Atos 27

Yù bilin ni Namarò nga meyannung kâ Apu Kesu Kiristu: Yù bagu nga tarátu ni Namarò sù ira nga mangikatalà kâ Apu Kesu Kiristu (ATT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Á pamapáno ra nikami ta mabbiray kami nga umay kâ Patul Sisar ta Roma sù purubinsia na Italia, á nipatangngal da di Pablo ánna yù ira káruán nga nabáluk kâ Kapitán Kulio, nga kapitán na Tangagatù nga Suddálu ni Patul Sisar Agusto.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Á nappittà kami laguk sù biray nga naggapu ta Adramitu nga umay sù ira ili ta aggik na bebay sù purubinsia na Asia. Á nepulù nikami si Aristarko nga taga Tessalonika, nga ili sù purubinsia na Masidonia.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Á sù tádday ággaw, jiminung kami ta Sidon. Á inikállà ni Kulio si Pablo, á inanugù na nga umay melágum sù ira kákkopun na ta ili.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Á páno mi ta Sidon, jinápun na kami nayù paddák. Á nabbiray kami laguk ta aranni ta aggik na pugu na Sipro, tapè melibang kami ta pugu.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Á sinalebarám mi yù ira lugár na Silisia ánna Pampilia, á jiminung kami ta dappâ na Mira sù purubinsia na Lisia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Á dung mi ta Mira, nálek nayù kapitán yù biray nga taga Alekandria, nga mappángè ta Italia, á pinappittà na kami.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Á páno mi ta Mira nga mappángè ta Italia, naganna-annánà kami lâ nga nabbiray, á narigirigâ kami nga nakáddè ta ili na Ngido. Á gapu ta jinápun na kami nayù masikan nga paddák, natupak kami, á sinalebarám mi laguk yù tuppák na pugu na Kareta nga mangngágan ta Salmone, á nallibang kami ta pugu na Kareta.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Á nabbiray kami nga nattalebák aranni ta aggik na dabbun, á narigirigâ kami nga nakáddè ta dappâ nga mangngágan ta Napiá nga Áddúngán, nga aranni ta ili na Laseya.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Á gapu ta paganna-annánà mi, nabayák kamingin nga nabbiray ta Laseya, á jimittálin yù ammián, nga ikákássing nayù ira minábbiray. Á yáyù nga sinabarangán ni Pablo yù ira minábbiray,
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 á kinagi na nira, “Kopuk ku, nu mánaw ittam sangaw, marigirigâ ittam ta bebay. Maggián ittam labbì saw, marakè kengá lâ yù kárgá tam ánna yù biray, á marakè malaggabán ittam nga matay gapay.”
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Ngam si Kapitán Kulio, arán na kinuruk yù kinagi ni Pablo. Kinuruk na lâ yù kinagi nayù mamilotu ánna yù kinagi nayù makákkuá sù biray.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Á aru yù ira kábulum mi nga gustu ra gapay mánaw, ta kagiad da ta nonò da ta jikkù yù naddúngám mi nu ammián. Á yáyù nga gustu ra gapay mánaw nga mappángè ta pugu na Kareta, á parè bì nakuan ta makáddè kami ta áddúngán na Penik, nga nalibangán ta ammiánán. Ta kinagi ra, “Penik nakuan yù pakipaggianát tam ta áddè ta paddagun,” kud da.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Á manganánnuán, ajjan yù napiá nga paddák nga naggapu ta abagátán, á kagiad da ta makatunù kami ta Penik. Á inakkâ da laguk yù tagebbatu na biray, á nánaw kami, á nabbiray kami ta aranni ta aggik na pugu na Kareta.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Ngam inikáddagâ lâ nabbaggiu, nga naggapu ta ammiánán.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Á gapu ta ari kami nakatubáng sù paddák, napaturiák kami, á pinaguráyám mi lâ.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Á nallibang kami ta ábbák nayù pugu na Kalodi. Á yù baddì nga barangay nga ginuggun na biray, narigâ nga inigom mi sù biray, tapè pakappiám mi.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Kabalim mi namakáppi sù barangay, binabbak da yù biray ta lubik. Á naburung ira, marakè meráddâ yù biray sù kábabbawán ta Sirte. Á yáyù nga nilukù da laguk yù dakal nga layyák, á pinaturiák na paddák yù biray.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Á gapu ta nasikan yù baggiu, á nallelembá ánna nepáttapáttu yù biray. Á ta tádday ággaw, inilappák da yù kárgá na biray ta danum.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Á ta mekatallu nga ággaw, inilappák da lággapay ta danum yù lubik da ánna yù káruán nga aruátad da ta pattarabáku ra ta biray.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Á aru yù ággaw nga nappasá nga arám mi bulubugá nasingan yù bilák onu bituan. Á nabbaggiu ta nasikan nga ari bulubugá naginnà, á arám mi iddanamán ta matolay kami.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Á ta nabayágin, ari kami bulubugá kiminán. Á yáyù nga gimikkáng si Pablo, á kinagi na laguk, “Kákkopun, nu kinuruk naw nakuan yù kinagì nga ari ittam bì nakuan mánaw ta Kareta, awán nakuan ta nararál ánna náwáwán.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Ngam ari kayu lâ maburung, ta kunangane tabarangát takayu ta pataggatan naw lâ yù nonò naw, ta awán ta matay nittam, ngam kengá lâ yù biray.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Yáyù ammù, gapu ta inipakánnámmu ni Namarò nikán. Ta si Namarò yù makákkuá nikán ánna pakimorayák ku, á jinok na nikán ta gabingò yù daroban na nga nappasingan nikán.
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Á kinagi na nikán, ‘Pablo, ari ka maganássing, ta máwák nga umay ka meyarubáng kâ Patul Sisar ta Roma. Á inikállà naka ni Namarò, ta inanugù na nikaw yù ipakimállà mu kuna nga meyannung sù ira kábulum mu, á yáyù nga awán gapay ta matay nira,’ kun nayù daroban ni Namarò nikán.
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Á yáyù ari kayu lâ mabburung, kákkopuk ku, ta ikatalà ku si Namarò ta palurotan na yù ngámin nga kinagi nayù daroban nikán.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Ngam máwák nga meráddâ ittam sangaw ta pugu,” kun ni Pablo nira.
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Á nabbaggiu ngin ta duá ligguán, á pinaturiák na kami na paddák sù bebay nga mangngágan ta Adria. Á ta tangngá na gabi, natákál nayù ira mattarabáku ta biray ta aranni kamingin ta dabbun.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Á sinúkuk da yù danum, á duápulu nga appá yù kálaram na. Á pallakák mi paga ta baddì, sinúkuk da má, á mapulu límá lâ nga appá yù kálaram na.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Á naburung ira marakè meráddâ kami ta dútung. Á yáyù nga inigatták da sù danum yù appâ nga tagebbatu ta ulin na biray, á nakimállà ira kâ Namarò ta iddagád da yù ággaw.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Á gapu ta ikaburung nayù ira mattarabáku ta biray, ikáyâ da nakuan panawán yù biray, tapè mattálaw ira. Á sinestemád da kami. Áppè ira minay nangigatták ta tagebbatu sù parowá na biray, ngam iyutták da nakuan yù baddì nga barangay ta danum, tapè pattakayád da nga mattálaw.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Ngam natákál ni Pablo yù nonò da, á kinagi na kâ Kapitán Kulio ánna yù ira suddálu, “Dannian ira nga mattarabáku ta biray, nu mattálaw ira ánna panawád da yù biray, awán nittam bulubugá ta meyígù.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Á gittâ da laguk nayù ira suddálu yù kaddang nayù baddì nga barangay, á neburuk.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Á ta alippánnawák, inikomá ni Pablo nira ta kumán ira bì. Kinagi na nira, “Duá ligguánin nga maburuburung kayu ánna awán bulubugá ta kinán naw.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Á yáyù nga dudduárat takayu ta kumán kayu bì, tapè massikan kayu sangaw, ta awán bulubugá nittam ta manganni,” kun ni Pablo nira.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Á kabalin ni Pablo nanabarang nira, inâ na laguk yù tangabullung nga pán, á naddasal ta pabbalabálà na kâ Namarò ta arubáng da ngámin. Á gidduá na yù pán, á kinán na.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Á pakasingad da sù pakkákán na, minálláppaw yù nonò da, á kiminán iren gapay.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Á duá gatù ta pitupulu ta annam sikami ngámin ta biray.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Á kabalid da kiminán, initabbà da yù kárgá ra nga tirígu ta danum, tapè umáláppaw yù biray.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Á ta pannawák, nerípâ da yù dabbun ngam arád da natákkilalán. Á nasingad da ta aggik yù napiá nga karagátán. Á ikáyâ da nga iráddâ yù biray sù karagátán, nu awayyá na.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Á gittâ da laguk yù kaddang nayù ira tagebbatu, á inibattáng da ira ta danum. Á inubbarád da yù lubik nga gálù nayù ulin, ánna inullák da yù layyák sù parowá, tapè mepayák kami nga mappángè ta karagátán.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ngam neráddâ yù parowá na biray ta kábabbawán nga nalepuanán ta nálaram nga danum. Á awán ta awayyá ra nga mangiyalì sù parowá. Á napalapalungán yù pangulin na biray, á natáttáttâ.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Á inigagánge nayù ira suddálu ta papatáyan nakuan yù ngámin ira tatolay nga guárdiád da, marakè makanunnuk ira nga mattálaw.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Ngam gimmá na ira ni Kapitán Kulio, gapu ta ikáyâ na nga iyígù si Pablo, tapè ari matay. Á sinaddánán na yù ira makanunnuk ta aggira yù mapolu nga makkassú ta danum ánna mappángè ta dabbun.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Á pinattagippáto na laguk yù ira káruán ta tábalá ánna táttâ na biray. Á yáyù nga nakáddè kami ngámin ta karagátán.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.