Lucas 1
Waorani NT (AUC_WBT) vs ARC
1 Ñöwodäni nanguï ïnäni incæ, Mönitö weca æbänö ïinque cægatimpa, ante do yewæ̈moncæ cædänipa.
1 Tendo, pois, muitos empreendido pôr em ordem a narração dos fatos que entre nós se cumpriram,
2 Doyedë quëwënäni ïñömö, Æbänö cægatimpa, ante në agaïnäni inte mänïnö ante, Näwangä impa, ante në apæ̈nedäni badinque adode beyæ̈ ante në cædäni bagadänimpa. Tömënäni mönitö ïmönite adodö ante pönö apæ̈nedäni ëñentamönipa. Ïninque ïïnäni apæ̈nedäni möni ëñënö baï ñöwodäni wæætë edæ adobaï pönï ante yewæ̈moncæ cædäni ïninque botö ïñömö edæ, Adobaïnö ante yewæ̈moncæboimpa, antabopa.
2 segundo nos transmitiram os mesmos que os presenciaram desde o princípio e foram ministros da palavra,
3 Teopido bitö ñæ̈næ̈mi pönï ïnömi inte ëñëmi. Botö ïñömö, Wëënëñedë æbänö mä pönï cægatimpa, ante ayæ̈, Ñöwo ganca æbänö cæte ï, ante ëñencæte ante nanguï cædinque ædæmö ëñënïmo inte botö edæ, Bitö Teopidobi acæbiimpa, ante adodö adodö ante yewæ̈mömopa.
3 pareceu-me também a mim conveniente descrevê-los a ti, ó excelentíssimo Teófilo, por sua ordem, havendo-me já informado minuciosamente de tudo desde o princípio,
4 Wadäni odömonte apæ̈nedäni ëñëninque bitö wæætë, Nö intawo, ante ëñencæte ante cædinque botö yewæ̈möninta adinque edæ do ëñencæbiimpa. Mänömaïnö ante yewæ̈mömo ae.
4 para que conheças a certeza das coisas de que já estás informado.
5 Wængonguï quï, ante në godönäni pancadäniya Abiyaidi näni cabo ïñönänite adocanque Tacadiya ëmongacäimpa. Tömengä ïñömö Oodeabæ awënë odeye Edode wodi nänö ingaïñedë, Wængonguï quï, ante në godongä ingacäimpa. Tömengä nänöogængä Aadöö wodi pæ̈ingä Editabeti ingacäimpa.
5 Existiu, no tempo de Herodes, rei da Judeia, um sacerdote, chamado Zacarias, da ordem de Abias, e cuja mulher era das filhas de Arão; o nome dela era Isabel.
6 Tömëna ïñömö näna gæncaya ïnöna inte Wængonguï ayongante nö cæte quëwëninque Wængonguï, Ïïmaï cæedäni, ante nänö wææ angaïnö ante ëñente quëwëñönate wadäni, Ëñënämaï quëwënapa, ante ædö cæte anguïnänii.
6 E eram ambos justos perante Deus, vivendo irrepreensivelmente em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Editabeti owæntacä inte wëñæ̈ mänämaï quëwëñongante wëñæ̈ dæ ä wædinque näna gæncaya picæ̈na badinque quëwengadaimpa.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos eram avançados em idade.
8 Dæ ä wædinque quëwëñönate Tacadiya wodi tönö godongämæ̈ näni godoncabo näni godöñedë ba ïninque tömengä ïñömö, Wængonguï quï, ante godongantapa.
8 E aconteceu que, exercendo ele o sacerdócio diante de Deus, na ordem da sua turma,
9 Godöñongante tömënäni, Æcänö ñöwo guiidinque oguï waquï tanguingää, ante acæte ante cædänitapa. Tömënäni cöwë näni cæï baï cædinque tömënäni ëmöwo wataa wataa yewæ̈möninque adoyömö da wëninque adotaque tadonte adänitapa. Ayönäni, Tacadiya ëmöwo impa, ante adinque änäni ëñëninque tömengä Awënë Wængonguï tæiyæ̈ waëmö oncönë guiidinque oguï waquï tangantapa.
9 segundo o costume sacerdotal, coube-lhe em sorte entrar no templo do Senhor para oferecer o incenso.
10 Waodäni tömänäni, Ñöwo oguï waquï iya tangæ̈impa, ante yabæcönë godongämæ̈ pöninque Wængonguï ingante apæ̈negadänimpa.
10 E toda a multidão do povo estava fora, orando, à hora do incenso.
11 Tacadiya ïñömö tæcæ tancæ cæyongä Wængonguï nänö da pönöningä anquedo tömënäni näni iya täimpaa gäänë tömëmæ̈ ïnö pö næ̈ gongænte a ongongä acantapa.
11 Então, um anjo do Senhor lhe apareceu, posto em pé, à direita do altar do incenso.
12 Adinque Tacadiya, Æbänö cæquïï, ante ancai guïñente wæcantapa.
12 E Zacarias, vendo- o, turbou-se, e caiu temor sobre ele.
13 Wæyongante anquedo guiquënë, —Tacadiya, guïñënämaï ïe. Bitö Wængonguï ingante apæ̈nebi ëñëninque tömengä bitö änö ante do cæcampa. Bitö nänöogængä Editabeti ïñömö onguïñængä ingante mancæcäimpa cæbii. Mangä ëñacä adinque bitö tömengä ëmöwo, Wäö, pemoncæbiimpa.
13 Mas o anjo lhe disse: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João.
14 Wëñængä waa pönï ëñacä adinque bitö watapæ̈ tocæbiimpa. Wadäni nanguï ïnäni adobaï wëñængä ëñacä ate tocædänimpa.
14 E terás prazer e alegria, e muitos se alegrarão no seu nascimento,
15 Wængonguï incæ, Botö ayömo bitö wengä wadäni baï guiyä ïnämaï ñæ̈nængä pönï ingä abopa, angä beyæ̈ waodäni adobaï tömengä beyæ̈ ante adinque tocædänimpa. Yowepæ̈ biïnömæ̈ incæ wapæ̈ incæ tömengä tï nämæ̈ tömämæ̈ bedämaï incæcäimpa. Wäänä cæncadë ayæ̈ ongöñongante Wængonguï Tæiyæ̈ Waëmö Önöwoca incæ tömengäa pö guiicæcäimpa.
15 porque será grande diante do Senhor, e não beberá vinho, nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre de sua mãe.
16 Ayæ̈ bitö wengä picængä badinque mäo apæ̈necä ëñëninque idægoidi nanguï ïnäni Wængonguï gämæ̈nö poncædänimpa.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 Ayæ̈ Wængonguï Önöwoca ingante Ediya wodi nänö ëwocagaï baï adobaï ëwocadinque bitö wengä ïñömö adocä nänö tæ̈ï pïñængaï baï adobaï tæ̈ï pïñængä incæcäimpa. Ïninque tömengä ïñömö mönö Awënë nänö ponguïnö ante täno beyænte baï cædinque odömongä ate mæmpoidi wëñæ̈näni ïnänite pönente waadete cæcædänimpa. Ayæ̈ tömengä apæ̈necä ëñëninque në ëñënämaï cædäni incæ nö cæte quëwënäni näni ëñënö baï nö ëñente cæcædänimpa. Mänömaï cædinque bitö wengä adocä apæ̈necä ëñente cædinque waodäni mönö Awënë nänö ponguïnö ante eyepæ̈ pönï cædinque tömengä ingante ante wänö concædänimpa. Mänömaïnö ante anquedo Tacadiya ingante apæ̈negacäimpa.
17 e irá adiante dele no espírito e virtude de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos e os rebeldes, à prudência dos justos, com o fim de preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Angä ëñëninque Tacadiya wæætë anquedo ingante apæ̈nedinque, —Ïñæmpa botö nänöogæ̈nä picæ̈nä ïnampa. Botö adobaï picæ̈mo ïmopa. Ædö cæte, Nö impa, ante ëñenguïmoo.
18 Disse, então, Zacarias ao anjo: Como saberei isso? Pois eu já sou velho, e minha mulher, avançada em idade.
19 Äñongä anquedo wæætë, —Botö Gabodiedo ingaïmo ïmo apa änewëë. Wængonguï weca në ongömo ïñömote tömengä ïñömö, Botö watapæ̈ apæ̈nedö ante bitö Tacadiya ingante apæ̈nete pöe, ante da pönongä pontabopa.
19 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado a falar-te e dar-te estas alegres novas.
20 Ñöwo ïñömö botö änö pönënämaï ïmi inte bitö babetadebi badinque tededämaï ïñömite botö apæ̈nedö ante ïinque cæbo ba ate tedecæbiimpa, ante anquedo Tacadiya ingante apæ̈necantapa.
20 Todavia ficarás mudo e não poderás falar até ao dia em que estas coisas aconteçam, porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo se hão de cumprir.
21 Mänömaï tedeyöna wadäni, Tacadiya taquingä, ante wänö cöninque, Wængonguï tæiyæ̈ waëmö oncönë guiidinque æiquedö taquingää, ante wægadänimpa.
21 E o povo estava esperando a Zacarias e maravilhava-se de que tanto se demorasse no templo.
22 Tömengä tadinque tededämaï ingantapa. Ayæ̈ godömenque tededämaï inte önompoque oo cæpo oo cæpo cæcä adinque tömënäni, Wængonguï tæiyæ̈ waëmö oncönë guiite ongöninque Tacadiya wïïmonte baï mä pönï adingä inte ñöwo edæ babetadecä inte tacampa, ante wædänitapa.
22 E, saindo ele, não lhes podia falar; e entenderam que tivera alguma visão no templo. E falava por acenos e ficou mudo.
23 Wængonguï beyæ̈ ante cæe, ante näni ïinque änïönæ ganca cædinque Tacadiya wodi oncönë gocantapa.
23 E sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para sua casa.
24 Mänïñedë ate tömengä nänöogængä Editabeti yædëmadä badinque edæ önompo æ̈mæmpoque apäicä ganca oncönë wë womongantapa.
24 E, depois daqueles dias, Isabel, sua mulher, concebeu e, por cinco meses, se ocultou, dizendo:
25 Tömengä ïñömö edæ, “Wëënëñedë, Owæntabi ïmipa, ante pïïnäni wæbo adinque Wængonguï botö ïmote waadete pönö cædinque ñöwo wæætë, Pïïnämaï incædänimpa, ante cæcampa,” ante pönëninque Editabeti togacäimpa.
25 Assim me fez o Senhor, nos dias em que atentou em mim, para destruir o meu opróbrio entre os homens.
26 Editabeti önompo æ̈mæmpoque go adoque apäicä yædëmadä nänö ïñedë Wængonguï tömengä anquedo Gabodiedo näni änongä ingante da pönongä pöninque Gadideabæ Näatadeta näni quëwëñömö gocantapa.
26 E, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 Godinque tömengä baquecä Mäadiya näni änongä weca pongantapa. Tömengä ingante Awënë Dabii wodi pæ̈ingä Ootee, Monguïmo, ante do äningä ïnongäimpa.
27 a uma virgem desposada com um varão cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Ïninque anquedo Gabodiedo Mäadiya weca pö guiidinque tömengä ingante, —Wængonguï nänö në waadebi inte ëñëe. Wængonguï bitö ïmite waa cæcæcäimpa. Wadäni onquiyæ̈näni ïnänite Wængonguï pönömenque pönö waa cædongä inte bitö ïmite edæ godömenque waa pönï pönö cæcä acæ̈impa.
28 E, entrando o anjo onde ela estava, disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo; bendita és tu entre as mulheres.
29 Ante tæcæ apæ̈neyongä tömengä ancai guïñëninque, Quïnö baï ï ante botö ïmote apæ̈necää, ante wæcantapa.
29 E, vendo- o ela, turbou-se muito com aquelas palavras e considerava que saudação seria esta.
30 Wæyongante anquedo wæætë, —Mäadiya, bitö guïñënämaï ïe. Wængonguï incæ edæ bitö ïmite nanguï waadete pönö acampa.
30 Disse-lhe, então, o anjo: Maria, não temas, porque achaste graça diante de Deus,
31 Bitö ñöwo edæ yædëmadä badinque bitö wëñængä onguïñængä mancæbiimpa. Tömengä ëñacä ate bitö tömengä ëmöwo, Itota ingampa, ante pemoncæbiimpa.
31 E eis que em teu ventre conceberás, e darás à luz um filho, e pôr-lhe-ás o nome de Jesus.
32 Tömengä ïñömö edæ nanguï tæ̈ï pïñænte cæcä incæcäimpa. Ïninque tömengä ingantedö ante, Æibæ pönï në Quëwengä Wengä ingaingä ingampa, ante apæ̈necæ̈impa. Ayæ̈ Awënë Wængonguï incæ tömengä ingante apæ̈nedinque, Bitö Awënë bayömi mæ̈mæ̈ awënë odeye Dabii wodi nempo dodäni näni quëwengaï baï bitö nempo adobaï quëwencædänimpa, ante adocä Itota ingante pönongä ænte Awënë Odeye bacæcäimpa.
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo; e o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi, seu pai,
33 Ïninque Aacoboidi tömengä nempo quëwëñönänite tömengä cöwë tömënäni Awënë Odeye incæcäimpa. Tömengä nänö Awënë Odeye inguïmämo ïñömö edæ dæ badämaï ingæ̈impa, ante Wængonguï nänö da pönöningä Mäadiya ingante angantapa.
33 e reinará eternamente na casa de Jacó, e o seu Reino não terá fim.
34 Mäadiya wæætë tömengä ingante, —Botö ïñæmpa onguïñængä tönö mönämaï inte wëñæ̈ ædö cæte manguïmoo.
34 E disse Maria ao anjo: Como se fará isso, visto que não conheço varão?
35 Ante wæyongante anquedo wæætë edæ, —Wængonguï Tæiyæ̈ Waëmö Önöwoca incæ bitö weca poncæcäimpa. Wængonguï Æibæ Quëwënongä tömengä nänö tæ̈ï pïñæ̈nö incæ wææ owo baï cæcæcäimpa. Mänömaï beyæ̈ bitö Wëñængä Onguïñængä incæ Tæiyæ̈ Waëmö ëñacä ate, Wængonguï Wëñængä ingampa, ante pemoncædänimpa.
35 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e a virtude do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; pelo que também o Santo, que de ti há de nascer, será chamado Filho de Deus.
36 Ayæ̈ godömenque apæ̈nebo ëñëe. Editabeti bitö guiidengä ïñömö picængade pönï ïñongante, Owæntacä ingampa, ante tededänitawo. Incæte tömengä picængadecä incæ dobæ edæ önompo æ̈mæmpoque go adoque apäicä yædëmadä inte tömengä wëñængä edæ onguïñængä ingante ënengampa.
36 E eis que também Isabel, tua prima, concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril.
37 Ïñæmpa quïëmë ante Wængonguï nänö änönö ante tömää edæ cöwë cæcæ̈impa.
37 Porque para Deus nada é impossível.
38 Ante anquedo angä ëñente wædinque Mäadiya, —Mönö Awënë beyænque në cæbo ïmopa. Bitö änö baï Ao ämo bacæ̈impa. Ante apæ̈necä ëñëninque Wængonguï nänö da pönöningä incæ ëmö cæte wadæ gogacäimpa.
38 Disse, então, Maria: Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Mänïñedë ate Mäadiya wodi wadæ godinque änämæ̈në quingæ̈ æidinque Oodeabæ quëwënäni näni quëwëñömö adoyömonque incæ pöninque,
39 E, naqueles dias, levantando-se Maria, foi apressada às montanhas, a uma cidade de Judá,
40 Tacadiya oncönë pö guiidinque Editabeti ingante, Waa quëwëmi, angantapa.
40 e entrou em casa de Zacarias, e saudou a Isabel.
41 Mäadiya mänömaï apæ̈necä ëñëninque Editabeti wodi wengä cæncadë ongöninque wogæi wogæi tocantapa. Editabeti ïñömö Wængonguï Tæiyæ̈ Waëmö Önöwoca incæ tömengäa pö guiicä ïninque ædæmö pönï ëwocacä bacantapa.
41 E aconteceu que, ao ouvir Isabel a saudação de Maria, a criancinha saltou no seu ventre; e Isabel foi cheia do Espírito Santo,
42 Mänömaï badinque adocä ogæ̈ tededinque, —Mönö onquiyæncabo ïñömonte bitö adobique bitö waa toquinque impa, angantapa. Wængonguï wamöni ïmönite pönömenque waadedinque bitö ïmïnite godömenque nanguï waadecampa. Bitö në ënënongä ingante Wængonguï nanguï waadecä beyæ̈ tömengä adobaï tocæcäimpa.
42 e exclamou com grande voz, e disse: Bendita és tu entre as mulheres, e é bendito o fruto do teu ventre!
43 Botö önömoque ïñömote bitö ïñömö mönö Awënë badä ïnömi inte edæ botö weca quïnante pömii.
43 E de onde me provém isso a mim, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 Tæcæ edæ apæ̈nebi önömonca ëñëñömo botö cæncadë në ongönongä incæ wogæi wogæi watapæ̈ tocä ae.
44 Pois eis que, ao chegar aos meus ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria no meu ventre.
45 Mönö Awënë bitö ïmite nänö änïnö ante bitö ïñömö, Tömengä cöwë cæcæcäimpa, ante pönëninque bitö toquinque edæ në pönëmi ïmitapa.
45 Bem-aventurada a que creu, pois hão de cumprir-se as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas!
46 Editabeti mänömaï apæ̈neyongä Mäadiya wæætë ämotamïni ante baï ïïmaï angacäimpa.
46 Disse, então, Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 — ausente —
47 e o meu espírito se alegra em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque atentou na humildade de sua serva; pois eis que, desde agora, todas as gerações me chamarão bem-aventurada.
49 — ausente —
49 Porque me fez grandes coisas o Poderoso; e Santo é o seu nome.
50 — ausente —
50 E a sua misericórdia é de geração em geração sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Com o seu braço, agiu valorosamente, dissipou os soberbos no pensamento de seu coração,
52 — ausente —
52 depôs dos tronos os poderosos e elevou os humildes;
53 — ausente —
53 encheu de bens os famintos, despediu vazios os ricos,
54 — ausente —
54 e auxiliou a Israel, seu servo, recordando-se da sua misericórdia
55 — ausente —
55 (como falou a nossos pais) para com Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Ante Mäadiya wodi ämotamïni ante baï angantapa. Ayæ̈ Editabeti weca mëa go adoque apäicä quëwente ate ayæ̈ ate tömengä oncönë gogacäimpa.
56 E Maria ficou com ela quase três meses e depois voltou para sua casa.
57 Editabeti wodi guiquënë oo pönï ënëninque tömengä wëñængä onguïñængä mangacäimpa.
57 E completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Ayæ̈ tömengä guiidënäni tönö godongämæ̈ quëwënäni ïñömö, Æ mönö Awënë wïï pïingä inte Editabeti ingante ædæmö waadete waa cæcampa, ante tæcæ ëñëmönipa, äninque Editabeti tönö godongämæ̈ togadänimpa.
58 E os seus vizinhos e parentes ouviram que tinha Deus usado para com ela de grande misericórdia e alegraram-se com ela.
59 Ayæ̈ adoque Wængonguï itædë go ate wëñængä ingante æ̈montaique ëö togæncæ cædäni ïñömö godongämæ̈ pöninque tömengä wæmpo ëmöwo baï ante, Tacadiya, ante pemoncæ cædänitapa.
59 E aconteceu que, ao oitavo dia, vieram circuncidar o menino e lhe chamavam Zacarias, o nome de seu pai.
60 Cæyönänite wäänä Baa äninque, —Tömengä ëmöwo Wäö ëmoncæcäimpa, ante wææ angadäimpa.
60 E, respondendo sua mãe, disse: Não, porém será chamado João.
61 Äñongante tömënäni wæætë, —Ïñæmpa bitö guiidënäni Wäö ëmönämaï. Dæ ämönänipa.
61 E disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 Äninque wæmpocä ingante ömö cædinque, Æmongänö ëmonguingä ämii, ante odömömi amönii.
62 E perguntaram, por acenos, ao pai como queria que lhe chamassem.
63 Äñönänite tömengä tededämaï ïnongä inte önompocaque odömongä adinque yewæ̈möinta æ̈ninque pædæ pönönäni ate tömengä ïñömö edæ, “Tömengä ëmöwo Wäö ëmoncæcäimpa,” ante yewæ̈mongä adinque tömänäni edæ guïñente wægadänimpa.
63 E, pedindo ele uma tabuinha de escrever, escreveu, dizendo: O seu nome é João. E todos se maravilharam.
64 Yewæ̈mongä ate tömengä önonguënëwa ñïmæ̈ cæguënëwate baï baguënëwate ate edæ tömengä ogæ̈ tededinque Wængonguï ingante, Waa pönï cæbi abopa, ante watapæ̈ edæ apæ̈necantapa.
64 E logo a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; e falava, louvando a Deus.
65 Ïninque mänïñömö godongämæ̈ quëwënäni tönö Oodeabæ änämæ̈në quëwënäni tönö tömänäni, Mänömaï batimpa, ante nanguï tededänitapa.
65 E veio temor sobre todos os seus vizinhos, e em todas as montanhas da Judeia foram divulgadas todas essas coisas.
66 Tededäni ëñëninque në ëñënäni wæætë, “Ïingä wëñængä ïñömö æbänö nänö baquinque edæ pæquingä,” ante tömänäni godongämæ̈ wægadänimpa. Edæ tömengä tönö Wængonguï godongämæ̈ cæcä ingacäimpa.
66 E todos os que as ouviam as conservavam em seu coração, dizendo: Quem será, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Wëñængä wæmpocä Tacadiya guiquënë Wængonguï Tæiyæ̈ Waëmö Önöwoca ingante ëwocadinque Wængonguï beyæ̈ apæ̈nedinque ämotamïni ante baï apæ̈necantapa.
67 E Zacarias, seu pai, foi cheio do Espírito Santo e profetizou, dizendo:
68 — ausente —
68 Bendito o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e remiu o seu povo!
69 — ausente —
69 E nos levantou uma salvação poderosa na casa de Davi, seu servo,
70 — ausente —
70 como falou pela boca dos seus santos profetas, desde o princípio do mundo,
71 — ausente —
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos aborrecem
72 — ausente —
72 e para manifestar misericórdia a nossos pais, e para lembrar-se do seu santo concerto
73 — ausente —
73 e do juramento que jurou a Abraão, nosso pai,
74 — ausente —
74 de conceder-nos que, libertados das mãos de nossos inimigos, o servíssemos sem temor,
75 — ausente —
75 em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 Ayæ̈ wëñængä ingante tömengä ïïmaï ante godömenque apæ̈necantapa.
76 E tu, ó menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque hás de ir ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos,
77 — ausente —
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, na remissão dos seus pecados,
78 — ausente —
78 pelas entranhas da misericórdia do nosso Deus, com que o oriente do alto nos visitou,
79 Mänömaïnö ante Tacadiya wodi tömengä wëñængä ingante apæ̈negacäimpa.
79 para alumiar os que estão assentados em trevas e sombra de morte, a fim de dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Wëñængä ïñömö do pædinque önöwoca tæ̈ï pïñænte ëwocagacäimpa. Idægoidi weca tömengä nänö ponte a ongonganca önömæca quëwengacäimpa.
80 E o menino crescia, e se robustecia em espírito, e esteve nos desertos até ao dia em que havia de mostrar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.