Lucas 15
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ACF
1 *NJé taa la-mbə je, kɨ njé ra majal je, rəi kɨ rɔ Jəju tɨ mba kadɨ n-ooi ta kɨ ɨsɨ əl.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 *Parɨsɨ je, kɨ njé ndo ndu-kun je, ɨndəi ngɔne kɨ Jəju ə əli əi nə: «Oi! Dəw ka uwə njé ra majal je rɔne tɨ nɨm, uso səde nḛ nɨm!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ə Jəju əl-de kujɨ ta madɨ kare ə nə:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 Na̰ dansi tɨ ə re aw kɨ batɨ je ɓu, ə e kɨ kare nay nɨngə, a ɨyə̰ ndəge je kɨ dɔ jikare gɨde jikare dɔ wale tɨ, ə aw sangɨ e kɨ nay kɨn, ratata kadɨ ɨnge ɓəy taa al ə?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Lokɨ ɨnge nɨngə, kɨ rɔnəl un-e ɨle bagɨne tɨ.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Nɨngə təl aw ɓe, ɓa madɨne je kɨ njé gədɨ kəy ɓe je ləne, əl-de ə nə: «Ɨrəi ɨrai rɔnəl səm tadɔ m-ɨngə ngon batɨ ləm kɨ nay ka!»
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Be tɔ ə adɨ m-əl səsi, rɔnəl a e ngay me dɔra̰ tɨ mbata lə nje ra majal kare kɨ ɨyə̰ go rəbɨ njɨyəne kɨ majal kɔ, ɨtə njé je kɨ dana kɨ dɔ jikare gɨde jikare kɨ ta kɨ dɔ mbəl pa njɨyə tɨ, e ta ləde al kɨn al.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Dəne madɨ kare aw kɨ nḛ mbi kɨ gate e ngay asɨ dɔgɨ, ə e kɨ kare nay. Lokɨ e kɨ kare nay, dəne ɨndə por lambɨ tɨ je, ɨtə me kəy je, sangɨ-n nḛ mbi ləne ka kɨn, bɨtɨ ɨngə ɓəy taa, taa kə̰ə̰.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Lokɨ ɨngə ngata nɨngə, ɓa madɨne je, kɨ njé gədɨ kəy ɓe je ləne, əl-de ə nə: «Ɨrai səm rɔnəl, tadɔ m-ɨngə nḛ mbi ləm kɨ nay ka kɨn!»
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Be tɔ ə, adɨ m-əl səsi, rɔnəl e ngay mbo̰ malayka je tɨ lə Luwə, mbata nje ra majal kare kɨ ɨyə̰ rəbɨ pa njɨyəne kɨ majal kɔ.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jəju təl əl ɓəy ə nə: «Dɨngəm kare aw kɨ ngan je joo.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ə e kɨ du əl bawne ə nə: “Bai, adɨ-m nḛ nduwə ləm.” Be ə bawe ləbɨ nḛ kɨngə ləne ngane je kɨ joo.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 NDɔ ngay al go tɨ nɨngə, e kɨ du gatɨ kɨ nḛ je pətɨ kɨ ɨngə, ə aw mba me ɓe tɨ kɨ sa̰y. Me ɓe tɨ ka kɨn ə tujɨ kɨ la ləne kɔ me kaya tɨ kɨ ra.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Lokɨ tujɨ kɨ la ləne ka kɨn pətɨ tɨgə nɨngə, ɓo kɨ bo osɨ me ɓe tɨ ka kɨn. Nɨngə ɨlə ngɨrə kadɨ nḛ je pətɨ to rɔe ngata.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Aw ra kɨlə ɓe lə dəw madɨ kare me ɓe tɨ kɨn no̰o̰. Dɨngəm ka kɨn ade kɨlə ngəm kɔsongɨ je wale.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Ɓo kuso nḛ kuso lə kɔsongɨ je to me tɨ, nə dəw kɨ ade goto.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Be ə ɨlə ngɨrə kadɨ mər ta, nɨngə əl rɔne ə nə: “NJé ra kɨlə je əi ban ɓe lə bai, ə usoi nḛ dum-de dum-de, ə mi ta m-ɨsɨ m-oy yo ɓo be ə!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 M-a m-ḭ taa ə m-aw rɔ bai tɨ m-a m-əl-e m-ə nə: ‹M-ra majal m-ɔsɨ-n ta Luwə, taa m-ɔsii ta tɔ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 M-asɨ ta kadɨ ɨɓar-m ngoni al. Ɨra-m təkɨ kare mbo̰ njé ra kɨlə je tɨ ləi be.›”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Be ə, ḭ taa osɨ rəbə mba təl kaw rɔ bawne tɨ. Lokɨ nay sa̰y kɨ kəy ɓəy nɨngə, bawe oo-e. Lokɨ oo-e, aw kɨ me-ko̰ kɨ ngay mbata lie, adɨ a̰y ngɔdɨ tɨlə tae, uwe rututu, ore njarara rɔne tɨ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 NGon əl bawne ə nə: “Bai m-ra majal m-ɔsɨ-n ta Luwə nɨm, m-ɔsi-i ḭ wa ta nɨm tɔ, m-asɨ ta kadɨ ɨɓar-m ngoni al.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nə bawe əl njé ra kɨlə je ə nə: “Ɨrəi kɨ kɨbɨ kɨ majɨ ɨtə ndəge je kalangɨ ɨləi rɔ ngonm tɨ. Ɨləi nɨngə ngon jie tɨ ə ɨləi sa njae tɨ tɔ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Ɨrəi kɨ ngon mangɨ kɨ bo mbul mbul ɨtɔli-e adɨ j-usoi jɨ rai rɔnəl.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Tadɔ ngonm kɨn oy ə təl ɨsɨ kɨ dɔne ta. Nay ə e kɨ kɨnge!” Nɨngə ɨləi ngɨrə kadɨ rai rɔnəl.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Dɔkagɨloe tɨ kɨn, ngoko̰e kɨ ngatɔgɨ e wale. Lokɨ ɨsɨ təl wale ə e ngɔsi kɨ kəy nɨngə oo ndu nḛ kɨndə je kɨ ndam je.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ɓar nje ra kɨlə kare, ə dəje nə se ri ə ɨsɨ ra nḛ wa.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 NJe ra kɨlə ka kɨn əl-e ə nə: “NGoko̰i ə re ə bawi adɨ tɔli ngon mangɨ kɨ bo mbul mbul tadɔ təl kɨ lapɨya.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 NGon kɨ ngatɔgɨ ra wongɨ adɨ mbatɨ kaw kəy. Bawe tḛḛ taga mba kadɨ sɔl me ade ur kəy.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Nə əl bawne ə nə: “O ɓal ngay ə m-ɨsɨ m-ra kɨlə madi, ndɔ kare kɨ m-mbatɨ təl rɔm go ta tɨ ləi goto. Nə ndɔ kare kɨ adɨ-m ngon bɨyə̰ be adɨ-m m-ra-n rɔnəl kɨ madɨm je goto.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Nə lokɨ ngoni kɨ tujɨ nḛ kɨngə ləi dɔ kaya dəne je tɨ kɨn re nɨngə, ɨtɔl ngon mangɨ kɨ bo mbul mbul ade.”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Nɨngə bawe əl-e ə nə: “Ḭ, ngonm, ḭ səm ne naa tɨ kɨ ndɔ je pətɨ, adɨ nḛ je pətɨ kɨ e ya̰m e ya̰i.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Nə e go tɨ kadɨ jɨ ra nḛ kuso jɨ ra-n rɔnəl, tadɔ ngoko̰i kam oy ə təl ɨsɨ kɨ dɔne taa, nay ə e kɨ kɨnge!”»
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.