Lucas 16
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs ARIB
1 Zɨ́ Yésụ úku ledre zɨ́ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ne e kɨ́dí, “Ngíti mongụ́ ꞌyị nɨ kóo bo, zɨ́ ꞌyị e úku ledre zɨ́a kɨ́dí, ꞌyị ꞌbɨ moko ené bɨ ndị́sị lúrú bi kacɨ́ késị́ ní, ndịsị sínyi késị́.
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Zɨ́ mongụ́ ꞌyị née ndólo ꞌyị ꞌbɨ moko ené née úku ledre zɨ́a kɨ́dí, ‘Máúwú tụ́ꞌdụ́ bɨsinyí ledre go gɨ royị́. ꞌDíꞌbiógụ aka késị́ ga bɨ ndị́sị méngị moko kɨ́e ní zɨ́ma lúrú a. Gɨ zɨ́a tónóne karaba ndéréne ꞌdáꞌdá, ndá lolụ ꞌyị ꞌbɨ moko amá ona wá.’
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 “ꞌYị ꞌbɨ moko née ya zɨ́a ní, ‘Mongụ́ ꞌyị amá nɨ go otoomo máa gɨ sɨmɨ moko. Rokoꞌbụmá ndaá gɨ ro ndéré kɨ́ íci gu kɨ́e zɨ́ ꞌyị e gɨ ro késị́ wá, máútúásá kpá ómbo éyị́ wá, mááyí méngị ba goó ꞌdi?
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 Zɨ́a sómụ́ndíki ledre kɨ́dí togụ́ kenée yá, gɨ ro zɨ́ ꞌyị e ꞌdíꞌbi née sɨmɨ sụmụ gɨ do kacɨ́ a bɨ née ndaá lolụ sɨmɨ moko wá ní, née nɨ méngị éyị́ káa.’
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 “Zɨ́a ndólo ꞌyị ga bɨ kóo ndịsịnɨ́ ꞌdíꞌbi késị́ ꞌbɨ mongụ́ ꞌyị ené gɨ zɨ́a ní. Zɨ́a ndúꞌyú mɨzefịyé kɨ́dí, ‘ꞌDiꞌbi kóo késị́ ꞌbɨ mongụ́ ꞌyị amá gɨ zɨ́ma ndu?’
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 “Zɨ́a úkulúgu ledre zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ moko née kɨ́dí, ‘Máꞌdíꞌbi kóo gɨ zɨ́yị kúkú sụꞌbụ́ míya ịnyị doa ota.’
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 “Zɨ́a ndúꞌyú ngíti ꞌyị kɨ́dí, ‘ꞌBɨ eyị́ ꞌbɨ ené ndu?’
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 “Zɨ́ mongụ́ ꞌyị née úku ledre zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ moko ené née kɨ́dí méngị née komokenzị zɨ́yị. ꞌYị ꞌbɨ do sogo káṇgá nɨyí kɨ́ komokenzị gɨ royé kɨ́ royé romo do ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Lomo ní.
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 Sée ꞌyị lódụ́ kacɨ́ma e, ídísé méngị bɨlámá ledre zɨ́ ꞌyị e kɨ́ éyị́ ga bɨ zɨ́se do sogo káṇgá ba, gɨ ro karanée togụ́ éyị́ ga gére née ụkụ́nɨ́ go yá, ásé nda ndíki bɨlámá bi bɨ za fí ní komo ere.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 “ꞌYị bɨ utúasá go lúrú bi kacɨ́ owụ́ éyị́ ní, nɨ kpá útúásá lúrú bi kacɨ́ mongụ́ éyị́. Togụ́ utúasá lúrú bi kacɨ́ owụ́ éyị́ wá, utúasá kpá lúrú bi kacɨ́ mongụ́ éyị́ wá.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Togụ́ iꞌbínɨ́ owụ́ éyị́ ꞌbɨ do sogo káṇgá ba gɨ ro zɨ́yị lúrú bi kacɨ́ a, útúásá lolụ kɨ́e wá ní, nɨyí nda íꞌbí mongụ́ éyị́ ꞌbɨ komo ere ní zɨ́yị káa be ꞌdi?
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Togụ́ útúásá lúrú bi kacɨ́ éyị́ ꞌbɨ ngíti ꞌyị wá ní, ambí nɨ nda íꞌbí éyị́ zɨ́yị gɨ ro zɨ́a ídíne káa do ꞌbɨ eyị́ ní ne?
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 “ꞌYị kị́éꞌdo utúasá ídí ꞌyị ꞌbɨ ngére e gbre wá. Nɨ óto ꞌbú wo bɨ kị́éꞌdo ní, zɨ́a sógó ngíti a. Kpá kenée, útúásá óto ledre Lomo kɨ́ késị́ zɨ́yị mbá owóowó wá.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Gɨ zɨ́a bɨ Farụsáyo e nɨyí kɨ́ ꞌbú késị́ doyé kɨ́ngaya ní, sɨmɨ bɨ uwúnɨ́ ledre bɨ Yésụ uku née kenée ní, zɨ́ye ndị́sịyé kúgú wo mɨkúgú.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Zɨ́ Yésụ úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ndị́sịsé óto rosé zɨ́ ꞌyị e kɨ́ ledresé owóowó, ówosé esé bɨ kɨ́dí Lomo owo ledre ga bɨ do mɨmbéꞌdesé bú ní wá. Éyị́ bɨ do sogo káṇgá ba ndịsịnɨ́ lúrú a kɨ́ ledrené owóowó ní, moko ndaá bɨ ené sɨmɨ a zɨ́ Lomo wá.
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 “ꞌDáꞌdá gɨ zɨ́ Yiwáni babatị́za, ꞌyị e ndịsịnɨ́ aka kóo mbá óto úndru lorụ bɨ kóo Mụ́sa eké kpá kɨ́ ledre ga bɨ kóo nébị e ndịsịnɨ́ úku yée ní. Sɨmɨ bɨ Yiwáni ogụ nda ndị́sị ꞌdódo bɨlámá ledre gɨ ro ꞌbe ꞌbɨ Lomo kɨ́dí, ꞌyị e idínɨ́ ówo Lomo káa do Ngére eyé ní, mɨmbéꞌdeyé nɨ go mbá íri.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Abú karanée Lomo nɨ óyólóꞌbó do sogo káṇgá ba kɨ́ ere yá, ngíti éyị́ bɨ kị́éꞌdo gɨ sɨmɨ ledre ga bɨ kóo ekénɨ́ yée sɨmɨ lorụ nɨyí ꞌdíꞌbíóyó a ꞌdáꞌba ní ndaá.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 “ꞌYị bɨ otoomo meꞌbené, zɨ́a nda ndéréne ofụ́ ngíti kára ní, luyú ledre go. Nda gɨ ore oꞌdo bɨ ófụ́ kára née go ní, luyú kpá ledre go.”
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 “Ngíti mongụ́ ꞌyị nɨ kóo bo, kacɨ́ kadra mbá ndịsị ésị roné fú lá bɨlámá bongó, zɨ́a ndị́sịné ánu fú lá bɨlámá éyị́ mɨánu.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Zɨ́ ngíti géyị ꞌyị e ndị́sịyé ị́mbị́ógụ ngíti ꞌyị lerị́ nɨ kɨ́ ịrịné Lázoro, roa ba za mbá uṇgú, ndị́sị óto wo tara mbotụ ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ꞌyị née.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Lázoro maꞌdáa ili tɨ́ lá zɨ́ne ndị́sịné ánu nyụnyụ́ éyị́ mɨánu bɨ nɨ ndị́sị ṛéṛe sị́ tarabíza ꞌbɨ oꞌdo née bi ní káa bɨ née nɨ úyu gɨ zɨ́ ꞌbú ke. Sɨmɨ ledre ga gére née mbá zɨ́ ị́sị ndị́sịyé léwe uṇgú ga bɨ ro Lázoro ní.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 “Nda sɨmɨ ngíti sị́lị́, zɨ́ ꞌyị lerị́ née úyuné. Zɨ́ maláyika e ꞌdíꞌbi wo ndéré kɨ́e do bi kɨ́ꞌdí bɨ Abarayáma ndịsị ndị́sị ní. Zɨ́ mongụ́ ꞌyị née úyuné do óto bi zɨ́a.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Zɨ́ trịdrị a ndéréókpó ꞌbɨ ené geré do bɨsinyí bi bɨ ꞌbɨ ꞌdoꞌdó kɨ́ngaya ní. Nɨ sị́kpị doné lúrú bi ꞌdága káa ní, zɨ́a lúrúndíki Lázoro ꞌyị lerị́ bɨ kóo ba gbála kɨ́ ndị́sị eyé kɨ́ Abarayáma do bɨlámá bi.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Gɨ zɨ́ éyị́ mɨówo, zɨ́ oꞌdo née gbúrógbóne ꞌdága kɨ́dí, ‘Áko mongụ́ ꞌyị Abarayáma, ótoómo ledre zɨ́ma, mááyí go úyu. Kása aka Lázoro idí lá ésị nzisị́lị́ne bɨ do tifi ní sɨmɨ iní kịdrị́, ógụ éꞌde a dondenemá, gịe zɨ́ owụ́ bi ị́drị́ne romá.’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 “Zɨ́ Abarayáma úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, ‘Sómụ́ aka lá sɨmɨ bɨ kóo áyí aka do sogo káṇgá ní, rokinyi nɨ dụụ́ ꞌbɨ eyị́, zɨ́ lerị́ ídíne dụụ́ ꞌbɨ Lázoro. Bɨ ba ní, áyí go sɨmɨ lerị́ Lázoro nɨ go sɨmɨ rokinyi.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Nda kpá lá dụụ́ née wá, mongụ́ gu nɨ go dongaráze kése. ꞌYị ndaá gɨ yáa ndéréne íri togụ́ gɨrí ógụné yáa wá.’
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 “Zɨ́ mongụ́ ꞌyị née úkulúgu ledre zɨ́ Abarayáma kɨ́dí, ‘Togụ́ kenée yá, kása nda lá Lázoro maꞌdáa zɨ́ze ꞌbe ꞌdáa.
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 Lúndumá e nɨyí bo íri ịnyị, idí úku ledre zɨ́ye ndanɨ́ méngị bɨsinyí ledre zɨ́ ꞌyị e wá, káa bɨ nɨyí ógụ kpá sɨmɨ ꞌdoꞌdó bɨ mááyí sɨmɨ a yáa ba ke.’
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 “Zɨ́ Abarayáma úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, ‘Ɨ́ꞌɨ Lázoro utúasá ndéré íri wá. Idínɨ́ ndị́sị úwú lorụ bɨ kóo Mụ́sa eké kɨ́ ledre ga bɨ kóo nébị e ndịsịnɨ́ úku yée ní.’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 “Oꞌdo née ya, ‘Ɨ́ꞌɨ, mongụ́ ꞌyị, ili za cụ́ ꞌyị bɨ urú go gɨ sɨmɨ umbu ní, zɨ́a ndéréne uku ledre née zɨ́ye ne nɨyí fú ṇgúṇgu a.’
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 “Abarayáma ya zɨ́a ní, ‘Togụ́ utúasánɨ́ eyé ṇguṇgu ledre ꞌbɨ Mụ́sa e kɨ́ nébị e wá, abú ꞌyị urú gɨ sɨmɨ umbu zɨ́a ndéréne úku ledre zɨ́ye ya, utúasánɨ́ eyé kpá fú lá ṇgúṇgu a wá.’ ”
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.