Lucas 18
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ACF
1 Jəju əl kujɨ ta madɨ njé ndo je ləne, tɔjɨ-n-de kadɨ əli ta kɨ Luwə taa taa, ɓɨ kadɨ tɔgɨde goto ta tɨ al,
1 E contou-lhes também uma parábola sobre o dever de orar sempre, e nunca desfalecer,
2 ə nə: «NJe gangɨ ta kare ɨsɨ ɓe bo tɨ madɨ no̰o̰. E dəw kɨ ɓəl Luwə al nɨm, taa ɨlə kojɨ dɔ dəw tɨ al nɨm tɔ.
2 Dizendo: Havia numa cidade um certo juiz, que nem a Deus temia, nem respeitava o homem.
3 Nɨngə me ɓe bo tɨ ka kɨn, dəne kare kɨ nje ngaw koy ɨsɨ tɨ no̰o̰ tɔ. Dəne ka kɨn re kɨ dɔkagɨlo je pətɨ əl-e ə nə: “Ɨgangɨ ta ka kɨ to danje tɨ kɨ nje ta ləm ka kɨn adɨ-m.”
3 Havia também, naquela mesma cidade, uma certa viúva, que ia ter com ele, dizendo: Faze-me justiça contra o meu adversário.
4 NJe gangɨ ta ka kɨn mbatɨ dɔkagɨlo ngay. Nə təl əl ta rɔne ə nə: “Re m-ɓəl Luwə al nɨm, taa m-ɨlə kojɨ dɔ dəw madɨ tɨ kare al ka,
4 E por algum tempo não quis atendê-la; mas depois disse consigo: Ainda que não temo a Deus, nem respeito os homens,
5 dəne kɨ nje ngaw koy kam tapɨ-m ngay. Sɔbɨ kadɨ m-gangɨ ta lie made, mba kadɨ təl re gogɨ ndɔ kɨ rangɨ tɨ, tapɨ-m ɓəy al ngata.”»
5 Todavia, como esta viúva me molesta, hei de fazer-lhe justiça, para que enfim não volte, e me importune muito.
6 Ɓaɓe ɨlə dɔ tɨ ɓəy ə nə: «Majɨ kadɨ oi ta kɨ nje gangɨ ta kɨ dana al, əl kɨn majɨ.
6 E disse o Senhor: Ouvi o que diz o injusto juiz.
7 Səi oi kadɨ Luwə a gangɨ ta kɨ dana adɨ dɨje lie kɨ ɨsɨ no̰i dɔe tɨ kondɔ je kɨ kada je kɨn al a? A ɨsɨ gərərə ba ɓɨ a ra səde al a?
7 E Deus não fará justiça aos seus escolhidos, que clamam a ele de dia e de noite, ainda que tardio para com eles?
8 Adɨ m-əl səsi, a gangɨ ta kɨ dana kalangɨ ba adɨ-de. Nə nḛ kare ɓa, se ndɔ kɨ mi NGon Dəw m-a m-təl m-re ə, m-a m-ɨngə dɨje kɨ adɨ mede dɔnangɨ tɨ wa mɨndɨ wa?»
8 Digo-vos que depressa lhes fará justiça. Quando porém vier o Filho do homem, porventura achará fé na terra?
9 Jəju əl kujɨ ta kɨ dɔ njé je tɨ kɨ ooi rɔde tə dɨje kɨ dana ə kɨdi ndəgɨ dɨje
9 E disse também esta parábola a uns que confiavam em si mesmos, crendo que eram justos, e desprezavam os outros:
10 ə nə: «Dɨngəm je joo, awi kəy kaw-naa tɨ mba kəl ta kɨ Luwə; kɨ kare e Parɨsɨ, kɨ nungɨ e nje taa la-mbə tɔ.
10 Dois homens subiram ao templo, para orar; um, fariseu, e o outro, publicano.
11 Parɨsɨ ḭ a taa ə əl ta kɨ ɔjɨ dɔ rɔne mene tɨ ə nə: “Luwə ləm, m-ra-i oyo tadɔ mi m-to tə ndəgɨ dɨje kɨ njé ɓogɨ je ə se njé ra nḛ je kɨ go tɨ al, kɨ njé kuwə marɨm, taa tə nje taa la-mbə kam al tɔ.
11 O fariseu, estando em pé, orava consigo desta maneira: Ó Deus, graças te dou porque não sou como os demais homens, roubadores, injustos e adúlteros; nem ainda como este publicano.
12 Me ndɔ je tɨ kɨ sɨri, m-ɔgɨ rɔm nḛ kuso tɨ nja joo, madɨ Luwə nḛ kare me kɨ dɔgɨ tɨ, me nḛ kɨngə je tɨ ləm pətɨ.”
12 Jejuo duas vezes na semana, e dou os dízimos de tudo quanto possuo.
13 Nə nje taa la-mbə ɓa, ɔsɨ rɔne ngərəngɨ nu, kun ka ge kun kəmne kɨ dɔra̰ tɨ al, ra rɔne ndoo, ə əl ə nə: “Luwə ləm, oo kəm-to-ndoo ləm tadɔ mi nje ra majal!”
13 O publicano, porém, estando em pé, de longe, nem ainda queria levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: Ó Deus, tem misericórdia de mim, pecador!
14 Adɨ m-əl səsi, e nje taa la-mbə ə təl aw ɓe ləne kɨ ta kɨ kɔr dɔ tɨ no̰o̰ Luwə tɨ, ɓɨ e Parɨsɨ al. Tadɔ dəw kɨ un dɔne taa ə, a ɨləi dɔe nangɨ, nɨngə dəw kɨ ɨlə dɔne nangɨ, a uni dɔe taa tɔ.»
14 Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque qualquer que a si mesmo se exalta será humilhado, e qualquer que a si mesmo se humilha será exaltado.
15 NGan je kɨ kasɨ wa kɨn ka, dɨje rəi səde rɔ Jəju tɨ mba kadɨ njangɨ dɔde. Nə lokɨ njé ndo je ooi nḛ kɨn ɓa, kɔli səde.
15 E traziam-lhe também meninos, para que ele lhes tocasse; e os discípulos, vendo isto, repreendiam-nos.
16 Nə Jəju adɨ rəi kɨ ngan je kɨ du rɔe tɨ ɓa əl ə nə: «Ɨyə̰i ngan je kɨ du adɨ rəi rɔm tɨ, otɨ kadɨ ɔgi-de ta rəbɨ, tadɔ ko̰ɓe lə Luwə e ya̰ dɨje kɨ toi tə ngan je kɨ du be.
16 Mas Jesus, chamando-os para si, disse: Deixai vir a mim os meninos, e não os impeçais, porque dos tais é o reino de Deus.
17 Təkɨ rɔjetɨ, adɨ m-əl səsi, dəw kɨ ndɨgɨ kadɨ Luwə o̰ ɓe dɔe tɨ tə ngon kɨ du be, al, a ur ko̰ɓe tɨ lə Luwə al ratata.»
17 Em verdade vos digo que, qualquer que não receber o reino de Deus como menino, não entrará nele.
18 Kɨ bo lə *Jɨpɨ je kare, dəjɨ Jəju ə nə: «NJe ndo kɨ majɨ, e ri ə m-a m-ra ə m-a m-ɨngə-n kajɨ kɨ a to bɨtɨ kɨ no̰ tɨ ə?»
18 E perguntou-lhe um certo príncipe, dizendo: Bom Mestre, que hei de fazer para herdar a vida eterna?
19 Ə Jəju əl-e ə nə: «MBa ri ə ɨɓar-m dəw kɨ majɨ ə? Dəw kare kɨ majɨ goto, nə Luwə kɨ karne ba par ə e dəw kɨ majɨ.
19 Jesus lhe disse: Por que me chamas bom? Ninguém há bom, senão um, que é Deus.
20 Ḭ ɨgər ndu-kun je lə Luwə kɨ ə nə: “A uwə marɨm al, a tɔl dəw al, a ɓogɨ al, a ma najɨ kɨ ngom dɔ madi tɨ al, a ɔsɨ gon bawi kɨ ko̰i.”»
20 Sabes os mandamentos: Não adulterarás, não matarás, não furtarás, não dirás falso testemunho, honra a teu pai e a tua mãe.
21 Nɨngə dɨngəm təl əl Jəju ə nə: «Nḛ je kɨn pətɨ m-təl rɔm go tɨ dɔkagɨlo kɨlə ngɨrə basam tɨ nu.»
21 E disse ele: Todas essas coisas tenho observado desde a minha mocidade.
22 Go ta je tɨ kɨn Jəju əl-e ə nə: «Nḛ kare be ə nayḭḭ kadɨ ɨra ɓəy. Aw ɨgatɨ kɨ nḛ kɨngə je ləi pətɨ, ɨləbɨ lae njé ndoo je, ɓa a aw kɨ nḛ kɨngə ngay me dɔra̰ tɨ, ə ɨre un gom.»
22 E quando Jesus ouviu isto, disse-lhe: Ainda te falta uma coisa; vende tudo quanto tens, reparte-o pelos pobres, e terás um tesouro no céu; vem, e segue-me.
23 Nə lokɨ ta kɨn osɨ mbi dɨngəm tɨ ka kɨn, rɔe təl nəl-e al, tadɔ e dəw kɨ nḛ kɨngə lie e ngay.
23 Mas, ouvindo ele isto, ficou muito triste, porque era muito rico.
24 Lokɨ Jəju oo-e kadɨ mee o̰-e nɨngə əl ə nə: «E nḛ kɨ nga̰ ngay rɔ njé nḛ kɨngə je tɨ kadɨ uri me ɓeko̰ tɨ lə Luwə.
24 E, vendo Jesus que ele ficara muito triste, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 E nḛ kɨ nga̰ ngay wa kadɨ jambal kɨ oi-e kɨn ur bole kon ku nḛ tɨ, nə a nga̰ ngay ɨtə e kɨn ɓəy kadɨ nje nḛ kɨngə ur me ɓeko̰ tɨ lə Luwə.»
25 Porque é mais fácil entrar um camelo pelo fundo de uma agulha do que entrar um rico no reino de Deus.
26 NJé kɨ ɨsɨ ooi dɔ ta lə Jəju əli əi nə: «NGa kɨn ə e be nɨngə, na̰ ə asɨ kadɨ ɨngə kajɨ ə?»
26 E os que ouviram isto disseram: Logo quem pode salvar-se?
27 Jəju ɨlə-de tɨ ə nə: «Nḛ kɨ dəw asɨ al, Luwə asɨ ra.»
27 Mas ele respondeu: As coisas que são impossíveis aos homens são possíveis a Deus.
28 Pɨyər əl-e ə nə: «NGa je kɨn, j-ɨyə̰ nḛ kɨngə je ləje pətɨ kɔ, ə j-un goi kɨn.»
28 E disse Pedro: Eis que nós deixamos tudo e te seguimos.
29 Jəju əl-de ə nə: «Təkɨ rɔjetɨ, adɨ m-əl səsi, re dəw madɨ, ɨyə̰ kəy ləne, kɨ nene, kɨ ngane je, kɨ ngakone je, kɨ nojɨne je, kɨ mbata ko̰ɓe lə Luwə ə,
29 E ele lhes disse: Na verdade vos digo que ninguém há, que tenha deixado casa, ou pais, ou irmãos, ou mulher, ou filhos, pelo reino de Deus,
30 a ɨngə nḛ je al dɔ e kɨn, dɔkagɨlo tɨ kɨ ɓone, taa dɔkagɨlo tɨ kɨ a re, a ɨngə kajɨ kɨ a to bɨtɨ kɨ no̰ tɨ tɔ.» Jambal |src="hk00038c.tif" size="col" loc="LUK 18.27" copy="Horace Knowles" ref="18.25"
30 Que não haja de receber muito mais neste mundo, e na idade vindoura a vida eterna.
31 Jəju ɓar njé ndo je ləne kɨ dɔgɨ gɨde e joo kɨ rɔne tɨ, nɨngə əl-de ə nə: «Oi, j-ɨsɨ j-awi kɨ Jorijaləm tɨ, nḛ je pətɨ kɨ njé kəl ta je kɨ ta Luwə tɨ ndangi ɔjɨ dɔm mi *NGon dəw, a tɔli tade.
31 E, tomando consigo os doze, disse-lhes: Eis que subimos a Jerusalém, e se cumprirá no Filho do homem tudo o que pelos profetas foi escrito;
32 Tadɔ a ɨləi-mi ji dɨje tɨ kɨ əi *Jɨpɨ je al kadɨ tə kogi dɔm tɨ je, taji-mi je, taa a tɨbi man tade dɔm nɨm tɔ.
32 Pois há de ser entregue aos gentios, e escarnecido, injuriado e cuspido;
33 Go tɨ, lokɨ tɨndəi-mi kɨ ndəy kabɨlay nɨngə, a tɔli-mi. Nə ndɔ mɨtə lə ndɔ koym ɓa, m-a m-tḛḛ lo koy tɨ.»
33 E, havendo-o açoitado, o matarão; e ao terceiro dia ressuscitará.
34 Nə nḛ kare kɨ njé ndo je gəri me ta tɨ kɨn goto. E ta kɨ to lo ɓɔyɔ tɨ rɔde tɨ. Gəri me ta kɨ Jəju ge kəl-de al.
34 E eles nada disto entendiam, e esta palavra lhes era encoberta, não percebendo o que se lhes dizia.
35 Lokɨ Jəju e ɓasi kɨ ɓe kɨ Jəriko nɨngə, nje kəm tɔ madɨ ɨsɨ ngangɨ rəbɨ tɨ no̰o̰, ɨsɨ kɔy nḛ.
35 E aconteceu que chegando ele perto de Jericó, estava um cego assentado junto do caminho, mendigando.
36 Lokɨ nje kəm tɔ oo ka kosɨ dɨje kɨ ɨsi ɨndəi də bur bur nɨngə, dəjɨ ta se ri ə ɨsɨ ra nḛ wa.
36 E, ouvindo passar a multidão, perguntou que era aquilo.
37 Ə əli-e əi nə: «Jəju kɨ Najarətɨ ə ɨsɨ ɨndə də.»
37 E disseram-lhe que Jesus Nazareno passava.
38 NJe kəm tɔ ɨlə ngɨrə kadɨ un ndune kɨ taa, ə no̰ kɨ tɔgɨne, ə nə: «Jəju kɨ NGon ka Dabɨdɨ, o kəm-to-ndoo ləm!»
38 Então clamou, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem misericórdia de mim.
39 Dɨje kɨ njé njɨyə kəte no̰ dɨje tɨ kəngi-e kəngɨ kadɨ utɨ tane, nə nje kəm tɔ un ndune kɨ taa dɔ made tɨ ɓəy ə nə: «NGon ka *Dabɨdɨ, o kəm-to-ndoo ləm!»
39 E os que iam passando repreendiam-no para que se calasse; mas ele clamava ainda mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
40 Jəju a lo ka tɨ, ɓa un ndune kadɨ rəi sie rɔne tɨ ne. Lokɨ re rɔe tɨ ɓasi nɨngə, Jəju dəje ə nə:
40 Então Jesus, parando, mandou que lho trouxessem; e, chegando ele, perguntou-lhe,
41 «E ri ə ɨge kadɨ m-ra madi ə?» Ə nje kəm tɔ əl-e ə nə: «Ɓaɓe, m-ge kadɨ kəm oo lo!»
41 Dizendo: Que queres que te faça? E ele disse: Senhor, que eu veja.
42 Jəju əl-e ə nə: «O lo! Kadɨ-me ləi aji.»
42 E Jesus lhe disse: Vê; a tua fé te salvou.
43 Par ə, loe tɨ no̰o̰, kəme oo lo, adɨ un go Jəju kɨ kɨlə tɔjɨ dɔ Luwə tɨ tane tɨ. Lokɨ kosɨ dɨje ooi nḛ kɨn nɨngə, ɨləi ngɨrə kɔsɨ-gon Luwə.
43 E logo viu, e seguia-o, glorificando a Deus. E todo o povo, vendo isto, dava louvores a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.