João 11
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs NAA
1 Dɨngəm kare kɨ nje mo̰y e no̰o̰, tɔe nə Lajar. Ɨsɨ me ɓe tɨ kɨ Bətani kɨ e ngon ɓe lə Mari əi kɨ ngokone Martɨ.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 E darɔ Mari wa kɨn ə a ɔy yɨbɨ kɨ ətɨ majɨ nja Ɓaɓe tɨ nɨm, bɔr njae kɨ bɨsɨ dɔne nɨm. NGa nɨngə e ngoko̰e Lajar ə rɔe to-e.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 NGakonaa je kɨ dəne kɨ joo kɨn ɨləi dəw madɨ ade aw əl Jəju ə nə: «Ɓaɓe, basa madi e mo̰y.»
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Lokɨ Jəju oo ta kɨn nɨngə əl ə nə: «Mo̰y lə Lajar kɨn a tɔl-e al, nə e mo̰y kɨ re kadɨ tɔjɨ tɔgɨ Luwə, taa kadɨ dɨje ɨləi tɔjɨ dɔm tɨ mi NGon Luwə tɔ.»
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Jəju ndɨgɨ Martɨ əi kɨ ngoko̰e Mari, taa ndɨgɨ Lajar tɔ.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Jəju oo majɨ kadɨ Lajar e mo̰y, nə ɨsɨ lo tɨ kɨ ɨsɨ tɨ kɨn ba ndɔ joo ɓəy.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Go tɨ, əl njé ndo je ləne ə nə: «Adɨ jɨ təli j-awi Jude tɨ gogɨ.»
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Ə *NJé ndo je lie əli-e əi nə: «NJe ndo dɨje, ndɔ ngay al ne ɓəy ə *Jɨpɨ je sangi kadɨ n-tɨləi-ni kɨ mbal n-tɔli-ni ka kɨn ə, ɨge kadɨ ɨtəl aw Jude tɨ ɓəy a?»
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Jəju ɨlə-de tɨ ə nə: «NGan kadɨ e dɔgɨ gɨde joo me kadɨ tɨ kɨ kare. Nɨngə kɨn ə re dəw njɨyə kada ə a osɨ al, tadɔ oo lo majɨ.
9 Jesus respondeu:
10 A re njɨyə kondɔ ə a osɨ, tadɔ oo lo majɨ al.»
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Go ta tɨ kɨn, Jəju ɨlə ta kɨ rangɨ dɔ tɨ ə nə: «Madɨje Lajar to ɓi, nɨngə m-a m-aw kadɨ m-ndəl-e.»
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Ə njé ndo je əli-e əi nə: «Ɓaɓe, re e ɓi ə to ə a ndəl ɓəy.»
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Jəju əl ta lə koy Lajar, nə njé ndo je ooi təkɨ e ta lə ɓi kɨ kare.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ə Jəju əl-de ay njay ə nə: «Lajar oy.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 NGa nɨngə kɨ ɔjɨ dɔsi, rɔm nəl-m ngay kadɨ m-goto loe tɨ, kadɨ tə səi je adii-mi mesi. Ɓa kɨ ne kɨn, adɨ j-awi dɔe tɨ.»
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Ə Tomasɨ kɨ ɨsɨ ɓari-e «NDɨngə» əl ndəgɨ njé ndo je ə nə: «J-əi ka adɨ j-awi sie tə j-oyi sie.»
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Lokɨ Jəju re tḛḛ Bətani tɨ, oo kadɨ dɨbi Lajar ra ndɔ sɔ ngata.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Bətani e ɓasi kɨ Jorijaləm, asɨ kulə mətər mɨtə be par,
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 adɨ *Jɨpɨ je ngay rəi rɔ Martɨ tɨ əi kɨ Mari kadɨ sɔli mede ɔjɨ-n dɔ koy lə ngoko̰de.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Lokɨ Martɨ oo kadɨ Jəju a re no̰o̰, ḭ aw tɨlə kəme, nɨngə Mari taa ɨsɨ ya̰ne nangɨ me kəy tɨ.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Martɨ kɨ aw tɨlə kəm Jəju, əl Jəju ə nə: «Ɓaɓe, kɨn ə re ḭ səje ne ə re ngokom a oy al.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Nə kɨ ne wa kɨn ka m-gər kadɨ nḛ je pətɨ kɨ ɨdəjɨ Luwə ə a adi.»
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Ə Jəju əl-e ə nə: «NGoko̰i a ḭ lo koy tɨ.»
23 Jesus disse a ela:
24 Nɨngə Martɨ ɨle tɨ ə nə: «E kɨ rɔjetɨ, m-gər kadɨ ndɔ kɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ dɔbəy ndɔ tɨ ə, Lajar a ḭ taa lo koy tɨ tɔ.»
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Lo kɨn tɨ, Jəju əl-e ə nə: «Mi nje kadɨ dɨje ḭḭ taa lo koy tɨ, kɨ nje kadɨ dɨje ɨsi kɨ dɔde taa. Dəw kɨ adɨ-m mene, re oy mɨndɨ ka, a təl ɨsɨ kɨ dɔne taa.
25 Então Jesus declarou:
26 NGa nɨngə, dəw kɨ ɨsɨ kɨ dɔne taa, ə adɨ-m mene ɓa, dəwe kɨn a oy al ratata. M-dəji se oo be wa?»
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Ɓa Martɨ ɨle tɨ ə nə: «Oyo, Ɓaɓe, m-adi mem təkɨ ḭ ə ḭ Kɨrɨsɨ kɨ Luwə mbəte, ḭ ə ḭ NGon lə Luwə, ḭ ə ḭ dəw kɨ sɔbɨ kadɨ a re dɔnangɨ tɨ.»
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Go ta tɨ kɨ Martɨ əl kɨn ɓa, ɔtɨ aw ɓar ngokone Mari, əl-e ta nangɨ yɔgɨrɔ be ə nə: «NJe ndo dɨje a no̰o̰, ə ɨsɨ dəji kadɨ aw.»
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Lokɨ Mari oo ta kɨn taa par ə ḭ taa kalangɨ aw kɨ rɔ Jəju tɨ.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Jəju ur me ɓe tɨ al ɓəy, e lo tɨ wa kɨ Martɨ aw ɨnge tɨ kəte ka kɨn ɓəy.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 *Jɨpɨ je kɨ ɨsi me kəy tɨ kɨ Mari, ɨsɨ sɔli mee, lokɨ ooi-e ḭ taa kalangɨ, tḛḛ taga, ooi ə nə ɨsɨ aw kɨ dɔ ɓadɨ tɨ kadɨ no̰ wa, adɨ ḭḭ taai goe tɨ.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Lokɨ Mari aw tḛḛ lo tɨ kɨ Jəju a tɨ, ə oo Jəju ɓa, osɨ nangɨ njae tɨ, nɨngə əl-e ə nə: «Ɓaɓe, kɨn ə re ḭ səje ne ə re ngokom a oy al.»
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Lokɨ Jəju oo kadɨ Mari ɨsɨ no̰, taa Jɨpɨ je kɨ ḭḭ goe tɨ ka ɨsɨ no̰i tɔ ɓa, mee ur made, taa ndɨle ɨsɨ nangɨ al tɔ.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Ə dəjɨ-de ə nə: «Ɨləi-e ra be ə?» Ɓa əli-e əi nə: «Ɓaɓe, ɨre ə a o.»
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Lo kɨn tɨ, Jəju no̰.
35 Jesus chorou.
36 Ə Jɨpɨ je əli əi nə: «Oi tɔjɨ kɨ tɔjɨ ndɨgɨ kɨ ndɨge kɨn.»
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Nə njé kɨ nungɨ əli əi nə: «Tḛḛ kəm nje kəm tɔ, nga ra ban ə asɨ kadɨ ɔgɨ Lajar koy al tɔy?»
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Lo kɨn tɨ, me Jəju təl ur made kur kɨ rangɨ ɓəy, adɨ ɔtɨ aw kɨ dɔ ɓadɨ tɨ. Nɨngə e bole mbal ə ɨndəi mbal made utii tae.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Jəju əl-de ə nə: «Ɔri mbal kɨn kɔ», nə Martɨ kɨ konan nje goto əl Jəju ə nə: «Ɓaɓe, ra ndɔ sɔ ngata, adɨ a ətɨ.»
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Ə Jəju əl-e ə nə: «M-əli m-ə nə ri ə? M-əli m-ə nə re adɨ mei ə a o tɔgɨ Luwə.»
40 Jesus respondeu:
41 Lo kɨn tɨ, ɔri mbal kɔ, ə Jəju un kəmne kɨ taa nɨngə əl ə nə: «Bai, m-ra-i oyo təkɨ o dɔ ndum.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 M-gər kadɨ ta je kɨ m-ɨsɨ m-əl səi kɨn o dɔ ndum dɔrɔ, nə m-əl ta kɨn be mbata kosɨ dɨje kɨ gəi gɨdɨm kɨn, kadɨ adi-mi mede təkɨ e ḭ ə ɨlə-m.»
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Go ta tɨ kɨn ɓa, Jəju un ndune kɨ taa əl ta kɨ tɔgɨne ə nə: «Lajar, ɨtḛḛ taga!»
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Nɨngə nje goto Lajar ɨndə lo tḛḛ taga. Jie je kɨ njae je e kɨ ragɨ kɨ ta kɨbɨ, taa ta kəme e kɨ dole kɨ kɨbɨ tɔ. Ə Jəju əl-de ə nə: «Ɨtuti-e, ə ɨyə̰i-e adɨ aw.»
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 *Jɨpɨ je ngay kɨ awi rɔ Mari tɨ, ə ooi nḛ kɨ Jəju ra, adi mede Jəju.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Nə njé kɨ na̰ je awi ɨngəi *Parɨsɨ je, əli-de nḛ kɨ Jəju ra.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Lo kɨn tɨ, njé kun dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je, kɨ Parɨsɨ je, ɔsi dɔ njé gangɨ ta je lə Jɨpɨ je naa tɨ, nɨngə dəji-naa əi nə: «E ri dana ə kadɨ jɨ rai ə? Dɨngəm kɨn ra nḛ je kɨ ətɨ ɓəl ɓəl ngay!
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Kɨn ə re j-ɨyə̰i-e j-adɨ ra nḛ je ləne kɨn kɨ no̰ne tɨ ə, dɨje pətɨ a adi-e mede, nɨngə dɨje kɨ Rom tɨ a rəi kadɨ tuji kəy lə Luwə, taa a tuji gɨn ɓe ləje tɔ!»
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Ə Kayɨpɨ kɨ e kɨ kare dan njé kun dɔ Jɨpɨ je tɨ, kɨ ɓale tɨ no̰o̰ e kɨ bo dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je tɨ, un ta əl-de ə nə: «Ɨgəri nḛ kare me nḛ tɨ kɨ ɨsɨ ra nḛ kɨn al!
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Ɨməri ta majɨ oi! E sotɨ ngay mbata tɨ ləsi kadɨ ba kal dəw kare oy mbata lə gɨn dɨje kosɨ, ə gɨn ɓe kɨ tae ba ɨngə tujɨ al.»
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 NGa nɨngə e ta kɨ Kayɨpɨ wa ɓa əl kɨ dɔne al, nə təkɨ ɓale tɨ no̰o̰ e kɨ bo dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je tɨ, Luwə ɨndə ta tae tɨ adɨ ɨlə mbḛe kəte təkɨ sɔbɨ kadɨ Jəju a oy mbata lə gɨn ɓe lə Jɨpɨ je.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Nɨngə a oy mbata lə gɨn ɓe lə Jɨpɨ je par al, nə a oy mba kadɨ kaw-n ngan lə Luwə kɨ sanəi-naa kɨ lo je dangɨ dangɨ kɨn kadɨ təli gɨn dɨje kɨ kare ba.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Ḭ dɔ ndɔe tɨ no̰o̰ kɨn, njé kun dɔ Jɨpɨ je uni ndude kadɨ n-tɔli Jəju.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 E be ə, Jəju ɨndə ngangɨ njɨyə taga ta kəm Jɨpɨ je tɨ. Ɔr rɔne aw ɓasi kadɨ dɨlə lo tɨ, me ngon ɓe tɨ kɨ ɓari-e Epɨrayɨm. Aw ɨsɨ tɨ no̰o̰ kɨ njé ndo je ləne.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Dɔkagɨlo ra nay lə Jɨpɨ je kɨ ɓari-e Pakɨ e ɓasi, adɨ dɨje ngay awi Jorijaləm tɨ kəte no̰ tɨ kadɨ tə rai nḛ je kɨ go kuje tɨ ləde əi Jɨpɨ je kadɨ Luwə oo-n-de tə dɨje kɨ kanjɨ majal.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Dɨje ka kɨn əi gɨn kəy tɨ lə Luwə, nɨngə ɨsɨ sangi Jəju, ə dəji-naa ta dande tɨ əi nə: «Mər ta ləsi e ri ə? Kadɨ a re lo ra nay tɨ al a?»
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Nḛ kare ɓa, njé kun dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je, kɨ Parɨsɨ je adi ndu kadɨ re dəw madɨ oo lo kɨ Jəju e tɨ ɓa, kadɨ əl-de adɨ n-awi n-uwəi-e.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.