João 10
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARIB
1 Jəju əl ə nə: «Təkɨ rɔjetɨ adɨ m-əl səsi. Kɨn ə re dəw madɨ ur go batɨ je tɨ kɨ ta kəy al, nə ḭ bal kɨ dɔ bɔr kɨ rəbɨ kɨ rangɨ ɓa, dəwe kɨn e nje ɓogɨ, e baw kaya.
1 Em verdade, em verdade vos digo: quem não entra pela porta no aprisco das ovelhas, mas sobe por outra parte, esse é ladrão e salteador.
2 Nə dəw kɨ ur kəy go batɨ je tɨ kɨ ta kəy, e ə e ɓa batɨ je.
2 Mas o que entra pela porta é o pastor das ovelhas.
3 NJe ngəm ta kəy batɨ je tḛḛ ta kəy ade, ɓa batɨ je ooi dɔ ndue. Nɨngə ɓar batɨ je ləne kare kare kɨ tɔde, tḛḛ səde taga.
3 A este o porteiro abre; e as ovelhas ouvem a sua voz; e ele chama pelo nome as suas ovelhas, e as conduz para fora.
4 Lokɨ tḛḛ kɨ batɨ je ləne pətɨ taga nɨngə, ɔtɨ njɨyə no̰de tɨ, ɓa batɨ je uni goe, tadɔ gəri ndue.
4 Depois de conduzir para fora todas as que lhe pertencem, vai adiante delas, e as ovelhas o seguem, porque conhecem a sua voz;
5 Batɨ je a uni go dəw kɨ rangɨ al. Re ooi dəw kɨ rangɨ ɓa, a a̰yḭ-naa sa̰y kɔ kade tɨ, tadɔ gəri ndu dɨje kɨ rangɨ al.»
5 mas de modo algum seguirão o estranho, antes fugirão dele, porque não conhecem a voz dos estranhos.
6 Jəju əl-de kujɨ ta kɨn, nə gəri nḛ kɨ əl-de ta dɔ tɨ kɨn al.
6 Jesus propôs-lhes esta parábola, mas eles não entenderam o que era que lhes dizia.
7 Ə təl əl-de ɓəy ə nə: «Təkɨ rɔjetɨ, adɨ m-əl səsi, mi ta kəy batɨ je.
7 Tornou, pois, Jesus a dizer-lhes: Em verdade, em verdade vos digo: eu sou a porta das ovelhas.
8 Dɨje pətɨ kɨ rəi no̰m tɨ, əi njé ɓogɨ je, kɨ baw kaya je, adɨ batɨ je ooi ta ləde al.
8 Todos quantos vieram antes de mim são ladrões e salteadores; mas as ovelhas não os ouviram.
9 Mi ta kəy, re dəw ur kəy kɨ rəbɨ kɨ rɔm tɨ ɓa, dəwe a ɨngə kajɨ. A ur kəy nɨm, a tḛḛ nɨm, taa a ɨngə nḛ kusone nɨm tɔ.
9 Eu sou a porta; se alguém entrar a casa; o filho fica entrará e sairá, e achará pastagens.
10 NJe ɓogɨ re ɓa, re mba ɓogɨ, re mba tɔl nḛ, ə re mba tujɨ nḛ tɔ par. Nə mi, m-re mba kadɨ dɨje ɨngəi kajɨ. Nɨngə kadɨ e kajɨ kɨ to mbar mbar.
10 O ladrão não vem senão para roubar, matar e destruir; eu vim para que tenham vida e a tenham em abundância.
11 «Mi ɓa batɨ je kɨ m-ul batɨ je majɨ. Dəw kɨ ul batɨ je majɨ, adɨ rɔne mbata batɨ je ləne.
11 Eu sou o bom pastor; o bom pastor dá a sua vida pelas ovelhas.
12 Nə dəw kɨ e nje ngəm batɨ je mba kɨngə la par ɓɨ e ɓade al, lokɨ oo jagɨm ɨsɨ re kɨ dɔ batɨ je ɓa, ɨyə̰ batɨ je ə a̰y, adɨ jagɨm re uwə-de je, sane-de je.
12 Mas o que é mercenário, e não pastor, de quem não são as ovelhas, vendo vir o lobo, deixa as ovelhas e foge; e o lobo as arrebata e dispersa.
13 NJe ngəm batɨ je mbata kɨngə-n la kɨn a̰y, tadɔ nḛ lie e la par ə ɨsɨ sangɨ, adɨ oo lo kadɨ ɨndə rɔne ko̰ tɨ mbata lə batɨ je al. Mi, mi ɓa batɨ je kɨ m-ɨndə kəmm go batɨ je tɨ majɨ.
13 Ora, o mercenário foge porque é mercenário, e não se importa com as ovelhas.
14 M-gər batɨ je ləm, ə batɨ je ləm gəri-mi tɔ.
14 Eu sou o bom pastor; conheço as minhas ovelhas, e elas me conhecem,
15 Gəri-mi təkɨ Bai gər-m ə mi m-gər-n Bai kɨn be tɔ. Be ə, m-adɨ rɔm mbata batɨ je ləm.
15 assim como o Pai me conhece e eu conheço o Pai; e dou a minha vida pelas ovelhas.
16 M-aw kɨ batɨ je kɨ rangɨ no̰o̰ ɓəy kɨ əi me kəy tɨ ne al. Əi je ka, sɔbɨ kadɨ m-re səde me kəy tɨ tɔ. A ooi ndum ɓa, a təli nḛ kul je kɨ kare ba gɨn ɓade tɨ kɨ kare ba.
16 Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco; a essas também me importa conduzir, e elas ouvirão a minha voz; e haverá um rebanho e um pastor.
17 Bai ndɨgɨ-m, mbata m-ɨlə rɔm kɔ kadɨ tə m-təl m-ɨngə kɨngə kɨ rangɨ.
17 Por isto o Pai me ama, porque dou a minha vida para a retomar.
18 Dəw kɨ a ɨndə tɔgɨ dɔm tɨ kadɨ m-ɨlə rɔm kɔ goto. E mi wa ə m-adɨ kɨ me ndɨgɨ ləm. M-aw kɨ tɔgɨ kadɨ m-adɨ-n nɨm, kadɨ m-taa-n nɨm. E kɨn ə e ndu kɨ m-gər kɨ rɔ Bai tɨ.»
18 Ninguém ma tira de mim, mas eu de mim mesmo a dou; tenho autoridade para a dar, e tenho autoridade para retomá-la. Este mandamento recebi de meu Pai.
19 Ta lə Jəju kɨn təl re kɨ gangɨ-naa kɨ rangɨ dan *Jɨpɨ je tɨ ɓəy.
19 Por causa dessas palavras, houve outra dissensão entre os judeus.
20 NGay je dande tɨ əli əi nə: «NDɨl kɨ majal ɨsɨ mee tɨ, dɔe a dana al, ə ra ban ə ɨsɨ oi ta lie ə?»
20 E muitos deles diziam: Tem demônio, e perdeu o juízo; por que o escutais?
21 Ə njé kɨ nungɨ əli əi nə: «Dəw kɨ ndɨl kɨ majal ɨsɨ mee tɨ əl ta be al. Dəw kɨ ndɨl kɨ majal ɨsɨ mee tɨ asɨ kadɨ a tḛḛ kəm njé kəm tɔ je al.» Ɓa batɨ je kɨ ul-de majɨ |src="bk00004c.tif" size="col" loc="JHN 10.7-17" copy="Horace Knowles" ref="10.11"
21 Diziam outros: Essas palavras não são de quem está endemoninhado; pode porventura um demônio abrir os olhos aos cegos?
22 Dɔkagɨloe tɨ kɨn, *Jɨpɨ je ɨsɨ rai nay tɔr ndu dɔ kəy tɨ lə Luwə Jorijaləm tɨ. E dɔkagɨlo kul tɨ.
22 Celebrava-se então em Jerusalém a festa da dedicação. E era inverno.
23 Jəju ɨlə lo aw je təl je gɨn pal tɨ lə *Salomo̰, natɨ kəy tɨ lə Luwə.
23 Andava Jesus passeando no templo, no pórtico de Salomão.
24 Jɨpɨ je ɨləi-naa gəi gɨde, nɨngə əli-e əi nə: «Kadɨ ban tɨ ə a əl-je ta kɨ kadɨ meje osɨ nangɨ ə? Kɨn ə re ḭ Kɨrɨsɨ kɨ Luwə mbəte ə, əl-je wangɨ adɨ j-o.»
24 Rodearam-no, pois, os judeus e lhe perguntavam: Até quando nos deixarás perplexos? Se tu és o Cristo, dize-no-lo abertamente.
25 Ə Jəju əl-de ə nə: «Ta kɨn m-əl səsi kəte ngata, nə ɨmbati kadɨ ɨtaai ta ləm. Nḛ je kɨ m-ɨsɨ m-ra-de me tɔ Bai tɨ kɨn mai najɨ dɔm tɨ.
25 Respondeu-lhes Jesus: Já vo-lo disse, e não credes. As obras que eu faço em nome de meu Pai, essas dão testemunho de mim.
26 Nə səi, ɨmbati kadi-mi mesi. Ɨmbati tadɔ səi dan batɨ je tɨ ləm al.
26 Mas vós não credes, porque não sois das minhas ovelhas.
27 Batɨ je ləm ooi ndum, m-gər-de, nɨngə əi je uni gom tɔ.
27 As minhas ovelhas ouvem a minha voz, e eu as conheço, e elas me seguem;
28 M-adɨ-de kajɨ kɨ to bɨtɨ kɨ no̰ tɨ, ɓɨ tade a tḭ al. Taa dəw kɨ kadɨ ɨndə tɔgɨne taa-n-de jim tɨ ka goto tɔ.
28 eu lhes dou a vida eterna, e jamais perecerão; e ninguém as arrebatará da minha mão.
29 Bai kɨ nje kadɨ-m-de aw kɨ tɔgɨ dɔ dɨje tɨ pətɨ, adɨ dəw madɨ kɨ asɨ kadɨ ɨndə tɔgɨ taa-n-de ji Bai tɨ goto.
29 Meu Pai, que mas deu, é maior do que todos; e ninguém pode arrebatá-las da mão de meu Pai.
30 Je kɨ Bai je dɨje kɨ kare ba.»
30 Eu e o Pai somos um.
31 Lo kɨn tɨ, Jɨpɨ je təli kəi mbal ɓəy kadɨ n-tɨləi Jəju n-tɔli-e.
31 Os judeus pegaram então outra vez em pedras para o apedrejar.
32 Ə Jəju əl-de ə nə: «M-ra nḛ je kɨ majɨ majɨ ngay ta kəmsi tɨ kɨ tɔgɨ kɨ ḭ rɔ Bai tɨ, nga e kɨ ra ə ɨgei kadɨ ɨtɨləəi-mi kɨ mbal ɨtɔli-mi kɨ mbae ə?»
32 Disse-lhes Jesus: Muitas obras boas da parte de meu Pai vos tenho mostrado; por qual destas obras ides apedrejar-me?
33 Ə Jɨpɨ je əli-e əi nə: «E mbata nḛ majɨ kɨ ɨra ə jɨ ge kadɨ jɨ tɨləi kɨ mbal jɨ tɔli al, nə e kɨ mbata ta kɨ mal. Tadɔ ḭ kɨ ḭ dəw kare par əl ə nə ḭ Luwə.»
33 Responderam-lhe os judeus: Não é por nenhuma obra boa que vamos apedrejar-te, mas por blasfêmia; e porque, sendo tu homem, te fazes Deus.
34 Jəju əl-de ə nə: «Luwə əl me ndu-kun tɨ ləsi ə nə: “Mi m-əl səsi, səi luwə je”.
34 Tornou-lhes Jesus: Não está escrito na vossa lei: Eu disse: Vós sois deuses?
35 Dɨje kɨ Luwə əl-de ta ləne ə Luwə ɓar-de luwə je kɨn. Nɨngə ɨgəri majɨ kadɨ dəw asɨ tɔgɨ bujɨ ta lə Luwə al.
35 Se a lei chamou deuses àqueles a quem a palavra de Deus foi dirigida {e a Escritura não pode ser anulada},
36 Mi, e Luwə ə mbətɨ-m, ɨlə-m dɔnangɨ tɨ, ə m-əl-n m-ə nə mi NGon Luwə, nɨngə səi əli əi nə se mi na̰ ə m-əl m-ə nə mi NGon Luwə wa ɓa, mi nje kəl ta kɨ mal dɔ tɔ Luwə tɨ, kɨn e mba ri ə?
36 àquele a quem o Pai santificou, e enviou ao mundo, dizeis vós: Blasfemas; porque eu disse: Sou Filho de Deus?
37 Kɨn ə re m-ra kɨlə lə Bai al nɨngə tə adi-mi mesi al!
37 Se não faço as obras de meu Pai, não me acrediteis.
38 A kɨn ə re m-ɨsɨ m-ra kɨlə lə Bai nɨngə, re adi-mi mesi al ka, adi mesi kɨlə je kɨ m-ra-de ka kɨn ndə̰y taa. Adi mesi kadɨ ɨgəri təkɨ Bai ɨsɨ mem tɨ, ə mi m-ɨsɨ me Bai tɨ tɔ.»
38 Mas se as faço, embora não me creiais a mim, crede nas obras; para que entendais e saibais que o Pai está em mim e eu no Pai.
39 Lo kɨn tɨ, sangi rəbɨ nja kare ɓəy kadɨ n-uwəi Jəju, nə tḛḛ mbo̰de tɨ aw.
39 Outra vez, pois, procuravam prendê-lo; mas ele lhes escapou das mãos.
40 Jəju təl aw gɨdɨ ba Jurdḛ tɨ, lo tɨ kɨ kəte Ja̰ ra dɨje batəm tɨ. Jəju aw ɨsɨ loe tɨ kɨn no̰o̰.
40 E retirou-se de novo para além do Jordão, para o lugar onde João batizava no princípio; e ali ficou.
41 Dɨje ngay awi rɔe tɨ, nɨngə əli-naa əi nə: «Ja̰ ra nḛ madɨ kare kɨ ətɨ ɓəl al, nə nḛ je pətɨ kɨ əl ɔjɨ-n dɔ dɨngəm kɨn e nḛ je kɨ rɔjetɨ.»
41 Muitos foram ter com ele, e diziam: João, na verdade, não fez sinal algum, mas tudo quanto disse deste homem era verdadeiro.
42 Lo kɨn tɨ no̰o̰ be dɨje ngay adi mede Jəju.
42 E muitos ali creram nele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.