Gênesis 45
Godeya꞉ To Nafayo꞉ We (BCO) vs NTLH
1 Yosa꞉b e fo꞉g kagalowaki, kaluka꞉isale kegeo꞉ a꞉ma꞉ siwa꞉l amio꞉ ya꞉li hagalema꞉no꞉ dowabiki, ene nanog kalumo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Kaluka꞉isale tambo ha꞉la꞉ya hamana꞉ki iliga꞉fo꞉ma,” a꞉la꞉sio꞉. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ ene ao i a꞉no꞉ko꞉ e o꞉lia꞉ dotabiki, Yosa꞉b eyo꞉ we neka꞉ a꞉la꞉liki ao imo꞉wo꞉ kalaba fanda wido꞉.
1 José não conseguiu mais controlar a sua emoção diante dos seus empregados, de modo que gritou: — Saiam todos daqui! Por isso nenhum dos empregados estava ali quando José contou aos irmãos quem ele era.
2 Yosa꞉b e a꞉la꞉bo꞉ wida꞉sa꞉ga꞉yo꞉, e halale ya꞉labikiyo꞉, Isib kaluka꞉isaleyo꞉ elo꞉ ya꞉lo꞉ a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉ sa꞉la꞉i aneyo꞉, Fa꞉lo꞉wa꞉ ayamilo꞉ sa꞉sen kaluka꞉isale iyo꞉lo꞉ dabu.
2 Ele começou a chorar tão alto, que os egípcios ouviram, e a notícia chegou até o palácio do rei.
3 Yosa꞉b eyo꞉ ao imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ne Yosa꞉bka꞉! Ni dowo꞉ o꞉saba?” a꞉la꞉dabu ba꞉ba꞉. Ko꞉sega ao iyo꞉ e hendele fanda ba꞉dakiyo꞉, iyo꞉ iliga꞉sa꞉ga꞉ tagilaki, towo꞉ a꞉ma꞉la꞉bo꞉ mo꞉sa꞉ma꞉no꞉ dowo꞉.
3 José disse aos irmãos: — Eu sou José. O meu pai ainda está vivo? Quando os irmãos ouviram isso, ficaram tão assustados, que não puderam responder nada.
4 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Yosa꞉b eyo꞉ imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Gio꞉ nelo꞉ wena mena.” Iyo꞉ ma꞉uwo꞉wa ha꞉na꞉ga꞉ dowabiki, eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ne gili gao Yosa꞉b. Giliyo꞉ ne moleya꞉ kilili ko꞉lo꞉, a꞉na ilikiyo꞉ ne Isib hen wenamio꞉ a꞉na fa꞉la꞉dowo꞉.
4 E José disse: — Cheguem mais perto de mim, por favor. Eles chegaram, e ele continuou: — Eu sou o seu irmão José, aquele que vocês venderam a fim de ser trazido para o Egito.
5 A꞉la꞉go꞉ko꞉lo꞉ ne wena kililia꞉ga꞉ iliga꞉fo꞉ a꞉la꞉bo꞉, giliyo꞉ go꞉no꞉n a꞉ma꞉la꞉yo꞉ mo꞉gadiaki, kele asula꞉so꞉bo! Mo꞉wo꞉ kaluka꞉isaleya꞉ mela꞉no꞉wo꞉ tili doma꞉kiyo꞉, Gode eyo꞉ ne tamin wena iliga꞉fo꞉.
5 Agora não fiquem tristes nem aborrecidos com vocês mesmos por terem me vendido a fim de ser trazido para cá. Foi para salvar vidas que Deus me enviou na frente de vocês.
6 Dona a꞉la꞉ us wenamio꞉ ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉fa꞉la꞉ne ko꞉lo꞉, maiyo꞉wo꞉ alan dowab. Dona bila꞉fo꞉ nowo꞉ fa꞉la꞉dowalikiyo꞉, molofa alan dowaki, egelo꞉ amio꞉ eyo꞉ mo꞉gelalikiyo꞉, ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉dia꞉ib.
6 Já houve dois anos de fome no mundo, e ainda haverá mais cinco anos em que ninguém vai preparar a terra, nem colher.
7 Gode eyo꞉ so꞉lo꞉ gilo꞉wo꞉ alan asuwa꞉fa꞉no꞉ a꞉lakiyo꞉, gio꞉ daneliabena꞉ki, Gode eyo꞉ ne wena tamina iliga꞉fo꞉.
7 Deus me enviou na frente de vocês a fim de que ele, de um modo maravilhoso, salvasse a vida de vocês aqui neste país e garantisse que teriam descendentes.
8 A꞉la꞉go꞉ko꞉lo꞉ giliyo꞉ ne wenami iliga꞉fo꞉ma. Ko꞉sega Gode eyo꞉ ne wena iliga꞉tabiki mio꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Gode eyo꞉ ne Fa꞉lo꞉wa꞉ iya o꞉ngo꞉ ta꞉taki, Fa꞉lo꞉wa꞉ ayo꞉ a꞉la꞉ta꞉ga꞉ Isib heno꞉ tambo nemo꞉ bo꞉fo꞉melea꞉ki ta꞉fo꞉.
8 Portanto, não foram vocês que me mandaram para cá, mas foi Deus. Ele me pôs como o mais alto ministro do rei. Eu tomo conta do palácio dele e sou o governador de todo o Egito.
9 “A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ gio꞉ a꞉ma꞉la꞉ bo꞉bo꞉ge ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, dolo꞉wa fa꞉la꞉dowakiyo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉bi, ‘Gi so꞉wa, Yosa꞉b eyo꞉ gemo꞉wo꞉ a꞉la꞉saga꞉fo꞉, “Gode eyo꞉ ne Isib heno꞉ nemo꞉ bo꞉fo꞉melea꞉ki ta꞉fo꞉ ko꞉lo꞉, giyo꞉ mo꞉amalaki, nelo꞉wa bo꞉e tigini ya꞉bi.
9 — Agora voltem depressa para casa e digam ao meu pai que o seu filho José manda lhe dizer o seguinte: “Deus me fez governador de todo o Egito. Venha me ver logo; não demore.
10 Gelo꞉, gi so꞉wayo꞉lo꞉, gi ma꞉muwo꞉lo꞉, no꞉ fofo꞉wo꞉lo꞉, gilo꞉ amilo꞉ a꞉lab a꞉no꞉ tambo nelo꞉ so꞉l aniba Gosen hen a꞉na mesa꞉ni ya꞉bi.
10 O senhor morará na região de Gosém e assim ficará perto de mim — o senhor, os seus filhos, os seus netos, as suas ovelhas, as suas cabras, o seu gado e tudo o que é seu.
11 Gio꞉ hen a꞉na salikiyo꞉, niyo꞉ bo꞉fo꞉mela꞉no꞉. Mo꞉wo꞉ dona bila꞉fo꞉ a꞉namilo꞉ ma꞉no꞉lo꞉ma dowakilo꞉ maiyo꞉ alan doma꞉ib a꞉no꞉ o꞉fa꞉la꞉doma꞉nigab ko꞉lo꞉, gelo꞉ gi so꞉lo꞉wo꞉lo꞉, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ gilo꞉ amilo꞉ a꞉lab a꞉no꞉ tambo maiyo꞉wo꞉ mo꞉doma꞉ki, niyo꞉ bo꞉fo꞉mela꞉no꞉.” Giliyo꞉ domo꞉wo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉bi.’”
11 A fome ainda vai durar mais cinco anos, e em Gosém eu darei mantimentos ao senhor, à sua família e aos seus animais. Assim não lhes faltará nada.”
12 — ausente —
12 José continuou: — Todos vocês e Benjamim, o meu irmão, podem ver que sou eu mesmo, José, quem está falando.
13 — ausente —
13 Contem ao meu pai como sou poderoso aqui no Egito, contem tudo o que têm visto. Vão depressa e tragam o meu pai para cá.
14 Yosa꞉b eyo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉sa꞉ga꞉, aole Ba꞉nsameno꞉ fafula꞉fo꞉liki a꞉la꞉yo꞉ ya꞉fodo꞉.
14 José abraçou o seu irmão Benjamim e começou a chorar. E, abraçado com José, Benjamim também chorou.
15 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b eyo꞉ ao i nolo꞉lo꞉ mimilaki, a꞉na ya꞉fodo꞉. A꞉ma꞉ fa꞉s amio꞉ ao iyo꞉ Yosa꞉b o꞉lia꞉yo꞉ a꞉na tola꞉. Yosa꞉b eyo꞉ ene ao imo꞉wo꞉ eneno꞉ kalaba fanda wido꞉.|alt="Joseph reveals himself to brothers" src="01_Ge_45_04_RG_gr.tif" size="col" copy="© Sweet Publishing http://sweetpublishing.com, licensed under a CC: BY-SA 3.0 Unported licence" ref="45.12"
15 Então, ainda chorando, José abraçou e beijou cada um dos seus irmãos. Depois disso os irmãos começaram a falar com ele.
16 — ausente —
16 A notícia de que os irmãos de José tinham vindo chegou até o palácio do rei do Egito, e ele e os seus servidores ficaram contentes com isso.
17 — ausente —
17 O rei disse a José: — Diga aos seus irmãos que carreguem os animais e voltem para a terra de Canaã.
18 A꞉na fa꞉la꞉dowakiyo꞉, gili go꞉lo꞉lo꞉, gili so꞉lo꞉wo꞉lo꞉ nelo꞉ wena tililia꞉ga꞉ ya꞉bi. Gio꞉ wena fa꞉la꞉dowalikiyo꞉, niyo꞉ Isib hen wenamio꞉ hen nafale nowo꞉ gimo꞉ dimia꞉no꞉ ko꞉lo꞉, giliyo꞉ ma꞉no꞉ nafa hen wenamilo꞉ fa꞉la꞉dowa꞉sen a꞉no꞉ na꞉mela꞉ib.’
18 E me tragam o pai deles e as famílias deles. Eu lhes darei as melhores terras que há no Egito, e eles comerão o que este país produz de melhor.
19 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b giyo꞉ to welo꞉ a꞉la꞉saga꞉ta꞉bi. ‘Giliyo꞉ we au dimidama. Donkiya꞉lo꞉ i fofodo꞉ susululia꞉ ha꞉na꞉sen Isib hen wilo꞉ da꞉lab a꞉no꞉ giliyo꞉ nolo꞉ Ka꞉ina꞉n hen a꞉na dia꞉ha꞉na꞉sa꞉ga꞉yo꞉, gili so꞉wagalin o꞉lia꞉, ga o꞉lia꞉yo꞉, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ go꞉lo꞉lo꞉ iyo꞉ tambo i fofodo꞉ wa꞉l a꞉na kandaya꞉sa꞉ga꞉, a꞉ma꞉la꞉ ya꞉bi.
19 Que os seus irmãos levem daqui do Egito carretas para trazerem as mulheres, as crianças pequenas e também o pai deles.
20 Isib hen amilo꞉ kelego꞉ nafale da꞉lab we niyo꞉ gimo꞉ dimia꞉no꞉ ko꞉lo꞉, kelego꞉ ginido꞉ Ka꞉ina꞉n hen a꞉namilo꞉ da꞉lab a꞉no꞉, giliyo꞉ ka ta꞉fo꞉ ya꞉bi.’ Giyo꞉ gao imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉bi” Fa꞉lo꞉ eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉.
20 E não se preocupem por deixarem para trás as coisas que têm, pois o melhor que há na terra do Egito será deles.
21 Fa꞉lo꞉ elo꞉ sio꞉ au, Isolaela꞉ insiso꞉ima꞉yo꞉ a꞉la꞉dimido꞉. Yosa꞉b eyo꞉ Fa꞉lo꞉wa꞉ towo꞉ kudu ha꞉naki, donkiya꞉lo꞉ i fofodo꞉ susululia꞉ ha꞉na꞉sen a꞉no꞉ imo꞉ dimia꞉sa꞉ga꞉, iyo꞉ toga ha꞉na꞉ga꞉ ha꞉nakilo꞉ ma꞉no꞉ ma꞉no꞉wo꞉ a꞉na dimi.
21 Os filhos de Jacó fizeram isso. José lhes deu carretas, como o rei havia mandado, e mantimento para a viagem.
22 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ eyo꞉ ao imo꞉wo꞉ helebeso꞉g ho꞉gi ka꞉ma꞉no꞉wo꞉ imilida꞉la꞉ sagalifa꞉. Ko꞉sega eyo꞉ silba mole 300 a꞉la꞉fo꞉ o꞉lia꞉ helebeso꞉g ho꞉gi ka꞉ma꞉no꞉wo꞉ bila꞉fo꞉ o꞉lia꞉yo꞉ Ba꞉nsamen emo꞉ dimi.
22 Também lhes deu roupas novas, mas a Benjamim deu trezentas barras de prata e cinco mudas de roupas.
23 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b eyo꞉ boba kelego꞉ iyamo꞉lo꞉ dimina꞉kilo꞉ iliga꞉fo꞉wo꞉ we. Isib hen amilo꞉ kelego꞉ nafaleyo꞉ donki do꞉la꞉fo꞉ wa꞉l a꞉na dila꞉la꞉ga꞉ a꞉na iliga꞉fo꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ donki mala do꞉la꞉fo꞉ wa꞉l a꞉namio꞉ ma꞉no꞉wo꞉ iyayo꞉ a꞉ma꞉la꞉ Isib hena yaki maiya꞉ki, a꞉na dila꞉sa꞉ga꞉ iliga꞉fo꞉.
23 Para o pai, José mandou dez jumentos carregados das melhores coisas do Egito e dez jumentos carregados de trigo, pão e outros mantimentos para a viagem.
24 A꞉la꞉dimida꞉sa꞉ga꞉, Yosa꞉b eyo꞉ ene ao iyo꞉ a꞉ma꞉la꞉ iliga꞉taki a꞉la꞉sio꞉, “Gio꞉ toga ha꞉nakiyo꞉, towa꞉yo꞉ kega꞉likiyo꞉ ha꞉na꞉so꞉bo.”
24 Os irmãos se despediram, e na hora de partir José aconselhou: — Não briguem pelo caminho.
25 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ ao iyo꞉ Isib heno꞉ ta꞉ta꞉sa꞉ga꞉, Ka꞉ina꞉n hen a꞉namio꞉ iya Ya꞉kobdo꞉wa fa꞉la꞉dowo꞉.
25 Eles saíram do Egito e, quando chegaram a Canaã, foram à casa de Jacó, o seu pai.
26 Iliyo꞉ iyamo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Yosa꞉bo꞉ mo꞉sowo꞉ o꞉sab. Isib heno꞉ tambo e bo꞉fo꞉melea꞉ki, e misa꞉ ta꞉fo꞉lo꞉bo꞉ka꞉!” a꞉la꞉sio꞉. A꞉la꞉sa꞉labiki Ya꞉koba꞉ ene asulo꞉wo꞉ ko꞉ndo꞉feliaki, eyo꞉ mo꞉tilidabu.
26 Então lhe disseram: — José está vivo! Ele é o governador de todo o Egito! Jacó quase desmaiou e não podia acreditar.
27 Ko꞉sega Yosa꞉b elo꞉ sio꞉ a꞉no꞉ ao ima꞉yo꞉ iyamo꞉wo꞉ tambo malolo meabiki dabu, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ Ya꞉kob e a꞉ma꞉la꞉ Isib mena꞉ki a꞉la꞉ta꞉ga꞉ kelego꞉ donkiya꞉lo꞉ i fofodo꞉ susululia꞉ ha꞉na꞉sen iliga꞉fo꞉ a꞉no꞉ eyo꞉ ba꞉dakiyo꞉, asulo꞉ elo꞉wo꞉ o꞉li a꞉dowo꞉.
27 Porém, quando lhe contaram tudo o que José tinha dito, e quando viu as carretas que havia mandado para levá-lo para o Egito, Jacó ficou muito animado.
28 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Isolael eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “A꞉no꞉ o꞉li. O꞉go꞉ ni so꞉wa Yosa꞉bo꞉ o꞉sab a꞉la꞉tiliasulo꞉l ko꞉lo꞉, ne o꞉soma꞉ni ilikiyo꞉, na꞉ so꞉wa ko꞉le ba꞉ba꞉ni ha꞉na꞉nigo꞉l.”
28 E disse: — Já chega! O meu filho José ainda está vivo. Quero vê-lo antes de eu morrer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.