2 Coríntios 12

KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ Kɨndə gu e nḛ kɨ ndae goto, nə m-a m-nay kɨ lo kɨndə gum tɨ ɓəy. Nɨngə m-a m-əl ta dɔ nḛ je tɨ kɨ Ɓaɓe adɨ m-o me ndɨl tɨ kɨ nḛ je kɨ tḛḛ kɨ dɔe adɨ m-gər.

¹ Em verdade que não convém gloriar-me; mas passarei às visões e revelações do Senhor.

² M-gər dɨngəm kare kɨ nje kadɨ mene Kɨrɨsɨ, kɨ asɨ ɓal dɔgɨ gɨde sɔ ɓone, Luwə un-e awi sie bɨtɨ me dɔra̰ tɨ kɨ ko̰ mɨtə. Nɨngə dɨngəm kɨn, Luwə un-e kɨ darɔe wa kɨn be ə se e me ndɨl tɨ wa ka m-gər al, nə Luwə gər.

² Conheço um homem em Cristo que, há catorze anos (se no corpo, não sei; se fora do corpo, não sei; Deus o sabe), foi arrebatado até ao terceiro céu.

³ M-gər kadɨ dɨngəm kɨn Luwə un-e, nə un-e kɨ darɔe wa kɨn be ə se e me ndɨl tɨ wa ka m-gər al, nə Luwə gər ɓətɨ.

³ E sei que o tal homem (se no corpo, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe)

⁴ Luwə un-e aw sie bɨtɨ ko̰ɓe tɨ ləne, adɨ oo ta je kɨ dum kadɨ dəw əl kɨ tane. E ta je kɨ adi dəw madɨ ta rəbɨ kadɨ təl əl rangɨ al.

⁴ foi arrebatado ao paraíso e ouviu palavras inefáveis, de que ao homem não é lícito falar.

⁵ M-a m-ɨndə gum kɨ ɔjɨ dɔ dəwe kɨn, nə kɨ ɔjɨ dɔm, m-a m-ɨndə gum ɓa, m-ɨndə me tɔgɨ goto tɨ ləm kɨn par.

⁵ De um assim me gloriarei eu, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.

⁶ A re kadɨ m-ɨndə gum ka, dəw a oo-m tə dəw kɨ dɔe goto al, tadɔ e ta kɨ rɔjetɨ ə m-a m-əl. Nə m-mbatɨ kɨndə gum, nə pane taa dəw oo-m tə dəw kɨ ngay kɨ al dɔ nḛ kɨ oo-m m-ɨsɨ m-ra ə se oo tam tɨ.

⁶ Porque, se quiser gloriar-me, não serei néscio, porque direi a verdade; mas deixo isso, para que ninguém cuide de mim mais do que em mim vê ou de mim ouve.

⁷ Nɨngə mba kadɨ m-ɨndə gum kɨ nḛ koo me ndɨl tɨ kɨ ətɨ ɓəl kɨn al, m-ɨngə mətɨ madɨ rɔm tɨ. NJe kaw kɨlə lə *Sata̰ kare ə ɨngə kɨlə kadɨ tə ɨndə-m kadɨ m-ɨndə gum al.

⁷ E, para que me não exaltasse pelas excelências das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás, para me esbofetear, a fim de não me exaltar.

⁸ Asɨ nja mɨtə, m-no̰ dɔ Ɓaɓe tɨ kadɨ ɔr ko̰ kɨn rɔm tɨ kɔ.

⁸ Acerca do qual três vezes orei ao Senhor, para que se desviasse de mim.

⁹ Nə Ɓaɓe əl-m ə nə: «Me-majɨ ləm asi nakɨ, tadɔ m-ɨsɨ m-ɔjɨ tɔgɨm me tɔgɨ goto tɨ ləi.» Adɨ m-a m-ɨndə gum kɨ tɔgɨ goto ləm, kadɨ tɔgɨ Kɨrɨsɨ e dɔm tɨ.

⁹ E disse-me: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, me gloriarei nas minhas fraquezas, para que em mim habite o poder de Cristo.

¹⁰ E mbata kɨn ə, tɔgɨm goto ka m-ra rɔnəl nɨm, dɨje taji-mi je, adi-mi me-ko̰ je, ɨndəi kəmm ndoo je, adi-mi ko̰ je mbata tɨ lə Kɨrɨsɨ ka, m-ra rɔnəl par, tadɔ lokɨ tɔgɨm goto kɨn ɓa, e ə m-ɨngə tɔgɨ tɨ.

¹⁰ Pelo que sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias, por amor de Cristo. Porque, quando estou fraco, então, sou forte.

¹¹ Ɓasɨne m-təl dəw kɨ dɔe majal, nɨngə e səi ə ɨndəi tɔgɨ dɔm tɨ adɨ m-təl nje dɔ majal. Səi ə re a mai najɨ dɔm tɨ, tadɔ re mi nḛ madɨ al ka, nḛ kɨ njé kaw kɨle je kɨ nga̰i ngay kam ɨtəəi-mi goto.

¹¹ Fui néscio em gloriar-me; vós me constrangestes; porque eu devia ser louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos mais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.

¹² Nḛ je kɨ tɔjɨ kadɨ mi nje kaw kɨlə rai nḛ dansi tɨ adɨ oi. M-uwə tɔgɨm ba me nḛ je tɨ kɨ nga̰, m-ra nḛ kɔjɨ je, kɨ nḛ je kɨ ətɨ ɓəl, kɨ tɔgɨ je ta kəmsi tɨ.

¹² Os sinais do meu apostolado foram manifestados entre vós, com toda a paciência, por sinais, prodígios e maravilhas.

¹³ E ri ə ndəgɨ njé kaw-naa je kɨ rangɨ ɨngəi ɨtəi səsi ə? Nḛ kare kɨ m-gər ɓa, e kɔy kɨ mi nḛ kɨ kɔy dɔsi tɨ al kɨn par. NGa nɨngə, kadɨ mesi sɔl dɔm tɨ kɨ ɔjɨ dɔ nḛ kɨ go tɨ al kɨn!

¹³ Porque, em que tendes vós sido inferiores às outras igrejas, a não ser que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me este agravo.

¹⁴ Kɨ ɓasɨne kɨn, njam e ta rəbɨ tɨ kadɨ m-aw m-o səsi kɨ ko̰ mɨtə. Nɨngə kawm kɨ m-a m-aw kam, m-a mi nḛ kɨ kɔy dɔsi tɨ al, tadɔ e darɔsi wa ə m-ɨsɨ m-sangɨ, ɓɨ m-sangɨ nḛ kɨngə ləsi al. Təkɨ rɔjetɨ, e baw ngan je ə a ngəmi nḛ kɨngə mbata tɨ lə ngande je, ɓɨ e ngan je ɓa a ngəmi nḛ kɨngə mbata tɨ lə bawde je al.

¹⁴ Eis aqui estou pronto para, pela terceira vez, ir ter convosco e não vos serei pesado; pois que não busco o que é vosso, mas, sim, a vós; porque não devem os filhos entesourar para os pais, mas os pais, para os filhos.

¹⁵ Nɨngə kɨ ɔjɨ dɔm, mi ɓasi ngay kadɨ m-ra nḛ kɔ dɔsi tɨ. Darɔm ə wa ba pətɨ, mi ɓasi ngay kadɨ m-ra kɔ mbata tɨ ləsi. M-gər kadɨ re m-ndɨgɨ səsi ngay be kɨn ə, səi a ɨndɨgi-mi ngon ndɨgɨ al.

¹⁵ Eu, de muito boa vontade, gastarei e me deixarei gastar pelas vossas almas, ainda que, amando-vos cada vez mais, seja menos amado.

¹⁶ Dɨje madɨ a əli əi nə e kɨ rɔjetɨ kadɨ mi nḛ kɔy kɨ dɔsi tɨ al, nə a əli təkɨ mi nje kədɨ kəm dɨje, m-tə səsi kɨ ta ngom m-taa-n nḛ ləsi.

¹⁶ Mas seja assim, eu não vos fui pesado; mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.

¹⁷ Ə se dan dɨje tɨ kɨ m-ɨlə-de kɨ rɔsi tɨ kɨn, dəw madɨ kɨ m-un gɨrə dɔe tɨ m-taa-n nḛ jisi tɨ e no̰o̰ wa?

¹⁷ Porventura, aproveitei-me de vós por algum daqueles que vos enviei?

¹⁸ M-dəjɨ Tɨtɨ m-ade aw dansi tɨ, nɨngə m-ɨlə ngoko̰je kare m-adɨ aw sie tɔ. Ə se Tɨtɨ un gɨrə taa-n nḛ madɨ jisi tɨ wa? Tɨtɨ a un gɨrə taa-n nḛ jisi tɨ al, tadɔ je səde je kɨn, je dɨje kɨ ndɨl kɨ kare ba ə ɨsɨ ɔr-je ta rəbɨ, taa j-ɨsɨ j-un go rəbɨ kɨ kare ba tɔ.

¹⁸ Roguei a Tito e enviei com ele um irmão. Porventura, Tito se aproveitou de vós? Não andamos, porventura, no mesmo espírito, sobre as mesmas pisadas?

¹⁹ Mari nu ba, ɨsɨ oi ə nə j-ɨsɨ jɨ sangɨ kadɨ j-ɔr ta dɔje tɨ kɨ no̰si tɨ, nə jagɨ, e no̰ Luwə tɨ, me kɨndə rɔ naa tɨ kɨ Kɨrɨsɨ ə j-ɨsɨ j-əl-n ta. Nɨngə nḛ je kɨn pətɨ, e mba kadɨ ɔsɨ gɨnsi kɨ kəte me kadɨ-me tɨ ləsi.

¹⁹ Cuidais que ainda nos desculpamos convosco? Falamos em Cristo perante Deus, e tudo isto, ó amados, para vossa edificação.

²⁰ Təkɨ rɔjetɨ, m-ɓəl kadɨ lokɨ m-aw m-tḛḛ dansi tɨ ɓa, m-ɨngə səsi ta nḛ ra tɨ kɨ nəl-m al. Ə re m-ɨngə səsi ta nḛ ra tɨ kɨ nəl-m al ɓa, nḛ kɨ m-a m-ra a nəl səsi al tɔ. M-ɓəl kadɨ m-aw ɓa, m-tɔr ta kɔl-naa tɨ, kɨ ta jangɨ kɨ ra tɨ, kɨ ta wongɨ tɨ, kɨ ta ni tɨ, kɨ nḛ tajɨ tɨ, kɨ ta kəl-naa ta tɨ, kɨ ta kɔjɨ rɔ tɨ, kɨ ta nḛ ra kɨ bɨrɨri tɨ.

²⁰ Porque receio que, quando chegar, vos não ache como eu quereria, e eu seja achado de vós como não quereríeis, e que de alguma maneira haja pendências, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;

²¹ M-ɓəl kadɨ kɨrem dansi tɨ me ndɔ je tɨ kɨ a re kɨn, Luwə ɨlə rɔsɔl dɔm tɨ ta kəmsi tɨ. M-ɓəl kadɨ m-aw m-a ta no̰ tɨ mbata dɨje madɨ ngay kɨ kəte rai majal, nə ɨyə̰i rəbe kɔ al, ə ɨsi ta nḛ kɔbɨ tɨ, kɨ ta sangɨ-naa kaya tɨ, kɨ ta nḛ kɨ to ra al tɨ ba.

²¹ que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe para convosco, e eu chore por muitos daqueles que dantes pecaram e não se arrependeram da imundícia, e prostituição, e desonestidade que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Coríntios 12 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →