Atos 12
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NAA
1 Sɨmɨ sịndị́ kadra bɨ kóo née ní, zɨ́ ngére bɨ Eróde ní tónóne méngị lárá ngíti géyị ꞌyị e gɨ dongará ꞌyị ga bɨ ṇguṇgunɨ́ ledre ꞌbɨ Yésụ go ní.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 Zɨ́a úku ledre do lágáónzó Yakóbo lúndu Yiwáni kɨ́ mongụ́ maku.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Sɨmɨ bɨ lurú nda go kɨ́dí ledre née ní oto ꞌyị ꞌbɨ Yụ́da e go kɨ́ rokinyi ní, zɨ́a ndéréne ꞌdíꞌbi Pétero. Ledre née mengị roné kadra Ayímbi bɨ ndịsịnɨ́ ndólo a ꞌDeꞌdị́ ndaá ní.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 Gɨ do kacɨ́ bɨ ꞌdiꞌbinɨ́ Pétero ní, do ónzó wo sɨmɨ sị́gịnị, kɨ́ꞌdí bɨ otonɨ́ asikíri e eso (4) eso (4) dongá a gbaá ndị́sị bándá wo ní. Eróde yeme kóo ledre gɨ ro ꞌdécị ngbanga Pétero gɨ do kacɨ́ Ayímbi Umbuokpó do komo tụ́ꞌdụ́ ꞌyị ꞌbɨ Yụ́da e.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Née ní, do bándáóto Pétero sɨmɨ sị́gịnị íri. Tɨ́ lá zɨ́ ꞌyị ga bɨ ṇguṇgunɨ́ ledre ꞌbɨ Yésụ go ní ndị́sịyé kótrụ royé íni ini zɨ́ Lomo gɨ ro Pétero kɨ́ rokoꞌbụyé mbá.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Sɨmɨ ndụlụ bɨ ꞌdáꞌdá gɨ zɨ́ Eróde kɨ́ ꞌdíꞌbiógụ Pétero ꞌdécị ngbanga a ní, Pétero nɨ kóo mɨꞌdúꞌduné mɨódóne kɨ́ káꞌdá késị́ e gbre, kɨ́ asikíri gbre dongáne. Asikíri máa yée ga bɨ kóo do bi moko ore ní nɨyí ꞌbɨ eyé mɨtóroyé bándá mbotụ sị́gịnị.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 ꞌDiya káa ní, zɨ́ maláyika ꞌbɨ Ngére Lomo ólụ́ne tóroné, zɨ́ bi óṇgóne ꞌdị́cị́ sị́gịnị ore wéé. Zɨ́a kị́zị Pétero ro fúndú a, do úrú wo, zɨ́a úku ledre zɨ́ Pétero kɨ́dí, “ꞌDiꞌdiya ị́nyịógụ mu ꞌdága.” Geré zɨ́ káꞌdá késị́ ga gére née ndéꞌdé útúóyó royé gɨ ro sị́lị́a.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Nda gɨ ore zɨ́ maláyika úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ésị bongó eyị́ mu kɨ́ wará eyị́.” Zɨ́ Pétero méngị ledre ga gére née tɨ́ kenée. Zɨ́ maláyika kpá úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Kụ́ṛụ́kụ mongụ́ ngbángbá mbílí bongó eyị́ née mu royị́ zɨ́yị lódụ́ máa.”
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Zɨ́ Pétero lódụ́ kacɨ́ a zɨ́ye ólụ́ógụyé sága gɨ sɨmɨ sị́gịnị. Tɨ́ lá owo ené bɨ yaá ledre bɨ maláyika ndịsị méngị a ba nɨ maꞌdíi ní wá. Somụ́ ꞌbɨ ené ya kɨ́dí Lomo ꞌdodo roné zɨ́ne ne sɨmɨ ꞌduru.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Zɨ́ maláyika e kɨ́ Pétero ókpóómo mɨzefị bi ꞌbɨ asikíri ga bɨ ndịsịnɨ́ óndó bi ní, kɨ́ gbre bi eyé, ndéréógụyé gị ro odụ a bɨ mbotụ késị́ bɨ ndịsị ólụ́ógụ sɨmɨ mongụ́ gara ní. Zɨ́ mbotụ késị́ née líkpí roné zɨ́ye kɨ́ roné, zɨ́ye ólụ́ógụyé sága. Sɨmɨ bɨ olụ́ogụnɨ́ ní, zɨ́ye lódụ́ mongụ́ mɨsiꞌdi re kenée, ꞌdiya káa ní, zɨ́ maláyika lélị́ ené ótoómo wo.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Nda née ní, zɨ́ sómụ́ ledre ꞌbɨ Pétero ndáꞌbaógụné roa, zɨ́a úku ledre kɨ́dí, “Cakaba ní, máówo go maꞌdíi. Ngére Lomo kasaogụ maláyika ené née ne gɨ ro yómo máa gɨ sɨmɨ ledre bɨ Eróde yemeoto gɨ romá kɨ́ ledre ga bɨ mbá Yụ́da e ndịsịnɨ́ sómụ́ a idínɨ́ méngị máa kɨ́e ní.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 Sɨmɨ bɨ Pétero owoyeme nda kenée ní, zɨ́a ndéréne ꞌbe ꞌbɨ Maríya mbágá Yiwáni bɨ ngíti ịrịa nɨ kpá Márɨko ní, kɨ́ꞌdí bɨ tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e kotrụnɨ́ royé ndị́sị íni ini zɨ́ Lomo ní.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Mɨógụ Pétero íri, zɨ́a ndóndóló ku mbotụ, zɨ́ owụ́kára bɨ ꞌyị moko ꞌbe ore kɨ́ ịrịné Róda ní ógụ ndị́zịné zɨ́a.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Sɨmɨ bɨ owo kɨ́dí née kúrú Pétero ní, zɨ́a ídíne kɨ́ mongụ́ rokinyi likpí aka gbawá mbotụ, zɨ́a ngásálúgu roné úku ledre kɨ́dí, “Pétero nɨ bɨ tóro sága ꞌdáa ba ní.”
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 Zɨ́ye úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Áyí ꞌyị ṛifu.” Zɨ́a kpá fú lányáne ro ledre née. Gɨ ore zɨ́ye úku ledre kɨ́dí, “Née ba íri maláyika ené.”
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Sɨmɨ ledre bɨ nɨyí kɨ́e ba ní, Pétero nɨ ꞌbɨ ené kpá fú ndóndóló. Nda sɨmɨ bɨ likpínɨ́ mbotụ zɨ́ye lúrúndíki wo ní, zɨ́ tarayé ị́drị́ne.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Zɨ́ Pétero méngị kéyị zɨ́ye kɨ́ sị́lị́ne yaá idínɨ́ ndécị́ tí, zɨ́a lị́kpị́ ledre mɨꞌdíꞌbiógụ wo bɨ Ngére Lomo ꞌdiꞌbiogụ wo gɨ sɨmɨ sị́gịnị ní zɨ́ye. Zɨ́a úkuómo ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ídísé lị́kpị́ a zɨ́ Yakóbo e kɨ́ ngíti géyị ꞌyị ga bɨ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ Yésụ ní kenée.” Nda née ní zɨ́a ndéréókpó ené do ngíti bi.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 Kɨ́ phịyị́ a née ní, zɨ́ mongụ́ ófụ́ ị́nyịné dongará asikíri ga bɨ kóo ndị́sịnɨ́ bándá Pétero ní gɨ zɨ́a owonɨ́ éyị́ bɨ mengị wo ní wá.
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Zɨ́ Eróde úwú ledre née ní, zɨ́a kása asikíri e gámásóꞌdo wo. Gamánɨ́ má, ndikinɨ́ wo wá. Zɨ́ Eróde ndólo asikíri ga bɨ kóo ndịsịnɨ́ bándá Pétero ní ndúꞌyú yée, zɨ́a úku ledre kɨ́dí idínɨ́ úfu yée ꞌdáꞌba. Gɨ do kacɨ́ ledre née ní, zɨ́ Eróde ómụ́ne gɨ sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Yụdáya ndéré ndị́sịné ca sɨmɨ gara bɨ Kayisaríya ní.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Ndị́sị ꞌbɨ Eróde ndaá kóo bɨlámáne kɨ́ ꞌyị ga bɨ sɨmɨ gara ga bɨ Táyire kɨ́ Sidóna ní wá. Zɨ́ye kótrụ royé ndéré lúrú Eróde. ꞌDáꞌdá odronɨ́ kɨ́ ngíti oꞌdo kɨ́ ịrịné Bɨlásɨta ní, nɨ ne ꞌyị bɨ kɨ́ ledrené owóowó ꞌbe ꞌbɨ Eróde ore ní gɨ ro zɨ́a sáká yée. Nda gɨ do kacɨ́ née ní, zɨ́ye ndéréye zɨ́ Eróde gɨ ro zɨ́ye yéme ndị́sị eyé zɨ́a ídíne bɨlámáne, gɨ zɨ́a yée ndịsịnɨ́ ómo do éyị́ mɨánu bɨ ndịsịnɨ́ ógụ kɨ́e gɨ sɨmɨ káṇgá bɨ Eróde nɨ ne mongụ́ ngére sɨmɨ a ní.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 Sɨmɨ sịndị́ kadra bɨ otonɨ́ gɨ ro zɨ́ye ódroyé ní, zɨ́ Eróde ésị ꞌduo bongó bɨ ngére e ndịsịnɨ́ ésị a dụụ́ ye ní ógụ ndị́sịné kɨ́e do kị́tị ngére ené ndị́sị ódroné kɨ́ ꞌyị e.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Zɨ́ye ángáye ꞌduo diri kɨ́dí, “Ba nda kúrú ꞌyịmaꞌdí wá, yị́ ené kúrú lomo.”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Geré zɨ́ maláyika ꞌbɨ Ngére Lomo sémbị́ ónzó Eróde gbụ bi, gɨ zɨ́a oto ené úndru Lomo wá. Zɨ́ kidri e ólụ́ye ro Eróde zɨ́a úyuné.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Tɨ́ sɨmɨ ledre née ní, ledre ꞌbɨ Yésụ nɨ yị́ ené fú lá ngbóró ené ꞌdáꞌdá kɨ́ ndị́sị áṇgané.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Sɨmɨ bɨ Baranába e kɨ́ Sáwulo mengịonzónɨ́ moko bɨ kóo kasanɨ́ yée ndéré méngị a ní, zɨ́ye ndáꞌbalúgu royé gɨ sɨmɨ Yerụsaléma sɨmɨ gara bɨ Ánatiyoko, ꞌdiꞌbiutúnɨ́ Yiwáni bɨ ngíti ịrịa kpá Márɨko ní kpa kɨ́ye.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.