Marcos 12
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NVT
1 Zɨ́ Yésụ ị́nyịné úku ledre zɨ́ mɨngburoko ꞌyị ga gére née sɨmɨ muruwayi kɨ́dí, “Ngíti oꞌdo, ꞌdiꞌbiogụ kóo kúfú kóṛó zɨ́a ꞌdị́yị́ a yáká ené. Zɨ́a ị́nyịné íciꞌdíkí gara ro yáká máa née gbaá, zɨ́a íci gu gɨ ro do ndị́sị lụ́rụ kóṛó maꞌdáa sɨmɨ a. Gɨ ore, zɨ́a óꞌbóyéme bi gɨ ro zɨ́ ꞌyị bɨ nɨ ndị́sị ꞌbáꞌbá yáká maꞌdáa a née ní, ndị́sịné sɨmɨ a ꞌdága kɨ́ lúrú bi. Zɨ́a yéme ledre kɨ́ ngíti géyị ꞌyị e, zɨ́a ótoómo yáká máa née zɨ́ye, idínɨ́ ndị́sị méngị moko sɨmɨ a. Yóó zɨ́a ndéréókpóne gbála.Ba mɨáná kóṛó ꞌbɨ ꞌbe|src="hk00112c.tif" size="span" loc="12:1" copy="Knowles" ref="12:1-12"
1 Então Jesus começou a lhes ensinar por meio de parábolas: “Um homem plantou um vinhedo. Construiu uma cerca ao seu redor, um tanque de prensar e uma torre para o guarda. Depois, arrendou o vinhedo a alguns lavradores e partiu para um lugar distante.
2 “Nda sɨmɨ kadra mɨꞌdécị mɨáná kóṛó máa ga gére ní, zɨ́a ị́nyịné kása ngíti ꞌyị kasa ené zɨ́ ꞌyị ga bɨ yáká íri ní, gɨ ro zɨ́ye kpá íꞌbí ꞌbɨ ené kóṛó gɨ sɨmɨ a.
2 No tempo da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção.
3 Sɨmɨ bɨ ꞌyị kasa née ogụ íri ní, zɨ́ ꞌyị ga gére née ꞌdíꞌbi wo, zɨ́ye ócó wo, zɨ́a ngásálúgu roné zɨ́ mị́ngị́ yáká kɨ́ gbékpị́ sị́lị́ne.
3 Os lavradores agarraram o servo, o espancaram e o mandaram de volta de mãos vazias.
4 Zɨ́ mị́ngị́ yáká ị́nyịné kpá kása ngíti ꞌyị kasa ené, zɨ́ ꞌyị ga gére née kpá ị́nyịyé ócó wo do ócólóko doa, zɨ́ye méngịlárá a ꞌduo bɨsinyíne.
4 Então o dono da terra enviou outro servo, mas eles o insultaram e bateram na cabeça dele.
5 Zɨ́a kpá kása ngíti ꞌyị kasa, zɨ́ ꞌyị ga gére née ị́nyịyé úfu wo. Zɨ́a kpá kása tụ́ꞌdụ́ ngíti géyị, mengịnɨ́ yée kpá kenée, ocónɨ́ ngíti géyị bɨsinyíne, zɨ́ye úfu ngíti géyị mɨúfu.
5 O próximo servo que ele mandou foi morto. Outros servos que ele enviou foram espancados ou mortos,
6 “Ngíti ꞌyị kasa gɨ ro zɨ́a kása a ndaá lolụ kóo wá. Mbigí owụ́ ꞌbɨ ené bɨ oto ꞌbúa kɨ́ngaya ní, idíaká nda kóo go lá dụụ́ ne. Zɨ́a nda ị́nyịné kása cụ́ wo dụụ́ gɨ ꞌdáꞌba kɨ́ sómụ́ ledre bɨ kɨ́dí, ‘Bɨ ba nda go zaá mbigí owụ́ ꞌbɨ amá ní, nɨyí go ógụ éré wo.’
6 até que só restou um: seu filho muito amado. Por fim, o dono o enviou, pois pensou: ‘Certamente respeitarão meu filho’.
7 “Sɨmɨ bɨ yaꞌdá ga bɨ yáká íri née, lurúndikinɨ́ nda go cụ́ mbigí owụ́ ꞌbɨ mị́ngị́ yáká ní, zɨ́ye úku ledre dengbị́ye kɨ́dí, ‘Ndazé ṛifu zɨ́ze ótoómo yáká ba wá. Idízé úfu owụ́ ꞌbɨ ené née kpá ꞌdáꞌba, gɨ ro zɨ́ yáká máa ba nda ídíne geré ꞌbɨ ezé.’
7 “Os lavradores, porém, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
8 Née ní, zɨ́ye ị́nyịyé ꞌdíꞌbi owụ́ née, ócó a, do ócóónzó wo, zɨ́ye ꞌdíꞌbi umbua ndéréye ụ́cụ a tara yáká kenée.”
8 Então o agarraram, o mataram e jogaram seu corpo para fora do vinhedo.
9 Née ní, zɨ́ Yésụ ndúꞌyú yée kɨ́dí, “Bɨ kenée ní, mị́ngị́ yáká nɨ nda méngị goó ꞌdi? Máúku zɨ́se, otoomo ꞌyị ꞌbɨ moko ga gére née wá, nɨ ógụ úfu yée mbá do bi kulú owụ́ ꞌbɨ ené née, zɨ́a nda óto ngíti géyị ꞌyị e ndị́sịyé méngị moko sɨmɨ yáká ené née.”
9 “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará?”, perguntou Jesus. “Ele virá, matará os lavradores e arrendará o vinhedo a outros.
10 Ólosé aka esé mɨéké kúrú Lomo bɨ uku kɨ́dí,
10 Vocês nunca leram nas Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular.
11 Ledre ba ní, Ngére ezé Lomo mengị kóo ne,
11 Isso é obra do Senhor e é maravilhosa de ver’?”
12 Zɨ́ mɨngburoko ꞌyị ꞌbɨ Yụ́da e áyíye gɨ ro ꞌdíꞌbi Yésụ, gɨ zɨ́a, owonɨ́ go kɨ́dí, uku muruwayi née royé. Tɨ́ lá zɨ́ye éré ngịrị tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e, zɨ́ye ótoómo wo, do ndéréókpóye gɨ cigí a.
12 Os líderes religiosos queriam prender Jesus, pois perceberam que eram eles os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, por medo da multidão, deixaram-no e foram embora.
13 Gɨ do kacɨ́ ledre née ní, zɨ́ mɨngburoko Isɨréle ga gére née kása ngíti géyị Farụsáyo e kɨ́ ngíti géyị ꞌyị ꞌbɨ Eróde e zɨ́ Yésụ gɨ ro úzu wo togụ́ Yésụ maꞌdáa uku luyú ledre go ro akúma ꞌbɨ Róma yá, zɨ́ye ꞌdíꞌbi wo.
13 Mais tarde, os líderes enviaram alguns fariseus e membros do partido de Herodes com o objetivo de levar Jesus a dizer algo que desse motivo para o prenderem.
14 Zɨ́ye ị́nyịyé ógụyé zɨ́a, ya zɨ́ Yésụ ní, “ꞌYị ꞌdódo ledre, owozé bú kɨ́dí, ṛánga eyị́ lengbe ṛanga kú wá, ledre bɨ ꞌyị e ndịsịnɨ́ sómụ́ a ní, ata ené kacɨ́ komoyị́ kpá wá, sómụ́ eyị́ ledre moko ꞌbɨ ꞌyị e kpá wá, ndị́sị ꞌdódo yị́ eyị́ tɨ́ lá dụụ́ mbigí ledre ꞌbɨ Lomo. Bɨ kenée ní, úku aka zɨ́ze, utúasá mɨútúásá zɨ́ze íꞌbí ụsórụ zɨ́ mongụ́ ꞌyị Káyísara ngére ꞌbɨ káṇgá Róma? Idízé íꞌbí a? Ídí úku a zɨ́ze. Togụ́ ndazé íꞌbí a wá, ídí kpá úku a zɨ́ze.”
14 Disseram: “Mestre, sabemos como o senhor é honesto. É imparcial e não demonstra favoritismo. Ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade. Agora, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?
15 Zɨ́ Yésụ ówo mani eyé née téké, zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ílisé úzu máa gɨ ro ꞌdi? Íꞌbíógụsé aka komo késị́ gɨrí zɨ́ma yáa.”
15 Devemos pagar ou não?”. Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse: “Por que vocês tentam me apanhar numa armadilha? Mostrem-me uma moeda de prata,
16 Zɨ́ye ị́nyịyé ógụ kɨ́e zɨ́a. Zɨ́a ndúꞌyú yée kɨ́dí, “Bɨ ro késị́ ba lị́lị sɨmɨ komo ambi, sara ịrị ꞌyị ba, née ịrị ambi?”
16 Quando lhe deram a moeda, ele disse: “De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
17 Née ní, Yésụ ya zɨ́ye ní, “Togụ́ kenée yá, ídísé íꞌbí éyị́ bɨ ꞌbɨ Káyísara ní zɨ́a, zɨ́se íꞌbí éyị́ bɨ ꞌbɨ Lomo ní, zɨ́ Lomo.”
17 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele. Sua resposta os deixou muito admirados.
18 Nda gɨ ore, zɨ́ Sadụkáyo ga bɨ ngárá ṇguṇgunɨ́ ledre úrú gɨ sɨmɨ umbu wá ní ógụyé ndúꞌyú Yésụ.
18 Depois vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos, e perguntaram:
19 Zɨ́ye ndúꞌyú Yésụ kɨ́dí, “ꞌYị ꞌdódo ledre, Mụ́sa eké kóo lorụ ba zɨ́ze kɨ́dí, togụ́ ꞌyị uyuomo owụ́ e do kacɨ́ne wá, ꞌyị maꞌdáa bɨ uyu née, lúndua idí ꞌdíꞌbi kára umbu bɨ kacɨ́ a née, gɨ ro zɨ́a ndíkiógụ owụ́ do bi kacɨ́ lúndu máa née.
19 “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer sem deixar filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
20 Ngíti ledre mengị kóo roné káa, owụ́ yaꞌdá e nɨyí kóo bo ịnyị doa gbre (7) mbá lúndu e. Zɨ́ mongụ́ye ofụ́ kára, kára máa née ndiki aka kóo owụ́ zɨ́a wá, geré zɨ́a úyuómo kára née.
20 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
21 Zɨ́ lúndua bɨ utú do sogoa ní, ꞌdíꞌbi kára umbu eyé máa née, ndikinɨ́ owụ́ kéne kpá wá, zɨ́a kpá úyu ené, ótoómo kára máa née. Zɨ́ ota (3) lúnduyé ꞌdíꞌbitátá kára máa née, ndikinɨ́ owụ́ kéne kpá wá, zɨ́a kpá úyuné.
21 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu sem deixar filhos. Então o terceiro irmão se casou com ela.
22 Zɨ́ ledre née ndéréne kenée kacɨ́ owụ́ yaꞌdá ga gére née za mbá. Odụa nda dụụ́ ambáodụ́ye, zɨ́a ꞌdíꞌbi kára máa née, ndikinɨ́ owụ́ kpá wá, zɨ́a kpá úyu ené, ótoómo kára née. Nda gɨ do kacɨ́ yaꞌdá ga gére née mbá, zɨ́ kára née nda úyu ꞌbɨ ené dụụ́ gɨ ꞌdáꞌba.
22 O mesmo aconteceu até o sétimo irmão, e nenhum deixou filhos. Por fim, a mulher também morreu.
23 Bɨ goó kenée ní, togụ́ karanée urúnɨ́ kɨ́ yaꞌdá ga gére née go gɨ sɨmɨ umbu mbá ní, kára máa née nɨ nda ídí go mbị́ meꞌbe ambi? Bɨ owụ́ yaꞌdá ga bɨ ịnyị doa gbre (7) née, kára née nɨ kóo go meꞌbeyé mbá ní.”
23 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
24 Zɨ́ Yésụ úkulúgu ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Lúyúsé go gbála, gɨ zɨ́a bɨ ówosé esé ini ledre gɨ sɨmɨ mɨéké kúrú Lomo kɨ́ rokoꞌbụ ꞌbɨ Lomo kpá wá ní.
24 Jesus respondeu: “O erro de vocês está em não conhecerem as Escrituras nem o poder de Deus.
25 Sɨmɨ bɨ ꞌyị e nɨyí úrú gɨ sɨmɨ umbu ní, kará e kɨ́ yaꞌdá e ꞌdiꞌbinɨ́ lolụ royé wá, nɨyí nda ídí eyé mbá káa zɨ́ maláyika ga bɨ komo ere ꞌdága ꞌdáa ní.
25 Pois, quando os mortos ressuscitarem, não se casarão nem se darão em casamento. Nesse sentido, serão como os anjos do céu.
26 Nda gɨ ro ledre mɨúrú gɨ sɨmɨ umbu, ólosé esé mɨéké kúrú Lomo bɨ uku ledre gɨ ro kadra bɨ kóo kúrú Lomo owụ́ogụ zɨ́ Mụ́sa gɨ sɨmɨ phoꞌdụ kɨ́ ndící komo kágá ní wá? Ekénɨ́ sɨmɨ a íri kɨ́dí, Lomo uku zɨ́ Mụ́sa kɨ́dí, ‘Mááyí Lomo bɨ ndịsị lúrú kacɨ́ Abarayáma, kɨ́ Isáka nda kɨ́ Yakóbo e ní.’
26 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, vocês não leram a esse respeito nos escritos de Moisés, no relato sobre o arbusto em chamas? Deus disse a Moisés: ‘Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
27 Sée Sadụkáyo e, lúyúsé ledre go. Ndaá ꞌbɨ ené Lomo ꞌbɨ ꞌyị ga bɨ nɨyí umbuyé ní wá, yị́ ené Lomo ꞌbɨ ꞌyị ga bɨ trịdrị ní.”
27 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos. Vocês estão completamente enganados!”.
28 Ngíti ꞌyị ꞌdódo lorụ ꞌbɨ Mụ́sa nɨ kóo kpá dongará ꞌyị e ore, ndịsị kóo úwú ledre ga bɨ Sadụkáyo ga gére ndịsịnɨ́ úkulóꞌbó a kɨ́ Yésụ e ní, owo kóo go kɨ́dí, Yésụ ukulugu ledre go zɨ́ Sadụkáyo e bɨlámáne, née ní, zɨ́a ị́nyịné ógụné ndúꞌyú Yésụ kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, lorụ bɨ romo gɨ do lafúne e mbá ní, ꞌbɨé wo be ꞌdi?”
28 Um dos mestres da lei estava ali ouvindo a discussão. Ao perceber que Jesus tinha respondido bem, perguntou: “De todos os mandamentos, qual é o mais importante?”.
29 Zɨ́ Yésụ úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Lorụ bɨ kɨ́ ledrené owóowó ní nɨ ba, ‘Úwúsé aka sée Isɨréle e, Mbigí Lomo nɨ dụụ́ kị́éꞌdo bɨ nɨ Ngére ezé ní.
29 Jesus respondeu: “O mandamento mais importante é este: ‘Ouça, ó Israel! O Senhor, nosso Deus, é o único Senhor.
30 Ídí óto ꞌbú Ngére bɨ Lomo eyị́ ní kɨ́ mɨmbéꞌdeyị́ kị́éꞌdo, kɨ́ sómụ́ ledre eyị́ mbá, kɨ́ lomo royị́ mbá nda kpá kɨ́ rokoꞌbụyị́ za mbá.’
30 Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de toda a sua mente e de todas as suas forças’.
31 Ngíti a bɨ kpá káa zɨ́a romo gɨ do lafúne e mbá ní, nɨ ꞌbɨ ené. Ídí óto ꞌbú lafúyị e káa zɨ́ bɨ óto ꞌbúyị kɨ́ royị́ ní. Ngíti cóngó lorụ bɨ romo gɨ do yée ga bɨ gbre née ndaá.”
31 O segundo é igualmente importante: ‘Ame o seu próximo como a si mesmo’. Nenhum outro mandamento é maior que esses”.
32 Zɨ́ oꞌdo née úkulúgu ledre zɨ́ Yésụ kɨ́dí, “Bɨlámáne, ꞌyị ꞌdódo ledre, ledre née nɨ tɨ́ kenée maꞌdíi. Káa zɨ́ bɨ úku née, tɨ́ lá ngére ezé Lomo nɨ dụụ́ ne bɨkéṛị́ ngére, ngíti a ndaá ꞌbɨ ené do kacɨ́ a née wá.
32 O mestre da lei respondeu: “Muito bem, mestre. O senhor falou a verdade ao dizer que há só um Deus, e nenhum outro.
33 Togụ́ óto ꞌbú Lomo kɨ́ngaya kɨ́ mɨmbéꞌdeyị́ kị́éꞌdo, kɨ́ sómụ́ ledre eyị́ mbá, kɨ́ rokoꞌbụyị́ za mbá, zɨ́yị óto ꞌbú lafúyị e káa zɨ́ bɨ óto ꞌbúyị kɨ́ royị́ ní yá, méngị née go mongụ́ bɨlámá ledre bɨ Lomo nɨ ídí gɨ zɨ́yị kɨ́ rokinyi kɨ́ngaya ní, gɨ zɨ́a, ledre née romo go do ꞌdáná éyị́ e za mbá.”
33 E sei que é importante amá-lo de todo o meu coração, de todo o meu entendimento e de todas as minhas forças, e amar o meu próximo como a mim mesmo. É mais importante que oferecer todos os holocaustos e sacrifícios exigidos pela lei”.
34 Zɨ́ Yésụ ị́nyịné ówo a gɨ zɨ́a téké kɨ́dí, mɨúkulúgu ledre ené nɨ kɨ́ bɨlámá sómụ́ ledre sɨmɨné, ya zɨ́ oꞌdo née ní ní, “Mbófo éyị́, sómụ́ ledre eyị́ emesá. Áyí go lá gbóo gɨ ro ówo Lomo káa do ngére eyị́.” Nda gɨ do kacɨ́ ledre née ní, ꞌyị ga bɨ kóo nɨyí okó ro Yésụ ní, utúasánɨ́ lolụ kóo ógụ úzu Yésụ kɨ́ ngíti nduꞌyú wá.
34 Ao perceber quanto o homem compreendia, Jesus disse: “Você não está longe do reino de Deus”. Depois disso, ninguém se atreveu a lhe fazer mais perguntas.
35 Zɨ́ Yésụ kóo ndị́sịné kpá fú ꞌdódo ledre zɨ́ ꞌyị e do ligá ꞌDị́cị́ ꞌbɨ Lomo íri, zɨ́a ị́nyịné ndúnduꞌyú kɨ́dí, “Sara ꞌyị ꞌdódo lorụ e ukunɨ́ ledre kɨ́dí Kɨ́résịto nɨ bulúndu Dawídi lárá káa be ꞌdi?
35 Mais tarde, enquanto ensinava o povo no templo, Jesus fez a seguinte pergunta: “Por que os mestres da lei afirmam que o Cristo é filho de Davi?
36 Ngére Dawídi uku kóo ledre kacɨ́ kúrú ꞌDówụ́ Lomo gɨ ro Kɨ́résịto maꞌdáa kɨ́dí,
36 O próprio Davi, falando por meio do Espírito Santo, disse: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: Sente-se no lugar de honra à minha direita até que eu humilhe seus inimigos debaixo de seus pés’.
37 Dawídi kɨ́ roné ndịsị ndólo Kɨ́résịto Ngére, togụ́ kenée ní, Kɨ́résịto nɨ ídí bulúndu a lárá a káa be ꞌdi?”
37 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”. E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Zɨ́ Yésụ ị́nyịné ꞌdódo ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Komosé idí ídí rosé, ndásé ídí káa zɨ́ ꞌyị ꞌdódo lorụ e wá. Ndịsịnɨ́ ésị mɨngburoko mɨkokoro bongó e royé ndị́sị kɨ́ gámáye kɨ́e sɨmɨ sụ́ụ, gɨ ro zɨ́ ꞌyị e ndị́sịyé íꞌbí mandá zɨ́ye kɨ́ dokuwu.
38 Jesus também ensinou: “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças.
39 Togụ́ olụ́nɨ́ go sɨmɨ ꞌDị́cị́ Kótrụro e, togụ́ mbú mɨngburoko ayímbi yá, ilinɨ́ ndị́sị té do mɨngburoko bi ndị́sị e gɨ ro zɨ́ye ídíye owóowó.
39 E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
40 Ndịsịnɨ́ éṛị ꞌbe ꞌbɨ kará umbu e zɨ́ kará umbu ga gére née ndị́sịyé sáká yée. Owụ́ éyị́ bɨ do sị́lị́ kará ga gére ní, zɨ́ye ndị́sịyé íꞌbí a zɨ́ye ánu. Togụ́ nda go sịndị́ kadra ꞌbɨ ini zɨ́ Lomo yá, zɨ́ye ndị́sịyé ódroyé ngbángbáne. Gɨ zɨ́ kéyị née ní, Lomo nɨ ꞌdóꞌdo yée bɨsinyíne.”
40 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
41 Nda gɨ do kacɨ́ ꞌdódo ledre do ligá ꞌDị́cị́ ꞌbɨ Lomo, zɨ́ Yésụ ndéré ndị́sịné gbóo cigí bi bɨ ꞌyị e ndịsịnɨ́ ónzó késị́ e doa ní, zɨ́a ndị́sịné lúrú ꞌyị ga bɨ ndịsịnɨ́ ónzó késị́ káa do tákpásị́lị́ zɨ́ Lomo ní. ꞌYị ga bɨ kɨ́ tụ́ꞌdụ́ késị́ e zɨ́ye ní, zɨ́ye ndị́sịyé ónzó a sɨmɨ sondụ́ụ née íri.
41 Jesus sentou-se perto da caixa de ofertas do templo e ficou observando o povo colocar o dinheiro. Muitos ricos contribuíam com grandes quantias.
42 Née ní, zɨ́ ngíti kára umbu ꞌyị lerị́ ngárá éyị́ ndaá zɨ́a wá ní, ógụné kɨ́ odụ owụ́ késị́ bɨ zɨ́ne bɨ nɨyí útúásá úgú lá owụ́ éyị́ bɨ cúkuꞌdée kɨ́e ní, ónzó a sɨmɨ sondụ́ụ káa do tákpásị́lị́ zɨ́ Lomo.
42 Então veio uma viúva pobre e colocou duas moedas pequenas.
43 Zɨ́ Yésụ ị́nyịné ndóloyóko ꞌyị lódụ́ kacɨ́ne e trị́é do bi kéṛị́ a, ya zɨ́ye ní, “Máúku zɨ́se maꞌdíi, kára bɨ gáa ogụ ónzó késị́ kɨ́ra ba, onzóromo késị́ go gɨ do ꞌyị ga bɨ gáa onzónɨ́ késị́ ona ní za mbá,
43 Jesus chamou seus discípulos e disse: “Eu lhes digo a verdade: essa viúva depositou na caixa de ofertas mais que todos os outros.
44 gɨ zɨ́a, ꞌyị máa ga gére née onzónɨ́ lá késị́ bɨ gɨ do tụ́ꞌdụ́ a bɨ zɨ́ye ní. Kára ba, za kɨ́ lerị́ ené née mbá, iꞌbí ꞌbɨ ené késị́ bɨ do sị́lị́ne ní go mbá, née kóo wo bɨ otoomo gɨ ro éyị́ mɨánu zɨ́ne ní.”
44 Eles deram uma parte do que lhes sobrava, mas ela, em sua pobreza, deu tudo que tinha”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.