Marcos 11
Bedjond NT (BJV_WBT) vs NVT
1 Lokɨ Jəju əi kɨ njé ndo je ləne ɨndəi dɔ ɓe kɨ Jorijaləm ɓasi, gɨdɨ ngan ɓe je tɨ kɨ Bətɨpaje kɨ Bətani, kɨ kaw kadɨ mbal kagɨ bɨni je tɨ, ɨlə njé ndo je ləne joo.
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Jəju əl-de ə nə: «Awi me ngon ɓe tɨ kɨ a no̰si tɨ kam. Lo kur ə wa kɨ a uri kɨ me ɓe tɨ par ə, a ɨngəi ngon koro kɨ dɔɔi-e adɨ a. E ngon koro kɨ dəw al gɨde tɨ al ɓəy. Ɨtuti-e, ɨrəi sie adi-mi.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 A re dəw madɨ dəjɨ səsi ə nə: “MBa ri ə a rai nḛ be,” wa ə, əli-e əi nə: “Ɓaɓe ə ge-e, ə a təl ɨlə sie ɓasɨne ba.”»
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 *NJé ndo je awi nɨngə yə ɨngəi ngon koro kɨ dəw dɔe taga ta kəy tɨ, kadɨ rəbɨ tɨ. Adɨ tuti-e.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Dɨje madɨ kɨ ooi-de lo tutɨ koro tɨ dəji-de əi nə: «E ri ə a ɨrai-e be ə? Ɨtuti ngon koro kɨn mba ri ə?»
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Nɨngə njé ndo je ɨləi-de tɨ təkɨ Jəju əl-n-de, ɓa ɨyə̰i-de adɨ awi.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Lokɨ rəi kɨ ngon koro ka kɨn nɨngə, labi kɨbɨ je ləde gɨde tɨ, ɓa Jəju al ɨsɨ dɔ tɨ.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Dɨje ngay labi kɨbɨ je ləde go rəbɨ tɨ. NJe kɨ madɨ je, e mbi kam je kɨ wale ə təti tɨləi tɨ.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 NJé njɨyə no̰ Jəju tɨ kɨ njé njɨyə goe tɨ uni ndude kɨ taa əli əi nə: «Tɔjɨ e kɨ dɔ Luwə tɨ! Nɨngə kadɨ Luwə njangɨ dɔ dəw kɨ re kɨ tɔ Ɓaɓe.
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Kadɨ Luwə njangɨ dɔ ko̰ɓe kɨ a re, adɨ e ko̰ɓe lə kaje *Dabɨdɨ.Tɔjɨ e kɨ dɔ Luwə tɨ, me dɔra̰ tɨ taa.»
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Jəju ur Jorijaləm tɨ, aw me kəy tɨ lə Luwə. Lokɨ ɨndə kəmne oo nḛ je pətɨ kɨ gə gɨde nɨngə, əi kɨ njé ndo je ləne kɨ dɔgɨ gɨde e joo tḛḛi awi Bətani tɨ, tadɔ lo sɔl ngata.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Lokɨ lo ti go tɨ, Jəju əi kɨ njé ndo je tḛḛi Bətani tɨ kɨ taga, nɨngə ɓo ra-e.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Jəju oo kagɨ mbay-kote kɨ mbie to dɔ tɨ, a sa̰y nu, nɨngə ɔtɨ aw gɨn tɨ kadɨ n-oo se n-a n-ɨngə kande dɔ tɨ kadɨ n-uso wa? Nə lokɨ re ɓasi rɔ kagɨ tɨ nɨngə, oo mbie je par, ɓɨ oo kande al, tadɔ e nay kandɨ mbay-kote al ɓəy.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Be ə Jəju əl mbay-kote ə nə: «Kadɨ dəw uso kandi gogɨ al bɨtɨ kɨ no̰ tɨ.» *NJé ndo je lie ooi ndu ta kɨ əl.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Lokɨ rəi tḛḛi Jorijaləm, Jəju aw ur natɨ kəy tɨ lə Luwə, nɨngə ɨlə rɔne tuwə njé labɨ nḛ je kɨ njé ndogɨ nḛ je natɨ kəy tɨ lə Luwə kɔ. Jəju sur tabɨlə je lə njé mbəl la je tɨlə, naa tɨ kɨ nḛ kɨsɨ lə njé gatɨ də dum je.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Ɨyə̰ dəw madɨ adɨ un nḛ də-n me kəy tɨ lə Luwə al.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Nɨngə ndo-de nḛ ə nə: «NDangi me makɨtɨbɨ tɨ lə Luwə əi nə: “Kəy ləm a ɨɓari-e kəy kəl ta kɨ Luwə kɨ to kɨ mbata lə gɨn dɨje pətɨ, nə səi, ɨtəli-e lo ɓɔyɔ rɔ tɨ lə njé ɓogɨ je yo.”»
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Lokɨ kɨ njé kun dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je kɨ njé ndo ndu-kun je ooi ta je kɨn nɨngə, sangi rəbɨ kadɨ n-tɔli Jəju, nə ɓəli tadɔ kosɨ je ndɨgi nḛ ndo lie ngay.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Lokɨ lo sɔl nɨngə, Jəju əi kɨ njé ndo je tḛḛi me ɓe bo tɨ kɔ.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Lokɨ lo ti kɨ sḭ, Jəju əi kɨ njé ndo je ɨsɨ ɨndəi də nɨngə, njé ndo je ooi kagɨ mbay-kote kɨ tutɨ dɔe tɨ ratata kɨ ngɨre tɨ.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Loe tɨ no̰o̰, me Pɨyər ole dɔ nḛ tɨ kɨ ndɔ kɨ ra nḛ, adɨ əl Jəju ə nə: «NJe ndo kɨ bo, o kagɨ kɨ ndɔ kɨ ɨman-e ka tutɨ am.»
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Nɨngə Jəju təl əl njé ndo je ləne ə nə: «Majɨ kadɨ adi mesi Luwə.
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Təkɨ rɔjetɨ, adɨ m-əl səsi, re dəw madɨ əl mbal kam ə nə: “Ɔtɨ lo kɨn tɨ rangɨ, aw osɨ me ba tɨ”, kɨ kadɨ-me, kɨ kanjɨ ɓadɨ, ə gər təkɨ ta kɨ n-əl kɨn a ra nḛ ɓa, Luwə a ra ade.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 E be ə, m-əl səsi madɨ ɨgəri təkɨ, nḛ je pətɨ kɨ ɨdəji Luwə me kəl sie ta tɨ, majɨ kadɨ ɨndəi dɔsi tɨ təkɨ ɨngəi kɨ bəlme, nɨngə Luwə a ra adɨ səsi.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Lokɨ ḭ taa kadɨ əli ta kɨ Luwə, re ta to dansi tɨ kɨ dəw madɨ ə, majɨ kadɨ ɨyə̰i goe kɔ adi-e, kadɨ Bawsi kɨ ɨsɨ dɔra̰ tɨ, ɨyə̰-n go majal je ləsi kɔ adɨ səsi tɔ. [
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 MBata, re ɨyə̰i go majal je lə dɨje kɨ rangɨ kɔ al nɨngə, Bawsi kɨ ɨsɨ me dɔra̰ tɨ, a ɨyə̰ go majal je ləsi kɔ al tɔ.]»
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Jəju əi kɨ njé ndo je ləne təli rəi Jorijaləm tɨ ɓəy. Lokɨ Jəju ɨsɨ njɨyə natɨ kəy tɨ lə Luwə, njé kun dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je, kɨ njé ndo ndu-kun je, kɨ ngatɔgɨ je,
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 rəi dəji-e əi nə: «E kɨ tɔgɨ kɨ ḭ ra ə ɨsɨ ra-n nḛ je kɨn be ə? Ə na̰ tɔ ə adi ndune kadɨ ɨra-n-de wa əl-je adɨ j-o?»
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Jəju təl əl-de ə nə: «M-a m-dəjɨ səsi ta kare be par. Re ɨləi-mi tɨ nɨngə, m-a m-əl səsi dəw kɨ adɨ-m ndune kadɨ m-ra-n nḛ je kɨn tɔ.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Na̰ ə ɨlə Ja̰ kadɨ ra dɨje batəm ə? E Luwə ə se e dɨje wa əli-mi adɨ m-o.»
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Nə təli a əli-naa ta dande tɨ əi nə: «Re j-əl-e j-ə nə: “E Luwə ə ɨle” ə, a dəjɨ-je ə nə se ra ban ə j-ade meje al wa?
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Ə j-a j-əl j-ə nə: E dɨje ə ɨləi Ja̰ al tɔ…» Təkɨ rɔjetɨ, ɓəli kosɨ je, tadɔ dɨje pətɨ gəri dɔde tɨ kadɨ Ja̰ e nje kəl ta kɨ ta Luwə tɨ kɨ rɔjetɨ.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Be ə təli əli Jəju əi nə: «Jɨ gər al.» Ə Jəju təl ɨlə-de tɨ ə nə: «Re ɨgəri al ə, mi ka m-a m-əl səsi tɔgɨ kɨ m-ɨsɨ m-ra-n nḛ je kɨn al tɔ.»
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.