Atos 27
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVT
1 Ɛhɩ, mɛlɛ mɔ bɛ́ nwan yɛ fʋ́ meli yɛ hɔ́ Lɔmʋn'n, bɛ kɔ fa Pɔlʋ nʋn bɛ́ mɔ b'a gua bɛ́ fiadɩ'n mmie-mɔ bɛ kɔ wula nzalafʋ kpain kʋn asa nun. Nzalafʋ sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Zuliyusi. Ɔ sie nzalafʋ ɛya kʋn. Bɛ́ nzalafʋ fâ dɩɛ'n li “Belemgbin Sezaa Fâ”
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Cɩan'n juli a, yɛ kɔ fʋ meli kʋn anun. Meli sɔ'n fi kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Adalaminti nɩn asʋ. Yɛ́ ɛhɔlɛ nɩn anun, ɔ di kɛ meli'n jejinlan Azi mân nɩn anun kulo'n-mɔ mɔ meli lɩka wɔ'n. Yɛ nʋn Alisitakɩ m'ɔ fi Masedʋanɩn mân nɩn anun kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Tesaloninki nɩn asʋ'n y'ɔ hɔlɩ ɔ.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ɛhɩ, mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, yɛ kɔ ju kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Sidʋn nɩn asʋ. Mɔ yɛ juli ɛbɛlɛ'n, Zuliyusi kɔ man Pɔlʋ atɩn kɛ ɔ hɔ́ fúa yɩ́ manngʋn'n-mɔ anwʋn yɛ̂ like mɔ ɔ'a mian yɩ́ nwʋn'n, yɩ́ manngʋn'n-mɔ kʋala kɛ bɛ fa bɛ man yɩ́. Zuliyusi tɩ sʋanlan m'ɔ nɩan Pɔlʋ sʋ kanlanman kpa.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Mɔ yɛ fi Sidʋn ɛbɛlɛ yɛ tuli yɛ́ bʋ'n, yɛ kɔ sɩn Sipʋlʋ asue afian kpɔlɛ nɩn anʋan. Ɔ sanlɩn kɛ anɩn anwʋnman'n tu si yɛ́.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Yɛ kɔ kpɛ jenvie'n m'ɔ mantan Silisi nʋn Panfili mân'n. Yɛ kɔ ju Lisi mân nun kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Mila nɩn asʋ.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Mɔ yɛ juli ɛbɛlɛ'n, anɩn meli kʋn fi Ezipiti mân nun kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Alɛgɩzanndili nɩn asʋ ɔ lɛ kɔ Itali mân nun. Nzalafʋ kpain Zuliyusi kɔ man yɛ kɔ fʋ nun.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ɛhɩ, meli'n mɔ yɛ fʋlɩ nun'n kɔ bɛtɛ-bɛtɛ. Ɔ man yɛ lili kɔ yɔ ɛlɛnun kʋn asue nɩn anyɩnsʋ dede mɔ yɛ 'ju kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Sinindi anʋan nun'n, yɛ fɛlɩ kpa. Ɔ sanlɩn kɛ anɩn anwʋnman'n lɛ jɩjɩ yɛ́. Yɩ́ ti, y'a ngʋala man ɛbɛlɛ jinlan. Yɛ kɔ sɩn Kɛlɛtɩ mân'n m'ɔ tɩ asue afian kpɔlɛ nɩn abʋ asɩ. Ɛbɛlɛ mantan kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Salɩmone'n.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Yɛ le ɛfɛ yɛ san asue'n dede yɛ kɔ ju lɩka kʋn. Lɩka sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ “Meli lɩka Mgbakpa”, ɔ mantan kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Lase'n.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Yɛ hyɛlɩ ɛbɛlɛ sʋnman yɛ̂ asue nɩn anyɩnsʋ ɛhɔlɛ'n yɔlɩ esulo. Ɔ sanlɩn kɛ anɩn bocie tɛmʋn'n mɔ bɛ cɩ ɛhɔɛ nɩn a sɩn.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Ɛhɩka ati, Pɔlʋ kɔ kannzʋ bɛ́. Yɩ́ nwan “Ebia-mɔ, mɩn nɩan an, atɩn etue ɛhɩ 'ba yɔ esulo. Ɔ sanlɩn kɛ meli'n nʋn ninnge'n m'ɔ wɔ nun nɩn anwʋn 'ba han kpa. Yɛ́ muonun bɔbɔ, sɛ Nyanmɩan a nni man yɛ́ nzin an, yɛ 'wu.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ɛjɔlɛ sɔ'n mɔ Pɔlʋ hanlɩn nɩn a njian man nzalafʋ kpain'n. Nan nunhan mɔ sʋanlan'n m'ɔ kan meli'n nʋn sʋanlan'n m'ɔ le meli'n hanlɩn'n, sʋ yɛ̂ ɔ lili ɔ.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ɛbɛlɛ lɩka mɔ meli'n-mɔ jinlan'n tɩ man lɩka kpa fɔsɩɛ nɩn anun. Yɩ́ ti, bɛ́ dɔʋn mɔ bɛ wɔ meli nɩn anun nɩn anʋan yɔlɩ kʋn kɛ bɛ fi ɛbɛlɛ bɛ hɔ́ bɛ jú kulo'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Feninkisi nɩn asʋ. Feninkisi tɩ Kɛlɛtɩ mân nɩn anun kulo. Ɛbɛlɛ lɩka mɔ meli'n-mɔ jinlan nɩn anyɩn kaci ngʋa nʋn sɛnzɛ atɔlɩɛ nʋn sɔlɔ nʋn sɛnzɛ atɔlɩɛ. Ɛbɛlɛ yɛ̂ fɔsɩɛ nɩn anun ahan ɔ di kɛ yɛ jinlan ɔ.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ɛhɩ, anwʋnman kaan bie fi ngʋa ɛlɔ ɔ kɔ fita. Mɔ anwʋnman sɔ'n fitalɩ'n, bɛ́ nwan anɩn ɛjɔlɛ fɩ́ɩ́. Bɛ kɔ fʋla meli'n sɛhɛ'n, meli'n kɔ tu yɩ́ bʋ ɔ kɔ san Kɛlɛtɩ mân nɩn asue nɩn anʋan kʋkʋ kpa.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Kaan cɛ, huuu, anwʋnman kpili kʋn fi Kɛlɛtɩ mân nɩn anun ɔ kɔ fita jenvie nɩn anyɩnsʋ. Anwʋnman sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ “Elakilʋn”.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Anwʋnman'n kɔ bɔlɩ meli nɩn abʋ. Bɛ bɩlɩ meli nɩn an, ɔ nyɔ man ye. Anɩn ɔ di kɛ yɛ yaci yɛ́ nwʋn nun yɛ man anwʋnman'n.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Anwʋnman'n kɔ bɔlɩ meli nɩn abʋ yɛ kɔ sɩn asue afian kpɔlɛ kʋn abʋ asɩ. Asue afian kpɔlɛ sɔ'n, bɛ fɛlɛ yɩ́ Koda. Koda lelɩ anwʋnman'n kaan manlɩn yɛ́. Anɩn ɛlɛɛ kʋn sota meli nɩn anzin. Ɛlɛɛ sɔ'n, sɛ emian ba a yɛ̂ bɛ fa ɔ. Yɛ fɛlɩ kpa nán yɛ́ sa a han yɩ́.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Bɛ́ mɔ bɛ di meli nɩn anun junman'n kɔ fʋla ɛlɛɛ'n meli nɩn anun. Mɔ bɛ fʋlalɩ ɛlɛɛ'n, bɛ kɔ fa nyanman bɛ kɔ sʋsɔ meli nɩn afian maan ɔ kɔ yɔ kunngun. Kɛmɔ bɛ sulo kɛ meli'n kɔ nyʋɩn Libi mân nɩn asue nʋan anyʋan nɩn asʋ'n, bɛ kɔ yaci tabʋa nʋnnɔɛ'n m'ɔ sota yɩ́ nzin nɩn anun, anwʋnman'n yɛ̂ anɩn ɔ nʋn yɛ́ lɛ kɔ ɔ.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Kɛ anɩn asutue'n lɛ kpɩn tu si yɛ́'n, mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, bɛ kɔ ju meli nɩn anun ninnge'n-mɔ bie bɛ kɔ gua jenvie nɩn anun.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ɛsɛ mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn biekun'n, bɛ mɔ bɛ di meli nɩn anun junman'n, bɛ́ muonun bɛ kɔ ju meli nɩn anwʋn ninnge'n-mɔ bɛ kɔ gua jenvie nɩn anun.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Yɩ́ cɩan kɔ yɔ nyɛ, eyua nvi man, nzalama nda man, kɛ asutue'n la sʋ nɩn ala'n. Afɩ sian dɩɛ, yɛ́ nyɩn ta nun kɛ ewue yɛ̂ yɛ lɛ ba wu ɔ.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Ɔ 'ba yɔ sɔ'n kʋsʋ, anɩn yɛ lili like a hyɛ kpa. Ɛhɩ a, Pɔlʋ kɔ jasʋ kɔ jinlan bɛ́ afian. Yɩ́ nwan: “Mɩ́n manngʋn-mɔ, ahan ɛmɔ tielɩ mɩ́n maan yɛ halɩ Kɛlɛtɩ. Sɛ yɛ halɩ ɛbɛlɛ a, ahan y'a nnwun man yalɛ y'a nzɛcɩ man ninnge.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Nan kɩkaala dɩɛ, ɛmɔ tíla bɛ́ ahʋnlɩn. Sʋanlan fɩ́ɩ́ ngɔ wu man, nan meli nɩn ala yɛ̂ ɔ 'nʋan ɔ.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Afɩ ɛnɛ kɔngɔɛ, Nyanmɩan mɔ n dɩ yɩ́ sʋanlan mɔ mɩn sʋ yɩ́'n, yɩ́ bɔfʋɛ'n kʋn walɩ mɩ́n nwʋn.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Yɩ́ nwan: ‘Pɔlʋ, n'ɛ sulo! Ɔ di kɛ ɛ fite belemgbin kpain nɩn anyunnun. Nyanmɩan a tie wɔ́ mmʋtʋɛ'n. Wɔ́ dunman nun, Nyanmɩan 'ba man bɛ́ kʋalaa mɔ bɛ nʋn wɔ́ gua meli nɩn anun'n nyan ngʋan.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Ɛhɩka ati, mɩ́n manngʋn-mɔ, ɛmɔ tíla bɛ́ ahʋnlɩn. Ɔ sanlɩn kɛ mɩn de Nyanmɩan mɩn di. Ɛjɔlɛ'n mɔ ɔ'a han ɔ a hele mɩ́n'n, ɔ 'kpɩn sʋ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Nan kʋsʋ, asue afian kpɔlɛ kʋn asʋ yɛ̂ yɛ 'yue ɔ.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Ɛhɩ, kɛ asutue'n mantanlɩn yɛ́ meli'n tango tango ɛbɔ asue'n mɔ bɛ fɛlɛ yɩ́ Adiliyatiki nɩn asʋ'n, yɩ́ cɩan bulu ɔ nʋn nnan ahɩ. Mɔ ɔ 'kɔ kɔ yɔ alɩmunnun'n, ɔ kɔ yɔ bɛ́ mɔ bɛ di meli nɩn anun junman'n kɛ bɛ ka kaan bɛ tʋ etin.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Nyanman'n mɔ bɛ fa bɛ susu bɛ nwun lɩka mɔ asue nɩn abʋ kɔ ɔ ju'n, bɛ kɔ tʋ bɛ kɔ gua asue nɩn anun. Nyanman sɔ'n, bulalɛ wɔ yɩ́ ti. Bɛ susuli a, bɛ kɔ nwun kɛ yɩ́ bʋ tɩ mɛtɩlɩ abulasan ɔ nʋn nsʋ. Bɛ hɔlɩ bɛ́ nyunnun kaan an, ɛsɛ bɛ kɔ susu yɩ́ biekun. Bɛ kɔ nwun kɛ yɩ́ bʋ tɩ mɛtɩlɩ abulaa ɔ nʋn mɔcʋɛ.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Bɛ sulo kɛ yɛ́ meli'n kɔ fʋ ɛbʋɛ sʋ. yɩ́ ti, bɛ kɔ gua sɛhɛ nnan asue nɩn anun meli nɩn abʋ ati. Anɩn bɛ lɛ sɛlɛ kɛ alɩ́ɛ hɩ́n ndɛ-ndɛ.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Kanngʋ anɩn bɛ lɛ kpʋnndɛ atɩn bɛ fi meli nɩn anun bɛ nwanndi. Bɛ kɔ jula ɛlɛɛ'n mɔ emian ba a bɛ fa nɩn asue nɩn anyɩnsʋ. Bɛ 'bisa bɛ́ a, bɛ́ nwan bɛ 'ju bɛ yɔ meli nɩn anyunnun sɛhɛ dɩɛ'n-mɔ kpa.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Mɔ Pɔlʋ nwunlin yɩ́ sɔ'n, ɔ kɔ han kɔ hele nzalafʋ kpain'n nʋn nzalafʋɛ'n-mɔ kɛ: “Sɛ menian ɛhɩ-mɔ a ndanlan man meli nɩn anun an, ɛmɔ nnyan man ngʋan.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Ɛhɩ a, nzalafʋ'n-mɔ kɔ kuko nyanman'n-mɔ m'ɔ lile ɛlɛɛ nɩn anun'n, Bɛ kɔ yaci ɛlɛɛ'n maan ɔ kɔ hɔ.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Ɛhɩ, anɩn bɛ lɛ nwʋnndɛ kɛ alɩ́ɛ hɩ́n. Pɔlʋ kɔ wowula bɛ́ kʋalaa bɛ́ anwʋnsɛlɛ kɛ bɛ lí like. Yɩ́ nwan: “Ɛmɔ nɩ́an, ɛnɛ tɩ cɩan bulu nʋn nnan, yalɛ'n dunman nun, ɛmɔ lili man like.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Yɩ́ ti, mɩn 'sɛlɛ ɛmɔ kɛ ɛmɔ lí like kaan nán b'a nyan anwʋnsɛlɛ. Ɔ sanlɩn kɛ, ɛmɔ anun bie fɩ́ɩ́ anwʋn ngɔ bu man ɛbʋɩn.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Mɔ Pɔlʋ hanlɩn sɔ yuelɩ'n, ɔ kɔ fa kpaʋn, ɔ kɔ la Nyanmɩan asɩ bɛ́ kʋalaa bɛ́ nyunnun ɛbɛlɛ. M'ɔ lalɩ Nyanmɩan asɩ ɔ yuelɩ'n, ɔ kɔ bu nun ɔ kɔ li.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Mɔ bɛ́ kʋalaa bɛ nwunlin kɛ Pɔlʋ a li like'n, bɛ́ kʋsʋ bɛ nyanlɩn anwʋnsɛlɛ bɛ lili like.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Yɛ́ kʋalaa mɔ anɩn yɛ wɔ meli nɩn anun'n, yɛ tɩ menian ɛya nnyuan menian abulasʋ ɔ nʋn nsian.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Mɔ bɛ́ kʋalaa bɛ lili like bɛ́ kʋ yili'n, bɛ kɔ ju *bele'n bɛ kɔ gua jenvie nɩn anun maan meli'n kɔ yɔ halu-halu.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Ɛhɩ, mɔ alɩ́ɛ hɩnlɩn'n, bɛ́ mɔ bɛ di meli nɩn anun junman nɩn a nnwun man lɩka'n nzɔlɛ. Nan bɛ 'nɩan an, anɩn jenvie'n lɩka kʋn tɩ kɔ wʋlʋ asɩɛ nɩn anun. Lɩka sɔ'n tɩ anyʋan. Ɛbɛlɛ yɛ̂ bɛ́ mɔ bɛ di meli nɩn anun junman'n kulo kɛ, sɛ bɛ yɔ nán ɔ yɔ ye a, anɩn bɛ man meli'n nyʋɩn ɔ.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Bɛ kɔ foti foti sɛhɛ'n-mɔ bɛ kɔ gua jenvie nɩn anun. Bɛ kɔ yɩyɩ nyanman'n-mɔ kʋalaatin mɔ bɛ sɔ nun bɛ bɩbɩlɩ meli nɩn ati'n. Mɔ bɛ yuelɩ yɩ́ yɩyɩ'n, bɛ kɔ mɩnnda afela kʋn meli nɩn anyunnun maan anwʋnman bɔlɩ yɩ́ bʋ. Mɔ anwʋnman'n 'bɔlɩ meli nɩn abʋ'n, anɩn ɔ nʋn bɛ́ lɛ kɔ lɩka mɔ anyʋan'n wɔ ɛlɔ.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Nan bɛ juli lɩka kʋn an, meli'n kɔ nyʋɩn. Ɔ sanlɩn kɛ ɛbɛlɛ lɩka'n tɩ asue nnyuan ayialɩɛ. Meli nɩn ati'n kɔ nyʋɩn dede ɔ ngʋala man yɩ́ bʋ tu fɩ́ɩ́. Mgbaha'n kɔ fin meli nɩn abʋ ati sɛlɛ sɛlɛ kpa dede ɔ kɔ bubu nun.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Mɔ nzalafʋ'n-mɔ nwunlin yɩ́ sɔ'n, bɛ́ nwan bɛ 'kun bɛ́ mɔ b'a gua bɛ́ fiadɩ'n kʋalaatin nán bɛ́ nun bie a nyɔ man asue ɔ a nwanndi man.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Mɔ bɛ hanlɩn sɔ'n nán bɛ́ kpain nɩn a totua bɛ́. Ɔ sanlɩn kɛ ɔ kulo kɛ ɔ de Pɔlʋ ati. Ɔ manlɩn atɩn kɛ bɛ́ mɔ bɛ sɩ asue yɔ'n, bɛ lí mʋa bɛ tɔ́ asue nɩn anun. Bɛ yɔ́ asue bɛ fʋ́ fie.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Ɛhɩnlɩn-mɔ 'ba fʋ bɛ gugua meli'n tabʋa'n nʋn yɩ́ mgbʋnmgbɔ nɩn asʋ bɛ kɔ fie. Anɩn kɛ ɔ kpɩnlɩn yɔlɩ mɔ bɛ́ kʋalaa bɛ́ nwʋn kʋnlʋn-ngʋnlʋn bɛ fʋlɩ fie nɩn anɩn.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.