Atos 7
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARA
1 Kɨ bo lə njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je dəjɨ ta Etɨyən ə nə: «Ta je kɨ dɨje əli dɔi tɨ kɨn, e kɨ rɔjetɨ wa ta?»
1 Então, lhe perguntou o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Etɨyən ɨle tɨ ə nə: «Səi bawm je ngakom je kɨ, uri mbisi oi dɔ ta kɨ m-a m-əl səsi kam majɨ. Me ndɔ je tɨ kɨ kəte, Luwə kɨ nje pɨtɨ ɔjɨ rɔne kaje *Abɨrakam, dɔkagɨlo tɨ kɨ ɨsɨ-n me ɓe tɨ kɨ Mejopotami tɨ ɓəy, kəte ɓəy taa kadɨ aw uwə lo kɨsɨ dɔnangɨ Aram tɨ.
2 Estêvão respondeu: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando estava na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Luwə əl-e ə nə: “Ḭ taa ɨyə̰ ɓe ləi kɨ njé koji je ə aw me ɓe tɨ kɨ m-a m-ɔji.”
3 e lhe disse: Sai da tua terra e da tua parentela e vem para a terra que eu te mostrarei.
4 E be ə, Abɨrakam ɨyə̰ me ɓe kɨ Kalde ə re uwə lo kɨsɨ Aram tɨ. Nɨngə go koy bawe tɨ, Luwə ade ḭ taa re me ɓe tɨ kɨ ɨsi tɨ ngɔsɨne kɨn.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e foi habitar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Nḛ nduwə kɨ Luwə adɨ Abɨrakam me ɓe tɨ kɨn goto. NGon nusɨ lo kɨ ndɨkɨri be ka ade al. Nə un ndune ade kadɨ n-a n-ade ɓe kam ba pətɨ. Taa n-a n-adɨ ngan kae je toe tɨ tɔ. Dɔkagɨlo tɨ kɨ Luwə ɨsɨ əl ta Abɨrakam kɨn, Abɨrakam ojɨ ngon al ɓəy.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Ta kɨ Luwə əl-e ə to kɨn: “NGan kai je a ɨsi tə mba je dɔnangɨ tɨ kɨ rangɨ nɨm, dɨje a rai-de ɓəə tɨ nɨm, ta dɨje a adi-de ko̰ asɨ ɓal ɓu sɔ nɨm tɔ.”
6 E falou Deus que a sua descendência seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados por quatrocentos anos;
7 Go ta je tɨ kɨn, Luwə əl ə nə: “Gɨn dɨje kɨ rai-de ɓəə tɨ kɨn, mi wa m-a m-gangɨ ta dɔde tɨ. Go tɨ nɨngə, a tḛḛi me ɓe mba tɨ kɨ rade ɓəə tɨ kɨn kɔ, ə a təli rəi me ɓe tɨ kɨ ḭ tɨ ə awi ɓəə tɨ kɨn mba kadɨ rəi ɔsi məkəsɨde nangɨ no̰m tɨ.”
7 eu, disse Deus, julgarei a nação da qual forem escravos; e, depois disto, sairão daí e me servirão neste lugar.
8 Ɓa Luwə ade nḛ kɨlə mɨndɨ kɨ e kɨjə mɔtɨ. Be ə, lokɨ Abɨrakam ojɨ *Isakɨ nɨngə ndɔ jijoo go tɨ par ə ɨjə mɔte. Isakɨ ra be tɔ mbata ngone *Jakobɨ. Jakobɨ ka ra be tɔ mbata ngane je kɨ əi gɨn *Isɨrayəl je kɨ dɔgɨ gɨde e joo.
8 Então, lhe deu a aliança da circuncisão; assim, nasceu Isaque, e Abraão o circuncidou ao oitavo dia; de Isaque procedeu Jacó, e deste, os doze patriarcas.
9 «Nɨngə ni kɨ me ngan lə Jakobɨ tɨ ra adɨ gati kɨ ngoko̰de Jɨsəpɨ adɨ awi sie tə ɓəə me ɓe tɨ kɨ Ejɨpɨ tɨ. Nə Luwə e sie naa tɨ.
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito; mas Deus estava com ele
10 Be ə, ɔr-e me ko̰ je tɨ pətɨ. Nɨngə me-majɨ lə Luwə kɨ e sie, ade kəm-kədɨ ta kəm Parawo̰ tɨ kɨ e ngar kɨ Ejɨpɨ tɨ. Adɨ Parawo̰ un-e ɨnde tə nje ko̰ɓe dɔnangɨ kɨ Ejɨpɨ tɨ, taa dɔ me kəy tɨ ləne pətɨ tɔ.
10 e livrou-o de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Dɔkagɨloe tɨ kɨn ə, ɓo kɨ bo osɨ dɔnangɨ Ejɨpɨ tɨ ba pətɨ, taa dɔnangɨ Kana tɨ tɔ. E dɔkagɨlo kəm-to-ndoo kɨ ətɨ ɓəl ngay. Lo kadɨ bawje je ɨngəi nḛ ndɨkɨri usoi goto.
11 Sobreveio, porém, fome em todo o Egito; e, em Canaã, houve grande tribulação, e nossos pais não achavam mantimentos.
12 Lokɨ Jakobɨ oo kadɨ nḛ kuso to me ɓe tɨ kɨ Ejɨpɨ tɨ nɨngə, ɨlə nganne je kɨ əi kaje je adɨ awi kɨ dɔsa̰y.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou, pela primeira vez, os nossos pais.
13 Lokɨ təl ɨlə-de kɨ ko̰ joo nɨngə, Jɨsəpɨ ra adɨ ngako̰e je gəri-e. Lo kɨn tɨ, Parawo̰ ka, gər-n gɨn kojɨ lə Jɨsəpɨ tɔ.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer por seus irmãos, e se tornou conhecida de Faraó a família de José.
14 Go tɨ nɨngə, Jɨsəpɨ ɨlə go bawne Jakobɨ tɨ ade re kɨ gɨn kojɨ lie ba pətɨ, asi dɨje dɔsɨri gɨde e mi.
14 Então, José mandou chamar a Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Jakobɨ aw Ejɨpɨ tɨ nɨngə oy kɨ kəte no̰o̰. Kaje je ka oyi no̰o̰ nɨm tɔ.
15 Jacó desceu ao Egito, e ali morreu ele e também nossos pais;
16 Təli kɨ sɨngəde rəi dɔnangɨ Kana tɨ, me ɓe bo tɨ kɨ tɔe nə Sɨsəm. Dɨbi-de ɓe nɨn tɨ kɨ Abɨrakam ndogɨ kɨ la ji ngan lə Amɔr tɨ me ɓe tɨ kɨ Sɨsəm.
16 e foram transportados para Siquém e postos no sepulcro que Abraão ali comprara a dinheiro aos filhos de Hamor.
17 «Dɔkagɨlo tɔl kon kun mɨndɨ kɨ Luwə un adɨ Abɨrakam e ɓasi. Nɨngə kɔr ngan Isɨrayəl je ba̰y kɨ dɔ made tɨ dɔ made tɨ dɔnangɨ Ejɨpɨ tɨ,
17 Como, porém, se aproximasse o tempo da promessa que Deus jurou a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 bɨtɨ dɔkagɨlo tɨ kɨ ngar kɨ rangɨ kɨ gər Jɨsəpɨ al o̰-n ɓe dɔnangɨ Ejɨpɨ tɨ.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia a José.
19 NGar ka kɨn uwə dɨje ləje ra-n kɨlə kɨ al dɔ majɨ nɨm, adɨ-de ko̰ nɨm, ta ɨndə gu dɔde tɨ adɨ ɨyə̰i ngande je kɨ kasɨ kɔ, bɨtɨ kadɨ oyi.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa raça e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a enjeitar seus filhos, para que não sobrevivessem.
20 Dɔkagɨlo tɨ kɨn ə, oji *Mojɨ kɨ me-majɨ lə Luwə e dɔe tɨ adɨ oti-e me kəy tɨ lə bawe asɨ nay mɨtə.
20 Por esse tempo, nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Por três meses, foi ele mantido na casa de seu pai;
21 Nɨngə lokɨ dum dɔde adɨ ɨləi-e kɔ, ngon lə Parawo̰ kɨ dəne tḛḛ dɔe tɨ, ə un-e ote tə ngonne wa be.
21 quando foi exposto, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Be ə Mojɨ ɨngə-n nḛ ndo kɨ ɔjɨ dɔ kəm-kədɨ pətɨ kɨ dɔnangɨ Ejɨpɨ tɨ. Adɨ aw kɨ tɔgɨ me ta kəl-e tɨ nɨm, me kɨlə rae tɨ nɨm tɔ.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 «Lokɨ ɓale e kutɨ sɔ nɨngə, mər ta re dɔe tɨ mba kadɨ n-aw n-oo ngakone je kɨ əi ngan Isɨrayəl je.
23 Quando completou quarenta anos, veio-lhe a ideia de visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Dɔkagɨlo tɨ kɨ e-n kɨ ngakone je ə, oo dəw kare kɨ Ejɨpɨ tɨ ɨsɨ adɨ ko̰ kɨ kare dande tɨ. Be ə, re rɔ dɔ ngokone tɨ adɨ ɨndə dəw kɨ Ejɨpɨ tɨ ka kɨn tɔl-e.
24 Vendo um homem tratado injustamente, tomou-lhe a defesa e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Mojɨ gɨr kadɨ ngakone je a gəri təkɨ Luwə ə ɨlə səne mba kadɨ n-taa dɔde. Nə ngako̰e je gəri al.
25 Ora, Moisés cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus os queria salvar por intermédio dele; eles, porém, não compreenderam.
26 NDɔ kɨ go tɨ, oo ngakone je joo kɨ əi Isɨrayəl je ɨsɨ rɔi-naa. Ɨre a dande tɨ mba kadɨ gangɨ-de naa tɨ. Əl-de ə nə: “Səi ngakonaa je tɔ, ə ban ə ɨsɨ rai na majal be ə?”
26 No dia seguinte, aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: Homens, vós sois irmãos; por que vos ofendeis uns aos outros?
27 Nɨngə e kɨ nje tɨndə ngokone ka kɨn ɔse ngərəngɨ, ə əl-e ə nə: “Na̰ ə ɨndəi dɔje tɨ tə ngar ləje, ə se nje gangɨ ta danje tɨ ə?
27 Mas o que agredia o próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz sobre nós?
28 Ɨge tɔl-m təkɨ tagɨne ɨtɔl-n dəw kɨ Ejɨpɨ tɨ ka kɨn be a?”
28 Acaso, queres matar-me, como fizeste ontem ao egípcio?
29 Lokɨ Mojɨ oo dɔ ta kɨn nɨngə, ɓəl ra-e, adɨ aw uwə lo kɨsɨ tə mba dɔnangɨ Madɨya̰ tɨ. Dɔnangɨ Madɨya̰ tɨ ə Mojɨ taa dəne ojɨ-n ngan je joo.
29 A estas palavras Moisés fugiu e tornou-se peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 «Ɓal kutɨ sɔ go tɨ nɨngə, malayka tḛḛ hɔy rɔe tɨ dɨlə lo tɨ, ɓasi kɨ dɔ mbal Sɨnay, dan ndon por tɨ me gu tɨ kɨ ɨsɨ o̰ por.
30 Decorridos quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que ardia.
31 Lokɨ Mojɨ oo nḛ kɨn nɨngə, ndɨle a̰y ur kakɨ. Mojɨ ge kadɨ n-oo nḛ kɨn majɨ adɨ ɔtɨ re ɓasi rɔ tɨ. Loe tɨ no̰o̰ ə oo dɔ ndu Ɓaɓe ə nə:
31 Moisés, porém, diante daquela visão, ficou maravilhado e, aproximando-se para observar, ouviu-se a voz do Senhor:
32 “Mi Luwə lə kai je, Luwə lə Abɨrakam, Luwə lə Isakɨ, Luwə lə Jakobɨ.” Mojɨ ɓəl dadɨ par par, lo kadɨ un kəmne kɨ taa goto.
32 Eu sou o Deus dos teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplá-la.
33 Ə Ɓaɓe əl-e ə nə: “Ɔr sa njai tɨ tadɔ lo kɨ a tɨ kam e lo kɨ ay njay.
33 Disse-lhe o Senhor: Tira a sandália dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 M-o kəm ko̰ lə dɨje ləm me ɓe tɨ kɨ Ejɨpɨ tɨ. M-o dɔ tɨmə kɨ ɨsɨ tɨməi rusɨ rusɨ, ə m-ur nangɨ m-re kadɨ m-taa-de m-ɨlə-de taa. Nɨngə kɨ ɓasɨne kɨn, ɨre adɨ m-ɨlə-i Ejɨpɨ tɨ gogɨ.”
34 Vi, com efeito, o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Vem agora, e eu te enviarei ao Egito.
35 «Oi majɨ! E Mojɨ kɨ ngako̰e je ɔsi-e ngərəngɨ, ə əli-e əi nə: “Na̰ ɨndəi dɔje tɨ tə ngar ləje ə se nje gangɨ ta danje tɨ ə”, wa kɨn ə, Luwə ɨle tə ngar nɨm, taa nje taa-de kɨlə-de taa nɨm, kɨ takul tɔgɨ lə malayka kɨ tḛḛ sie hɔy me gu tɨ, kɨn nɨm tɔ.
35 A este Moisés, a quem negaram reconhecer, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz? A este enviou Deus como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 E ə tḛḛ səde kɨ takul nḛ ra je kɨ dəw asɨ ra al nɨm, kɨ takul nḛ kɔjɨ je nɨm, me ɓe tɨ kɨ Ejɨpɨ tɨ. Taa dɔkagɨlo tɨ kɨ ɨsɨ ɨndəi ba bo kasɨ gangi nɨm, dɔkagɨlo tɨ kɨ rai ɓal kutɨ sɔ dɨlə lo tɨ kɨn nɨm tɔ.
36 Este os tirou, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, assim como no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 E darɔ Mojɨ kɨ kare wa kɨn ɓəy ə tɔ ə əl ngan Isɨrayəl je ə nə: “Luwə a tḛḛ kɨ nje kəl ta kɨ tane tɨ kare dansi tɨ səi je wa, kɨ a to tə mi be.”
37 Foi Moisés quem disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta semelhante a mim.
38 Lokɨ ngan Isɨrayəl je kawi-naa dɨlə lo tɨ ka, e Mojɨ wa kɨn ə taa ta ta malayka tɨ dɔ mbal Sɨnay tɨ, əl kaje je. E ə taa ta kajɨ kɨn rɔ Luwə tɨ, mba kadɨ adɨ-je.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais; o qual recebeu palavras vivas para no-las transmitir.
39 Nə kaje je mbati kadɨ təli rɔde go ta je tɨ lie. Nɨngə kɨ bo tɔy, ɔsi-e ngərəngɨ. Mede e dɔ təl kaw dɔnangɨ Ejɨpɨ tɨ gogɨ.
39 A quem nossos pais não quiseram obedecer; antes, o repeliram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Dɔkagɨlo tɨ kɨ Mojɨ nay dɔ mbal Sɨnay tɨ ɓəy, rəi rɔ *Aro̰ tɨ əli-e əi nə: “Ɨra kagɨ yo je kɨ kadɨ ɔri no̰je, tadɔ jɨ gər nḛ kɨ ra Mojɨ kɨ nje tḛḛ səje me ɓe tɨ kɨ Ejɨpɨ tɨ kɨn al.”
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Be ə me ndɔ je tɨ kɨn, ɨbəi ngon yo madɨ kɨ to tə ngon baw mangɨ be, ə ɨləi kadɨ-kare adi-e. Ɓa rai rɔnəl ngay ɔsi gon nḛ kɨ əi je wa ɨbəi kɨ jide kɨn.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Nə Luwə təl gɨdɨne adɨ-de, ɨyə̰-de kɔ adɨ ɨsi ta ra yo tɨ, kɨ kɔsɨ-gon nḛ je kɨ dɔra̰ tɨ tə nay je kɨ kadɨ je kɨ mee je tə kagɨ yo je ləde, təkɨ ndangi me makɨtɨbɨ tɨ lə nje kəl ta kɨ ta Luwə tɨ: “Səi dɨje kɨ Isɨrayəl, ɓal kutɨ sɔ kɨ ɨrai dɨlə lo tɨ kɨn se da je kɨ ɨtɔli-de kɨ ndəgɨ kadɨ-kare je adi, e mi ə adi-mi a?
42 Mas Deus se afastou e os entregou ao culto da milícia celestial, como está escrito no Livro dos Profetas: Ó casa de Israel, porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto, pelo espaço de quarenta anos,
43 Jagɨ, səi oti kəy yo lə kagɨ yo ləsi Molokɨ yo, kɨ mee lə kagɨ yo ləsi Rəpa̰, yo je kɨ səi wa ɨrai-de kɨ jisi mba kadɨ ɔsi məkəsɨsi no̰de tɨ. MBata nḛ rasi je kɨn ə, m-a m-adɨ njé ba̰ je ləsi a uwəi səsi, awi səsi sa̰y tə mba je gɨdɨ *Babɨlon tɨ ɓəy”.
43 e, acaso, não levantastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que fizestes para as adorar? Por isso, vos desterrarei para além da Babilônia.
44 «Me dɨlə lo tɨ, kaje je ai kɨ kəy kɨbɨ kɨngə-naa kɨ Luwə. Mojɨ ra kəy kɨbɨ ka kɨn təkɨ Luwə un-n ndune ade. Ra go kuje tɨ kɨ oo.
44 O tabernáculo do Testemunho estava entre nossos pais no deserto, como determinara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Ɨyə̰i kəy kɨbɨ ka kɨn adi gɨn kojɨ je ləde kɨ rangɨ, kɨ əi kaje je kɨ rəi gode tɨ. Kəy kɨbɨ kɨn e jide tɨ, lokɨ Jojuwe ɔr no̰de adɨ rəi taai dɔnangɨ lə gɨn dɨje kɨ dangɨ dangɨ kɨ Luwə tuwə-de no̰de tɨ. Kəy kɨbɨ ka kɨn, to bɨtɨ dɔkagɨlo tɨ lə Dabɨdɨ.
45 O qual também nossos pais, com Josué, tendo-o recebido, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles, até aos dias de Davi.
46 Me-majɨ lə Luwə e kɨ *Dabɨdɨ adɨ dəjɨ ta rəbɨ mba kadɨ n-ra kəy n-adɨ Luwə lə Jakobɨ.
46 Este achou graça diante de Deus e lhe suplicou a faculdade de prover morada para o Deus de Jacó.
47 Nə e *Salomo̰ yo ə ra kəy adɨ Luwə.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 «NGa nɨngə Luwə kɨ e kɨ dɔkagɨlo je tɨ pətɨ, a ɨsɨ me kəy tɨ kɨ dəw ra kɨ jine al. Təkɨ nje kəl ta kɨ tae tɨ ə nə:
48 Entretanto, não habita o Altíssimo em casas feitas por mãos humanas; como diz o profeta:
49 “Dɔra̰ e kɨmbər ngar ləm, nɨngə dɔnangɨ e nḛ kɨndə njam.” Ɓaɓe əl ɓəy ə nə: “Kəy kɨ ban ə, a ɨrai adi-mi ə? Lo kɨ ra a e lo kuwə rɔ ləm ə?
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés; que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Se e mi al ə, na̰ tɔy ə, ra nḛ je kɨn pətɨ ə?”
50 Não foi, porventura, a minha mão que fez todas estas coisas?
51 «Səi dɨje kɨ njé ta̰ rɔ je, ɨtḛḛi mesi al nɨm, ɨbəyi mbisi nɨm dɔ ta tɨ lə Luwə tə dɨje kɨ njé gər Luwə al be. Ɨtoi tə bawsi je wa be. Nḛ kɨn ə ra adɨ, ɨsi ta rɔ kɨ NDɨl Luwə tɨ, kɨ dɔkagɨlo je pətɨ.
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e de ouvidos, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim como fizeram vossos pais, também vós o fazeis.
52 NJe kəl ta kɨ ta Luwə tɨ kɨ ra ə bawsi je adi-e ko̰ al ə? Əi je ə tɔli njé kɨlə mbḛ kəte, kɨ ɔjɨ dɔ re lə dəw kɨ e kare ba, kɨ e dəw kɨ dana. Nɨngə ngɔsɨne, lokɨ Kɨrɨsɨ re, səi je uni dɔe, ə tɔli-e tɔ.
52 Qual dos profetas vossos pais não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e assassinos,
53 Oyo, səi ɨngəi ndu-kun lə Luwə kɨ takul malayka je, nə lo kadɨ ɨtəli rɔsi tɨ go tɨ goto.»
53 vós que recebestes a lei por ministério de anjos e não a guardastes.
54 Lokɨ njé gangɨ ta je kɨ bo lə *Jɨpɨ je ooi dɔ ta kɨ Etɨyən əl nɨngə, wongɨ rade ngay adɨ ngəi ngangɨde mur mur dɔe tɨ.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se no seu coração e rilhavam os dentes contra ele.
55 Nə Etɨyən kɨ NDɨl Luwə rose, un kəmne taa kɨ dɔra̰ tɨ nɨngə oo kunjɨ Luwə nɨm, taa oo Jəju kɨ a taa dɔ ji ko̰ Luwə tɨ nɨm tɔ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à sua direita,
56 Əl ə nə: «Oi, m-o dɔra̰ tḛḛ tane, nɨngə m-o NGon Dəw a taa dɔ ji ko̰ Luwə tɨ.»
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à destra de Deus.
57 Lokɨ ooi dɔ ta kɨn nɨngə, uri kɔl kɨ ndude kɨ bo ə uti mbide dɔ ta tɨ lie, ə ɓuki-naa dɔe tɨ.
57 Eles, porém, clamando em alta voz, taparam os ouvidos e, unânimes, arremeteram contra ele.
58 NDɔri-e awi sie taga gɨdɨ ɓe bo tɨ, ə tɨləi-e kɨ mbal tɔli-e. Dɨje ka kɨn ɨyə̰i kɨbɨ je ləde rɔ ngon kɨ basa tɨ kɨ tɔe nə Sol.
58 E, lançando-o fora da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Dɔkagɨlo tɨ kɨ ɨsɨ tɨləi-e kɨ mbal, Etɨyən əl ta ə nə: «Ɓaɓe Jəju, ɨtaa ndɨlm kɨ rɔi tɨ.»
59 E apedrejavam Estêvão, que invocava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Go tɨ nɨngə ɔsɨ məkəsɨne nangɨ, ə əl ta kɨ ndune kɨ bo ə nə: «Ɨyə̰ go majal kɨn kɔ adɨ-de!» Go ta je kɨn tɨ, nɨngə Etɨyən oy.
60 Então, ajoelhando-se, clamou em alta voz: Senhor, não lhes imputes este pecado! Com estas palavras, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.