Atos 22
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs VC
1 Pol əl ə nə: «NGakom je kɨ bawm je, uri mbisi majɨ kadɨ ooi ta kɨ m-aw tə m-əl səi ɓasɨne kadɨ m-najɨ-n ta dɔm tɨ kɨn.»
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Lokɨ ooi kadɨ Pol əl-de ta kɨ ta Ebɨrə nɨngə, təli adɨ lo to jɨjɨji wa ɓəy kadɨ n-ooi ta lie.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 Be ə Pol əl-de ə nə: «Mi Jɨpɨ kɨ oji-mi Tarsɨ tɨ, kɨ dɔnangɨ Sɨlɨsi tɨ. Nə oti-mi Jorijaləm tɨ ne. Gamalɨyəl ə e nje ndo-m ndu-kun lə kaje je kadɨ m-gər kɔre kɔre. Kəte m-tɨngə bɨl mbata lə Luwə təkɨ ai ɓasɨne kɨn be tɔ.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 M-adɨ ko̰ dɨje kɨ njé kun go nḛ ndo kɨ m-ɨsɨ m-ndo kɨn kadɨ kɨ asɨ ta koyde. M-uwə-de, dəne je kɨ dɨngəm je, m-tɔ-de m-tɨlə-de dangay tɨ.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Kɨ bo lə njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je kɨ ngatɔgɨ je pətɨ asi kadɨ a mai najɨ ləm dɔ ta tɨ kɨn. Əi je wa ə m-taa makɨtɨbɨ jide tɨ je be kadɨ m-aw m-uwə-n ngako̰ je kɨ Damasɨ tɨ kɨ njé kun go nḛ ndo kɨn. M-uwə-de kadɨ m-re səde Jorijaləm tɨ ne m-ɓukɨ-de dangay tɨ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 Lokɨ mi dɔ rəbɨ tɨ, m-re ɓasi kɨ Damasɨ tɨ, nɨngə kɨ kadɨ kɨ e ɓasi kɨ jam dɔ ɓe ɓa, ta naa tɨ no̰o̰ par ə, kunjɨ kɨ bo ngay ḭ dɔra̰ tɨ re unjɨ gə dɔm.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 M-osɨ kɨ ta kəm nangɨ, nɨngə m-o ndu ta madɨ əl-m ə nə: “Sol, Sol, mbata ri ə ɨsɨ adɨ-m ko̰ be ə?”
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ə m-ɨle tɨ m-ə nə: “Ḭ na̰ ə Ɓaɓe?” Nɨngə təl əl-m ə nə: “E mi Jəju kɨ Najarətɨ tɨ kɨ ɨsɨ adɨ-m ko̰.”
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 NJé kɨ əi səm ooi kunjɨ ka kɨn majɨ, nə ooi ndu dəw kɨ ɨsɨ əl-m ta al.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Lo kɨn tɨ, m-dəje m-ə nə: “Ɓaɓe, e ri ə kadɨ m-ra ə?” NGata ə Ɓaɓe əl-m ə nə: “Ḭ taa aw Damasɨ tɨ no̰o̰, ə a əli-ni nḛ je pətɨ kɨ kadɨ ɨra.”
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Kunjɨ kɨ ətɨ ɓəl ngay ka kɨn ra adɨ kəmm oo lo al, adɨ dɨje kɨ əi səm ndɔri-mi tə ndɔr ə awi səm Damasɨ tɨ.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 Nɨngə Damasɨ tɨ, dɨngəm kare kɨ ɓari-e nə Ananɨyasɨ ɨsɨ no̰o̰. E dəw kɨ nje ra go ndu-kun tɨ, adɨ Jɨpɨ je pətɨ kɨ Damasɨ tɨ ndɨgi ta lie ngay.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 E ə aw rɔm tɨ əl-m ə nə: “NGokom Sol, kadɨ kəmi oo lo.” Nɨngə ta naa tɨ no̰o̰ par ə kəmm oo lo adɨ m-o-e.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Ɓa əl-m ə nə: “Luwə lə kaje je mbəti kəte nu mba kadɨ ɨgər ndɨgɨ lie, ə kadɨ o nje ka dana, taa kadɨ o ta kɨ tae tɨ tɔ.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Tadɔ a ḭ nje ma najɨ lie dɔ nḛ je tɨ kɨ o kɨ kəmi nɨm, o kɨ mbii nɨm, kɨ rɔ dɨje tɨ pətɨ.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Nɨngə kɨ ɓasɨne kɨn, nḛ kɨ nay kadɨ dəw ra goto ngata. Ə Ḭ taa, ɨɓa tɔ Luwə, ə ɨra batəm, adɨ majal je ləi e kɨ togɨ kɔ.”»
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 «Lokɨ m-təl m-re Jorijaləm tɨ, m-ɨsɨ m-əl ta kɨ Luwə gɨn kəy tɨ lie nɨngə, m-o nḛ me ndɨl tɨ.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 M-o Ɓaɓe əl-m ə nə: “Ḭ taa law kadɨ ɨtḛḛ kɔ Jorijaləm tɨ, tadɔ a taai najɨ ləi kɨ a ma dɔm tɨ al.”
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Lo kɨn tɨ, m-əl-e m-ə nə: “Ɓaɓe, dɨje kɨn gəri majɨ kadɨ e mi ə kəte mi nje kaw kɨ lo kaw-naa je lə *Jɨpɨ je, m-uwə njé kɨ adi-ni mede, m-tɨndə-de je, m-tɨlə-de dangay tɨ je.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Taa lokɨ ndɔ kɨ ɨsɨ tɔli nje ma najɨ ləi Etɨyən kɨn ka, mi loe tɨ no̰o̰ tɔ. Adɨ ndum e naa tɨ kɨ njé tɔl-e je, mi wa m-ɨsɨ ta kɨbɨ je tɨ ləde m-ngəm.”
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Nə Ɓaɓe əl-m ə nə: “Aw, tadɔ m-a m-ɨlə-i sa̰y rɔ dɨje tɨ kɨ əi Jɨpɨ je al.”»
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Lokɨ uri mbide ooi ta lə Pol bɨtɨ tḛḛi dɔ ta tɨ kɨn ɓa, uni ndude kɨ taa əli əi nə: «Dəw kɨ be kɨn e dəw kɨ kadɨ goto kɔ dɔnangɨ tɨ. E dəw kɨ kadɨ ɨsɨ kɨ dɔne taa al.»
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Uri kɔl nɨngə, tɔri kɨbɨ je ləde tɨləi kɔ, ə kəi bu sanəi kɨ taa.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Lo kɨn tɨ, nje kun dɔ asɨgar je un ndune kadɨ awi kɨ Pol me ndogɨ bɔr tɨ kɨ ngal kadɨ dəji-e ta kɨ ndəy kadɨ əl nḛ kɨ ra nḛ ə adɨ dɨje ɨsɨ ɨləi bɨlə dɔe tɨ kɨn.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Nə, lokɨ dɔɔi Pol kadɨ ɨndəi-e ɓa, Pol əl kɨ bo lə asɨgar je kare kɨ a no̰o̰ ə nə: «Adɨ awi kɨ tɔgɨ kadɨ ɨndəii dəw kɨ Rom tɨ kɨ ta ka dəw gangɨ dɔe tɨ al wa?»
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Lokɨ kɨ bo lə asɨgar je oo ta kɨn nɨngə, aw əl kɨ bo kɨ dɔde tɨ ə nə: «Ɨra nḛ kɨ aw tə ra kɨn al, dəw kam e dəw kɨ Rom tɨ.»
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Lo kɨn tɨ, kɨ bo kɨ dɔ asɨgar je tɨ re rɔ Pol tɨ dəje ə nə: «Əl-m adɨ m-o, ḭ dəw kɨ Rom tɨ a?» Ə Pol əl-e ə nə: «Oyo, mi dəw kɨ Rom tɨ.»
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Ə kɨ bo kɨ dɔ asɨgar je tɨ əl Pol ə nə: «Mi m-adɨ la ngay ɓəy taa kadɨ m-təl-n dəw kɨ Rom tɨ.» Nə Pol əl-e ə nə: «Ya̰m mi, ojii-mi tə kojɨ.»
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Par ə, ta naa tɨ no̰o̰, dɨje kɨ kəte kadɨ ɨndəi Pol, dəji-e-n ta ka kɨn tɔri rɔde gogɨ. Kɨ bo kɨ dɔ asɨgar je tɨ wa ka ɓəl ra-e tɔ, lokɨ oo kadɨ Pol e dəw kɨ Rom tɨ, ə n-adɨ dɔɔi-e kɨ kulə gɨndɨ.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Kɨ bo kɨ dɔ asɨgar je tɨ sangɨ kadɨ n-gər nḛ wa kɨ *Jɨpɨ je səki Pol kɨn ay njay. Be ə, lo ti dɔ tɨ nɨngə, adɨ tuti Pol, ɓa adɨ ndune kadɨ kɨ bo je lə njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je kɨ njé gangɨ ta je lə Jɨpɨ je kawi-naa, ɓa aw kɨ Pol no̰de tɨ.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.