Romanos 4
Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC
1 Tɔn, ti saa yet a bee ki jiin ti yeeja Abraham nan u binbeŋ po?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Waa din waa sennu na-i diŋi te ki Yennu yet a u tee niŋanɔ u tɔɔnn, u bo sii mɔk linba saa te ki u mɔk parbifaant, ŋaan u ki mɔk parbifaant Yennu tɔɔnni.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Li sɔb Yennu gbouŋ ni a, “Abraham din teen Yennu yadae, ki u yada maŋ paak ki Yennu jiiu ki u tee niŋanɔ u tɔɔnn.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Nirɔ-i tuun toona, u nyɔɔt kii tee piinii kaa, ŋaan li sii tee paauko.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Nirɔ nba ki teen sennu weiu na yada, ŋaan teen Yennu nba nyikit biitdamm ki chabitib na yada, Yennu saa jii li daanɔ ki u tee niŋanɔ u tɔɔnn; li daanɔ yada paake ki Yennu saa jiiu.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Nnae ki Defid din yet a daanɔ nba ki Yennu jiiu ki u tee niŋanɔ u tɔɔnn ki li ki tee u toonŋana paaki, li daanɔ mɔk parpeenn bonchiann.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Defid din yet a:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Damm nba ki Yennu ki tian bi toonbiit po, bi mɔk parpeenn.”
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Li parpeenn tee binba pot na kuukɔɔ yar amii? Aaii, nan binba ki pot nawa. Ti poŋ bo yet a li sɔb Yennu gbouŋ ni a, “Abraham din teen Yennu yada, ki u yada maŋ paake ki Yennu jiiu ki u tee niŋanɔ u tɔɔnn.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Nlee yooe ki Yennu din tun nna? Yennu din yiu niŋanɔewa ki u tan pot amii u din potewa ki Yennu yiu niŋanɔ? Yennu poŋ din yiu niŋanɔewa ki u tan pot.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 U din pota, ŋaan u potu maŋ tee siara nba want nan u yada maŋ paake ki Yennu poŋ din jiiu ki u tee niŋanɔ, li poorpowa ki u ji tan pot. Li paak, binba kur teen Yennu yada ŋaan ki pot na, Abraham tee bi baae; baa teen Yennu yada na paake ki Yennu yib niŋamm.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Abraham tee binba pot na mun yaa baae, li ki tee baa pot na paak kaa, ŋaan baa bia teen Yennu yada nan biaŋinba ki ti baa Abraham din teen na, u din teen yadaewa ki tan pot; bi yada paake ki Abraham tee bi baa.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Yennu din senn mɔsonn ki tur Abraham nan u yaaboona a tingbouŋ na tan sii tee bi yare, li din ki tee Abraham nba waa sennu na paak kaa ki Yennu senn li mɔsonni, ŋaan li din tee u yada paake ki Yennu jiiu ki u tee niŋanɔ u tɔɔnn.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Li-i bonni tee ki Yennu mɔsonn na tee binba dia sennu maŋ yarie, ŋann ŋarin, nirɔ yada bo sii tee yanne, ki Yennu mɔsonn bo kii mɔk nyɔɔti.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Sennu na yêtue baat nan Yennu wutoor, ŋaan sennu-i kaa, mɔyêtuk sii kaa.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Yennu mɔsonn na tee binba teenɔ yada na yare; u ninbatinu paak, ki u senn mɔsonn maŋ, ki li set tee Abraham yaaboona kur yar, li ki tee binba waa sennu na kuukɔɔ yar kaa, ŋaan binba kur teen Yennu yada nan Abraham nba din teen biaŋinba na, li tee bi yare, kimaan ŋɔɔ Abraham-e tee ti kura baa,
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 nan laa sɔb Yennu gbouŋ ni a, “N teena nibooru bonchiann baae.” Li paak, Yennu boor Abraham tee ti baae, Yennu nba ki Abraham teenɔ yada na, ŋɔɔe te ki kpeemm laat manfoa, ki tuu te linba kaa ki li ji be.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Siar din ki want dindann, ŋaan Abraham lek din mɔk dindann nan Yennu saa turɔ bika, ki bia teen yada, ki u yada teenu paake ki u teen nibooru bonchiann baa, nan Yennu nba yetɔ a, “A yaaboona tan saa pɔt bonchiann.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Abraham din la nan bina kobik nawa, ki mi nan u gbanant baŋa, ki u ŋaapoo Sara bia tee pookanmatire, ŋaan nan li kura gbaa, Abraham yada din ki wati.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 U mantik din teen Yennu yada, ki ki mɔk birsuk nan Yennu mɔsonn na, u yadae din te ki u mɔk paŋ bonchiann, ki piak Yennu.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 U mantik din teen Yennu yada ki ki birisi, ki mi nan Yennu nba senn biaŋinba, u set saa fit tuma.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Li paak ki “Yennu jiiu ki u tee niŋanɔ,” kimaan waa teen Yennu yada na.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ŋaan Abraham kuukɔɔ paak kaa ki li sɔb Yennu gbouŋ ni a, “Yennu jiiu ki u tee niŋanɔ,”
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 ŋaan li sɔb ki teen timm nba ki Yennu saa gaarit mun ki ti tee niŋamm u tɔɔnn nae, kimaan taa teen ŋɔɔ Yennu nba fiin ti Yomdaanɔ Yiisa kuun ni yada na.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Ŋɔɔe din jii Yiisa ki chab ki bi kpiiu ti toonbiit paak, ŋaan bia fiinɔ kuun ni, a wun te ki tii tee niŋamm u boor.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.