Mateus 22
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ACF
1 Jəju ɨlə rɔne əl-de ta kɨ kujɨ ta ɓəy ə nə:
1 Então Jesus, tomando a palavra, tornou a falar-lhes em parábolas, dizendo:
2 «Ko̰ɓe kɨ dɔra̰ tɨ to tə ta lə ngar kɨ ra nḛ kuso kɨ bo mbata ngone kɨ aw tə taa dəne kɨn be.
2 O reino dos céus é semelhante a um certo rei que celebrou as bodas de seu filho;
3 NGar ɨlə njé kɨlə je ləne adɨ awi əli dɨje kɨ ɓari-de lo nḛ kuso tɨ, kadɨ rəi, nə dɨje ka kɨn mbati.
3 E enviou os seus servos a chamar os convidados para as bodas, e estes não quiseram vir.
4 NGar təl ɨndə ta ta njé kɨlə je tɨ kɨ rangɨ ɓəy ə nə: “Kɨ ɓasɨne kɨn, nḛ kuso oy ngata, m-tɔl baw mangɨ je, kɨ bɨyə̰ je kɨ batɨ je ləm, kɨ əməi majɨ, nḛ je pətɨ asɨ-naa, ə ɨrəi lo nḛ kuso taa-naa tɨ.”
4 Depois, enviou outros servos, dizendo: Dizei aos convidados: Eis que tenho o meu jantar preparado, os meus bois e cevados já mortos, e tudo já pronto; vinde às bodas.
5 Nə dɨje kɨ ɓari-de ka kɨn, rai kɨlə kɨ ta lie kɨn al, njé kɨ madɨ awi kɨ wale je ləde, njé kɨ na̰ je awi kɨ lo gatɨ je tɨ ləde,
5 Eles, porém, não fazendo caso, foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio;
6 ə njé kɨ nungɨ ɓəy, uwəi njé kɨlə je adi-de ko̰ je, tɔli-de je.
6 E os outros, apoderando-se dos servos, os ultrajaram e mataram.
7 «Lo kɨn tɨ, wongɨ tɔl ngar, adɨ ɨlə kɨ asɨgar je ləne adɨ awi tɔli njé tɔl nḛ je ka kɨn nɨm, tɨləi ɓe je ləde por nɨm tɔ.
7 E o rei, tendo notícia disto, encolerizou-se e, enviando os seus exércitos, destruiu aqueles homicidas, e incendiou a sua cidade.
8 Nɨngə go tɨ, ngar əl njé kɨlə je ləne ə nə: “Nḛ kuso taa-naa oy ngata, nə dɨje kɨ e kɨ ɓar-de, əi dɨje kɨ asi ta tḛḛ loe tɨ al.
8 Então diz aos servos: As bodas, na verdade, estão preparadas, mas os convidados não eram dignos.
9 Awi kɨ ta tɔ rəbɨ je, ɨɓari dɨje pətɨ kɨ ɨngəi-de, adi-de rəi lo nḛ kuso taa-naa tɨ.”
9 Ide, pois, às saídas dos caminhos, e convidai para as bodas a todos os que encontrardes.
10 NJé kɨlə je awi kɨ go rəbɨ je, kawi dɨje pətɨ kɨ ɨngəi-de, kɨ majɨ je, kɨ majal je, adɨ dɨje rosi me kəy kɨ kadɨ dɨje usoi nḛ taa-naa tɨ.
10 E os servos, saindo pelos caminhos, ajuntaram todos quantos encontraram, tanto maus como bons; e a festa nupcial foi cheia de convidados.
11 Lokɨ ngar ə nə n-ur kəy kadɨ n-oo dɨje kɨ ɓari-de ka kɨn nɨngə, oo dɨngəm madɨ kare kɨ ɨsɨ kɨ kɨbɨ kuso nḛ taa-naa rɔne tɨ al.
11 E o rei, entrando para ver os convidados, viu ali um homem que não estava trajado com veste de núpcias.
12 Ə ngar əl-e ə nə: “Madɨm, ɨra ban ə ur kəy ne kɨ kanjɨ kɨbɨ kuso nḛ taa-naa rɔi tɨ ə?” Ɓa dɨngəm ka kɨn ɨlə tɨ al.
12 E disse-lhe: Amigo, como entraste aqui, não tendo veste nupcial? E ele emudeceu.
13 NGa ə ngar əl njé kɨlə je ləne ə nə: “Ɨdɔɔi jie je kɨ njae, ə ɨləi-e taga lo kɨ ndul tɨ, kɨ e lo kɨ a no̰ je, a ngə ngangɨne je tɨtɨ.”
13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-o de pés e mãos, levai-o, e lançai-o nas trevas exteriores; ali haverá pranto e ranger de dentes.
14 Təkɨ rɔjetɨ, Luwə ɓar dɨje ngay, nə njé kɨ mbətɨ je əi ngay al.»
14 Porque muitos são chamados, mas poucos escolhidos.
15 *Parɨsɨ je ɨngəi-naa, əli-naa ta, kadɨ n-ɨyəi kulə n-uwəi Jəju me ta tɨ kɨ n-a n-dəji-e ə a tḛḛ tae tɨ.
15 Então, retirando-se os fariseus, consultaram entre si como o surpreenderiam nalguma palavra;
16 Be ə, ɨləi njé ndo je ləde əi kɨ dɨje madɨ kɨ me ɓutɨ tɨ lə *Erodɨ, adɨ awi əli-e əi nə: «NJe ndo dɨje, jɨ gər kadɨ ḭ nje kəl ta kɨ rɔjetɨ, ḭ nje ndo dɨje rəbɨ kɨ rɔjetɨ kɨ nəl Luwə nɨm, ɨɓəl kəm dəw al nɨm, tadɔ ḭ o nḛ ra kɨ gɨdɨ tɨ taga ne kam al.
16 E enviaram-lhe os seus discípulos, com os herodianos, dizendo: Mestre, bem sabemos que és verdadeiro, e ensinas o caminho de Deus segundo a verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas a aparência dos homens.
17 Ə əl-je adɨ j-o ta kɨ mei tɨ: e loe tɨ ə se e loe tɨ al kadɨ dəw ɨgə la-mbə nje ko̰ɓe kɨ bo Səjar ə?»
17 Dize-nos, pois, que te parece? É lícito pagar o tributo a César, ou não?
18 Nə Jəju, təkɨ gər-n me majal ləde, əl-de ə nə: «Səi njé kədɨ kəm dɨje! MBa ri ə ɨyəi kulə kadɨ uwəi-mi ə?
18 Jesus, porém, conhecendo a sua malícia, disse: Por que me experimentais, hipócritas?
19 Ɔji-mi sɨlə kɨ kadɨ dəw a ɨgə-n la-mbə adi-mi m-o.» Ɓa ɔji-e sɨlə kare.
19 Mostrai-me a moeda do tributo. E eles lhe apresentaram um dinheiro.
20 NGa ə dəjɨ-de ə nə: «Dɔ na̰ ə ɨndəi, ə tɔ na̰ tɔ ə ndangi sɨlə tɨ kɨn ə?»
20 E ele diz-lhes: De quem é esta efígie e esta inscrição?
21 Ə ɨləi-e tɨ əi nə: «E nje ko̰ɓe kɨ bo Səjar.» Ə Jəju təl əl-de ə nə: «Nḛ lə Səjar ə adi Səjar, nḛ lə Luwə ə adi Luwə tɔ.»
21 Dizem-lhe eles: De César. Então ele lhes disse: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
22 Ta kɨ Jəju əl-de kɨn dum dɔde, adɨ ɨyə̰i-e ə ɔti awi.
22 E eles, ouvindo isto, maravilharam-se, e, deixando-o, se retiraram.
23 NDɔe tɨ no̰o̰, *Sadusɨ je kɨ əi dɨje kɨ ooi kadɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ al, rəi rɔ Jəju tɨ dəji-e əi nə:
23 No mesmo dia chegaram junto dele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e o interrogaram,
24 «NJe ndo dɨje, *Mojɨ əl ə nə: “Re dəw madɨ oy, kɨ kanjɨ kɨyə̰ ngan je tone tɨ ɓa, sɔbɨ kadɨ ngoko̰e taa dəne nduwə kɨn, ojɨ-n ngan je, kadɨ tḛḛi to nje goto tɨ.”
24 Dizendo: Mestre, Moisés disse: Se morrer alguém, não tendo filhos, casará o seu irmão com a mulher dele, e suscitará descendência a seu irmão.
25 Kɨ ɔjɨ dɔ ta kɨn, ndɔ kɨ to danje tɨ no̰o̰. NGakonaa je əi sɨri, kɨ dɔsa̰y taa dəne, nɨngə ojɨ-n ngon kɨ kadɨ tə ɔr toe al ɓəy ə oy, adɨ ɨyə̰ dəne nduwə adɨ ngokone.
25 Ora, houve entre nós sete irmãos; e o primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher a seu irmão.
26 Nḛ kɨn ra nḛ be, ḭḭ-n dɔ kɨ ko̰ joo tɨ, kɨ kɨ ko̰ mɨtə tɨ, bɨtɨ tḛḛ-n dɔ kɨ ko̰ sɨri tɨ.
26 Da mesma sorte o segundo, e o terceiro, até ao sétimo;
27 Gode tɨ pətɨ, darɔ dəne wa re oy tɔ.
27 Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 NGa ə se ndɔ kɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ ə, na̰ dande kɨ sɨri kɨn ə dəne kɨn a e nee wa? Tadɔ əi pətɨ taai-e nede tɨ.»
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, visto que todos a possuíram?
29 Ə Jəju ɨlə-de tɨ ə nə: «Səi dɨje kɨ ɨndəmi rəbɨ, tadɔ ɨgəri makɨtɨbɨ lə Luwə al nɨm, taa ɨgəri tɔgɨ lə Luwə al nɨm tɔ.
29 Jesus, porém, respondendo, disse-lhes: Errais, não conhecendo as Escrituras, nem o poder de Deus.
30 NDɔ kɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ, dɨngəm je kɨ dəne je a taai-naa al ngata. Pətɨ a toi tə *Malayka je be me dɔra̰ tɨ.
30 Porque na ressurreição nem casam nem são dados em casamento; mas serão como os anjos de Deus no céu.
31 Kɨ ɔjɨ dɔ kḭ taa lo koy tɨ lə njé koy je, ɨtɨdəi ta kɨ Luwə əl səsi kɨn al a?
31 E, acerca da ressurreição dos mortos, não tendes lido o que Deus vos declarou, dizendo:
32 Luwə əl ə nə: “Mi Luwə lə *Abɨrakam, mi Luwə lə *Isakɨ, kɨ Luwə lə *Jakobɨ.” Luwə e Luwə lə dɨje kɨ njé kɨsɨ kəm ba, ɓɨ e Luwə lə njé koy je al.»
32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó? Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos.
33 Kosɨ je kɨ ooi ta lə Jəju, nḛ ndo lie ətɨ-de ɓəl ngay.
33 E, as turbas, ouvindo isto, ficaram maravilhadas da sua doutrina.
34 Lokɨ *Parɨsɨ je ooi kadɨ Jəju dum dɔ *Sadusɨ je ɓa, əi je kawi-naa.
34 E os fariseus, ouvindo que ele fizera emudecer os saduceus, reuniram-se no mesmo lugar.
35 Ə kɨ kare dande tɨ, kɨ e nje ndo ndu-kun je, ɨyə kulə me ta tɨ, dəjɨ Jəju ə nə:
35 E um deles, doutor da lei, interrogou-o para o experimentar, dizendo:
36 «NJe ndo, dan ndu-kun je tɨ lə Luwə pətɨ kɨn, e kɨ ra ə e dɔ madɨne je tɨ ə?»
36 Mestre, qual é o grande mandamento na lei?
37 Ə Jəju ɨle tɨ ə nə: «A ɨndɨgɨ Ɓaɓe Luwə ləi kɨ nga̰mei ba pətɨ, kɨ ndɨli ba pətɨ, taa kɨ mər ta ləi ba pətɨ tɔ.
37 E Jesus disse-lhe: Amarás o Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu pensamento.
38 E kɨn ə e ndu-kun kɨ dɔsa̰y kɨ ɨtə ndu-kun je pətɨ.
38 Este é o primeiro e grande mandamento.
39 Nɨngə ndu-kun kɨ ko̰ joo kɨ e ndu-kun kɨ nga̰ ngay tɔ ə to kɨn: A ɨndɨgɨ dəw madi tə darɔi ḭ wa be tɔ.
39 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
40 *NDu-kun je lə *Mojɨ ba pətɨ, kɨ ta je lə njé kəl ta kɨ ta Luwə tɨ, ngɨrəde e dɔ ndu-kun je tɨ kɨ joo kɨn.»
40 Destes dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.
41 Lokɨ *Parɨsɨ je kawi-naa ka kɨn, Jəju dəjɨ-de ta ə nə:
41 E, estando reunidos os fariseus, interrogou-os Jesus,
42 «Kɨ go mər ta tɨ ləsi dɔ Kɨrɨsɨ tɨ kɨ e *Dəw kɨ Luwə mbəte kɨn, oi kadɨ e gɨn kojɨ tɨ lə na̰ ə?» Ə əli-e əi nə: «E ngon ka *Dabɨdɨ.»
42 Dizendo: Que pensais vós do Cristo? De quem é filho? Eles disseram-lhe: De Davi.
43 Ə Jəju əl-de ə nə: «Ra ban be ə Dabɨdɨ kɨ NDɨl Luwə e mee tɨ ɓar-e “Ɓam” ə?
43 Disse-lhes ele: Como é então que Davi, em espírito, lhe chama Senhor, dizendo:
44 Tadɔ Dabɨdɨ əl ə nə:
44 Disse o Senhor ao meu Senhor:Assenta-te à minha direita,Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés?
45 «Ə re Dabɨdɨ ɓar-e Ɓane ə, ra ban taa Kɨrɨsɨ, kɨ e dəw kɨ Luwə mbəte a e ngon ka Dabɨdɨ ə?»
45 Se Davi, pois, lhe chama Senhor, como é seu filho?
46 Lo kɨn tɨ, dəw kɨ asɨ kadɨ ɨle ta tɨ kare be goto. Nɨngə ḭ dɔ ndɔe tɨ nu kɨn, dəw ka sangɨ kadɨ n-dəje ta al ngata.
46 E ninguém podia responder-lhe uma palavra; nem desde aquele dia ousou mais alguém interrogá-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.