2 Coríntios 7
بلۆچی Balochi (BCC) vs VC
1 Oo mani dordánagén dóstán! Nun ke gón má é kawl o wádah kanag butagant, byáét watá cha har choshén chizzéá páka kanén ke jesm o ruhá nápáka kant o pa hodátorsi dém pa kámelén páki o palgáriá rawén.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Márá wati delá jágah bedayét. Má gón hechkasá radén káré nakortag, má hechkas gomráh nakortag, má cha hechkasá nájáezén páedag chest nakortag.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Man pa shomay malámat kanagá chó gwashagá naán, man pésará ham gwashtag ke shomá may delá anchó jágah kortag ke may zend o mark gón shomá bandók ent.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Shomay bárawá man sakk deljam án. Man shomay námá pa mazanén pahré gerán. Mani del dhaddh ent, may sajjahén sakki o sóriáni tahá ham man galá bál án.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Má ke Makduniahá sar butén, ódá ham márá árámá naeshtesh o har némagá ázáresh dát. Dhanná jang o jérhah at o tahá tors.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Bale Hodá delpróshán tasallá dant. Hodáyá Titus may kerrá sar kort o márá tasallá dát.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Titusay áyagay tasallá yakk némagé o hamá tasallá yakk némagé ke shomá áiárá dátagat. Áiá márá hál dát ke shomárá pa man zahira kant, sakk paréshán ét o shomárá mani gam per ent. Nun man galá bál bután.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Mani kágadá shomárá gamig kort, bale man pashómán naán. Pésará ke diston mani kágadá shomárá gamig kortag, pashómán bután, albat shomay é gamá tán dérá nadásht,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 bale nun man gal án, pa é habará na ke man shomárá gamig kort, paméshká gal án ke é gamá shomárá dém pa tawbahá bort. Shomay gam Hodáay razá at o shomárá cha may némagá hecch paymén táwáné naraset.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Hodái gam o andóh dém pa tawbahá bárt o tawbah dém pa nejátá bárt o choshén andóh hecch paymén pashómánié nayárit. Bale donyái gam o andóh marka kárit.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Bechárét, é Hodái gamá shomay bátená ché ché pédá kortag: hobb o wáhag, wati bémayáriay sábet kanagay johd, zahr gerag, tors, zahir, jósh o gayrat, ensápdósti. Shomá har paymá sábet kortag ke é káray tahá shomárá gonáh nést.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Bell toré á kágad man pa shomá nebeshtah kort, bale hamá mardomay sawabá nakort ke radén kári kortag, na ke áiay sawabá ke gón áiá radén kár butag. Man paméshká nebeshtah kort ke hamá hobb o wáhag ke shomárá pa má hastent, Hodáay bárgáhá shomá wat áiá begendét.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Cha eshiá márá delbaddhi rasetag.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Man áiay kerrá shomay sará pahr bastagat o shomá mani sar jahl nakort. Harché ke má gón shomá gwashtagat, rást at o hamé paymá Titusay kerrá shomay sará may pahr bandag ham rást at.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Wahdé Titus yátá kapit ke shomá chón parmánbardár atét o shomá chón pa mazanén ezzat o ehterámé á wasshátk kort, pa shomá áiay mehr géshtera bit.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Man gal án ke shomay bárawá har hesábá deljam án.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.