Hebreus 12
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARA
1 J-əi je ka, təkɨ njé ma najɨ dɔ kadɨ-me tɨ ləje gəi gɨdɨje wukɨ ka kɨn ə, adɨ jɨ mbati nḛ je pətɨ kɨ a ɔgɨ-je kɔtɨ kəte. Kɨ bo tɔi adɨ jɨ mbati majal kɨ ɨsɨ ɓɨndɨ je ɓɨndɨ ɓɨndɨ kɨn. Adɨ j-a̰yḭ-naa ngɔdɨ kɨ kuwə tɔgɨ ba me na-naa ka̰y ngɔdɨ tɨ kɨ to no̰ je tɨ kɨn.
1 Portanto, também nós, visto que temos a rodear-nos tão grande nuvem de testemunhas, desembaraçando-nos de todo peso e do pecado que tenazmente nos assedia, corramos, com perseverança, a carreira que nos está proposta,
2 Adɨ j-uri kəmje dɔ Jəju tɨ, kɨ e nje kɨndə gɨn kadɨ-me ləje, taa e nje ra-e kadɨ asɨ-naa bərəre tɔ kɨn. NDɨgɨ kadɨ oy dɔ kagɨ-dəsɨ tɨ kɨ kanjɨ kadɨ tur go rɔsɔl kɨ ko koy je kɨ be kɨn a re-n. Təkɨ rɔjetɨ, oo rɔnəl kɨ a ɨngə kəte. Be ə, ngɔsɨne kɨn ɨsɨ dɔ ji ko̰ Luwə tɨ kɨ ɨsɨ dɔ kɨmbər ngar tɨ ləne.
2 olhando firmemente para o Autor e Consumador da fé, Jesus, o qual, em troca da alegria que lhe estava proposta, suportou a cruz, não fazendo caso da ignomínia, e está assentado à destra do trono de Deus.
3 Oyo, adi mesi ole dɔ Jəju tɨ, kɨ dɨje kɨ njé ra majal je adi-e ko̰ kɨ ətɨ ɓəl, nə oo tə nḛ kɨ kare. Jəju ra be mba kadɨ ɨyə̰i rɔsi adɨ me tujɨ je taai tɔgɨsi al.
3 Considerai, pois, atentamente, aquele que suportou tamanha oposição dos pecadores contra si mesmo, para que não vos fatigueis, desmaiando em vossa alma.
4 Me rɔ tɨ ləsi kɨ ɨsɨ rɔi kɨ majal kɨ ra, uwəi tɔgɨsi ba me rɔ tɨ bɨtɨ adi tḛḛ koy dɔsi tɨ al ɓəy.
4 Ora, na vossa luta contra o pecado, ainda não tendes resistido até ao sangue
5 Mesi oi dɔ ta kɔjɨ tɨ kɨ Luwə adɨ səsi kɨ to me makɨtɨbɨ je tɨ kɨ ay njay, tə ta kɔjɨ kɨ baw ngon adɨ ngonne kɨ ə nə:
5 e estais esquecidos da exortação que, como a filhos, discorre convosco: Filho meu, não menosprezes a correção que vem do Senhor, nem desmaies quando por ele és reprovado;
6 Dəw kɨ Luwə ndɨge, a ɔje nḛ je kɨ ra majal ade oo kɨ kɨndə kɔjɨ,
6 porque o Senhor corrige a quem ama e açoita a todo filho a quem recebe.
7 E kɨ mba kadɨ kəmsi tḛḛ dɔ nḛ ra je tɨ kɨ majal kɨ ɨsɨ rai, ə ɨsɨ ɨngəi ko̰. Luwə ra səsi tə ngane je be. Tadɔ e nḛ kɨ go rəbe tɨ kadɨ baw ngon ɔjɨ ngonne nḛ je kɨ majal kɨ ɨsɨ ra.
7 É para disciplina que perseverais (Deus vos trata como filhos); pois que filho há que o pai não corrige?
8 Luwə ɨsɨ ɨndə nganne je pətɨ ɔjɨ-de, re ɨndə səsi ɔjɨ səsi al nɨngə, ɔjɨ kadɨ səi nganne je kɨ rɔjetɨ al, nə səi ngan lə dəw kɨ rangɨ yo.
8 Mas, se estais sem correção, de que todos se têm tornado participantes, logo, sois bastardos e não filhos.
9 Adi meje ole dɔ bawje je kɨ go darɔ tɨ kɨ dɔnangɨ tɨ ne, kɨ ɨndəi-je ɔji-je, ə j-ɨsɨ təli rɔje go ta tɨ je ləde mbata kɨndə kɨ ɨndəi-je ɔji-je. Be ə, majɨ kadɨ jɨ təli rɔje go Bawje kɨ dɔra̰ tɨ kɨ ɨtə bawje je kɨ dɔnangɨ tɨ ɓəy, mba kadɨ j-ɨngəi kajɨ.
9 Além disso, tínhamos os nossos pais segundo a carne, que nos corrigiam, e os respeitávamos; não havemos de estar em muito maior submissão ao Pai espiritual e, então, viveremos?
10 Bawje je ɨndəi-je ɔji-je kɨ mbata ngon dɔkagɨlo kɨ ndɨkɨri ba par, kɨ go koo tɨ kɨ oi majɨ ta kəmde tɨ. Nə Luwə ɨndə-je ɔjɨ-je kɨ mbata majɨ ləje kɨ rɔjetɨ. Ge kadɨ jɨ təli dɨje kɨ ayi njay tə e be tɔ.
10 Pois eles nos corrigiam por pouco tempo, segundo melhor lhes parecia; Deus, porém, nos disciplina para aproveitamento, a fim de sermos participantes da sua santidade.
11 Təkɨ rɔjetɨ, taji-naa tɨ ne, kɨndə kɔjɨ a adɨ dəw rɔnəl al, a re kɨ me tujɨ yo. Nə me ndɔ je kɨ rangɨ tɨ, njé je kɨ njé təl rɔde go tɨ, a təli dɨje kɨ nje ra nḛ kɨ dana nɨm, dɨje kɨ nje kɨsɨ kɨ lapɨya nɨm tɔ.
11 Toda disciplina, com efeito, no momento não parece ser motivo de alegria, mas de tristeza; ao depois, entretanto, produz fruto pacífico aos que têm sido por ela exercitados, fruto de justiça.
12 E be ə, majɨ kadɨ ɨmbati kadɨ səi dɨje kɨ njé tɔgɨ goto je, ə kadɨ təli dɨje kɨ nje tɔgɨ je.
12 Por isso, restabelecei as mãos descaídas e os joelhos trôpegos;
13 Majɨ kadɨ uni go rəbɨ kɨ a njururu, mba kadɨ njé mətɨ je tɔi dɔ rəbɨ tɨ al, nə kadɨ ɨngəi rɔ nga.
13 e fazei caminhos retos para os pés, para que não se extravie o que é manco; antes, seja curado.
14 Majɨ kadɨ ɨndəi tɔgɨ dɔ rɔsi tɨ mba kadɨ ɨsi kɨ lapɨya kɨ dɨje pətɨ. Nɨngə kadɨ kɨsɨ kɨ dɔ ta ləsi e me nḛ ra tɨ kɨ ay njay. Re ɨnjɨyəi me nḛ ra tɨ kɨ ay njay al ə, dəw madɨ kɨ a oo Luwə goto.
14 Segui a paz com todos e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor,
15 Ɨndəi kəm-kədɨ dɔ rɔsi tɨ, kadɨ dəw madɨ dansi tɨ tu gɨdɨne adɨ me-majɨ lə Luwə kɨn al. Kadɨ dəw madɨ kare dansi tɨ təl to tə kagɨ kɨ atɨ kɨ mane majal, kɨ a tɔgɨ nɨngə, a tujɨ dɨje ngay kɨ manne kɨ majal kɨn be al.
15 atentando, diligentemente, por que ninguém seja faltoso, separando-se da graça de Deus; nem haja alguma raiz de amargura que, brotando, vos perturbe, e, por meio dela, muitos sejam contaminados;
16 Kadɨ dəw madɨ kare dansi tɨ e nje ra kaya al. Taa kadɨ dəw madɨ kare dansi tɨ e nje kɨdɨ nḛ je kɨ kɔr kɨndə ta dangɨ mbata Luwə al. Otɨ kadɨ ɨrai tə Esuwa kɨ, un ke ngon kɨ ngatɔgɨ ləne ndogɨ-n nḛ kuso kɨ nja kare par kɨn al.
16 nem haja algum impuro ou profano, como foi Esaú, o qual, por um repasto, vendeu o seu direito de primogenitura.
17 Ɨgəri ɓətɨ kadɨ-me ndɔ je tɨ kɨ rangɨ go nḛ tɨ kɨ ra kɨn, ge kadɨ n-ɨngə njangɨ dɔ ji bawne tɨ, nə loe goto. Esuwa sa rəbɨ kɨ man no̰ kəmne tɨ mba kadɨ n-aw kɨ bawne kadɨ yətɨ kɔjɨ ta ra ləne, nə loe goto.
17 Pois sabeis também que, posteriormente, querendo herdar a bênção, foi rejeitado, pois não achou lugar de arrependimento, embora, com lágrimas, o tivesse buscado.
18 Ɨrəi ɓasi kadɨ nḛ madɨ tɨ kɨ dəw asɨ kɔdɨ, tə mbal Sinay kɨ tɨnge to tə por kɨ o̰ bɨlɨm bɨlɨm, ə se kɨl ndi kɨ ndul kururu, ə se lo kɨ ndul, ə se nəl kɨ ɨlə kɨ tɔgɨne,
18 Ora, não tendes chegado ao fogo palpável e ardente, e à escuridão, e às trevas, e à tempestade,
19 ə se ndu təbɨ, ə se ndu ta madɨ, al. Lokɨ *Isɨrayəl je ooi dɔ ndu kɨn nɨngə, dəji kadɨ n-ooi ta kɨ rangɨ kare dɔ made tɨ gogɨ al ngata.
19 e ao clangor da trombeta, e ao som de palavras tais, que quantos o ouviram suplicaram que não se lhes falasse mais,
20 Təkɨ rɔjetɨ, tɔgɨ Isɨrayəl je asɨ kadɨ rai go ndu-kun tɨ kɨ Luwə adɨ-de ə nə: «Dəw kɨ ra ra, dəw ə se da, kɨ ɔdɨ mbal ə, a tɨləi-e kɨ gajɨ mbal tɔli-e,» kɨn al.
20 pois já não suportavam o que lhes era ordenado: Até um animal, se tocar o monte, será apedrejado.
21 Nḛ kɨ oi ətɨ ɓəl ngay adɨ *Mojɨ ə nə: «Ɓəl ra-m ngay adɨ m-dadɨ.»
21 Na verdade, de tal modo era horrível o espetáculo, que Moisés disse: Sinto-me aterrado e trêmulo!
22 Nə səi ɨrəi ɓa, ɨrəi ɓasi kɨ rɔ mbal *Sɨyo̰ tɨ, taa kɨ rɔ ɓe bo tɨ lə Luwə kɨ nje kɨsɨ kəm ba tɨ. E Jorijaləm kɨ dɔra̰ tɨ, lokɨ malayka je dɨbɨ ba̰y ba̰y ɨsɨ rai rɔnəl tɨ.
22 Mas tendes chegado ao monte Sião e à cidade do Deus vivo, a Jerusalém celestial, e a incontáveis hostes de anjos, e à universal assembleia
23 Səi ɨrəi ɓasi kɨ lo kaw-naa tɨ lə njé je kɨ toi tə ngan je kɨ ngatɔgɨ je lə Luwə, kɨ tɔde e kɨ ndangɨ me dɔra̰ tɨ. Səi ɨrəi ɓasi kɨ rɔ Luwə tɨ kɨ nje gangɨ ta dɔ dɨje tɨ pətɨ. Taa ɨrəi kɨ rɔ dɨje tɨ kɨ njé ra nḛ kɨ dana kɨ ndɔ kɨ kəte oyi, kɨ təli asi-naa bərəre təkɨ Luwə ge.
23 e igreja dos primogênitos arrolados nos céus, e a Deus, o Juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados,
24 Səi ɨrəi ɓasi kɨ rɔ Jəju tɨ kɨ ɓukɨ məsɨne mba kadɨ təl-n je kɨ kay njay tɨ. E nje ka mbo̰ dɨje tɨ kɨ Luwə kɨ mbata kɨlə mɨndɨ kɨ sɨgɨ kɨ Luwə ɨlə səje. Nɨngə məse kɨ ɓukɨ ka kɨn əl ta kɨ tɔgɨne ɨtə ya̰ Abəl.
24 e a Jesus, o Mediador da nova aliança, e ao sangue da aspersão que fala coisas superiores ao que fala o próprio Abel.
25 Ɨndəi kəm-kədɨ dɔ rɔsi tɨ, Otɨ kadɨ ɨmbati koo dɔ ta lə nje kəl səsi ta! Isɨrayəl je kɨ dɔkagɨlo tɨ kɨ kəte, mbati koo dɔ ta lə Mojɨ kɨ nje kəl-de ta dɔnangɨ tɨ ne, kɨndə kɔjɨ nal-de al. Nɨngə j-əi je, Luwə kɨ ɨsɨ me dɔra̰ tɨ nu ə ɨsɨ əl-je ta. Re jɨ təli gɨdɨje ta ta tɨ lie ə, kɨndə kɔjɨ a ɔdɨ-je kɔdɨ kɨ rɔjetɨ!
25 Tende cuidado, não recuseis ao que fala. Pois, se não escaparam aqueles que recusaram ouvir quem, divinamente, os advertia sobre a terra, muito menos nós, os que nos desviamos daquele que dos céus nos adverte,
26 Luwə kɨ dɔkagɨlo tɨ kɨ kəte ndue yəkɨ dɔnangɨ ka kɨn ə, un ndune dɔkagɨlo tɨ kɨ ɓone ɓəy ə nə: «NJa kare ɓəy ma yəkɨ dɔnangɨ ɓəy, nə ke ə, a e dɔnangɨ par al, dɔra̰ ka ma yəke tɔ.»
26 aquele, cuja voz abalou, então, a terra; agora, porém, ele promete, dizendo: Ainda uma vez por todas, farei abalar não só a terra, mas também o céu.
27 Ku ta kɨ ə nə: «NJa kare ɓəy» kɨn ɔjɨ kadɨ nḛ je kɨ Luwə ɨndə-de kɨn a tujɨ-de pətɨ kɔ mba kadɨ gotoi. Nɨngə nḛ je kɨ dum tujɨ par ə a nayḭ.
27 Ora, esta palavra: Ainda uma vez por todas significa a remoção dessas coisas abaladas, como tinham sido feitas, para que as coisas que não são abaladas permaneçam.
28 Nɨngə j-əi je, ko̰ɓe kɨ j-ɨngəi e ko̰ɓe kɨ dəw kɨ a asɨ tuwə-je me tɨ goto, ə adɨ jɨ rai oyo Luwə, ə jɨ rai kɨlə j-adi-e kɨ go rəbɨ tɨ kɨ nəl-e, kɨ tɔjɨ kɨ kɨlə dɔe tɨ kɨ ɓəl.
28 Por isso, recebendo nós um reino inabalável, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus de modo agradável, com reverência e santo temor;
29 Təkɨ rɔjetɨ, Luwə ləje e por kɨ nje ro nḛ je.
29 porque o nosso Deus é fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.