Lucas 8
Yù bilin ni Namarò nga meyannung kâ Apu Kesu Kiristu: Yù bagu nga tarátu ni Namarò sù ira nga mangikatalà kâ Apu Kesu Kiristu (ATT) vs NAA
1 Á ari nabayák, á nánaw si Apu Kesu nga minay sù ira ili ánna babálay, nga nangilayalayâ sù napiá nga dámak nga meyannung sù pammagure ni Namarò. Á nepulupulù kuna yù ira mapulu duá nga tudduán na.
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 Á ajjan gapay nga nepulù kâ Apu Kesu yù ira bábbay nga pinammapiá na sù takì da ánna yù ira nga pinapáno na yù ira anitu nira. Ajjan si Maria, nga taga Maddala, nga nánawán na pitu nga anitu.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Á ajjan gapay si Juana nga atáwa ni Kosa. Si Kosa yù minánnaron sù ngámin nga kukuá ni Patul Erodo. Á ajjan si Susana ánna aru ira paga nga bábbay, nga mangisipà kári Apu Kesu.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Á kitáru yù ira tatolay nga jimináddán kâ Apu Kesu, nga naggapu sù ira ngámin nga ili ánna babálay. Á paggagammung da, nagángngarigán si Apu Kesu, á kinagi na,
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Ajjan yù tolay, nga en na iniwárì yù bini sù komán na. Á pangiwárì na ta bini, natágâ yù baddì sù dálan, nga neguppuguppè, á kinán na mammánù.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Á ajjan gapay yù baddì nga natágâ ta kabatuán. Á pattubbu na, nalelay gapu ta namagá yù gián na.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Á ajjan paga yù baddì nga natágâ ta kasisítán. Á nattubbu gapay, ngam nepattubbu gapay kuna yù sî nga jiminakal, á narubbù yù gián na.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Á yù káruán na bini, natágâ sù napiá nga dabbun, á jiminakal áddè ta paddáwa na. Á napiá yù áddáwa na, nga kitáru yù bungá na.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Á yù ira makituddu kâ Apu Kesu, iniyabbû da kuna, “Anni yù kebalinán nayù ángngarigám mu?” kud da.
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Á simibbák si Apu Kesu nira, á kinagi na, “Sikayu lâ yù pangipakánnámmuák ku ta meyannung sù pammagure ni Namarò, nga nelímak áddè kunangan. Ngam iyángngarigák ku lâ sù ira káruán, gapu ta inni-innad da yù akkuák ku, ngam ari ira manguruk ta si Namarò yù naddok nikán. Á ginniginnád da yù bilin ni Namarò, ngam arád da manonò yù kebalinán na,” kun na.
10 Jesus respondeu:
11 Á kinagi na laguk ni Apu Kesu, “Á yawe yù kebalinán nayù ángngarigán nga kinagì. Yù bini yù keyarigán nayù bilin ni Namarò.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Á ta kunnay sù bini nga natágâ sù dálan, ajjan yù ira tatolay nga nakaginná sù bilin ni Namarò, ngam umay si Satanas mepassassábbarâ ta nonò da, marakè manguruk ira, tanu manguruk ira nakuan, á meyígù ira.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 “Á yù bini nga natágâ ta kabatuán yù kunnay sù ira tatolay nga magayáyâ nga manguruk sù bilin ni Namarò ta pakaginná ra kuna. Ngam ta kunnay sù bini nga ari makapaggamù ta kabatuán, awán bulubugá ta ipatattam da ta nonò da. Á yáyù nga mabì lâ yù panguruk da. Á sangaw nu umay yù jigâ da, pallikuránád da yù ángnguruk da.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 “Á yù bini nga natágâ ta kasisítán yù kunnay sù ira tatolay nga magginná sù bilin ni Namarò, ngam ari makatalluâ yù ángnguruk da. Á kunnay ira sù bini nga nakkurítal gapu ta narubbù yù gián na, ta megaggak yù ángnguruk da megapu sù ikaburung da nga ággiád da ta dabbuno ánna yù ukkuk da ta kukuá ra, ánna yù ngámin nga ala-alerad da nga ipagayáyâ da.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 “Á yù bini nga natágâ ta napiá nga dabbun, nga nabbungá ta napiá, yù kunnay sù ira tatolay nga magginná sù bilin ni Namarò, nga ipatattam da ta napiá sù nonò da. Á yáyù nga mássiki nu umay nira yù jigâ, napasigaggà yù ángnguruk da. Á kunnay sù bini nga napiá yù ábbungá na, napiá gapay yù akka-akkuád da megapu sù bilin ni Namarò nga inipatattam da ta nonò da.”
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 Á nagángngarigán paga si Apu Kesu, á kinagi na, “Egga panò yù tolay nga paggatangan na yù isingan, nga kallabán na ta palanggána onu ipe na ta silárung na katri? Awán gemma, ta ipotun na gemma sù ággianán na, tapè manawagán yù ira tatolay nga tullung ta balay.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Á kunnian gapay sù pangituddù ta meyannung sù pammagure ni Namarò, ta mepasingan sangaw yù ari ngaw netuddu, á mepakánnámmu sangaw yù ari ngaw nánnámmuán, tapè manawagán yù nonò naw.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Tángngagan naw laguk yù ágginná naw sù bilin ni Namarò. Ta yù tolay nga manguruk sù bilin ni Namarò, malannapán sangaw yù ammu na. Ngam yù tolay nga ari manguruk sù bilin na, máttamán na sangaw yù kagian na nga kánnámmuán na,” kun ni Apu Kesu.
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Á kabalin ni Apu Kesu nagubobuk, simippì di innò na ánna yù ira wáwwagi na, ngam arád da marakkitán gapu ta káru na tatolay.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Á yù tádday nga tolay, kinagi na kâ Apu Kesu, “Ajjan ta lawán di innò mu ánna yù ira wáwwagim, á ipágál da ka.”
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Á kinagi ni Apu Kesu sù ira ngámin nga tatolay, “Ngámin yù ira nga magginná ánna manuppál sù bilin ni Namarò, aggira yù yenâ ánna yù ira wáwwagì.”
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Á tádday ággaw, ajjan di Apu Kesu ta aggik na bebay. Á kinagi na sù ira makituddu kuna, “Et tamin, ta dumákì ittam ta dammáng,” kun na. Á nappittà ira ta barangay, á nánaw ira ta umay ira ta dammáng na bebay.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Á paddákì da, nakkaturuk si Apu Kesu. Á ikáddagâ lâ nappaddák ta nasikan. Á nasibi ira ta barangay, á naganássing yù ira sinudduán na, marakè lummak yù barangay nu mapannu ta danum.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Á ed da nilukák si Apu Kesu, á kinagi ra kuna, “Mesturu, awán ittamin!” kud da. Á dagarágâ gimikkáng, á gimmá na yù paddák ánna palung, á nagimammà yù paddák ánna palung. Á kitalínák yù bebay.
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Á kinagi na sù ira makituddu kuna, “Anni má ta mabbábáng kayu sù ángngikatalà naw nikán?” kun na. Á naganássing ira, á nerallà yù kapállâ da. Á nakkaká-ubobuk ira, á kinagi ra, “Asinni yaw maggammá ta paddák ánna palung, nga tuppálan nayù paddák ánna yù palung yù kagian na!” kud da.
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Á manganánnuán, nakáddè di Apu Kesu ánna yù ira sinudduán na ta lugár na Gerasa, ta dammáng na Galilia.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 Á gatták di Apu Kesu sù barangay, jiminápun nira yù tolay nga taga ili, nga nagunagán na aru ira nga anitu. Á nabayágin nga nagili-ilongán, nga ari naggián ta bale ra, ngam maggián lâ ta kuebá sù katanamán.
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 Á pakasingan nayù nagunagán kâ Apu Kesu, naganássing nga nakkalli nga napalakak ta arubáng na. Á kinagi na, “Sikaw, Kesu, nga Anâ ni Namarò nga Kotunán, anni yù akkuám mu nikán? Ikállà mà bì, ta arám mà jigirigátan!” kun na.
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 Á yáyù kinagi nayù anitu kâ Apu, gapu ta sinaddánán nen ni Apu Kesu yù anitu ta mánaw sù tolay. Ta sigídá nga umay yù anitu kuna. Á yù ira kábulun nayù tolay, mássiki nu balurad da ta káwák yù limá na ánna yù takki na, ngam gattagattakan na lâ, á pakarerán nayù anitu nga umay ta kalállammatán.
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Á iniyabbû na laguk ni Apu Kesu sù anitu, “Anni yù ngágam mu?” kun na. “Sikán si Jinibu,” kun na, ta aru yù ira anitu nga nattaliponak kuna.
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Á inikomá ra kâ Apu Kesu ta arán na ira doban nga umay nga magikáru sù abbû nga awán ta áddè nayù kálaram na.
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Á gapu ta ajjan tán aru nga bábi nga magárak sù garek na puddul, inikomá nayù anitu kâ Apu Kesu ta doban na ira ta umay ira tullung sù ira bábi. Á iniyanugù na nira.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Á dagarágâ nánawád da yù tolay, á simillung ira sù ira bábi, á gikarerán yù ira bábi nga minay nga nelappák ta bebay. Á nalaggabán ira ngámin.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Á pakasingan nayù ira mináppárák sù nesimmu sù ira bábi ra, nattálaw ira, á ed da iniparámak sù ira ili ánna babálay.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Á yù ira nakarámak, ed da pinasikkál. Á labbè da ta gián ni Apu Kesu, naratang da yù tolay nga nánawán nayù ira anitu, nga nagitubang ta taging ni Apu Kesu. Á nabbarawási ngin, nga nammapiá ngin yù nonò na. Á naganássing laguk yù ira tatolay megapu sù pakáwayyá ni Apu Kesu.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Á yù ira nakasingan sù nesimmu, inistoriá ra sù ira tatolay yù pamammapiá ni Apu Kesu sù tolay.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Á yù ira ngámin nga tatolay nga taga Gerasa, inikomá ra kâ Apu Kesu ta mánaw nira, ta nerallà yù assing da kuna.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 Á yù tolay nga nammapiá nga nánawán nayù ira anitu, inikomá na kâ Apu Kesu ta mepulù kuna. Ngam pinapáno ni Apu Kesu, á kinagi na kuna,
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 “Lubbè ka lâ ta balem, tapè kagiam mu sù ira kábulum mu yù pangikállà ni Namarò nikaw,” kun na. Á kinuruk nayù tolay, á en na inistoriá sù ira ngámin nga kelián na yù kingnguá ni Apu Kesu megapu kuna. Á nattoli di Apu Kesu ta dammáng na bebay nga naggapuád da.
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Á labbè di Apu Kesu ta dammáng, nagayáyâ yù ira tatolay nga magiddi-iddak kuna.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Á minay yù tolay nga mangngágan ta Jeru. Aggina yù lakalákay nga kapatás ta kapilliá na Kudio. Á labbè na ta gián ni Apu Kesu, namalittúkak ta arubáng na, á inikomá na kuna ta umay lábbì ta bale ra,
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 ta magisassay matay yù táttádday nga anâ na, nga babay nga mapulu duá yù dagun na. Á nepulù si Apu Kesu kuna.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Á ajjan yù babay nga mapparága ta mapulu duá nga dagun, nga pinunu na ngámin nga kukuá na ta ipappagá na sù ira manguru, ngam awán ta nakoru kuna.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Á jimikkì yù babay ta likuk ni Apu Kesu, á siniggek na yù kiddanán na barawási na, á dagarágâ nattukkâ yù papparága na.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Á kinagi ni Apu Kesu, “Asinni naniggek nikán?” kun na. Á yù ira tatolay, simibbák ira, nga kud da nga katággitádday, “Ari sikán,” kud da. Á kinagi ni Eduru kâ Apu, “Mesturu, marassarassil ittam gemma, á iyabbû mu paga?” kun na.
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Ngam kinagi ni Apu Kesu, “Wan á, ngam ammù ta ajjan yù naniggek nikán, ta natákál ku ta ajjan yù nammapiá megapu sù pakáwayyâ,” kun na.
46 Mas Jesus insistiu:
47 Á pakánnámmu nayù babay ta ari nelímak yù kingnguá na, minay nga mamippippik ta assing na, nga namalittúkak ta arubáng ni Apu Kesu. Á sù pakaginná nayù ira ngámin nga tatolay, kinagi nayù babay yù ipaniggek na kuna ánna yù pammapiá na nga naddagarágâ.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Á kinagi ni Apu Kesu kuna, “Anâ ku, nammapiá ken megapu sù ángngikatalà mu nikán. Lubbè ka ta balem nga mabannáyánin,” kun na.
48 Então Jesus lhe disse:
49 Á sù arán na paga kabalin nga nagubobuk ni Apu Kesu sù kagian na, minay yù tolay nga naggapu sù bale ni Jeru, á kinagi na kâ Jeru, “Arám mu pattaláttanan yù Mesturu, ta natayin yù anâ mu,” kun na.
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Á pakaginná ni Apu Kesu ta natayin, kinagi na sù yáma na, “Ari ka lâ maburung sù kinagi na. Ikatalà mà lâ, á mammapiá sangaw,” kun na.
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Á labbè di Apu Kesu sù balay, arán na pinatallung yù ira tatolay, ngam di Eduru lâ, kári Kuan, kâ Ime, kári Jeru nga magatáwa, nga darakal nayù abbing.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Á gikulukuletán yù ira ngámin nga naggián ta lawán megapu sù abbing. Ngam kinagi ni Apu Kesu nira, “Mattukkâ kayu nga makkulè, ta ari natay yù abbing! Nakkaturuk lâ!” kun na.
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Á inuyoyungád da, gapu ta ammu ra ta natayin yù abbing.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Ngam sinangngalán ni Apu Kesu yù limá nayù abbing, á kinagi na kuna, “Abè, malukák ka!” kun na.
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Á nattoli sù abbing yù inángà na, á dagarágâ gimikkáng. Á kinagi na laguk ni Apu Kesu sù ira darakal na ta pakanad da.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Á napállâ yù ira darakal na. Ngam sinaddánán ni Apu Kesu ira ta arád da bulubugá kakágian.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.