨ ə, a təl tɔsɨ ndəl.»
18 Enquanto estas coisas lhes dizia, eis que um chefe, aproximando-se, o adorou e disse: Minha filha faleceu agora mesmo; mas vem, impõe a mão sobre ela, e viverá.
19 Jəju ḭ taa, un goe əi kɨ njé ndo je ləne.
19 E Jesus, levantando-se, o seguia, e também os seus discípulos.
20 Nɨngə, dəne kare kɨ mo̰y məsɨ ade ko̰ ɓal dɔgɨ gɨde e joo, re ɓasi rɔ Jəju tɨ, kɨ rəbɨ kɨ gɨde tɨ, ɔdɨ ta kɨbɨ lie.
20 E eis que uma mulher, que durante doze anos vinha padecendo de uma hemorragia, veio por trás dele e lhe tocou na orla da veste;
21 MBata əl mene tɨ ə nə: «Kɨn ə re ta kɨbɨ lie wa par mɨndɨ ə m-ɔdɨ ka, rɔm a nga.»
21 porque dizia consigo mesma: Se eu apenas lhe tocar a veste, ficarei curada.
22 Jəju ɨlə rətɨ oo-e, ɓa əl-e ə nə: «Uwə tɔgi ba ngonm, kadɨ-me ləi aji.» Nɨngə dɔ kade tɨ wa kɨn par, dəne ɨngə rɔ nga.
22 E Jesus, voltando-se e vendo-a, disse: Tem bom ânimo, filha, a tua fé te salvou. E, desde aquele instante, a mulher ficou sã.
23 Lokɨ Jəju re tḛḛ me kəy tɨ lə kɨ bo lə Jɨpɨ je ka kɨn nɨngə, oo njé kɔl nal je, kɨ kosɨ dɨje sɨngəi sokɨto dɔ-naa tɨ, ə əl-de ə nə:
23 Tendo Jesus chegado à casa do chefe e vendo os tocadores de flauta e o povo em alvoroço, disse:
24 «Ɔri rɔsi gogɨ, ngon oy al, nə to ɓi kare.» Dɨje ɨbəi Jəju kogii.
24 Retirai-vos, porque não está morta a menina, mas dorme. E riam-se dele.
25 Lokɨ adi kosɨ dɨje tḛḛi taga nɨngə, Jəju ur kəy, uwə ji ngon, ɓa ngon kɨ dəne ḭ taa.
25 Mas, afastado o povo, entrou Jesus, tomou a menina pela mão, e ela se levantou.
26 Poy nḛ kɨn sane kɨ dɔnangɨ kɨ no̰o̰ ba pətɨ.
26 E a fama deste acontecimento correu por toda aquela terra.
27 Lokɨ Jəju ɨsɨ aw, njé kəm tɔ je joo uni goe, əli ta kɨ ndude kɨ boy əi nə: «NGon ka Dabɨdɨ, o kəm-to-ndoo ləje.»
27 Partindo Jesus dali, seguiram-no dois cegos, clamando: Tem compaixão de nós, Filho de Davi!
28 Jəju re ɓe nɨngə, njé kəm tɔ je kɨ joo ka kɨn rəi rɔe tɨ ɓasi, ə Jəju əl-de ə nə: «Oi kadɨ m-asɨ kadɨ m-ra nḛ kɨn wa kare wa?» Ə njé kəm tɔ je ɨləi-e tɨ əi nə: «Oyo, j-o kadɨ asɨ, Ɓaɓe.»
28 Tendo ele entrado em casa, aproximaram-se os cegos, e Jesus lhes perguntou: Credes que eu posso fazer isso? Responderam-lhe: Sim, Senhor!
29 Lo kɨn tɨ, Jəju ɔdɨ kəmde, ə əl-de ə nə: «Majɨ, kadɨ nḛ je rai nḛ kɨ go kadɨ-me tɨ ləsi!»
29 Então, lhes tocou os olhos, dizendo: Faça-se-vos conforme a vossa fé.
30 Ɓa, kəmde oo lo. Nɨngə, go tɨ, Jəju ndəjɨ-de kɨ tɔgɨne ə nə: «Oi majɨ, kadɨ dəw madɨ gər nḛ kɨ ra nḛ kɨn al.»
30 E abriram-se-lhes os olhos. Jesus, porém, os advertiu severamente, dizendo: Acautelai-vos de que ninguém o saiba.
31 Nə lokɨ tḛḛi kɨ taga be par ə, ɨləi ngɨrə kəl ta kɨ dɔe tɨ kɨ go nangɨ kɨ no̰o̰ pətɨ.
31 Saindo eles, porém, divulgaram-lhe a fama por toda aquela terra.
32 Lokɨ njé kəm tɔ je tḛḛi awi nɨngə, dɨje rəi kɨ dɨngəm kare kɨ ndɨl kɨ majal ra-e adɨ əl ta al.
32 Ao retirarem-se eles, foi-lhe trazido um mudo endemoninhado.
33 Jəju tuwə ndɨl kɨ majal ɓa, dɨngəm kɨ kəte əl ta al ka kɨn, təl əl ta. Nɨngə nḛ kɨn ətɨ kosɨ dɨje ɓəl ngay, adɨ əli əi nə: «J-o nḛ kɨ be kɨn dɔnangɨ *Isɨrayəl tɨ nja kare al ɓəy!»
33 E, expelido o demônio, falou o mudo; e as multidões se admiravam, dizendo: Jamais se viu tal coisa em Israel!
34 Nə *Parɨsɨ je əli əi nə: «E kɨ tɔgɨ lə ngar lə ndɨl je kɨ majal, ə ɨsɨ tuwə-n ndɨl je kɨ majal.»
34 Mas os fariseus murmuravam: Pelo maioral dos demônios é que expele os demônios.
35 Jəju aw kɨ ɓe bo je, kɨ ngan ɓe je, ndo nḛ me kəy kaw-naa tɨ lə *Jɨpɨ je, ɨlə mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ ɔjɨ dɔ ko̰ɓe lə Luwə, taa ajɨ njé mo̰y je, kɨ njé rɔ to je pətɨ tɔ.
35 E percorria Jesus todas as cidades e povoados, ensinando nas sinagogas, pregando o evangelho do reino e curando toda sorte de doenças e enfermidades.
36 Lokɨ Jəju oo kosɨ je, oo kəm-to-ndoo ləde, tadɔ kɔ rade, tɔgɨde goto, awi tə batɨ je kɨ nje kul-de goto be.
36 Vendo ele as multidões, compadeceu-se delas, porque estavam aflitas e exaustas como ovelhas que não têm pastor.
37 Be ə, Jəju əl njé ndo je ləne ə nə: «Ko kɨ asɨ kɨjə, dɨle e ngay, nə njé kɨje je əi ngay al.
37 E, então, se dirigiu a seus discípulos: A seara, na verdade, é grande, mas os trabalhadores são poucos.
38 Ə əli ta kɨ Ɓa nje ko, adɨ ɨlə kɨ njé ra ko je me ko tɨ ləne.»
38 Rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.