Gênesis 50

MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Zɨ́ Yoséfa útúne kụkụrụkụ do umbu ꞌbụné do fáka wo zɨ́a ndị́sịné íni ini roa.
1 Então, José se lançou sobre o rosto de seu pai, e chorou sobre ele, e o beijou.
2 Zɨ́ Yoséfa ị́nyịné úku ledre idínɨ́ yéme umbu ꞌbụné kɨ́ kágá bɨlámáne káa bɨ nɨ sínyí.
2 Ordenou José a seus servos, aos que eram médicos, que embalsamassem a seu pai; e os médicos embalsamaram a Israel,
3 Sị́lị́ ꞌbɨ sụ́sụ kágá née nɨ mbá cị́ gbre (40). Zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e íni wo kɨ́ sị́lị́ cị́ ota doa sokó (70).
3 gastando nisso quarenta dias, pois assim se cumprem os dias do embalsamamento; e os egípcios o choraram setenta dias.
4 Sɨmɨ bɨ sị́lị́ ꞌbɨ ini ụkụ́ go ní, zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́ mị́ngị́ káṇgá ga bɨ mɨngburoko ꞌyị ꞌbɨ moko ꞌbɨ mongụ́ ngére ní kɨ́dí, “Togụ́ ledre amá eme komosé tɨ́ mɨéme yá, ídísé ndéré kɨ́ sanda ba úku a zɨ́ mongụ́ ngére kɨ́dí,
4 Passados os dias de o chorarem, falou José à casa de Faraó: Se agora achei mercê perante vós, rogo-vos que faleis aos ouvidos de Faraó, dizendo:
5 ‘Babá oto kóo máa go lólóbụ́ zɨ́ne kɨ́dí, “Mááyí go ógụ úyu, ídí óto máa sɨmɨ gu bɨ kóo máíciómo gɨ romá sɨmɨ Kanána ní.” Bɨ ba ní máṇgúṇgú romá zɨ́yị ídí ṇgúṇgu a zɨ́ma ndéréma óto ꞌbụmá zɨ́ma ndáꞌbaógụmá.’ ”
5 Meu pai me fez jurar, declarando: Eis que eu morro; no meu sepulcro que abri para mim na terra de Canaã, ali me sepultarás. Agora, pois, desejo subir e sepultar meu pai, depois voltarei.
6 Mongụ́ ngére ya zɨ́a ní, “Ndéré mu óto ꞌbụyị́ káa zɨ́ bɨ lólóbụ́ zɨ́a kɨ́dí née nɨ méngị a kenée ní.”
6 Respondeu Faraó: Sobe e sepulta o teu pai como ele te fez jurar.
7 Sɨmɨ bɨ Yoséfa ꞌdíꞌbi umbu ꞌbụné ndéré kɨ́e óto a ní, zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ moko ꞌbɨ mongụ́ ngére nda kɨ́ mɨngburoko ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Ízibiti ní ndéréye ꞌdị́yịóto Yoséfa.
7 José subiu para sepultar o seu pai; e subiram com ele todos os oficiais de Faraó, os principais da sua casa e todos os principais da terra do Egito,
8 Zɨ́ ꞌyị ga bɨ kacɨ́ Yoséfa kɨ́ yée ga bɨ kacɨ́ ꞌbụa ní ị́nyịyé mbá ndéréye ꞌdị́yịóto umbu. Odụ ꞌyị ga bɨ idíakánɨ́ sɨmɨ Gósene ní dụụ́ mɨnzéré owụ́ e nda kɨ́ bangá eyé e.
8 como também toda a casa de José, e seus irmãos, e a casa de seu pai; somente deixaram na terra de Gósen as crianças, e os rebanhos, e o gado.
9 Zɨ́ ꞌyị ngásá kɨ́ arabíya e kɨ́ ꞌyị ngásá kɨ́ usáni e kpá ndéréye ndro kéye. ꞌYị e nɨyí kóo tụ́ꞌdụ́ bɨ utúnɨ́ do kacɨ́ Yoséfa ní.
9 E subiram também com ele tanto carros como cavaleiros; e o cortejo foi grandíssimo.
10 Sɨmɨ bɨ ꞌdogụnɨ́ bi, nderéogụnɨ́ goó sɨmɨ Atáda bɨ sága Yeredéne mɨꞌdí gbére kɨ́ꞌdí bɨ ndịsịnɨ́ ócó kére ní, zɨ́ye ndị́sịyé ore íni ini, íni ini kɨ́ngaya. Née ní zɨ́ Yoséfa íni ꞌbụné ore kɨ́ sị́lị́ ịnyị doa gbre (7).
10 Chegando eles, pois, à eira de Atade, que está além do Jordão, fizeram ali grande e intensa lamentação; e José pranteou seu pai durante sete dias.
11 Sɨmɨ bɨ ꞌyị ꞌbɨ Kanána ga bɨ ndịsịnɨ́ ndị́sị ore lurúnɨ́ ini bɨ méngị roné kɨ́ngaya sɨmɨ Atáda ní, zɨ́ye úku ledre kɨ́dí, “Mongụ́ lerị́ ro ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e.” Zɨ́ ịrị bi née nda ídíne Ábele Miziráma.
11 Tendo visto os moradores da terra, os cananeus, o luto na eira de Atade, disseram: Grande pranto é este dos egípcios. E por isso se chamou aquele lugar de Abel-Mizraim, que está além do Jordão.
12 Née ní, zɨ́ wotị́ Yakóbo e méngị ledre tɨ́ káa zɨ́ bɨ ꞌbụyé úku zɨ́ye ní.
12 Fizeram-lhe seus filhos como lhes havia ordenado:
13 Zɨ́ye ꞌdíꞌbi umbu ꞌbụyé ndéré kɨ́e sɨmɨ Kanána óto a sɨmɨ gu landa bɨ Makeféla gbóo kɨ́ Mamaré, bɨ sɨmɨ yáká bɨ kóo Abarayáma ugú gɨ ro ndị́sị óto bi e sɨmɨ a gɨ zɨ́ Éforono ꞌyị ꞌbɨ Éte e ní.
13 levaram-no para a terra de Canaã e o sepultaram na caverna do campo de Macpela, que Abraão comprara com o campo, por posse de sepultura, a Efrom, o heteu, fronteiro a Manre.
14 Gɨ do kacɨ́ bɨ otonɨ́ bi ní, zɨ́ Yoséfa ị́nyịyé kɨ́ lúnduné e kɨ́ ꞌyị ga bɨ kóo nderénɨ́ kéye óto bi ní mbá ndáꞌbalúgu royé sɨmɨ Ízibiti.
14 Depois disso, voltou José para o Egito, ele, seus irmãos e todos os que com ele subiram a sepultar o seu pai.
15 Sɨmɨ bɨ lúndu Yoséfa lurúnɨ́ ꞌbụyé uyu go ní, zɨ́ye úku ledre kɨ́dí, “Togụ́ Yoséfa somụ́ndiki bɨsinyí ledre bɨ kóo mengịzé zɨ́a, zɨ́a méngị lúgu a zɨ́ze ní, azé méngị ꞌdi?”
15 Vendo os irmãos de José que seu pai já era morto, disseram: É o caso de José nos perseguir e nos retribuir certamente o mal todo que lhe fizemos.
16 Née ní zɨ́ye kákasa zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “ꞌBụyị́ uku kóo ledre zɨ́ze ꞌdáꞌdá zɨ́a kɨ́ úyuné,
16 Portanto, mandaram dizer a José: Teu pai ordenou, antes da sua morte, dizendo:
17 ‘Ba ledre bɨ ídísé úku a zɨ́ Yoséfa ní. Máṇgúṇgú romá zɨ́yị ídí ótoómo luyú kɨ́ bɨsinyí ledre kóo lúnduyị́ e mengịnɨ́ zɨ́yị ní.’ Bɨ ba ní ídí ótoómo ledre zɨ́ze gɨ sɨmɨ lúyú ledre ezé, zée ga bɨ ndịsịzé óto úndru Lomo ꞌbɨ ꞌbụyị́ ní.” Sɨmɨ bɨ Yoséfa uwú ledre née ní, zɨ́ sɨmɨkozo méngị wo zɨ́a útúne íni ini.
17 Assim direis a José: Perdoa, pois, a transgressão de teus irmãos e o seu pecado, porque te fizeram mal; agora, pois, te rogamos que perdoes a transgressão dos servos do Deus de teu pai. José chorou enquanto lhe falavam.
18 Zɨ́ lúnduga ógụyé útúye lóꞌbụ komoyé bi kóꞌdụ́ a. Zɨ́ye úku ledre kɨ́dí, “Azé cakaba go owụ́kụlụ́ eyị́ e.”
18 Depois, vieram também seus irmãos, prostraram-se diante dele e disseram: Eis-nos aqui por teus servos.
19 Zɨ́ Yoséfa úkulúgu ledre zɨ́ lúnduné e kɨ́dí, “Ndásé éré ngịrị wá. Mándá kɨ́ rokoꞌbụ zɨ́ma óyólóꞌbó ledre bɨ Lomo yeme go ní wá.
19 Respondeu-lhes José: Não temais; acaso, estou eu em lugar de Deus?
20 Abú yémesé kóo rosé gɨ ro méngị bɨsinyí ledre kɨ́ma yá, tɨ́ lá Lomo yeme kóo ledre née zɨ́a ídíne kenée ne gɨ ro zɨ́ne yómo tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e káa zɨ́ bɨ nɨ ndị́sị méngị roné cakaba ba.
20 Vós, na verdade, intentastes o mal contra mim; porém Deus o tornou em bem, para fazer, como vedes agora, que se conserve muita gente em vida.
21 Zɨ́a úku yéme ledre zɨ́ye kɨ́dí, bɨ goó kenée ní ndásé éré ngịrị wá. Mááyí íꞌbí éyị́ e zɨ́se kɨ́ owụ́ ꞌbɨ esé e mbá.”
21 Não temais, pois; eu vos sustentarei a vós outros e a vossos filhos. Assim, os consolou e lhes falou ao coração.
22 Yoséfa ndịsịnɨ́ kóo kɨ́ lúnduné e sɨmɨ Ízibiti. Nɨ úyu ní, sɨmɨbi ené nɨ go míya kị́éꞌdo doa sokó (110).
22 José habitou no Egito, ele e a casa de seu pai; e viveu cento e dez anos.
23 Yoséfa luꞌbú kóo do sogo káṇgá go kɨ́ngaya. Zɨ́a lúrú owụ́ e gɨ sɨmɨ Efarayíma kɨ́ bulúndu Efarayíma e. Zɨ́a kpá ị́mbị́ owụ́ ga bɨ gɨ sɨmɨ Makíri wotị́ Manási ní.
23 Viu José os filhos de Efraim até à terceira geração; também os filhos de Maquir, filho de Manassés, os quais José tomou sobre seus joelhos.
24 Nda sɨmɨ ngíti sịndị́ kadra zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́ lúnduné e kɨ́dí, “Mááyí go ógụ úyu. Tɨ́ lá Lomo nɨ ógụ sáká sée do ꞌdíꞌbióyó sée gɨ sɨmɨ káṇgá ba ndéré kɨ́se sɨmɨ káṇgá bɨ kóo mocụ́omo ledre a zɨ́ Abarayáma, Isáka nda kɨ́ Yakóbo ní.”
24 Disse José a seus irmãos: Eu morro; porém Deus certamente vos visitará e vos fará subir desta terra para a terra que jurou dar a Abraão, a Isaque e a Jacó.
25 Bɨ ba ní, ídísé lólóbụ́ zɨ́ma kɨ́dí, ásé ꞌdíꞌbi umbumá kpa kɨ́se sɨmɨ bɨ Lomo nɨ go ꞌdíꞌbi sée ndéré kɨ́se sɨmɨ Kanána ní.
25 José fez jurar os filhos de Israel, dizendo: Certamente Deus vos visitará, e fareis transportar os meus ossos daqui.
26 Née ní, zɨ́ Yoséfa úyuné cịkị sɨmɨ Ízibiti ore sɨmɨ bɨ sɨmɨbi ené nɨ go míya kị́éꞌdo doa sokó (110) ní. Do yéme umbu a bɨlámáne kɨ́ kágá do óto a sɨmɨ sondụ́ụ.
26 Morreu José da idade de cento e dez anos; embalsamaram-no e o puseram num caixão no Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 50, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.