Atos 4
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ARA
1 Ndɛre Pita ne Jɔn alu jɔ́ge, ampyɛ upɛ Ɛsɔwɔ fɔ́ chóncho ne muú kpaá bɔɔ́ bi ábáme ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ ne bɔɔ́ Sadusi fɔ́ áchwɔ sɔ́ ɛbwɔ́ mejɔɔ́ meno.
1 Falavam eles ainda ao povo quando sobrevieram os sacerdotes, o capitão do templo e os saduceus,
2 Ne matɔɔ́ asɔ́ bɔɔ́ bina dɔɔ́ gétúge Pita ne Jɔn abɔ́ agarege nnó, tɛ mbaá Jisɔs akwíle né negbo, bɔɔ́ ako bi akame ne Jisɔs ákwilé nyɛ ntó.
2 ressentidos por ensinarem eles o povo e anunciarem, em Jesus, a ressurreição dentre os mortos;
3 Ne ágbaré Pita ne Jɔn áfɛ́. Ndɛre nkwale akwɔne, ɛbwɔ́ ájyɛ fɛ́ bwɔ́ né denɔ, nnó mechɔ ɛwémbɔ ɛla wyɛ geya.
3 e os prenderam, recolhendo-os ao cárcere até ao dia seguinte, pois já era tarde.
4 Yɛ́mbɔ bɔɔ́ bi áwuú mekomejɔɔ́ Pita ne Jɔn, gejamé ákáme, ne ácho né geluage bɔɔ́ bi áfyɛɛ́ matɔɔ́ ne Jisɔs, ɛbwɔ́ álú nana genógé bɔ dɛle ata.
4 Muitos, porém, dos que ouviram a palavra a aceitaram, subindo o número de homens a quase cinco mil.
5 Bií ujyagé, afwa melɔ ne ákpakpa melɔ ne anlɛré mabɛ Ɛsɔwɔ ábɔ́ áchwɔ́ cho melu ɛma né Jɛrosalɛ.
5 No dia seguinte, reuniram-se em Jerusalém as autoridades, os anciãos e os escribas
6 Anas ayi abɔ alu ɛtukpɛ ampyɛ upɛ Ɛsɔwɔ abɔ́ alu wyɛ, ne Kaifas, ne Jɔn ne Aleksanda ne bɔɔ́ abifɔ abi átané ntó ula gepu ɛtukpɛ ampyɛ upɛ Ɛsɔwɔ.
6 com o sumo sacerdote Anás, Caifás, João, Alexandre e todos os que eram da linhagem do sumo sacerdote;
7 Ne ɛbwɔ́ ája Pita ne Jɔn, áchwɔ tɛ́ne mbɛ ushu bwɔ́, ne agií bwɔ́ aké, “Ɛkɛ nnó ne ɛnyú depyɛ́ɛ mechɔ ɛwena njuú? Utó nyú utané ɛfɔ́? Ɛnyú depyɛ́ geno ɛyige na né mabɔ wá?”
7 e, pondo-os perante eles, os arguiram: Com que poder ou em nome de quem fizestes isto?
8 Wyɛ né gébé ɛyigémbɔ, Mendoó Ukpea ɛgbeé Pita metɔɔ́ ne aké ne ɛbwɔ́, “Ɛnyú afwa ne ákpakpa melɔ,
8 Então, Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: Autoridades do povo e anciãos,
9 nnó geno ɛyige ɛse depyɛ mbaá mbweré mende yina gelɔ wɔ́? Ɛnyú degige ɛse fina nnó dekaá fɔ́ genó ɛyi gepyɛ ne ji akɛne mbɔ wɔ́?
9 visto que hoje somos interrogados a propósito do benefício feito a um homem enfermo e do modo por que foi curado,
10 Gɔge degaré ɛnyú ne bɔɔ́ Isrɛli ako nnó, ɛle uto Jisɔs Kras ayi atane Nasarɛt ne upyɛ́ mende yi atɛ́né mbɔ mbɛ ushu ɛnyu, atoó cháncha. Ɛlé Jisɔs yina ne ɛnyú debɔ dewɔ́mé né gekwa, ne Ɛsɔwɔ apyɛ ji akwíle né negbo.
10 tomai conhecimento, vós todos e todo o povo de Israel, de que, em nome de Jesus Cristo, o Nazareno, a quem vós crucificastes, e a quem Deus ressuscitou dentre os mortos, sim, em seu nome é que este está curado perante vós.
11 Ji ne alu ntaá ɛni ŋwɛ Ɛsɔwɔ aké,
11 Este Jesus é pedra rejeitada por vós, os construtores, a qual se tornou a pedra angular.
12 Jisɔs yina jimbí ne akage féré bɔɔ́ né ɛfwyale gabo. Nendé muú yicha ápɔ́ sé fa mme yina ayi Ɛsɔwɔ atɔmé nnó áchwɔ áféré ɛsé né ɛfwyale gabo.”
12 E não há salvação em nenhum outro; porque abaixo do céu não existe nenhum outro nome, dado entre os homens, pelo qual importa que sejamos salvos.
13 Ákpakpa bimbɔ áwuúge nkane Pita ne Jɔn ajɔ́ge ayi álá pɔ́ ne ɛfɔ metɔɔ́, ála mano mekpo fuú, gétúgé ákaá nnó ɛbwɔ́ ápɔ́ bɔɔ́ ne ájyɛ ŋwɛ wɔ́. Ne ɛbwɔ́ átɛ nnó Pita ne Jɔn ájɔ́ge mbɔ gétúgé ábɔ́ akɛné mɛ́ ne Jisɔs.
13 Ao verem a intrepidez de Pedro e João, sabendo que eram homens iletrados e incultos, admiraram-se; e reconheceram que haviam eles estado com Jesus.
14 Ne ɛbwɔ́ abɔ ákagé shya fɔ́ geno ɛyige Pita ne Jɔn ábɔ́ ápyɛ́ getúgé ɛbwɔ́ ágɛné mende yi atoó mbɔ nkane atɛné nekúné aŋgbá Jisɔs bimbɔ.
14 Vendo com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário.
15 Ɛfɛɛ́ ne afwa ne ákpakpa melɔ bimbɔ ágaré Pita ne Jɔn nnó átané kpɛ́ dafyɛ, ne ɛbwɔ́ álagé meso, alɔ mangií atɛ áké,
15 E, mandando-os sair do Sinédrio, consultavam entre si,
16 “Ɛsé depyɛ nyɛ nnó ne ande bina? Yɛ́ndémuú fa né Jɛrosalɛ ákaá nnó gekpɛkpɛge ufélekpá bi, ɛle ɛbwɔ́ ne apyɛɛ́ ne ɛse dékágé shya sé.
16 dizendo: Que faremos com estes homens? Pois, na verdade, é manifesto a todos os habitantes de Jerusalém que um sinal notório foi feito por eles, e não o podemos negar;
17 Yɛmbɔ mampyɛ nnó mechɔ ɛwé ɛmage ɛjyɛ se mbɛ, debɔ́ mamfyɛ́ bwɔ́ mema ne ɛbwɔ nnó ɛkage ákyaá manjɔɔ́ ne muú fɔ́ né mbaá mabɔ Jisɔs.”
17 mas, para que não haja maior divulgação entre o povo, ameacemo-los para não mais falarem neste nome a quem quer que seja.
18 Ájɔɔ́ge mbɔ, ákuú Pita ne Jɔn ákéré mmu ne ákwelé ɛbwɔ́ mbeé nnó, “Ɛkagé ama atyaá mabɔ Jisɔs yɛ manlɛré mekomejɔɔ́ wuú mbaá muú.”
18 Chamando-os, ordenaram-lhes que absolutamente não falassem, nem ensinassem em o nome de Jesus.
19 Ne Pita ne Jɔn áshuú bwɔ́ meko aké, “Ɛnyú ambɔɔ́ fɛrege mechɔ ɛwé, ɛlu cho né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ, manwu ne Ɛsɔwɔ wa manwu ne ɛnyú?
19 Mas Pedro e João lhes responderam: Julgai se é justo diante de Deus ouvir-vos antes a vós outros do que a Deus;
20 Ɛse debɔ mangárégé genó ɛyi ɛsé dewuú ne dégɛné.”
20 pois nós não podemos deixar de falar das coisas que vimos e ouvimos.
21 Ne afwa ɛso ama áfélé ɛbwɔ́ amɛ ne ályá ɛbwɔ́ nnó ájyɛ. Ɛbwɔ́ ágɛ́ fɔ meti manchyɛ bɔɔ́ Jisɔs ɛfwyale wɔ́, nendé bɔɔ́ áko áfɛ́ɛge Ɛsɔwɔ né mechɔ ɛwé ɛbɔ́ ɛpyɛ́.
21 Depois, ameaçando-os mais ainda, os soltaram, não tendo achado como os castigar, por causa do povo, porque todos glorificavam a Deus pelo que acontecera.
22 Ɛlé ufélekpá wáwálé, mende yi ápyɛ́mbɔ ji atoó apwɔ usaá aŋmɛ upéa.
22 Ora, tinha mais de quarenta anos aquele em quem se operara essa cura milagrosa.
23 Ndɛre bɔɔ́ bimbɔ álya Pita ne Jɔn ákérége meso, ágaré ɛkwɔ bwɔ́ genó ɛyige anɔɔ́ baá bií apyɛ upɛ Ɛsɔwɔ ne ákpakpa melɔ abɔ ajɔɔ́.
23 Uma vez soltos, procuraram os irmãos e lhes contaram quantas coisas lhes haviam dito os principais sacerdotes e os anciãos.
24 Bɔɔ́ Jisɔs awúge mbɔ, ácho melu ɛma anɛnemmyɛ mbaá Ɛsɔwɔ aké, “Átá yi apwɔ amu, wɔ yi ɔkwyɛ́ mfaa ne mme ne manyi ne unó uko bi úlú wyɛ.
24 Ouvindo isto, unânimes, levantaram a voz a Deus e disseram: Tu, Soberano Senhor, que fizeste o céu, a terra, o mar e tudo o que neles há;
25 Ɔpyɛ gekwenege ntɛ ɛsé Dɛvid, maa utɔɔ́ wyɛ, ajɔɔ́ né uto Mendoó Ukpea nnó,
25 que disseste por intermédio do Espírito Santo, por boca de Davi, nosso pai, teu servo: Por que se enfureceram os gentios, e os povos imaginaram coisas vãs?
26 Afwa abi mme ákpómege mmyɛ mámyɛ bee,
26 Levantaram-se os reis da terra, e as autoridades ajuntaram-se à uma contra o Senhor e contra o seu Ungido;
27 Genó ɛyigé Dɛvid abɔ́ ajɔɔ́ mbɔ, gepyɛ wáwálé fa melɔ ɛwé. Mfwa Hɛrɔd ne Pontyɔs Palɛt, chóncho ne abifɔ abi álá pɔ́ bɔɔ́ Jus ne bɔɔ́ Isrɛli ásɔ mala manwá Jisɔs, Jisɔs muú utɔɔ́ melɔ́mélɔ́ wyɛ ayi ɔbɔ ɔjyaá nnó abɛ Muú yi wɔ ɔkwere ji ɛlá gefwa.
27 porque verdadeiramente se ajuntaram nesta cidade contra o teu santo Servo Jesus, ao qual ungiste, Herodes e Pôncio Pilatos, com gentios e gente de Israel,
28 Ɛbwɔ áchomé mbɔ, ápyɛ le geno ɛyige wɔ Ɛsɔwɔ né uto byɛ, ɔbɔ́ ɔkwyɛ mɛ́ ɔbɛlé nnó ubɔ mampyɛ́.
28 para fazerem tudo o que a tua mão e o teu propósito predeterminaram;
29 Átá nana gɛ́ nkane ɛbwɔ́ áfelege ɛse amɛ. Pyɛ ɛsé, baá utɔɔ́ byɛ dégarégé mekomejɔɔ́ wyɛ débɛgé fɔ́ ne ɛfɔ́ɔ metɔɔ́.
29 agora, Senhor, olha para as suas ameaças e concede aos teus servos que anunciem com toda a intrepidez a tua palavra,
30 Pyɛ ɛse, depyɛge bɔɔ́ mamée atoóge ne dema depyɛgé ufélekpá né utó bi Jisɔs, muú utɔɔ́ melɔ́mélɔ́ wyɛ, nnó bɔɔ́ ákpá amɛ ágɛ́ utó byɛ.”
30 enquanto estendes a mão para fazer curas, sinais e prodígios por intermédio do nome do teu santo Servo Jesus.
31 Gébégé ánéré manɛmmyɛ, mme meko anyií né mbaá yi ɛbwɔ́ alú. Mendoó Ukpea ɛchwɔ gbeé ɛbwɔ́ metɔɔ́ ne ɛpyɛ ɛbwɔ́ alɔ mangare mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ ayi álá pɔ́ ne ɛfɔ́.
31 Tendo eles orado, tremeu o lugar onde estavam reunidos; todos ficaram cheios do Espírito Santo e, com intrepidez, anunciavam a palavra de Deus.
32 Né ɛchomele bɔɔ́ abi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne Jisɔs, álu meko ama ne metɔɔ́ ɛma. Muú ɛbwɔ́ fɔ ayi ájɔge nnó genó ɛyigé na ɛlé ɛya apɔ́. Ne genó ɛyigé muú ama awya, gelu ɛyigé bɔɔ́ akó.
32 Da multidão dos que creram era um o coração e a alma. Ninguém considerava exclusivamente sua nem uma das coisas que possuía; tudo, porém, lhes era comum.
33 Áŋgbá Jisɔs ágarege ájyɛ ne ɛshyɛ mampyɛ bɔɔ́ ákaá nnó, Ata Jisɔs akwilé né negbo. Ne Ɛsɔwɔ apoóge ɛbwɔ́ ako dɔɔ́.
33 Com grande poder, os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 Yɛ muú ayi genó gelií ji apɔ́. Ɛwyage bɔɔ́ ákpóo makɔɔ́ yɛ upú bwɔ,
34 Pois nenhum necessitado havia entre eles, porquanto os que possuíam terras ou casas, vendendo-as, traziam os valores correspondentes
35 ne áchwɔ́ ne manka yimbɔ mbaá áŋgbá Jisɔs. Ɛbwɔ́ ákaré manka mbaá bɔɔ́ bi ákamé ne Jisɔs ako nkane yɛ́ndémuú ákɛlege.
35 e depositavam aos pés dos apóstolos; então, se distribuía a qualquer um à medida que alguém tinha necessidade.
36 Mende fɔ ntó abɔ́ alu ɛfɛɛ́ ayi ákuú ji Josɛf, atane ula gepú ámpyɛɛ́ upɛ Ɛsɔwɔ. Ábyɛ́ ji né melɔ Syaprɔs ne áŋgbá Jisɔs ntó akuú ji Banabas. (Ula utɛne nnó Memfyɛ́ bɔɔ́ ɛshyɛ.)
36 José, a quem os apóstolos deram o sobrenome de Barnabé, que quer dizer filho de exortação, levita, natural de Chipre,
37 Ne akpó ntó mekɔɔ́ wuú ɛwé ɛma achwɔ ne ŋka yimbɔ mbaá áŋgbá Jisɔs.
37 como tivesse um campo, vendendo-o, trouxe o preço e o depositou aos pés dos apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.