Atos 12
Tã-drı̣̃ Lẽlẽ Óꞌdí Óvârí Kâ (AVU) vs VC
1 Bãrãnábã yî Sóõlõ bê drẽ ĩyî rĩꞌá zãâ Ãnĩtĩyókã ꞌálâ rî, kúmú ạ́ngı̣́ Ẽródẽ Ãgãrípã drí ngãzó rĩꞌá lâŋõ fẽlé rõô drı̣̃-ꞌbá kạ̃nı̣́sạ̃ kâ Yẽrõsãlémã ꞌálâ rî ꞌbá yî drí.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Gólâ ꞌbã tã trá õjílã drí Yãkóbã, Yõwánĩ rî ậdrúpı̣̃ ró rî fũzó vólé lı̣́gú mbẽlẽsõ sĩ.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Gõꞌdá gólâ ndrê bê trá kĩ, tã ꞌdî ũsû trá drı̣̃-ꞌbá Yúdạ̃ yí kâ rî ꞌbá yî rú rî, gólâ drí kpá ngãzó tã õnjí ãzâ ꞌẽlé. Gólâ ꞌbã tã lómígówá íyíkâ rî ꞌbá yî drí nĩzó Pétẽrõ rî rũlı̣́. Pétẽrõ rî rũrũ ꞌdî âꞌdô trá kậyı̣̂ kãrámã lậvũ-lậvũ kôrô rî kâ rî sĩ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Gõꞌdá úrúlı̣́ bê Pétẽrõ trá rî, gólâ rî trõzó ꞌbãlé gạ̃nı̣́mạ̃ ꞌá gõꞌdá lómígówá mûdrı̣́-drı̣̃-lâ-njı̣̂-kázíyá drí rĩzó ĩyî gólâ rî vó ndrẽlé, ꞌdĩî gólĩyî rĩꞌá sû sû ı̣̃tú-pá vósĩ cé. Kúmú ạ́ngı̣́ Ẽródẽ lẽ trá gólâ rî fũlı̣́ õjílã ândrá gímã lãfálé kãrámã lậvũ-lậvũ kôrô kâ rî vólé drı̣̃ lâ ꞌásĩ.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ĩtí, gólâ drí Pétẽrõ rî âyézó ômbê-ômbê ró gạ̃nı̣́mạ̃ ꞌá. Gõꞌdá õjílã kạ̃nı̣́sạ̃ kâ ĩyíkâ zãâ rĩꞌá Ôvârí rî îjíꞌá rãtáã ꞌẽꞌẽ sĩ Pétẽrõ rî pãlé.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Gõꞌdá ngạ́cı̣̂ gólâ sı̣́sı̣́ kậyı̣̂ gólâ Ẽródẽ drí tã lẽzó ꞌẽzó Pétẽrõ rî fũlı̣́ rî sĩ rî, Pétẽrõ rĩꞌá ậꞌdú kõꞌá gạ̃nı̣́mạ̃ ꞌá lómígówá rı̣̃ gólâ rî ômbézó gạ́ rú lâ yî nyãrĩ kãgãꞌdã sĩ rî lãfálé. ꞌDĩî lómígówá ãzâ ꞌbá yî ĩyíkâ rĩꞌá ạ́tı̣̃ gólâ gạ̃nı̣́mạ̃ kâ rî vó lâ ndrẽꞌá.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Gõꞌdá ꞌwãâ mãlãyíkã Ôvârí kâ drí rû âꞌdázó, gõꞌdá ngá îꞌĩ drí võ îwázó kãꞌdâ-kãꞌdâ jó ꞌálé rî gạ̃nı̣́mạ̃ kâ ꞌdĩ ꞌásĩ. Gõꞌdá mãlãyíkã ꞌdî drí ngãzó Pétẽrõ rî ôlólé ậꞌdú ꞌásĩ. Gõꞌdá mãlãyíkã rî ꞌdĩ drí tã âtázó Pétẽrõ drí kĩ nĩ rî, “Mí ngâ drẽ ꞌwãâ ûrû.” Gõꞌdá nĩngá sĩ rî, nyãrĩ kãgãꞌdá-kágáꞌdâ gólâ rî ômbézó ꞌdĩ ꞌbá yî drí rû înjízó gólâ rî drı̣́ ômbê ꞌásĩ.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Gõꞌdá mãlãyíkã ꞌdî drí tã âtázó kĩ nĩ rî, “Ní ômbê gásĩ ítá áníkâ ꞌdĩ kâ, gõꞌdá ní sõ ró káꞌbókã áníkâ ꞌdĩ ꞌbá yî ní pá.” Gõꞌdá Pétẽrõ ní drí tã âtálé ꞌdĩ ꞌẽzó té ĩtí. Gõꞌdá nĩngá sĩ rî, mãlãyíkã drí tã âtázó kĩ nĩ rî, “Ní sõ ítá áníkâ ạ́ngı̣́ ꞌdĩ, gõꞌdá ní ânĩ mã nĩ ró ní bê.”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Ĩtí, Pétẽrõ drí ngãzó ꞌdẽlé mãlãyíkã ꞌdî vó fõlé vólé gạ̃nı̣́mạ̃ ꞌásĩ. Gõꞌdá ꞌdĩî gólâ nı̣̃ı̣́ kô ngãtá tã gólâ mãlãyíkã ꞌdî drí rĩꞌá ꞌẽlâ ꞌdĩ rĩꞌá tã pạ̃tı̣́ı̣̃ ꞌî yã rî. Pétẽrõ ı̣̂sũ íyíkâ kĩ nĩ rî, yí ãâꞌdô rĩꞌá âbĩꞌá.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Gõꞌdá gólĩyî ngâ bê âfõlé rî, gólĩyî nĩ sı̣́sı̣́ kôrô jó tı̣́lı̣́-tı̣̂ gạ̃nı̣́mạ̃ gólâ Pétẽrõ rî ômbézó ꞌá lâ rî tı̣́ sĩ. Gõꞌdá nĩngá sĩ rî, gólĩyî drí nĩzó kôrô jó tı̣́lı̣́-tı̣̂ ãzâ lómígówá ãzâ ꞌbá yî drí kpá rĩzó âdrélé rî ꞌálâ. Ạ̃dũkũ lâ ró rî, gólĩyî drí âcázó ạ́tı̣̃ tı̣̂ ậdı̣̂ ró ãgã ạ́ngı̣́ bẽlé bẽ ạ̃ꞌdı̣́-drı̣̃ gạ̃nı̣́mạ̃ kâ rî kâ tı̣́, gõꞌdá fõlé vólé nĩꞌá jạ̃rı̣́bạ̃ ꞌálâ. Ạ́tı̣̃ rî gógó ꞌdĩ rĩꞌá ậdı̣̂ njı̣̃njı̣̃ ró rî ꞌásĩ. Bê kpálé ĩtí rî, ạ́tı̣̃ rî ꞌdĩ drí rû njı̣̃zó hõwéẽ, tãlâ ꞌdĩî gólĩyî drí îcázó cú fõlé ĩví ꞌálâ gõꞌdá nĩlí lạ́tı̣̂ ạ́ngı̣́ jạ̃rı̣́bạ̃ kâ rî ꞌásĩ. Nĩngá sĩ, nyĩî ró, mãlãyíkã ꞌdî drí ậvı̣̃zó Pétẽrõ lạ̃gạ́tı̣́ sĩ.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Nĩngá sĩ, Pétẽrõ nı̣̃ tã âꞌdó ꞌbá yí drí ꞌdĩ trá, gõꞌdá ĩꞌdî gólâ drí tã âtázó kĩ nĩ rî, “Ngbãângbânõ rî, má nı̣̃ trá pạ̃tı̣́ı̣̃ kĩ, Ôvârí âjô mãlãyíkã íyíkâ trá ámâ pãlé Ẽródẽ drı̣́gạ́ sĩ, gõꞌdá kpá rû îzã gólâ drı̣̃-ꞌbá gólĩyî Yúdạ̃ yí kâ rî ꞌbá yî drí ꞌẽꞌá ꞌẽlâ má drí rî ꞌbá yî ꞌásĩ.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 ꞌDĩî vósĩ, Pétẽrõ nı̣̃ bê trá kĩ, pạ̃tı̣́ı̣̃ Ôvârí pâ yî trá rî, gólâ drí ngãzó nĩlí Yõwánĩ ãzâ gólâ kpá rĩꞌá zı̣̃lâ Márãkõ rî ândrê lâ Mãríyã drí ꞌbã ꞌálâ. Gõꞌdá ꞌdĩî õjílã dũû kạ̃nı̣́sạ̃ kâ êꞌbê rû ĩyî trá tólâ, gõꞌdá rĩꞌá ĩyî rúꞌbạ́ lôꞌbãꞌá Ôvârí drí Pétẽrõ rî pãzó bê.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Gõꞌdá Pétẽrõ drí ngãzó ạ́tı̣̃ tı̣̂ ạ̃ꞌdı̣́-drı̣̃ ꞌdî kâ gãlé kõwã-kõwã, gõꞌdá ízámvá ãzâ gólâ rĩ ꞌbá lôsĩ ꞌẽlé ꞌbã ꞌdî ꞌá zı̣̃lı̣́ Ródã rî drí ngãzó ânĩlí ạ́tı̣̃ tı̣̂ ꞌálâ õjílã ạ́tı̣̃ tı̣̂ gã ꞌbá ꞌdĩ nı̣̃lı̣́.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Gõꞌdá Pétẽrõ zı̣̂ lạ̃zı̣́ bê rî, ízámvá rî ꞌdĩ drí ngãzó gólâ rî gbórókõ nı̣̃lı̣́. Gõꞌdá ãyĩkõ drí cĩzó ízámvá rî ꞌdĩ rú rõô, drílâ ngãzó rãlé gõlé tã lâ âtálé õjílã ãzâ ꞌbá yî drí cú ĩtí drẽ ạ́tı̣̃ njı̣̃ ãkó. Gólâ kĩ gólĩyî drí rî, “Pétẽrõ ĩꞌdî rĩꞌá âdréꞌá ĩví ꞌá tólâ.”
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Ĩtí rî, õjílã ꞌdî ꞌbá yî drí ngãzó tã âtálé ízámvá rî ꞌdĩ drí kĩ, “Nî lîfõ-lîfõ.” Gõꞌdá ízámvá ꞌdĩ drí njũzó zãâ rĩꞌá tã âtálé õjílã rî ꞌdĩ ꞌbá yî drí kĩ, “Tã pạ̃tı̣́ı̣̃ ró, Pétẽrõ ĩꞌdî rĩꞌá âdréꞌá tólâ.” Gõꞌdá gólĩyî drí tã lôgõzó kĩ nĩ rî, “ꞌDĩî âꞌdó Pétẽrõ ĩꞌdî kô, ꞌdĩî rĩꞌá mãlãyíkã gólâ rĩ ꞌbá gólâ rî vó ndrẽlé rî ĩꞌdî.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Gõꞌdá ꞌdĩî Pétẽrõ íyíkâ drẽ zãâ rĩꞌá ạ́tı̣̃ tı̣̂ gãꞌá. Ạ̃dũkũ lâ ró rî, gólĩyî drí ạ́tı̣̃ ꞌdî njı̣̃zó gõꞌdá Pétẽrõ rî ndrẽzó, gõꞌdá tı̣̂ lâ yî drí ậꞌdı̣́zó ndrú.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Gõꞌdá nĩngá sĩ, Pétẽrõ drí ngãzó drı̣́ îngálé îyálé gólĩyî drí, tãlâ gólĩyî õrî ró bê njũrũ. Gõꞌdá drílâ ngãzó tã gólâ Ôvârí drí íyî âtrõzó vólé gạ̃nı̣́mạ̃ ꞌásĩ rî ngĩlí gólĩyî drí. Gõꞌdá gólâ drí kpá tã âtázó gólĩyî drí kĩ nĩ rî, “Mĩ ngî tã rî nõ drı̣̃-ꞌbá ãmákâ Yãkóbã drí gõꞌdá kpá ãmâ ãzí-ãzí yî drí.” Nĩngá sĩ, gólâ drí ngãzó nĩlí võ ãzâ ꞌbá yî ꞌásĩ.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Gõꞌdá võ âfõ bê ậwúlı̣́ rî, gạ̃nı̣́mạ̃ ꞌálâ rî, lómígówá ꞌdĩ ꞌbá yî trá ꞌdó ũrı̣̃ ândrê bê, tãlâ gólĩyî ûsú Pétẽrõ jó ꞌálé ĩyíkâ rî ꞌá kôꞌdáwá. Gólĩyî nı̣̃ı̣́ tã gólâ rû ꞌẽ ꞌbá Pétẽrõ drí rî kô.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Nĩngá sĩ, Ẽródẽ drí tã ꞌbãzó gólĩyî drí nĩlí Pétẽrõ rî ndãlé, gõꞌdá gólĩyî ûsú gólâ kôꞌdáwá. Ĩtí rî, Ẽródẽ drí gólĩyî tı̣̂ trı̣̃zó rõô tã îjî-îjî sĩ. Gõꞌdá nĩngá sĩ, drílâ tã ꞌbãzó ãꞌdô ró gólĩyî ûfúzó vólé.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 ꞌDĩî vósĩ rî, kúmú ạ́ngı̣́ Ẽródẽ rî fĩî drí gĩzó õjílã Tírã kâ rî ꞌbá yî rú Sĩdónã bê. Nĩngá sĩ, õjílã jạ̃rı̣́bạ̃ rı̣̃ ꞌdî ꞌbá yí kâ drí ngãzó nĩlí ĩyî Ẽródẽ rî ngálâ ạ̃wạ̃ gólâ ꞌá ꞌdĩ, sı̣́ lâ ậꞌdı̣́lı̣́. Sı̣́sı̣́ lâ ró rî, gólĩyî gî õjílã gólâ rĩ ꞌbá ꞌbã kúmú ạ́ngı̣́ Ẽródẽ kâ vó lâ ndrẽlé rî lı̣̃fı̣́ lâ, tãlâ gólâ õpâ ró bê ĩyî rû êꞌbê ĩyíkâ ꞌdĩ vó lâ rãlé. Õjílã rî ꞌdĩ ꞌbá yî îjî ĩyî tã gólâ tı̣́ tã ạ̃ꞌdı̣́ ꞌbãzó ĩꞌdî gólĩyî lãfálé Ẽródẽ bê, tãlâ ãꞌdô ró îcâ-îcâ ró õjílã ĩyíkâ drí ạ̃drúgú gĩzó ꞌbạ̃drı̣̃ Ẽródẽ kâ nõ ꞌásĩ.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Ĩtí rî, kúmú Ẽródẽ drí ngãzó kậyı̣̂ rû êꞌbê kâ ꞌdĩ îyálé trậ. Gõꞌdá kậyı̣̂ rî ꞌdĩ tú rî, gólâ drí ngãzó ítá íyíkâ kũmũ kâ sõlé, gõꞌdá nĩzó rĩlí kı̣́tı̣̃ íyíkâ kũmũ kâ rî drı̣̃ı̣̂. Gõꞌdá nĩngá sĩ, drílâ tã âtázó õjílã drí ndrĩ.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Gõꞌdá nĩngá sĩ, õjílã ârílí bê úlı̣́ gólâkâ ꞌdĩ ꞌbá yî rî, gólĩyî drí ngãzó gólâ rî ı̣̂njı̣̃lı̣́ rõô kĩ nĩ rî, “Nõô âꞌdó kô rĩꞌá õjílã mvá ꞌî úlı̣́ âtáꞌá, gólâ rĩꞌá ôvârí ꞌî.”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Nĩngá sĩ, mãlãyíkã Ôvârí kâ drí ânĩzó ꞌwãâ gólâ rî ꞌbãlé âꞌdólé ngá lãzé ró, ı̣̃ꞌbû drí gólâ rî nyãzó kôrô drãlé ĩndí-ĩndí ró ạ̃wạ̃lạ̃kạ̃ íyíkâ ꞌdĩ bê, tãlâ gólâ âyê õjílã íyî lûyı̣́lı̣́ ĩꞌdî, õzõ Ôvârí kâtí cú ĩtí, tã âtá ãkó gólĩyî drí kĩ nĩ rî, rĩꞌá cé Ôvârí ĩꞌdî õjílã drí lûyı̣́lı̣́.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Kậyı̣̂ ꞌdĩ ꞌbá yî sĩ rî, tã âtî-âtî tãndí Ôvârí kâ rî drí lậꞌbúzó. Gõꞌdá õjílã dũû drí tã lẽzó ꞌá lâ. Tã lẽ ꞌbá Yésũ ꞌá rî ꞌbá yî drí âcázó âꞌdólé dũû.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Gõꞌdá tólâ sĩ, Bãrãnábã yî Sóõlõ bê ndẽ ĩyî lôsĩ ĩyíkâ Yẽrõsãlémã ꞌálâ rî bê rî, gólĩyî drí ngãzó gõlé Ãnĩtĩyókã ꞌálâ. Gõꞌdá gólĩyî drı̣̃ Yõwánĩ zı̣̃lı̣́ Márãkõ ꞌdĩ kpãâ ĩyí bê.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.