Lucas 8
Balóchi Balochi (BCCL) vs VC
1 Randá, Issá shahr pa shahr o métag pa métaga tarret o pa mardomán, Hodáay bádsháhiaymestágay jária jat. Áiay dwázdahén kásed hamráh atant.
1 Depois disso, Jesus andava pelas cidades e aldeias anunciando a boa nova do Reino de Deus.
2 Lahtén janén ham ke Issáyá áyáni jenn kasshetagatant o cha nádráhián dráh o jórh kortagatant, gón áyán gón atant. Cha áyán yakké Maryam at, ke áiay pannám Majdaliah at o Issáyá cha áiá hapt jenn kasshetagat.
2 Os Doze estavam com ele, como também algumas mulheres que tinham sido livradas de espíritos malignos e curadas de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios;
3 Dega yakké Yuánná at ke áiay lógwájah, Huzá, Hirudis bádsháhay kalátay kelitdár at. Yakké Susan at o dega báz janén atant, ke cha wati zarr o málán, pa Issá o áiay moridán komak kanagá atant.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Susana e muitas outras, que o assistiram com as suas posses.
4 Cha har shahr o har halk o hankéná mardom Issáay kerrá pédák atant. Wahdé bázén mardom átk o mocch but, Issáyá pa mesál o darwar gón áyán gwasht:
4 Havia se reunido uma grande multidão: eram pessoas vindas de várias cidades para junto dele. Ele lhes disse esta parábola:
5 “Yak dehkáné pa tohmay chandhagá shot, tohmáni chandhagay wahdá kammoké tohm ráhay sará retk ke pálapásh butant o báli morgán chet o wártant.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E ao semear, parte da semente caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Kammoké dhal o dhókáni sará retk, á rostant bale zutt gimmort o hoshk butant, chiá ke zeminá namb néstat.
6 Outra caiu no pedregulho; e, tendo nascido, secou, por falta de umidade.
7 Dega kammoké, shezz o cherekkáni nyámá retk, gón áyán hórigá rostant bale shezzán áyáni rost o rodóm dásht.
7 Outra caiu entre os espinhos; cresceram com ela os espinhos, e sufocaram-na.
8 Á dega tohm, sharrén zeminá retk o sharr rost o mazan but o sad sari hóshag o baresh kort.” É mesálay gwashagá rand, Issáyá pa borztawári gwasht: “Harkasá pa eshkonagá gósh per, beshkont.”
8 Outra, porém, caiu em terra boa; tendo crescido, produziu fruto cem por um. Dito isto, Jesus acrescentou alteando a voz: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça!
9 Issáay moridán, cha áiá é mesálay máná jost kort.
9 Os seus discípulos perguntaram-lhe a significação desta parábola.
10 Áiá passaw dát: “Hodáyá shomay delay chamm pach kortagant, ke shomá áiay bádsháhiay rázán sarpad bebét, bale pa á dega mardomán, mesál o darwar ant o bass, tánke:
10 Ele respondeu: A vós é concedido conhecer os mistérios do Reino de Deus, mas aos outros se lhes fala por parábolas; de forma que vendo não vejam, e ouvindo não entendam.
11 “É mesálay máná esh ent: Tohm, Hodáay habar ant.
11 Eis o que significa esta parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Ráhay sará retkagén tohmáni máná, hamá mardom ant ke Hodáay habarán gósha dárant, bale Shaytána kayt o cha áyáni delá, Hodáay habarán dara kant ke chosh mabit á báwar bekanant o berakkant.
12 Os que estão à beira do caminho são aqueles que ouvem; mas depois vem o demônio e lhes tira a palavra do coração, para que não creiam nem se salvem.
13 Dhal o dhókén zeminay retkagén tohmáni máná, hamá mardom ant ke Hodáay habarána eshkonant o pa gal o wasshia mannant, bale Hodáay habar, áyáni delá risshag o wandhála najanant, tán kammoké wahdá rand, áyáni báwar kamma bit o ázmáesh o chakkásay wahdá poshtá kenzant o cha ráhá thagalant.
13 Aqueles que a recebem em solo pedregoso são os ouvintes da palavra de Deus que a acolhem com alegria; mas não têm raiz, porque crêem até certo tempo, e na hora da provação a abandonam.
14 Shezz o dhangaráni tahá retkagén tohmáni máná, hamá mardom ant ke Hodáay habarán gósha dárant, bale donyái parésháni o mál o zarray hers o jópah o aysh o nóshán mána gisshant o hóshag o bara nayárant.
14 A que caiu entre os espinhos, estes são os que ouvem a palavra, mas prosseguindo o caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas e prazeres da vida, e assim os seus frutos não amadurecem.
15 Sharrén zeminá retkagén tohmáni máná, hamá mardom ant ke Hodáay habarán gósha dárant o pa setk o del o pákén niyaté áyána mannant. É chó hamá keshárá ant ke hóshag o bara kanant o páydára bant.
15 A que caiu na terra boa são os que ouvem a palavra com coração reto e bom, retêm-na e dão fruto pela perseverança.
16 “Kasé ke cherágá róka kant, tagáréay chérá chéria nadant, yá tahtay chérá éria nakant. Rókén cherágá, cherágdáná éra kanant, tán harkas ke lógá kayt rozhnáiá begendit.
16 Ninguém acende uma lâmpada e a cobre com um vaso ou a põe debaixo da cama; mas a põe sobre um castiçal, para iluminar os que entram.
17 Chiá ke hech choshén chérén chizzé nést ke záher o paddar mabit o hech choshén panáh o andémén habaré nést ke áshkár o démdará mabit.
17 Porque não há coisa oculta que não acabe por se manifestar, nem secreta que não venha a ser descoberta.
18 Shomá hozzhár bét o bezánét ke che paymá eshkonét. Kaséá ke chizzé hast, áiá géshter dayaga bit o kaséá ke nést, bale gomána kant ke hasti, cha áiá hamá ham pach geraga bit.”
18 Vede, pois, como é que ouvis. Porque ao que tiver, lhe será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Hamé wahdá Issáay mát o brát áiay gendagá átkant, bale cha mardománi bázén mocchiá áiay nazziká átkesh nakort.
19 A mãe e os irmãos de Jesus foram procurá-lo, mas não podiam chegar-se a ele por causa da multidão.
20 Issáesh hál dát ke “tai mát o brát pa tai gendagá dhanná óshtátagant.”
20 Foi-lhe avisado: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e desejam ver-te.
21 Issáyá darráént: “Mani mát o brát hamá ant ke Hodáay habarán gósha dárant o áyáni sará kára kanant.”
21 Ele lhes disse: Minha mãe e meus irmãos são estes, que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Yak róché, Issáyá gón moridán gwasht: “Byáét gwarmay domi némagá rawén.” Bójigá swár butant o ráh geptant.
22 Num daqueles dias ele subiu com os seus discípulos a uma barca. Disse ele: Passemos à outra margem do lago. E eles partiram.
23 Wahdé bójig rawagá at, Issá wáb kapt. Anágat syahgwátéá sar kort o tuppán but o bójig cha ápá porr bayagi at. Áyáni zend, hataray tahá at.
23 Durante a travessia, Jesus adormeceu. Desabou então uma tempestade de vento sobre o lago. A barca enchia-se de água, e eles se achavam em perigo.
24 Morid Issáay gwará shotant, cha wábá ágáhesh kort o gwashtesh: “Wájah, oo wájah! Má ér bokkagi o meragi én.” Á, cha wábá ágáh but o tuppán o mawj o chawli hakkal dátant, cha neherr o hakkalán gwát kapt o tuppán prosht o érmósh but.
24 Aproximaram-se dele então e o despertaram com este grito: Mestre, Mestre! Nós estamos perecendo! Levantou-se ele e ordenou aos ventos e à fúria da água que se acalmassem; e se acalmaram e logo veio a bonança.
25 Áiá gón wati moridán gwasht: “Shomay setk o báwar kojá shot?!” Moridán cha é ajabén kárá torset o bah mantant o cha yakdomiá jostesh gept: “É chónén mardomé ke gwát o chawlán neherr o hokma dant o á ham, áiay hokmá mannant.”
25 Perguntou-lhes, então: Onde está a vossa fé? Eles, cheios de respeito e de profunda admiração, diziam uns aos outros: Quem é este, a quem os ventos e o mar obedecem?
26 Gorhá, Gerásiáni sardhagárá rasetant ke Jalilay damagay dém pa démá, mazangwarmay domi pahnátá ent.
26 Navegaram para a região dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Wahdé Issá cha bójigá ér kapt o hoshkiá átk, cha shahray mardomán yakké, ke jenni ganóké at, gón áiá dochár kapt. Cha bázén wahdéá, áiá pocch gwará nakortagat o lógéá naneshtagat, shap o róch kabrestáná kaptagat.
27 Mal saltou em terra, veio-lhe ao encontro um homem dessa região, possuído de muitos demônios; há muito tempo não se vestia nem parava em casa, mas habitava no cemitério.
28 Wahdé áiá Issá dist, kukkáré korti, áiay pádán kapt o gón borztawári gwashti: “Issá, Oo mazanshánén Hodáay Chokk! Tará gón man che kár ent? Tará pa Hodá sawgend, maná azáb maday.”
28 Ao ver Jesus, prostrou-se diante dele e gritou em alta voz: Por que te ocupas de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te, não me atormentes!
29 Áiá paméshká chosh gwasht ke Issáyá jenn hokm dátagat, é mardá yalah bedant. Jenná, é mard pésará ham báz randá geptagat, mardomán pa zamzil mohr bastagat o ger o dár kortagat, bale mardá zamzil próshtagatant o jenná, á kasshakán kortagat o gyábáná bortagat.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois há muito tempo que se apoderara dele, e guardavam-no preso em cadeias e com grilhões nos pés, mas ele rompia as cadeias e era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Issáyá cha áiá jost kort: “Tai nám kay ent?” Áiá passaw dát: “Mani nám lashkar ent,” chiá ke bázén jenné áiay jesm o jáná potertagat.
30 Jesus perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Ele respondeu: Legião! {Porque eram muitos os demônios que nele se ocultavam.}
31 Jennán gón Issáyá dazbandi kort ke áyán, johlén tahtarunay chátá dawr dayagay hokmá madant.
31 E pediam-lhe que não os mandasse ir para o abismo.
32 Hamódá, jompéay sará, hukkáni mazanén ramagé charagá at, jennán gón Issáyá dazbandi kort: “Márá bell ke é hukkáni jesmá poterén.” Issáyá ejázat dátant.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe os demônios que lhes permitisse entrar neles. Ele permitiu.
33 Jennán á mard yalah dát o hukkáni jesmá potertant o anágat, hukkáni ramag cha jompá jahlagá ér kapáná gwarmá bokket.
33 Saíram, pois, os demônios do homem e entraram nos porcos; e a manada de porcos precipitou-se, pelo despenhadeiro, impetuosamente no lago e afogou-se.
34 Wahdé hukkáni shwánagán chosh dist, pa drekké métag o shahrá shotant o mardomesh hál dátant.
34 Quando aqueles que os guardavam viram o acontecido, fugiram e foram contá-lo na cidade e pelo campo.
35 Mardom shotant tán gón wati chammán é sargwastá begendant. Issáay kerrá átkant o hamá mardesh dist ke jennán yalah kortagat, Issáay pádáni démá neshtag, pocch o pósháki gwará o pa hósh o sár ent. Nun torsesh delá nesht.
35 Saíram eles, pois, a ver o que havia ocorrido. Chegaram a Jesus e acharam a seus pés, sentado, vestido e calmo, o homem de quem haviam sido expulsos os demônios; e tomados de medo,
36 Á ke wat chamdistén sháhed atant, á dega mardomesh hál dátant ke é jenni ganók chónaká dráh butag.
36 ouviram das testemunhas a narração desse exorcismo.
37 Gerásináay sardhagáray mardomán, gón Issáyá dazbandi kort ke áyáni sardhagárá yalah bedant o berawt, chiá ke áyán báza torset. Paméshká Issá bójigá swár but o shot.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou a Jesus que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande temor. Jesus subiu à barca, para regressar.
38 Hamá mardá ke Issáyá áiay jenn dar kortagatant, gón Issáyá dazbandi kort ke áiá gón wat bebárt. Bale Issáyá á mard per tarrént o gwashti:
38 Nesse momento, pedia-lhe o homem, de quem tinham saído os demônios, para ficar com ele. Mas Jesus despediu-o, dizendo:
39 “Lógá beraw o wati mardomán hál beday ke Hodáyá gón taw chónén káré kortag.” Á mard shot o wati shahrá jári jat ke Issáyá gón áiá ché kortag.
39 Volta para casa, e conta quanto Deus te fez. E ele se foi, publicando por toda a cidade essas grandes coisas...
40 Wahdé Issá per tarret, rombé mardomá wasshátk kort, chiá ke sajjahén áiay rahchár atant.
40 À sua volta, Jesus foi recebido por uma multidão que o esperava.
41 Hamá wahdá, Yáyrus námén yak mardé ke kanisahay master at, Issáay kerrá átk. Áiay pádán kapt o dazbandi o mennati kort ke “mani lógá byá.”
41 O chefe da sinagoga, chamado Jairo, foi ao seu encontro. Lançou-se a seus pés e rogou-lhe que fosse à sua casa,
42 Chiá ke áiay yakkén jenek, ke omri dwázdah sálay kesásá at, markig at. Wahdé Issá áiay lógay némagá rawagá at, mardom chakká kapán o télánk dayán áiay gwará mocch butant.
42 porque tinha uma filha única, de uns doze anos, que estava para morrer. Jesus dirigiu-se para lá, comprimido pelo povo.
43 Hamódá yak janéné ham hastat ke dwázdah sál at áiay hón band nabutagat. Hechkasá ham á dráh kort nakortagat.
43 Ora, uma mulher que padecia dum fluxo de sangue havia doze anos, e tinha gasto com médicos todos os seus bens, sem que nenhum a pudesse curar,
44 Hamá janén, Issáay poshti némagá átk o áiay kabáhay lambi dast jat o hamá damáná hón band but.
44 aproximou-se dele por detrás e tocou-lhe a orla do manto; e no mesmo instante lhe parou o fluxo de sangue.
45 Gorhá Issáyá gwasht: “Kayá mani kabáh dast jat?” Wahdé hechkasá namannet, gorhá Petrosá gwasht: “Wájah! Wat gendagá ay ke mardomán tará chón angerr kortag o chakká kapán ant.”
45 Jesus perguntou: Quem foi que me tocou? Como todos negassem, Pedro e os que com ele estavam disseram: Mestre, a multidão te aperta de todos os lados...
46 Bale Issáyá padá gwasht: “Allamá kaséá maná dast per kort, man máret ke wák o twáné cha man dar bayagá ent.”
46 Jesus replicou: Alguém me tocou, porque percebi sair de mim uma força.
47 Wahdé janéná zánt ke é habar chér dayaga nabit, gorhá larzáná átk o Issáay pádán kapt. Áiá sajjahénáni démá gwasht ke chiá Issáay kabáhi dast per kortag o che paymá, hamá damáná cha wati nádráhiá rakketag.
47 A mulher viu-se descoberta e foi tremendo e prostrou-se aos seus pés; e declarou diante de todo o povo o motivo por que o havia tocado, e como logo ficara curada.
48 Issáyá gwasht: “Oo mani jenek! Tai setk o báwará tará rakkéntag, pa wasshi o salámati beraw.”
48 Jesus disse-lhe: Minha filha, tua fé te salvou; vai em paz.
49 Issá angat habará at, ke cha kanisahay masteray lógá, mardomé átk o Yáyrusi hál dát ke “tai jenek mortag o nun ostádá géshter delsyáh makan.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém e disse ao chefe da sinagoga: Tua filha acaba de morrer; não incomodes mais o Mestre.
50 Issáyá é habar eshkot o gón Yáyrusá gwashti: “Mators, báwar kan, tai jeneka rakkit.”
50 Mas Jesus o ouviu e disse a Jairo: Não temas; crê somente e ela será salva.
51 Wahdé Issá Yáyrusay lógá raset, áiá Petros, Yuhanná, Ákub o hamá jenekay pet o mátá abéd, dega hechkas hamráhiay ejázat nadát.
51 Quando Jesus chegou à casa, não deixou ninguém entrar com ele, senão Pedro, Tiago, João com o pai e a mãe da menina.
52 Sajjahén mardom pa jenekay marká mótk o zári kanagá atant. Bale áiá gwasht: “Magréwét, á namortag, bass wáb ent.”
52 Todos, entretanto, choravam e se lamentavam. Mas Jesus disse: Não choreis; a menina não morreu, mas dorme.
53 Áyán Issáay sará kandet o kalág gept, chiá ke zántagatesh jenek mortag.
53 Zombavam dele, pois sabiam bem que estava morta.
54 Issáyá jenekay dast gept o gón borzén tawáré gwashti: “Oo mani chokk! Pád á.”
54 Mas segurando ele a mão dela, disse em alta voz: Menina, levanta-te!
55 Jenekay sáh per tarret o hamá damáná pád átk. Issáyá gwasht: “Chokká warag bedayét.”
55 Voltou-lhe a vida e ela levantou-se imediatamente. Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Chokkay mát o pet hayrán o habakkah mantant, bale Issáyá kaddhan kortant ke é habará gón hechkasá magwashant.
56 Seus pais ficaram tomados de pasmo; Jesus ordenou-lhes que não contassem a pessoa alguma o que se tinha passado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.