2 Coríntios 7
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARC
1 NJé ndɨgɨ je ləm, təkɨ j-ɨngəi ndu-kun je kɨ Luwə un adɨ-je be kɨn, majɨ kadɨ j-əi je wa, j-ayi rɔje njay dɔ nḛ tɨ kɨ a tujɨ darɔje kɨ ndɨlje. Nɨngə adɨ j-ɨndəi rɔje ta dangɨ me ɓəl Luwə tɨ.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Ɨndəi-je dan ursi tɨ! Dəw madɨ kɨ jɨ ra sie majal goto, dəw kɨ jɨ tɔ ko nḛ lie goto, taa dəw kɨ j-əde jɨ taa nḛ lie ka goto tɔ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Nɨngə m-əl ta kɨn be kadɨ m-gangɨ-n ta dɔsi tɨ al, tadɔ m-əl kəte ngata təkɨ j-ɨndə səsi dan urje tɨ kadɨ re e koy ə koy, kajɨ ə kajɨ.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 M-tḭ mem katɨ kɨ rɔsi tɨ, rɔm nəl-m ngay dɔsi tɨ. M-ɨngə tɔgɨ ngay, rɔnəl tɔi dɔm, me-ko̰ je tɨ kɨ j-ɨngə-de.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Lokɨ jɨ re jɨ tḛḛ dɔnangɨ Masəduwan tɨ nu kɨn, lo kɔr kə̰ə̰ goto, j-ɨngə ko̰ je kɨ dangɨ dangɨ, rɔ gə gɨdɨje, ɓəl rosɨ meje.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Nə Luwə kɨ nje kɨlə dɨngəm me dɨje tɨ kɨ njé sɔl dɔde, adɨ-je tɔgɨ kɨ rəbɨ re lə Tɨtɨ.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 NGa nɨngə, e re lə Tɨtɨ par ə adɨ-je tɔgɨ al, nə e tɔgɨ kɨ adi-e kɨn tɔ ə adɨ-je tɔgɨ. Tɨtɨ əl-je təkɨ ɨndɨgi ngay kadɨ oi-mi, taa man no̰ re kəmsi tɨ nɨm, ta o̰ mesi nɨm mbata tɨ ləm. Lo kɨn tɨ, m-ɨngə rɔnəl ngay dɔ made tɨ ɓəy.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Re makɨtɨbɨ kɨ m-ndangɨ m-adɨ səsi kəte kɨn tujɨ mesi ka, m-ndɨngə rɔm dɔ tɨ al. Re m-ndɨngə rɔm dɔ tɨ ɓa, e mba koo kɨ m-o kadɨ tujɨ mesi dɔkagɨlo madɨ tɨ.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 Nɨngə kɨ ɓasɨne kɨn, rɔm nəl-m mbata mesi kɨ tujɨ kɨn al, nə mba ke kɨ me tujɨ ləsi aw səsi adɨ ɨyə̰i rəbɨ nḛ ra kɨ majal kɔ. Mesi kɨ tujɨ kɨn ə e nḛ kɨ Luwə ndɨgɨ, adɨ-je j-əl təkɨ nḛ madɨ kɨ majal kare kɨ jɨ ra səsi goto.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Tadɔ me tujɨ kɨ nəl Luwə, re kɨ kɨyə̰ rəbɨ nḛ ra kɨ majal kɔ, mba kadɨ tḛḛ kɨ dəw kajɨ tɨ, kɨ kanjɨ kadɨ dəw ndɨngə rɔne dɔ mee tɨ kɨ tujɨ kɨn. Nə me tujɨ kɨ dəw ɨyə̰-n rəbɨ nḛ rane kɨ majal kɔ al, a re kɨ koy.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Kɨ ɓasɨne kɨn, səi je wa oi kandɨ me tujɨ kɨ nəl Luwə kɨn kɨ kəmsi. Ra adɨ ɨtoi ɓi dɔ rɔsi tɨ al! Ɨdəji me-sɔl kɨ rɔ tḭsi nɨm, ɨndɨngəi rɔsi ngay nɨm, ɓəl tɔl səsi nɨm, ɨndɨgi ngay kadɨ oi-mi nɨm, ta o̰ mesi mbata ləm nɨm, taa tasi e dɔ dəw tɨ kɨ ra nḛ kɨ go rəbe tɨ al ka kɨn nɨm tɔ. Ɨtɔji me nḛ je tɨ pətɨ təkɨ ta kɨn səi, ɨgotoi me tɨ.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 NGa nɨngə, m-ndangɨ makɨtɨbɨ kɨn m-adɨ səsi mbata lə dəw kɨ ra nḛ kɨ go rəbe tɨ al kɨn al nɨm, taa mbata lə dəw kɨ nḛ kɨ go rəbe tɨ al kɨn tujɨ me al nɨm tɔ. Nə e mba kadɨ səi je wa, oi tɨngə kɨ ɨtɨngəi bɨl mbata tɨ ləje kɨn kɨ kəmsi, ta kəm Luwə tɨ.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 E kɨn ə e nḛ kɨ adɨ-je tɔgɨ. Nɨngə j-ɨngə tɔgɨ par al, nə j-ɨngə rɔnəl kɨ bo ngay ə wa ɓəy tɔ, lokɨ j-o nəl kɨ rɔ Tɨtɨ nəl-e mbata kuwə kɨ səi pətɨ uwəi angale ɨndəi nangɨ me kalsi tɨ kɨ ɨtɔji.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Kɨndə kɨ m-un səsi m-ɨndə-n gum kɨ rɔe tɨ kɨn, rɔm sɔl-m al. Tə ka kɨ j-əl-n səsi ta kɨ rɔjetɨ kɨ ndɔ je, pɨtɨ kɨ jɨ pɨtɨ səsi no̰ Tɨtɨ tɨ tɔjɨ rɔne kɨ taga kadɨ e ta kɨ rɔjetɨ.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Lo kɨn tɨ, rɔe nəl-e ngay ɓəy dɔsi tɨ, lokɨ me ole dɔ təl rɔ go ta tɨ ləsi pətɨ, kɨ kuwə kɨ uwəi-e kɨ rɔsi tɨ kɨ ɓukɨ-naa tɨ kɨ ɓəl.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Rɔm nəl-m ngay adɨ m-ɨndə mem dɔsi tɨ me nḛ je tɨ pətɨ.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.