Marcos 5
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARA
1 Jəju əi kɨ njé ndo je ləne tḛḛi gɨdɨ ba tɨ, dɔnangɨ tɨ lə dɨje kɨ Gərasa tɨ.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Lokɨ Jəju ḭ me to tɨ ur nangɨ nɨngə, taji naa tɨ no̰o̰, dəw madɨ kare kɨ aw kɨ ndɨl kɨ majal rɔne tɨ, tḛḛ dɔ ɓadɨ je tɨ re ɨnge.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Dəw ka kɨn ra ɓe dɔ ɓadɨ je tɨ. Re e kɨ kulə gɨndɨ ka, dəw kare kɨ asɨ dɔe lo ka tɨ goto.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Dɔɔi-e kɨ kulə gɨndɨ nja ba̰y ba̰y, taa ɨləi kangɨla gɨndɨ njae tɨ tɔ. Nə gangɨ kulə gɨndɨ rɨw rɨw, taa tətɨ gɨndɨ nɔsɨ nɔsɨ tɔ. Dəw kɨ asɨ kuwe gɨn tɔgɨne tɨ goto.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Dɔkagɨlo je pətɨ, kondɔ kɨ kada, lo njɨye e dɔ ɓadɨ je tɨ kɨ dan mbal je tɨ kɨ wuy kɨ kur tane tɨ. Nɨngə tɨjə rɔne gangɨ batɨ batɨ kɨ gajɨ mbal je.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Lokɨ oo Jəju sa̰y nu ɓəy nɨngə, a̰y kɨ ngɔdɨ re ɔsɨ məkəsɨne nangɨ no̰e tɨ.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 Nɨngə ur kɔl kɨ tɔgɨne ngay ə nə: «Jəju kɨ NGon lə Luwə kɨ nje kɨsɨ dɔra̰ tɨ taa nu, e ri ə ɨge rɔm tɨ ə? M-uwə njai me tɔ Luwə tɨ, adɨ-m ko̰ al!»
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Əl ta kɨn be tadɔ ta kɨ Jəju əl-e ə nə: «Ḭ ndɨl kɨ majal, ɨtḛḛ kɔ rɔ dɨngəm tɨ kɨn.»
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Jəju dəje ə nə: «Tɔi nə na?» E təl əl-e ə nə: «Tɔm nə “kosɨ njé rɔ je”, mbata jɨ ba̰y ngay.»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 No̰ kɨ dɔ Jəju kɨ nja naa tɨ nja naa tɨ kadɨ tuwə-de kɔ me ɓe tɨ kɨn al.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Dɔkagɨloe tɨ kɨn, kosɨ kɔsongɨ je ngay a usoi nḛ kadɨ mbal tɨ no̰o̰.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 NDɨl je kɨ majal no̰i dɔ Jəju tɨ əli-e əi nə: «Ɨtuwə-je adɨ j-aw dan kɔsongɨ je tɨ kam, j-ur mede tɨ.»
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Jəju ndɨgɨ səde dɔ tɨ, adɨ tḛḛi me dɨngəm tɨ ka kɨn, ə awi uri me kɔsongɨ je tɨ. Taji naa tɨ no̰o̰, kosɨ kɔsongɨ je kɨ asi dɨbɨ joo kare, ɓɨngəi-naa kadɨ mbal tɨ taa, tosi me ba tɨ, adɨ a̰yḭ-naa man oyi.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 NJé ngəm kɔsongɨ je a̰yḭ-naa awi me ɓe bo tɨ, kɨ me ndɔr je, ɔri poy nḛ kɨ ra nḛ kɨn dɨje, adɨ dɨje awi kadɨ n-ooi nḛ kɨ ra nḛ ka kɨn.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Lokɨ dɨje ka kɨn rəi tḛḛi rɔ Jəju tɨ nɨngə, ooi dɨngəm kɨ aw kɨ ndɨl je kɨ majal ka kɨn ɨsɨ rɔe tɨ. OOi-e kadɨ ɨsɨ kɨ angal kɨ majɨ, taa ɨsɨ kɨ kɨbɨ rɔne tɨ tɔ. Nḛ je kɨn ra adɨ ɓəl rade ngay.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Nɨngə dɨje kɨ awi lo nḛ je tɨ kɨ Jəju ra, ɔri madɨde je poy nḛ kɨ tḛḛ dɔ dɨngəm tɨ kɨ aw kɨ ndɨl je kɨ majal, kɨ nḛ kɨ tḛḛ dɔ kɔsongɨ je tɨ.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Be ə, ɨləi ngɨrə kadɨ no̰i dɔ Jəju əi nə: «NJai ba, ɨyə̰ dɔnangɨ ləje, ə aw.»
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Dɔkagɨlo tɨ kɨ Jəju ɨsɨ al me to tɨ gogɨ nɨngə, dɨngəm kɨ Jəju tuwə ndɨl je kɨ majal me tɨ ka kɨn dəje kadɨ n-aw sie.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Nə Jəju ɔdɨ al, ə əl-e ə nə: «Ɔtɨ aw ɓe dan noji je tɨ, ɔr-de poy nḛ kɨ Ɓaɓe ra səi kɨ koo kəm-to-ndoo kɨ ətɨ ɓəl kɨ ɔjɨ dɔi tɨ kɨn.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 E be ə, dɨngəm ka kɨn ɔtɨ aw dɔnangɨ ɓe bo je tɨ kɨ dɔgɨ, ɔr poy nḛ je kɨ Jəju ra sie. Dɨje pətɨ kɨ oy ta kɨn, ətɨ-de ɓəl.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Lokɨ Jəju təl aw gɨdɨ ba tɨ kɨ to nɨngə, kosɨ dɨje ngay kawi-naa rɔe tɨ kadɨ ba tɨ.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Nɨngə dɨngəm kare kɨ dan njé kun dɔ kəy kaw-naa tɨ lə *Jɨpɨ je, kɨ tɔe nə Jayrusɨ re. Lokɨ oo Jəju nɨngə, osɨ nangɨ njae tɨ,
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 no̰ dɔe tɨ kɨ man kəmne ə nə: «NGonm kɨ dəne kɨ du ɨsɨ oy. NJai ba, kadɨ aw ɨndə jii dɔe tɨ adɨ ɨngə rɔ nga, ə oy al.»
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Jəju ɔtɨ aw sie, nɨngə kosɨ dɨje ngay njɨyəi goe tɨ, mborəi-e kɨ yo je kɨ nḛ je.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Dəne kare kɨ mo̰y məsɨ ade ko̰ ɓal dɔgɨ gɨde e joo e dan kosɨ dɨje tɨ no̰o̰.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Mo̰y kɨn ade ko̰ ngay, adɨ a̰y ngɔdɨ ngay tɔ go dɨje tɨ kɨ njé ra dɨje mo̰y, nə tujɨ nḛ kɨngə ləne dɔ tɨ kɔ kare, nɨngə ɨngə ko̰ jide tɨ tə kɨngə yo. Mo̰y aw kɨ kəte tə kaw par par, nḛ kɨ to sotɨ goto.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Dəne ka kɨn oo ta lə Jəju. Be ə, dan kosɨ dɨje tɨ, re kɨ rəbɨ kɨ gɨdɨ Jəju tɨ, ɔdɨ ta kɨbɨ lie.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 MBata əl mene tɨ ə nə: «Kɨn ə re ta kɨbɨ lie par ə m-ɔdɨ ə, rɔm a nga.»
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Nɨngə taji naa tɨ no̰o̰ par gɨn məsɨ lie gangɨ, adɨ gər me rɔne tɨ təkɨ rɔne nga ngata.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Loe tɨ no̰o̰, Jəju gər me angalne tɨ təkɨ tɔgɨ tḛḛ rɔne tɨ. Be ə, təl kəmne gogɨ dan kosɨ je tɨ, dəjɨ-de ə nə: «Na̰ ə ɔdɨ ta kɨbɨ ləm ə?»
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 *Ə njé ndo je lie əli-e əi nə: «Ḭ wa ɨgər majɨ kadɨ kosɨ je mborəi-ni kɨ yo je kɨ nḛ je, ə ɨtəl ɨdəjɨ ə nə: “Na̰ ɔdɨ-m ɓəy a?”»
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Nə Jəju nay kɨ lo go̰ lo tɨ gə gɨdɨne kadɨ n-oo dəne ə wa kɨ ra nḛ kɨn.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Ɓəl ra dəne ka kɨn ngay, adɨ dadɨ par par, mbata gər nḛ kɨ ra-e me rɔe tɨ. Be ə, re osɨ nangɨ nja Jəju tɨ, əl-e ta je kɨ rɔjetɨ pətɨ kɨ to mee tɨ.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Nə Jəju əl-e ə nə: «NGonm, kadɨ-me ləi aji. Aw kɨ lapɨya, ə kadɨ ɨngə rɔ nga dɔ mo̰y tɨ ləi.»
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Lokɨ Jəju a əl ta ba ɓəy nɨngə, dɨje madɨ ḭḭ me kəy tɨ lə Jayrusɨ, kɨ e kɨ bo dɔ kəy kaw-naa tɨ lə Jɨpɨ je, rəi əli Jayrusɨ əi nə: «NGoni oy, ɨtapɨ NJe ndo, al ngata.»
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Lokɨ Jəju oo ta kəlde be nɨngə, use dɔ tɨ al, ə əl kɨ bo kɨ dɔ kəy kaw-naa tɨ ə nə: «Adɨ ɓəl rai al, adɨ mei par!»
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Jəju ɔgɨ kadɨ dɨje awi sie, nə ɨyə̰ Pɨyər nɨm, Jakɨ nɨm, Ja̰ kɨ ngoko̰ Jakɨ nɨm par ə adɨ awi sie.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Lokɨ rəi tḛḛi ɓe lə kɨ bo kɨ dɔ kəy kaw-naa tɨ nɨngə, Jəju oo dɨje kɨ ɨsɨ sɨngəi sokɨto, ɨsɨ no̰i je, uri wuy je.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Jəju ur me kəy tɨ nɨngə, əl-de ə nə: «Ra ban ə dɨje sɨngəi dɔ-naa tɨ sokɨto kɨ no̰ be ə? NGon oy al, nə to ɓi kare.»
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Dɨje ɨbəi Jəju kogii. Be ə, Jəju adɨ dɨje pətɨ tḛḛ taga, nɨngə baw ngon nɨm, ko̰ ngon nɨm, njé ndo je lie kɨ dani-e nɨm par ə awi sie me kəy tɨ kɨ ngon to tɨ.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Jəju uwə ji ngon, əl-e ə nə: «Talɨta kumi!» Adɨ kɔr me nə: «NGon kɨ dəne, m-əli m-ə nə, ḭ taa!»
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Taji naa tɨ no̰o̰, ngon kɨ dəne ḭ taa, njɨyə, tadɔ ɓale e dɔgɨ gɨde e joo. Nḛ kɨ Jəju ra kɨn ətɨ dɨje ɓəl kɨ dum.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Lo kɨn tɨ, Jəju dəjɨ-de kadɨ əli ta nḛ kɨ ra nḛ kɨn dəw madɨ al. Nɨngə, əl-de kadɨ adi nḛ kuso ngon kɨ dəne ka kɨn uso.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.