Gênesis 41
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs ARC
1 Gɨ do kacɨ́ sɨmɨbi e gbre, zɨ́ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti ꞌdúꞌduru. Nɨ kenée mɨtóroné kacɨ́ kóꞌdụ́ mongụ́ ngbuṛu bɨ Náyili ní,
1 E aconteceu que, ao fim de dois anos inteiros, Faraó sonhou e eis que estava em pé junto ao rio.
2 nɨ lúrú bi káa ní, zɨ́ mɨngburoko mɨóto ị́tị́ e ịnyị doa gbre (7) kɨ́ bɨlámá sanáye ṛíṛiṛí ólụ́ógụyé gɨ sɨmɨ iní ndị́sị ánu éyị́ dongará lómí e kenée.
2 E eis que subiam do rio sete vacas, formosas à vista e gordas de carne, e pastavam no prado.
3 Gɨ do kacɨ́ yée née ní, zɨ́ ngíti géyị mɨlárá rógbó ị́tị́ e ịnyị do a gbre (7) kpá ólụ́ógụyé gɨ sɨmɨ iní dongará yée ga bɨ gáa ba do gbúṛóngó kenée.
3 E eis que subiam do rio após elas outras sete vacas, feias à vista e magras de carne, e paravam junto às outras vacas na praia do rio.
4 ꞌDiya káa ní, zɨ́ mɨlárá rógbó ị́tị́ ga gére née nánáónzó bɨlámá mɨóto ị́tị́ ga bɨ kɨ́ sanáye ṛíṛiṛí née do ánuónzó yée mbá. Gɨ ore zɨ́ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti úrúne gɨ sɨmɨ ꞌbí.
4 E as vacas feias à vista e magras de carne comiam as sete vacas formosas à vista e gordas. Então, acordou Faraó.
5 Zɨ́ ꞌbí kpá ꞌdíꞌbi ándá wo zɨ́a kpá ꞌdúru ándá ngíti ꞌduru. Sɨmɨ ꞌduru máa née ní, zɨ́ mɨngburoko do kére e ịnyị doa gbre (7) mbá mụdụ kɨ́ bɨlámá kúfúye ụ́tụógụyé do kókó kére kị́éꞌdo.
5 Depois, dormiu e sonhou outra vez, e eis que brotavam de um mesmo pé sete espigas cheias e boas.
6 Gɨ do kacɨ́ née ní, zɨ́ ngíti géyị mɨlárá do kére e ịnyị doa gbre (7) mbá kíríkála kpá ụ́tụógụyé do kókó kére kị́éꞌdo.
6 E eis que sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental brotavam após elas.
7 Zɨ́ do kére bɨ kíríkála ịnyị doa gbre (7) ba ụ́lụ mụdụ ga bɨ kɨ́ bɨlámá kúfúye née mbá. Gɨ ore zɨ́ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti úrúne gɨ sɨmɨ ꞌbí zɨ́a ówo a kɨ́dí yị́ ené ꞌduru.
7 E as espigas miúdas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então, acordou Faraó, e eis que era um sonho.
8 Kɨ́ phịyị́ a née ní, zɨ́a ndị́sịné sómụ́ ledre née kɨ́ngaya. Née ní zɨ́a kákasa kacɨ́ ꞌyị mála e kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ komokenzị ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ore ní mbá. Zɨ́ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti lị́kpị́ ꞌduru bɨ ꞌduru wo ní zɨ́ye, tɨ́ lá ꞌyị bɨ nɨ úkuógụ ini ledre gɨ sɨmɨ ꞌduru née zɨ́a ní ndaá.
8 E aconteceu que, pela manhã, o seu espírito perturbou-se, e enviou e chamou todos os adivinhadores do Egito e todos os seus sábios; e Faraó contou-lhes os seus sonhos, mas ninguém havia que os interpretasse a Faraó.
9 Zɨ́ ꞌyị íꞌbí leꞌyị́ úku ledre zɨ́ mongụ́ ngére kɨ́dí, “Lúrú aka sɨmɨ lịgị amá. Másómụ́ndíki lúyú ledre amá go.
9 Então, falou o copeiro-mor a Faraó, dizendo: Dos meus pecados me lembro hoje.
10 Sɨmɨ bɨ kóo mɨmbéꞌdeyị́ esị́ rozé kɨ́ ꞌyị óꞌbó ambata zɨ́yị ꞌdíꞌbi zée ónzó zée sɨmɨ sị́gịnị ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌyị óndó bi eyị́ ní,
10 Estando Faraó mui indignado contra os seus servos e pondo-me sob prisão na casa da guarda, a mim e ao padeiro-mor,
11 sɨmɨ kémbị́ ndụlụ, zɨ́ze ị́nyịzé gbrengárá ꞌdúꞌduru, ini ledre gɨ sɨmɨ ꞌduru ga gére née mbá kpị́ kpị́ kpị́.
11 então, sonhamos um sonho na mesma noite, eu e ele, cada um conforme a interpretação do seu sonho sonhamos.
12 Tɨ́ lá owụ́ ꞌyị ꞌbɨ Ébere nɨ kóo bo kɨ́ze íri. Nɨ ꞌyị ꞌbɨ moko ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ꞌyị bɨ ndịsị lúrú bi do ꞌyị óndó bi bɨ ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ngére ní. Zɨ́ze lị́kpị́ ꞌduru ezé e zɨ́a, zɨ́a úkuógụ ini ledre gɨ sɨmɨyé zɨ́ze.
12 E estava ali conosco um jovem hebreu, servo do capitão da guarda, e contamos-lhos, e interpretou-nos os nossos sonhos, a cada um interpretou conforme o seu sonho.
13 Zɨ́ ledre ga bɨ uku yée zɨ́ze ní méngị roné tɨ́ kenée. Zɨ́yị ꞌdíꞌbilúgu máa do bi moko amá káa zɨ́ bɨ kóo ꞌdesị́ ní, zɨ́yị íngíónzó ngíti oꞌdo née.”
13 E como ele nos interpretou, assim mesmo foi feito: a mim me fez tornar ao meu estado, e a ele fez enforcar.
14 Née ní zɨ́ mongụ́ ngére née kákasa kacɨ́ Yoséfa do geré ꞌdíꞌbiógụ wo gɨ sɨmɨ sị́gịnị gɨrí ꞌdiya. Sɨmɨ bɨ Yoséfa olo doné zɨ́a ésị bɨlámá bongó roné ní, zɨ́ye ꞌdíꞌbi wo ndéré kɨ́e kóꞌdụ́ mongụ́ ngére.
14 Então, enviou Faraó e chamou a José, e o fizeram sair logo da cova; e barbeou-se, e mudou as suas vestes, e veio a Faraó.
15 Zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “Máꞌdúꞌduru ꞌyị bɨ zɨ́a úkuógụ ini ledre gɨ sɨmɨ a ní ndaá. Tɨ́ lá ukunɨ́ ledre gɨ royị́ ya útúásá go úkuógụ ini ledre gɨ sɨmɨ ꞌduru née zɨ́ma.”
15 E Faraó disse a José: Eu sonhei um sonho, e ninguém há que o interprete; mas de ti ouvi dizer que, quando ouves um sonho, o interpretas.
16 Zɨ́ Yoséfa úkulúgu ledre zɨ́ mongụ́ ngére kɨ́dí, “Máútúásá amá úkuógụ ini ledre gɨ sɨmɨa wá, tɨ́ lá Lomo nɨ úkulúgu ledre kacɨ́ a ne zɨ́yị bɨ nɨ útúásá do mɨmbéꞌdeyị́ ní.”
16 E respondeu José a Faraó, dizendo: Isso não está em mim; Deus dará resposta de paz a Faraó.
17 Zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “Máꞌdúꞌduru mááyí mɨtóromá do gbúṛóngó Náyili,
17 Então, disse Faraó a José: Eis que em meu sonho estava eu em pé na praia do rio.
18 zɨ́ mɨngburoko mɨóto ị́tị́ e ịnyị doa gbre (7) kɨ́ bɨlámá sanáye ṛíṛiṛí ólụ́ógụyé gɨ sɨmɨ iní ndị́sị ánu lómí.
18 E eis que subiam do rio sete vacas gordas de carne e formosas à vista e pastavam no prado.
19 Gɨ do kacɨ́ yée ga gére ní, zɨ́ ngíti géyị mɨlárá rógbó ị́tị́ e ịnyị doa gbre (7) kpá ólụ́ógụyé gɨ sɨmɨ iní cóngó kɨ́rókóye mbá sága. Málúrúndíki aka mɨlárá ị́tị́ e sɨmɨ Ízibiti ona kenée wá.
19 E eis que outras sete vacas subiam após estas, muito feias à vista e magras de carne; não tenho visto outras tais, quanto à fealdade, em toda a terra do Egito.
20 Zɨ́ mɨlárá rógbó ị́tị́ ga bɨ kɨ́ cóngó kɨ́rókóye mbá sága ba ánuónzó mɨzefị bɨlámá mɨóto ị́tị́ ga bɨ gáa kɨ́ sanáye ṛíṛiṛí née mbá ꞌdáꞌba.
20 E as vacas magras e feias comiam as primeiras sete vacas gordas;
21 Tɨ́ bɨ gɨ do kacɨ́ bɨ anunɨ́ mɨóto ị́tị́ ga gére ní, ꞌyị utúasá úku a bɨ yaá mengịnɨ́ ledre go kenée ní wá. Nɨyí yị́ eyé fú lá rógbóye káa zɨ́ bɨ ꞌdáꞌdá ní. Gɨ ore zɨ́ma úrúma gɨ sɨmɨ ꞌbí.
21 e entravam em suas entranhas, mas não se conhecia que houvessem entrado em suas entranhas, porque o seu aspecto era feio como no princípio. Então, acordei.
22 “Zɨ́ma kpá ꞌdúꞌduru zɨ́ mɨngburoko do kére ịnyị doa gbre mbá mụdụ kɨ́ bɨlámá kúfúye ụ́tụógụyé do kókó kére kị́éꞌdo.
22 Depois, vi em meu sonho, e eis que de um mesmo pé subiam sete espigas cheias e boas.
23 Gɨ do kacɨ́ née ní, zɨ́ ngíti géyị do kére ga bɨ ịnyị doa gbre (7) née ídíye mbá kíríkála kúfúye ndaá kpá wá, ụ́tụógụyé do kókó kére kị́éꞌdo.
23 E eis que sete espigas secas, miúdas e queimadas do vento oriental brotavam após elas.
24 Zɨ́ do kére bɨ kíríkála ịnyị doa gbre née ụ́lụ mụdụ ga bɨ kɨ́ bɨlámá kúfúye née mbá. Zɨ́ma lị́kpị́ ꞌduru ba zɨ́ ꞌyị mála e, tɨ́ lá ꞌyị bɨ zɨ́a úkuógụ ini ledre bɨ gɨ sɨmɨ ꞌduru née zɨ́ma ní ndaá.”
24 E as sete espigas miúdas devoravam as sete espigas boas. E eu disse-o aos magos, mas ninguém houve que mo interpretasse.
25 Zɨ́ Yoséfa úkulúgu ledre zɨ́ mongụ́ ngére kɨ́dí, “ꞌDuru ga bɨ gbre née ní yị́ eyé lá kémbị́ ꞌduru kị́éꞌdo. Lomo ꞌdodo zɨ́yị née ledre bɨ née nɨ ógụ méngị a ní.
25 Então, disse José a Faraó: O sonho de Faraó é um só; o que Deus há de fazer, notificou-o a Faraó.
26 Bɨlámá mɨngburoko mɨóto ị́tị́ ga bɨ ịnyị doa gbre (7) née ní, née sɨmɨbi ịnyị doa gbre, mụdụ ga bɨ ịnyị doa gbre (7) née kpá sɨmɨbi ịnyị doa gbre (7). Née yị́ ené lá ledre kị́éꞌdo kpá kémbị́ ꞌduru.
26 As sete vacas formosas são sete anos; as sete espigas formosas também são sete anos; o sonho é um só.
27 Mɨlárá rógbó ị́tị́ ga bɨ olụ́ogụnɨ́ gɨ ꞌdáꞌba ịnyị doa gbre née kɨ́ kíríkála ga bɨ ịnyị doa gbre (7) née ní, née ꞌbɨ eyé mongụ́ ꞌbú bɨ nɨ útú kɨ́ sɨmɨbi ịnyị doa gbre (7) ní.
27 E as sete vacas magras e feias à vista, que subiam depois delas, são sete anos, como as sete espigas miúdas e queimadas do vento oriental; serão sete anos de fome.
28 “Ngére, ledre née nɨ méngị roné tɨ́ cé kenée. Lomo ꞌdódo ledre bɨ née nɨ ógụ méngị a ní go zɨ́yị.
28 Esta é a palavra que tenho dito a Faraó; o que Deus há de fazer, mostrou-o a Faraó.
29 Sɨmɨbi nɨ ídí ịnyị doa gbre (7) zɨ́ éyị́ mɨánu ndị́sị ídíne zɨ́ ꞌyị e sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti ona mbá káa zɨ́ kuꞌdú ní,
29 E eis que vêm sete anos, e haverá grande fartura em toda a terra do Egito.
30 tɨ́ lá gɨ do kacɨ́ sɨmɨbi máa yée née ní, mongụ́ ꞌbú nɨ ógụ útú kɨ́ sɨmɨbi ịnyị doa gbre (7). ꞌYị e nɨyí sómụ́ lịgị ledre éyị́ mɨánu bɨ kóo nɨ káa zɨ́ kuꞌdú sɨmɨ Ízibiti ní mbá, zɨ́ ꞌbú ndị́sị léwe bi sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti dụụ́ ne.
30 E, depois deles, levantar-se-ão sete anos de fome, e toda aquela fartura será esquecida na terra do Egito, e a fome consumirá a terra;
31 ꞌYị e utúasánɨ́ sómụ́ndíki ledre éyị́ mɨánu bɨ kóo née wá, gɨ zɨ́a ꞌbú bɨ nɨ ógụ útú gɨ do kacɨ́ a née ní nɨ ídí bɨsinyíne kɨ́ngaya.
31 e não será conhecida a abundância na terra, por causa daquela fome que haverá depois, porquanto será gravíssima.
32 Sị́ ledre bɨ ꞌduru née ogụ do mongụ́ ngére do mɨsiꞌdiné gbre ní, Lomo oto yeme sómụ́ ledre go gɨ roa bɨlámáne, Lomo nɨ ógụ méngị a luꞌbú lolụ wá.
32 E o sonho foi duplicado duas vezes a Faraó é porque esta coisa é determinada de Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 “Bɨ ba ní ili go zɨ́ mongụ́ ngére gélé ꞌyị ꞌbɨ komokenzị bɨ lurú bi bú sɨmɨ ledre olụ́olụ́ do óto wo zɨ́a lúrú bi do káṇgá ꞌbɨ Ízibiti mbá.
33 Portanto, Faraó se proveja agora de um varão inteligente e sábio e o ponha sobre a terra do Egito.
34 Mongụ́ ngére idí gélé ngíti géyị mɨngburoko ꞌyị e zɨ́ye ꞌdíꞌbi kị́éꞌdo gɨ sɨmɨ ịnyị (5) gɨ sɨmɨ éyị́ mɨánu bɨ nɨ káa zɨ́ kuꞌdú sɨmɨ Ízibiti ona kacɨ́ sɨmɨbi bɨ ịnyị doa gbre (7) née mbá.
34 Faça isso Faraó, e ponha governadores sobre a terra, e tome a quinta parte da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 Ídí íꞌbí lorụ idínɨ́ kótrụ éyị́ mɨánu ga gére née mbá óto yée ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti zɨ́a ídíne sɨmɨ gara e káa do éyị́ mɨánu.
35 E ajuntem toda a comida destes bons anos, que vêm, e amontoem trigo debaixo da mão de Faraó, para mantimento nas cidades, e o guardem.
36 Éyị́ mɨánu ga gére née idínɨ́ bándá óto yée káa do tóṇgó gɨ ro ꞌyị ga bɨ sɨmɨ káṇgá ba, zɨ́ye ndị́sịyé ánu a gɨ zɨ́ mongụ́ ꞌbú bɨ nɨ ógụ útú sɨmɨ Ízibiti kɨ́ sɨmɨbi ịnyị doa gbre (7) ní, káa bɨ ꞌyị e nɨyí úyuónzó royé gɨ zɨ́ ꞌbú ke.”
36 Assim, será o mantimento para provimento da terra, para os sete anos de fome que haverá na terra do Egito; para que a terra não pereça de fome.
37 Zɨ́ mɨyéme ledre née útúásáne komo mongụ́ ngére kɨ́ mɨngburoko ꞌyị ꞌbɨ moko ené e.
37 E esta palavra foi boa aos olhos de Faraó e aos olhos de todos os seus servos.
38 Née ní zɨ́ mongụ́ ngére ndúꞌyú ꞌyị ꞌbɨ moko ené e, “Azé útúásá ówo ꞌyị káa zɨ́ oꞌdo ba, bɨ kɨ́ ꞌDówụ́ Lomo sɨmɨné ní gɨ ꞌda?”
38 E disse Faraó a seus servos: Acharíamos um varão como este, em quem haja o Espírito de Deus?
39 Gɨ ore zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “Káa zɨ́ bɨ Lomo óto yị́ị go zɨ́yị ówoyéme ledre mbá bɨlámáne ní, ngíti ꞌyị bɨ zɨ́ze gélé a bɨ nɨ ꞌyị komokenzị, lurú bi bú sɨmɨ ledre olụ́olụ́ káa zɨ́yị ní ndaá.
39 Depois, disse Faraó a José: Pois que Deus te fez saber tudo isto, ninguém há tão inteligente e sábio como tu.
40 Bɨ kenée ní, mááyí go ógụ óto yị́ị káa do ꞌyị lúrú bi kacɨ́ éyị́ ga bɨ ꞌbe ꞌbɨ amá ona ní mbá. ꞌYị ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ona ní nɨyí úwú lorụ mbá gɨ zɨ́yị. Lá gɨ zɨ́a bɨ mááyí mongụ́ ngére ní ꞌbɨ amá rokoꞌbụ nɨ rómo gɨ ꞌbɨ eyị́.”
40 Tu estarás sobre a minha casa, e por tua boca se governará todo o meu povo; somente no trono eu serei maior que tu.
41 Née ní zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre kɨ́dí, “Máóto yị́ị go káa do ꞌyị lúrú bi do káṇgá ꞌbɨ Ízibiti mbá.”
41 Disse mais Faraó a José: Vês aqui te tenho posto sobre toda a terra do Egito.
42 Zɨ́ ngére née ꞌdíꞌbi ngoꞌdi ené bɨ ndịsị óto kacɨ́ sị́lị́ne kɨ́e sɨmɨ wáraga gɨ ro sị́lị́ne ní ésị a ro sị́lị́ Yoséfa. Zɨ́a ésị bɨlámá mɨṛíṛiṛí bongó roa. Do kpá íꞌbí nyari bɨ yemenɨ́ gɨ sɨmɨ dábu ní zɨ́ Yoséfa ónzó a goné.
42 E tirou Faraó o anel da sua mão, e o pôs na mão de José, e o fez vestir de vestes de linho fino, e pôs um colar de ouro no seu pescoço.
43 Zɨ́a íꞌbí arabíya bɨ usáni ndịsị lála ní zɨ́ Yoséfa bɨ nɨ geré do kacɨ́ mị́ngị́ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti ní ndị́sị gámáne kɨ́e. Asikíri nɨyí ꞌbɨ eyé ndị́sị gbúrógbó kɨ́dí, “Ídísé ótoómo mɨsiꞌdi fúó.” Née ní zɨ́a óto Yoséfa káa do ꞌyị lúrú bi kacɨ́ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti mbá. Yoséfa sɨmɨ arabíya ené|src="CO00756B.TIF" size="span" loc="41:43" copy="Cook" ref="41:43"
43 E o fez subir no segundo carro que tinha, e clamavam diante dele: Ajoelhai. Assim, o pôs sobre toda a terra do Egito.
44 Zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “Máóto yị́ị máa kɨ́ rokoꞌbụmá ꞌbɨ mongụ́ ngére ꞌbɨ káṇgá Ízibiti ba. Ledre bɨ úku go ní, ꞌyị bɨ nɨ óyólóꞌbó a ní ndaá sɨmɨ Ízibiti ona mbá wá.”
44 E disse Faraó a José: Eu sou Faraó; porém sem ti ninguém levantará a sua mão ou o seu pé em toda a terra do Egito.
45 Zɨ́ mongụ́ ngére ócó ịrị do Yoséfa kɨ́dí Zefanáta Panéya. Zɨ́a íꞌbí Aseníta nyị́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ bɨ Potifára gɨ sɨmɨ Óno ní zɨ́ Yoséfa káa do meꞌbea. Zɨ́ Yoséfa gámáne sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti mbá.
45 E chamou Faraó o nome de José Zafenate-Paneia e deu-lhe por mulher a Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om; e saiu José por toda a terra do Egito.
46 Sɨmɨbi ꞌbɨ Yoséfa nɨ kóo cị́ kéṛị́ a do sokó (30) sɨmɨ bɨ ólụ́ sɨmɨ moko ꞌbɨ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti ní. Gɨ ro zɨ́a méngị moko ené, zɨ́a ólụ́ógụné gɨ ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ngére ndéré kɨ́ gámáne sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti za mbá.
46 E José era da idade de trinta anos quando esteve diante da face de Faraó, rei do Egito. E saiu José da face de Faraó e passou por toda a terra do Egito.
47 Sɨmɨ sɨmɨbi ịnyị doa gbre (7) née ní, zɨ́ éyị́ mɨánu ólụ́ógụné kɨ́ngaya.
47 E a terra produziu nos sete anos de fartura a mãos-cheias.
48 Zɨ́ Yoséfa kótrụ éyị́ mɨánu ga bɨ olụ́ogụnɨ́ sɨmɨ sɨmɨbi bɨ ịnyị doa gbre (7) née sɨmɨ gara ga bɨ ꞌbɨ Ízibiti ní mbá do óto yée sɨmɨ gbagba ga bɨ sɨmɨ gara ga gére née. Éyị́ mɨánu ga bɨ olụ́ogụnɨ́ gɨ sɨmɨ yáká ga bɨ gbaá dongá gara ga gére mɨkékeṛị́a mbá zɨ́a óto yée sɨmɨ a ore.
48 E ajuntou todo o mantimento dos sete anos que houve na terra do Egito; e guardou o mantimento nas cidades, pondo nas cidades o mantimento do campo que estava ao redor de cada cidade.
49 Zɨ́ kére ga bɨ Yoséfa yoko yée ní ídíye ṛụ́ṛụ ṛụ́ṛụ káa zɨ́ sayi ga bɨ iní kotrụ yée kóꞌdụ́ mɨkavu ní. Éyị́ mɨánu ofụ nda kóo go zɨ́a ótoómo kɨ́ ékéóto a bi gɨ zɨ́a bi ndárába ndaá lolụ wá.
49 Assim, ajuntou José muitíssimo trigo, como a areia do mar, até que cessou de contar, porquanto não havia numeração.
50 ꞌDáꞌdá gɨ zɨ́ Mongụ́ ꞌbú née kɨ́ útú ne, Aseníta nyị́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ bɨ Potifára gɨ sɨmɨ Óno ndiki kóo owụ́ go gbre zɨ́ Yoséfa.
50 E nasceram a José dois filhos (antes que viesse o ano de fome), que lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Yoséfa ịfị́ ịrị owụ́ndíká ené née Manási. Ini Ledre gɨ sɨmɨ a kɨ́dí, “Lomo oto máa go zɨ́ma sómụ́lị́gị ledre ꞌdoꞌdó amá kɨ́ ledre ꞌyị amá ga bɨ zɨ́ babá ꞌbe ní mbá.”
51 E chamou José o nome do primogênito Manassés, porque disse: Deus me fez esquecer de todo o meu trabalho e de toda a casa de meu pai.
52 Ịfị́ ịrị gbre owụ́ ꞌbɨ ené Efarayíma. Ini ledre gɨ sɨmɨ a kɨ́dí sɨmɨ ꞌdoꞌdó amá mbá, “Lomo oto máa go zɨ́ma étrịmá.”
52 E o nome do segundo chamou Efraim, porque disse: Deus me fez crescer na terra da minha aflição.
53 Zɨ́ sɨmɨbi ịnyị doa gbre (7) bɨ kóo éyị́ mɨánu aná sɨmɨ a kɨ́ngaya sɨmɨ Ízibiti ní ụ́kụ́ne.
53 Então, acabaram-se os sete anos de fartura que havia na terra do Egito,
54 Zɨ́ bizóró ꞌbɨ ꞌbú bɨ kóo Yoséfa uku ledre a ní tónóne tɨ́ káa zɨ́ bɨ kóo Yoséfa uku ní sɨmɨ ị́rịgbére ga bɨ gbaá ro Ízibiti ní mbá. ꞌBú nɨ tɨ́ bo ní, tɨ́ lá sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti mbá éyị́ mɨánu nɨ yị́ ené bo.
54 e começaram a vir os sete anos de fome, como José tinha dito; e havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Sɨmɨ bɨ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e otụlurúnɨ́ ndonyo ꞌbú ní, zɨ́ ꞌyị e tónóye íni ini zɨ́ mongụ́ ngére gɨ ro éyị́ mɨánu zɨ́ye. Zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e kɨ́dí, “Ndérésé zɨ́ Yoséfa, ledre bɨ uku go zɨ́se ní, ídísé méngị wo.”
55 E, tendo toda a terra do Egito fome, clamou o povo a Faraó por pão; e Faraó disse a todos os egípcios: Ide a José; o que ele vos disser fazei.
56 Sɨmɨ bɨ ꞌbú aṇga nda go sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti mbá ní, zɨ́ Yoséfa úku ledre idínɨ́ mu tónó úgú kére zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e gɨ zɨ́a ꞌbú nɨ nda kóo go bɨsinyíne kɨ́ngaya sɨmɨ Ízibiti.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, abriu José tudo em que havia mantimento e vendeu aos egípcios; porque a fome prevaleceu na terra do Egito.
57 Zɨ́ ꞌyị ga bɨ gɨ sɨmɨ ngíti géyị káṇgá e ní ndị́sị ógụyé sɨmɨ Ízibiti ndị́sị úgú kére gɨ zɨ́ Yoséfa gɨ zɨ́a ꞌbú utú kóo go bɨsinyíne sɨmɨ káṇgá ga bɨ do sogo káṇgá ba mbá.
57 E todas as terras vinham ao Egito, para comprar de José, porquanto a fome prevaleceu em todas as terras.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.