Marcos 14
Wængonguï nänö Apæ̈negaïnö (AUCNT) vs ARIB
1 Mëönaa go ate wodo pænta gogaïönæ baï Patowa æ̈æ̈mæ̈ baquimpa, ante pönëninque oodeoidi ñöwo, Päö yedæ æmpoquï ömæmö ï mönö cænguïönæ inguimpa, ante cædönänimpa. Mänïñedë, Wængonguï quï, ante në godönäni ñæ̈næ̈näni tönö në wææ ante odömönäni ïñömö, Mönö awëmö cæte Itota ingante bæi ongonte ænte mäo wæ̈nongæ̈impa, ante cædönänimpa.
1 Ora, dali a dois dias era a páscoa e a festa dos pães ázimos; e os principais sacerdotes e os escribas andavam buscando como prender Jesus a traição, para o matarem.
2 Oo pönï impa, ante wædinque awënëidi,
2 Pois eles diziam: Não durante a festa, para que não haja tumulto entre o povo.
3 Itota ïñömö Betänia godinque në baadingä Timönö oncönë go guiite ëñacantapa. Guii ëñate cæncöñongä onquiyængä adoyömö pö guiicantapa. Tömengä oguï wapæ̈ näwä näadodopæ̈ näni änömæ̈ nänö nanguï godonte æ̈nïmæ̈ dica adabatodo waincadedë pe ñïñænte mäningä inte ñöwo ænte mämö Itota weca pongantapa. Pöninque tömengä mänincade wencade ao mæ̈nodinque Itota ocaboga edæ gao cæcacantapa.
3 Estando ele em Betânia, reclinado à mesa em casa de Simão, o leproso, veio uma mulher que trazia um vaso de alabastro cheio de bálsamo de nardo puro, de grande preço; e, quebrando o vaso, derramou-lhe sobre a cabeça o bálsamo.
4 Adinque godongämæ̈ ongönäni pancadäniya ænguï badinque näni caboque tededinque,
4 Mas alguns houve que em si mesmos se indignaram e disseram: Para que se fez este desperdício do bálsamo?
5 Edæ waocä adoque wadepo cæte beyæ̈ paga æ̈ninque todetiento deënadiota näni æ̈ninta ayæ̈ godömenque æ̈ninta beyæ̈ godonte ænguënëmæ̈ ïmæmpa. Godonte ænte baï ömæpodäni ïnänite wæætë godonguënë apa.
5 Pois podia ser vendido por mais de trezentos denários que se dariam aos pobres. E bramavam contra ela.
6 Itota wæætë,
6 Jesus, porém, disse: Deixai-a; por que a molestais? Ela praticou uma boa ação para comigo.
7 Edæ ömæpodäni mïni änïnäni mïnitö weca cöwë quëwënäni adinque mïnitö æyedëmë tömënäni beyæ̈ waa cæïnëmïni inte edæ do waa cæbaïmïnipa. Botö guiquënë mïnitö weca wïï wantæpiyæ̈ ongoncæboimpa.
7 Porquanto os pobres sempre os tendes convosco e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem; a mim, porém, nem sempre me tendes.
8 Adinque mänïmæ̈ oguï wapæ̈ botonga gadongadinque tömengä edæ botö baö daga wenguinque eyepæ̈ ïñonte öni paacantapa. Ïninque tömengä nänö cæganca ante do cæcä apa änewëmïnii.
8 ela fez o que pode; antecipou-se a ungir o meu corpo para a sepultura.
9 Mïnitö ïmïnite näwangä ante apæ̈nebopa. Tömämæ æyömömë wadäni näni ëñente toquinque botö ïmotedö ante apæ̈nedäni ëñënänii mäningä onquiyængä nänö cædïnö ante adobaï tededäni ëñente pönencædänimpa, ante Itota apæ̈negacäimpa.
9 Em verdade vos digo que, em todo o mundo, onde quer que for pregado o evangelho, também o que ela fez será contado para memória sua.
10 Ayæ̈ mänïñedë näni, Dote, äincabo ïñönäni adocanque Codaa Icadiote näni änongä ïñömö, Itota æyömönö ongongää, ante odömonte pædæ pönömo æncæmïnimpa, ante cædinque, Wængonguï quï, ante në godönäni ñæ̈næ̈näni weca wadæ gocantapa.
10 Então Judas Iscariotes, um dos doze, foi ter com os principais sacerdotes para lhes entregar Jesus.
11 Godinque tömengä, Ïïmaï cæcæboimpa, ante apæ̈necä ëñëninque awënëidi nanguï todinque Ao äninque, Cæbi ate tiguitamö pönömöni æncæbiimpa, änäni. Ëñëninque Codaa Ao äninque, Æbänö cæte godö odömömo ænguïnänii, ante cöwä adinque ancaa cægacäimpa.
11 Ouvindo-o eles, alegraram-se, e prometeram dar-lhe dinheiro. E buscava como o entregaria em ocasião oportuna.
12 Oodeoidi päö yedæ æmpoquï ömæmö ï näni cænguïönæ tæcæ ba ate tömënäni, Wodo pænta gogaïönæ baï Patowa mönö cænguïönæ impa, ante pönente cædinque, Wængonguï quï impa, ante codotedo mänïönæ edæ cöwë wæ̈nönönänimpa. Ïninque mänïönæ ïinque ba adinque tömengä nänö në ëmïñæ̈näni Itota ingante äninque,
12 Ora, no primeiro dia dos pães ázimos, quando imolavam a páscoa, disseram-lhe seus discípulos: Aonde queres que vamos fazer os preparativos para comeres a páscoa?
13 Änäni ëñëninque Itota tömengä nänö në ëmïñæ̈na mënaa ïnate da godöninque,
13 Enviou, pois, dois dos seus discípulos, e disse-lhes: Ide à cidade, e vos sairá ao encontro um homem levando um cântaro de água; seguí-o;
14 Tömengä æcönënö guiicä adinque mänïï oncö në ëacä ingante äninque mïnatö, “Mönö Awënë në Odömongä inte ïïmaï angampa. Bitö oncönë guicönë æcönënö ante, Bitö oncö, ante ämi guiidinque botö në ëmïñæ̈näni tönö botö Patowa æ̈æ̈mæ̈ bete cænguïmönii, angampa.”
14 e, onde ele entrar, dizei ao dono da casa: O Mestre manda perguntar: Onde está o meu aposento em que hei de comer a páscoa com os meus discípulos?
15 Ante äñömïnate tömengä æ̈mongapaa mæ̈i odömöninque ñæ̈næncö awæmpa nänö do cönöincö odömongä adinque mïnatö mänincönë mönö beyæ̈ tömää eyepæ̈ cæcæmïnaimpa.
15 E ele vos mostrará um grande cenáculo mobiliado e pronto; aí fazei-nos os preparativos.
16 Angä ëñente tao godinque näni quëwëñömö ponte ayöna, Itota nänö änö baï tömää do cæte ongompa, ante adinque tömëna Patowa æ̈æ̈mæ̈ ante cædatapa.
16 Partindo, pois, os discípulos, foram à cidade, onde acharam tudo como ele lhes dissera, e prepararam a páscoa.
17 Gäwadecæ̈ bayonte dote ïnäni näni cabo Itota mïñæ̈ godongämæ̈ pönänitapa.
17 Ao anoitecer chegou ele com os doze.
18 Ponte tæ̈ contate cæncöñönänite Itota,
18 E, quando estavam reclinados à mesa e comiam, disse Jesus: Em verdade vos digo que um de vós, que comigo come, há de trair-me.
19 Ante apæ̈necä ëñëninque, Wæïnente awædö, ante pönëninque tömengä ingante adocanque adocanque äninque tömänäni adoyömö,
19 Ao que eles começaram a entristecer-se e a perguntar-lhe um após outro: Porventura sou eu?
20 Äñönäni Itota wæætë,
20 Respondeu-lhes: É um dos doze, que mete comigo a mão no prato.
21 Edæ dodäni Wængonguï beyæ̈ ante näni yewæ̈mongaï baï cædinque botö Waobo ëñagaïmo inte cöwë wænte goquënëmo ïmodö anguënë. Incæte botö ïmote në odömonte godönongä guiquënë tömengä nänö wæquinque cæquingä ingampa. Mäningä wïï ëñate baï waa toquënengä incædongäimpa.
21 Pois o Filho do homem vai, conforme está escrito a seu respeito; mas ai daquele por quem o Filho do homem é traído! bom seria para esse homem se não houvera nascido.
22 Ayæ̈ tæcæ cæncöñönäni Itota päö bæi ongonte æ̈ninque Wængonguï ingante waa ate apæ̈nedinque päö pä æ̈ninque tömënäni ïnänite pædæ godö pædæ godö cæcantapa.
22 Enquanto comiam, Jesus tomou pão e, abençoando-o, o partiu e deu-lho, dizendo: Tomai; isto é o meu corpo.
23 Äninque ayæ̈ bequïmæ̈ owætaca bæi ongonte æ̈ninque Wængonguï ingante waa ate apæ̈nedinque pædæ godöninque nënempocä æ̈ninque tömänäni bedänitapa.
23 E tomando um cálice, rendeu graças e deu-lho; e todos beberam dele.
24 Beyönäni tömënäni ïnänite apæ̈nedinque,
24 E disse-lhes: Isto é o meu sangue, o sangue do pacto, que por muitos é derramado.
25 Botö ïñömö Awënë Odeye badinque ocæ̈ ëmænte pöninque mïïmæ̈ botö beganca mänïmæ̈ yowepæ̈ ñöwo æ̈mæ̈wo bebo tamëñedäni, ante Itota apæ̈negacäimpa.
25 Em verdade vos digo que não beberei mais do fruto da videira, até aquele dia em que o beber, novo, no reino de Deus.
26 Ayæ̈ Wængonguï ingante ämotamïni ante tao godinque Odibowænquidi godänitapa.
26 E, tendo cantado um hino, saíram para o Monte das Oliveiras.
27 Goyönänite Itota ïïmaï ante apæ̈necantapa.
27 Disse-lhes então Jesus: Todos vós vos escandalizareis; porque escrito está: Ferirei o pastor, e as ovelhas se dispersarão.
28 Panguïmæ̈ gomïni incæte botö edæ ñäni ömæ̈monte Gadideabæ täno gote a ongöñömo mïnitö ayæ̈ pöedäni.
28 Todavia, depois que eu ressurgir, irei adiante de vós para a Galiléia.
29 Angä ëñente wædinque Pegodo guiquënë,
29 Ao que Pedro lhe disse: Ainda que todos se escandalizem, nunca, porém, eu.
30 Äñongante,
30 Replicou-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje, nesta noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes tu me negarás.
31 Angä ëñente wædinque Pegodo wæætë,
31 Mas ele repetia com veemência: Ainda que me seja necessário morrer contigo, de modo nenhum te negarei. Assim também diziam todos.
32 Mänïï godinque yabæ incæ Guetëmänii näni äñömö pöninque tömengä mïñæ̈ në godäni ïnänite Itota,
32 Então chegaram a um lugar chamado Getsêmani, e disse Jesus a seus discípulos: Sentai-vos aqui, enquanto eu oro.
33 Äninque Pegodo Tantiago Wäö mänimpodänique ïnänite ænte mäocä goyönäni Itota ïñömö nanguï wæwente badinque guïñente wæcantapa.
33 E levou consigo a Pedro, a Tiago e a João, e começou a ter pavor e a angustiar-se;
34 Ayæ̈ tömënäni ïnänite,
34 e disse-lhes: A minha alma está triste até a morte; ficai aqui e vigiai.
35 Äninque wædæ pö gote ædæ wæænte guidömëmæ̈ ñongæ̈ninque Wængonguï ingante, Bitö Ao ämi botö caate wæquintedæ̈ wïï ba ate waa tobaïmopa.
35 E adiantando-se um pouco, prostrou-se em terra; e orava para que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.
36 Äninque, “Mæmpo, botö Wæmpo ëñëmi. Bitö tæ̈ï pïñæ̈mi ïnömi ïmipa. Bitö tï nä wænguïmæ̈ baï ö ænte baï cædinque botö ïmote edæ, Wæ̈nämaï incæbiimpa, ämi ïninque botö edæ waa tobaïmopa. Incæte botö änönö baï wïï cædinque wæætë tömëmi änönö baï cæe,” ämopa.
36 E dizia: Aba, Pai, tudo te é possível; afasta de mim este cálice; todavia não seja o que eu quero, mas o que tu queres.
37 Äninque tömënäni weca adodö ponte ayongä mö ñönäni adinque tömengä Pegodo ingante,
37 Voltando, achou-os dormindo; e disse a Pedro: Simão, dormes? não pudeste vigiar uma hora?
38 Edæ, Mïmöno waa cæïnëmönipa, ante ëwocayömïni baö aquïïñö ëñamïni inte wæntæye bamïnipa. Ïninque edæ mïnitö wänö cöninque nämä beyænque Wængonguï ingante apæ̈nedinque edæ, Wïï wënæ wënæ cæïnëmöni bacæmönimpa, ante apæ̈needäni.
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; o espírito, na verdade, está pronto, mas a carne é fraca.
39 Äninque Itota wæætë wadæ godinque wëënë nänö änïnö baï apæ̈nedinque Wængonguï ingante adodö ante apæ̈necantapa.
39 Retirou-se de novo e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Ayæ̈ adodö ponte ayongä möwo möïnente ædo ædo cædinque mö ñönäni acantapa. Acampa, ante wædinque tömënäni, Æbänö anguïmöö, äninque edæ pæ wëënedänitapa.
40 E voltando outra vez, achou-os dormindo, porque seus olhos estavam carregados; e não sabiam o que lhe responder.
41 Itota wæætë mempoga go adopoque gote apæ̈nedinque ñöwo adodö pöninque edæ tömënäni ïnänite,
41 Ao voltar pela terceira vez, disse-lhes: Dormi agora e descansai.-Basta; é chegada a hora. Eis que o Filho do homem está sendo entregue nas mãos dos pecadores.
42 Ñöwo edæ ængæ̈ gantidinque mönö gocæ̈impa. Botö ïmo në odömonte godonguingä ïñömö edæ obo pönï pongä tamëñedäni, angacäimpa.
42 Levantai-vos, vamo-nos; eis que é chegado aquele que me trai.
43 Ayæ̈ apæ̈neyongä edæ Codaa wodi tömënäni näni, Dote, ante gocabo adocabo ïningä incæ ñöwo pongantapa. Do ïñömö, Wængonguï quï, ante në godönäni ñæ̈næ̈näni tönö në wææ odömönäni tönö në aadäni näni Picæncabo tönö wadäni ïnänite, Codaa mïñæ̈ goedäni, ante da godönönänimpa. Ñöwo ïñömö tömënäni näni në da godönäni inte tæiyæ̈näni yaëmë næ̈ænte canta næ̈ænte Codaa mïñæ̈ pönänitapa.
43 E logo, enquanto ele ainda falava, chegou Judas, um dos doze, e com ele uma multidão com espadas e varapaus, vinda da parte dos principais sacerdotes, dos escribas e dos anciãos.
44 Doyedë ïñömö në odömonte godoncæ cæcä Codaa ïñömö tömengä mïñæ̈ poncæ cædäni ïnänite ïïmaï ante wëënëñedë apæ̈nedingä ïnongäimpa. “Botö odömonte queë bemömo adinque mïnitö wæætë, Tömengä ingampa, ante adinque tömengä ingante bæi ongonte æ̈ninque wææ cæte mäomïni gocæcäimpa.”
44 Ora, o que o traía lhes havia dado um sinal, dizendo: Aquele que eu beijar, esse é; prendei-o e levai-o com segurança.
45 Ante do äningä inte Codaa ïñömö ñöwo Itota weca pöninque,
45 E, logo que chegou, aproximando-se de Jesus, disse: Rabi! E o beijou.
46 Mänömaï queë bemonte odömongä adinque tömengä mïñæ̈ pönäni incæ Itota ingante pædæ gopo bæi ongonte æ̈nänitapa.
46 Ao que eles lhes lançaram as mãos, e o prenderam.
47 Wængonguï quï, ante në godongä ñæ̈nængä pönï ïnongä ingante në cæcä incæ mänïñömö ponte a ongongä adinque Itota gäänë ongongä adocanque pædæ guiipote yaëmë o togænte æ̈ninque mäningä në cæcä ingante tæi päninque önömonca wangö tamoncacantapa.
47 Mas um dos que ali estavam, puxando da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe uma orelha.
48 Adinque Itota ïñömö ñöwo pönäni ïnänite,
48 Disse-lhes Jesus: Saístes com espadas e varapaus para me prender, como a um salteador?
49 Ïñæmpa Wængonguï oncö ñæ̈næncönë yabæcönë ïïmö ïñö ïïmö ïñö apæ̈necöninque botö mïnitö weca a ongöñömote mïnitö edæ bæi ongönämaï ee amïnitapa töö. Incæte Wængonguï angä ëñente näni yewæ̈mongaïnö baï ïinque baquinque ante cæcæ̈impa.
49 Todos os dias estava convosco no templo, a ensinar, e não me prendestes; mas isto é para que se cumpram as Escrituras.
50 Ante apæ̈neyongante tömänäni edæ ëmö cæte wodii wïnönänitapa.
50 Nisto, todos o deixaram e fugiram.
51 Adocanque edëningä guiquënë ömaacä inte yabæcooque nïnocoo näni ancooque pönö wïniyate Itota mïñæ̈ gocantapa. Tömengä ingante yao ongönänitapa.
51 Ora, seguia-o certo jovem envolto em um lençol sobre o corpo nu; e o agarraram.
52 Adinque tömengä wæætë gä tadongate weocoo ömaacä wodii wïnongacäimpa.
52 Mas ele, largando o lençol, fugiu despido.
53 Wængonguï quï, ante në godongä ñæ̈nængä pönï ïnongä weca ænte godinque Itota ingante gönönäni gongænte ongongantapa. Ayæ̈, Wængonguï quï, ante në godönäni ñæ̈næ̈näni tönö në aadäni näni Picæncabo tönö në wææ odömönäni tönö tömänäni pö bee bee bee tente godongämæ̈ ongönänitapa.
53 Levaram Jesus ao sumo sacerdote, e ajuntaram-se todos os principais sacerdotes, os anciãos e os escribas.
54 Pegodo guiquënë tömengä mïñæ̈ ayæ̈ ayæ̈ godinque, Wængonguï quï, ante në godongä ñæ̈nængä pönï ïnongä oncö yacömoyæ̈ ïñömö wäänë guiicantapa. Mänïñömö guiidinque tömengä wææ wänönäni tönö gongapamö tæ̈ contate a ootocongantapa.
54 E Pedro o seguiu de longe até dentro do pátio do sumo sacerdote, e estava sentado com os guardas, aquentando-se ao fogo.
55 Wængonguï quï, ante në godönäni ñæ̈næ̈näni tönö në Apænte näni Änoncabo tömänäni, Mönö apænte ante wæ̈nömö wæncæcäimpa, ante cædinque, Itota nänö wænguinque wënæ wënæ cæcä ingampa, ante æcänö në adingä inte godö anguingää, ante ancaa diqui diqui mïñönäni mänömaïnö ante në anguënengä edæ dæ angantapa.
55 Os principais sacerdotes testemunho contra Jesus para o matar, e não o achavam.
56 Edæ nanguï ïnäni pöninque babæ apæ̈nedinque, Mänömaï cæcä atamönipa, ante apæ̈nedäni incæte adoyömö apæ̈nedämaï ïnäni inte wapiticæ̈ wapiticæ̈ änänitapa.
56 Porque contra ele muitos depunham falsamente, mas os testemunhos não concordavam.
57 Ayæ̈ ate pancadäniya ængæ̈ gantidinque, Tömengä ingante apænte angæ̈impa, ante cædinque babæ wapiticæ̈ ante äninque,
57 Levantaram-se por fim alguns que depunham falsamente contra ele, dizendo:
58 —Ïingä ïïmaï ante apæ̈necä ëñentamönipa. “Ïincö Wængonguï tæiyæ̈ waëmö oncö waodäni önompoca näni mæ̈nönincö incæte botö cæbo wo tænguïmæ̈ wæænguimpa. Ayæ̈ mëönaa go adoönæque ïñonte wacö wïï önompoca mæ̈nonguincö wæætë mæ̈noncæboimpa,” ante apæ̈necä ëñentamönipa töö, ante tededäni.
58 Nós o ouvimos dizer: Eu destruirei este santuário, construído por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, não feito por mãos de homens.
59 Incæte adodeque ante apæ̈nedinque adoyömö äninque tömënäni godömenque äninque wadö wadö wapiticæ̈ ante apæ̈nedänitapa.
59 E nem assim concordava o seu testemunho.
60 Ëñente wædinque, Wængonguï quï, ante në godongä ñæ̈nængä pönï ïnongä guiquënë godongämæ̈ ongönäni tönö tæcæguedë dibæ ongonte ængæ̈ gantidinque Itota ingante,
60 Levantou-se então o sumo sacerdote no meio e perguntou a Jesus: Não respondes coisa alguma? Que é que estes depõem conta ti?
61 Ante äñongante edæ Itota cöwë änämaï pæ wëënecä. Adinque në godongä ñæ̈nængä pönï ïnongä wæætë godö äninque,
61 Ele, porém, permaneceu calado, e nada respondeu. Tornou o sumo sacerdote a interrogá-lo, perguntando-lhe: És tu o Cristo, o Filho do Deus bendito?
62 Äñongante Itota ïñömö,
62 Respondeu Jesus: Eu o sou; e vereis o Filho do homem assentado à direita do Poder e vindo com as nuvens do céu.
63 Ante apæ̈necä ëñente wædinque në godongä ñæ̈nængä pönï ïnongä ïñömö pïinte badinque, Ëñente awædö, ante baï cædinque edæ nämä weocoo wänä ñæ̈ninque,
63 Então o sumo sacerdote, rasgando as suas vestes, disse: Para que precisamos ainda de testemunhas?
64 Tömengä nämä Wængonguï Wengä inte baï babæ godö tedewengampa töö. Ïninque edæ tömengä babæ nänö änewënö ante do ëñëmïni inte edæ æbänö ante pönëmïnii.
64 Acabais de ouvir a blasfêmia; que vos parece? E todos o condenaram como réu de morte.
65 Ante apænte änäni ate edæ pancadäniya Itota tömengäa towæ tänongadinque tömengä awinca weocoota pönö ñäne cæmöninque tæi tæi päninque tömengä ingante,
65 E alguns começaram a cuspir nele, e a cobrir-lhe o rosto, e a dar-lhe socos, e a dizer-lhe: Profetiza. E os guardas receberam-no a bofetadas.
66 Ayæ̈ Pegodo guiquënë yæipodë yacömöñäa guii contate ongöñongä onquiyængä, Wængonguï quï, ante në godongä ñæ̈nængä pönï ïnongä ingante në cæcä ïñömö adoyömö pö guiicantapa.
66 Ora, estando Pedro em baixo, no átrio, chegou uma das criadas do sumo sacerdote
67 Ponte ayongä Pegodo gongapamö ootocæ cæcä adinque onquiyængä ædæmö cöwä adinque,
67 e, vendo a Pedro, que se estava aquentando, encarou-o e disse: Tu também estavas com o nazareno, esse Jesus.
68 Angä ëñente wædinque,
68 Mas ele o negou, dizendo: Não sei nem compreendo o que dizes. E saiu para o alpendre.
69 Ayæ̈ wæætë Pegodo ingante adinque onquiyængä ïñömö godongämæ̈ ongönäni ïnänite,
69 E a criada, vendo-o, começou de novo a dizer aos que ali estavam: Esse é um deles.
70 Ante apæ̈neyongä Pegodo wæætë, Dicæ bitö angänö ïmogaa, angantapa. Ayæ̈ wantæ ate mänïñömö ongönäni adobaï,
70 Mas ele o negou outra vez. E pouco depois os que ali estavam disseram novamente a Pedro: Certamente tu és um deles; pois és também galileu.
71 Änäni ëñente wædinque Pegodo wæætë, Botö Wængonguï ëñëñongä nöingä ämopa, ante Wængonguï ëmöwo ante babæ tedewëninque tömënäni ïnänite wæætë,
71 Ele, porém, começou a praguejar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais.
72 Ante tæcæ änewëñongä ïñontobæ̈ tawadiya ayængä petapa. Ayængä pe ëñente wædinque Pegodo Itota nänö änïnö ante pönengantapa. Itota do ïñömö, “Tawadiya mempoga pedämaï ïñonte bitö botö ïmotedö ante wadö ante apæ̈nedinque, Dicæ abogaa, ante edæ mempoga go adopoque anguïmi ïmipa,” änongäimpa. Ante pönente wædinque Pegodo, Ñöwo nänö pequinque do pecampa, ante wædinque Ca ca wægacäimpa.
72 Nesse instante o galo cantou pela segunda vez. E Pedro lembrou-se da palavra que lhe dissera Jesus: Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás. E caindo em si, começou a chorar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.