Atos 27
Jesucristo oy oa’pak: Kenda Jesucristoa; monigka’uyatenok; Diostaj mo’manopo’yarea’ika’ne (AMRNT) vs NVT
1 Italia huadaribayo do Lucastaj Pablotere nogomeyeretaj oy monʼmataʼmonaʼ huaboaʼda onʼnopo̱e̱depo sorotataj huairitaj oroʼtaj boʼyokuyne. Sorotataj huairien huadik Julio. Kenomey sorotataj Augusto sorotataj o̱ʼnuy.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Huaboroʼ kusiʼpe o̱ʼe̱po huakkaʼ jak Adramitio hua̱e̱ʼeried o̱ʼu̱yate. Huahuaʼdikteda e̱e̱ʼte oʼtiakatodepo oʼkuduy. Oroʼ Aristarcoere oʼkuddepo oʼhuaʼuy. Aristarco Tesalónica huakkaʼ jakyo hua̱e̱ʼeri o̱ʼu̱y. Tesalónica Macedoniabayo o̱ʼe̱. Asia huadaribayo huaʼdik o̱ʼu̱y.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Emeʼte huakkaʼ jak Sidón huaboroʼ e̱ʼpo̱gte oʼbetuy. Pablotaj huadiʼda Julioa o̱ʼe̱nok Pablo huadiʼenbayo Pablo huahuaʼdik o̱ʼu̱y. Pablotaj katepiʼ oʼpaknok aratbuta yokdik o̱ʼneʼuy.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Nogok Sidónyaʼ oʼhuaʼuy kusiʼpetoneʼte oʼhuaʼuy. Bapoka boʼhuatiakpo Chipre hua̱gkutaʼmej opeʼtopen okpokuy.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Huadariba Cilicia kenpaʼti Pamfilia oʼpokonhuaʼpo, Mira huakkaʼ jakyo oʼtiakuy. Mira Liciabayo o̱ʼe̱. Mirayo oʼbetuy.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 A̱yo̱ sorotataj huairia nog kusiʼpetoneʼ oʼhuahuayʼuy. Ken Alejandría kusiʼpe Italia huadaribayo oʼhuaʼapopo. Italia huadaribayo aʼhuayaʼpo ken kusiʼpeyo oroʼtaj boʼkuda̱ʼuy.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Sueʼda huameʼnoe ijhueʼda oʼhuaʼuy. I̱da huahueʼdikda nogok Gnido huakkaʼ jak oʼpokuy. Huakkaʼ oʼbapoknok konig oʼhuatiaknok nogyon okhuaʼdik o̱ʼe̱po Creta hua̱gkutaʼmej huadariba adpen oʼhuaʼpo Salmón huakkaʼ jak oʼpokuy.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Creta hua̱gkutaʼmejte kusiʼpeyo oʼhuaʼpo, huakkaʼ oʼbapoknok dakaʼda oʼhuaʼpo kente oʼdikkikaʼ Buenos Puertos oʼbetuy. Huakkaʼ jak Lasea ibodte o̱ʼu̱y.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Eʼhuaʼonhuahuadeʼte huakkaʼ huameʼnoe eʼpokonhuadeʼte kenmeʼnoe judío aratbut bapehueʼdik fiesta o̱gkikaʼ eʼpokdeʼte kenok e̱ʼpo̱gte diga̱ʼda bapokdik o̱ʼe̱nok kusiʼpetoneʼte huiyokda o̱ʼe̱. Taʼkotdik o̱ʼe̱. Pabloa oʼnopo̱e̱po ʼuruda oʼmanopo̱e̱a̱ʼpo:
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 —Oroʼ e̱ʼpo̱gte oʼhuaʼpo dakhueʼda o̱ʼe̱a̱po ijnopo̱e̱y huairi. Kusiʼpe ehueʼ o̱ʼe̱a̱po, kenda kusiʼpeyo oʼbatohuaʼnig ehueʼda o̱ʼe̱a̱po. Kenpaʼti oroʼ taʼkotdik o̱ʼe̱a̱poy. —Pabloa sorotataj huairitaj onaʼuynigʼa.
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Sorotataj huairia kusiʼpetoneʼ hua̱ta̱e̱ʼeritanayo oʼnigpe̱e̱ʼuy. Kenpaʼti kusiʼpe huatohuaʼ huairitaj oʼnigpe̱e̱ʼuy Pablotanayo sigpiʼ pe̱e̱hueʼ o̱ʼnuy.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Kenpaʼti hua̱hui̱o̱k kusiʼpe kente huabetaʼ dakhueʼda o̱ʼu̱y. Huaʼdik e̱e̱ʼnayo Fenice huakkaʼ jak Creta huadariyo e̱ʼpo̱gte kente sueʼda bapoka o̱ʼe̱nok Feniceyo huakkaʼada eʼhuaʼtaʼ onʼpakuy.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ken e̱ʼpo̱gya̱ʼ dakaʼda oʼbapokpo onaʼti huaʼdik o̱ʼe̱ne onʼnopo̱e̱ʼuy. Ken oʼhuaʼpo meyo̱hueʼda Creta hua̱gkutaʼmejyo oʼhuaʼuy.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ijhuiti ehueʼ e̱ʼpo̱gte eʼhuaʼte huiyokda oʼbapokuy. Diga̱ʼda oʼbapokuy. Ken bapokataj onʼdikkaʼuy Nordeste. Hua̱gkutaʼmejyanʼ oʼtiakuy.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Oroʼtaj teyda monbapoknok eʼbapokte huahueʼdik o̱ʼe̱po o̱gkumeonnok bapokada oroʼtaj montohuaʼuy.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Hua̱gkutaʼmej Clauda adpente eʼpokondeʼte bapoka sueʼpiʼ oʼbatikuy. Kusiʼpesiʼpo eʼtohuikaʼ diga̱ʼda onʼbaaʼpo hue̱ʼe̱yya̱ʼ onʼbehuikaʼpo huaboroʼ kusiʼpeyo onʼhueda̱ʼuy.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Onʼbehuikaʼdepo eʼbijtoneʼ kusiʼpetoneʼtaj onʼtihui̱yi̱gepo teyyaʼda o̱gkaʼuy. Kuhuadte e̱ʼpo̱g burujda o̱ʼi̱kaʼ kentaj oʼdikkikaʼ Sirte. Kusiʼpetoneʼ kuhuadte oʼbetaʼapo onʼmameʼpukpo cuperinatoneʼ hue̱ypate eʼbetikaʼ bapokaʼ kusiʼpe huatohuaʼ onʼhuarakaʼuy. Kenpaʼda bapoka kusiʼpe oʼtohuaʼuyate.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Emeʼte bapoka sueʼpiʼ batikhueʼ o̱ʼe̱nok teyda oʼbapokpo kenda kusiʼpetoneʼ oʼtohuaʼnok katepiʼ huaboaʼda e̱ʼpo̱gyo̱ onʼmaenapo,
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 admeʼtaʼ kusiʼpetoneʼen kuperina eʼbijtoneʼere nogda nogda e̱ʼpo̱gyo̱ oʼmaenaʼuy, oroʼen huabaʼa oʼmaenapo.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Huakkaʼ huameʼnoe niokpo kenpaʼti siokpo tiahuayhueʼda kenpaʼti diga̱ʼda oʼbapoknok oroʼ ayaʼda oʼbataʼkotapoy oʼnopo̱e̱ʼuy.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Huakkaʼda huameʼnoe bapehueʼ o̱ʼe̱nok Pabloa oʼbopo, oʼmanaʼpo:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Oynayo meʼpukhueʼ moʼe̱ne. Kusiʼpetoneʼnayo ehueʼda o̱ʼe̱a̱ponigʼa opudanayo sigpiʼ bueyhueʼ moʼe̱a̱pone.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Do Diosensiʼpo i̱jje̱po Diosen ijkikay. Bisik Diosen huataʼmoneri doʼte oʼtiakpo,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 “Meʼpukhueʼ, Pablo. Roma huairitaj huaʼdik i̱ʼe̱ kenpaʼti tiboʼdik i̱ʼe̱. Ontaj Diosa dakaʼda boʼtiokaʼnok ayaʼda in kusiʼpeyo onere o̱ʼnenig mabueyhueʼ o̱ʼneapo.” Diosen huataʼmoneria menameʼne.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Kenaʼpo yanʼmanopoʼnoeyʼ. Dios buttida oaʼ, dakaʼda ijnopo̱e̱po. Kenda oaʼnig kenda o̱ʼe̱a̱po.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Hua̱gkutaʼmejyo bapoka boʼtohuaʼapo kusiʼpe oʼbetpo oʼsakapo. —Pabloa oʼmanaʼuy.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Bottaʼ semana oroʼ e̱ʼpo̱gte oʼhuaʼpo Adria e̱ʼpo̱gte oʼhuaʼpo bapoka nogyon nogyon oroʼtaj monʼtohuaʼuy. Nopote sikyo kusiʼpe huatohuaʼeria huadari aktaʼbogpe meyo̱hueʼda o̱ʼe̱de onʼnopo̱e̱ʼuy.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 E̱ʼpo̱g odda huanigdikaj onʼnigdikaʼdepo treinta y seis metros odda o̱ʼu̱y. Nog adyon onteʼti onʼnigdikapo veintisiete metros odda o̱ʼu̱y.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Sipanaʼtoneʼa̱ e̱ʼpo̱gya̱ʼ kusiʼpetoneʼ yaʼsakapet onʼnopo̱e̱po ʼuru siro kusiʼpe huabetaʼ eʼbijtoneʼ eʼtinukuʼtada huataʼpaktaʼ e̱ʼpo̱gyo̱ onʼmaenaʼuy. Huataʼpakte onʼtinukupo onʼmaenaʼuy. Bottaʼ bottaʼ onʼmaenaʼpo onmameʼpukeʼpo emeʼ oʼnonmaboʼuy.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Kenokaʼ mehued o̱ʼe̱po kusiʼpe huatohuaʼeria kusiʼpesiʼpote eʼmontaʼ onʼpakpo huaboaʼda kusiʼpesiʼpo onʼhuarakaʼpo konig kusiʼpe hua̱o̱jpate siro kusiʼpe huabetaʼ e̱ʼenapaʼ namaʼ o̱gkaʼpo.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 —Kusiʼpe huatohuaʼeri kusiʼpetoneʼyoda ehueʼ e̱e̱ʼnayo eʼhue̱paʼ menpaʼ ehueʼdik moʼe̱ne. —Pabloa sorotataj huairitaj sorotataeretaj oʼmanaʼuy.
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Ken sorotataj kusiʼpesiʼpo huato̱e̱ʼbij oʼnoktegpo kusiʼpesiʼpo oʼkotnok oʼtohuaʼuy.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Sikyoedda ayaʼda bapeʼdik moʼe̱ne. Pabloa oʼmanaʼpo:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Sueʼpiʼ yanʼbapeʼ oʼnonaʼne. Hua̱gkutaʼmejyo madopiʼdik moʼe̱ne nogtatipiʼ dakhueaʼ o̱gkahueʼ moʼe̱a̱pone. Nogtipiʼ bueyhueʼ o̱ʼe̱a̱pone. —Pabloa oʼmanaʼuy.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Kenda oʼmanaʼdepo pan oʼbapadpo dakiti Diostaj oʼtionaʼpakpo. Ayaʼada kenteda enʼtiahuayte dakiti oʼtionaʼpakdepo oʼposakeaʼdepo huaboaʼda pan oʼbapeʼuy.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Kenda onʼtiahuaydepo ayaʼada onʼdurugpakpo onʼbapeʼuy.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Kusiʼpetoneʼyo huakkaʼda o̱ʼneʼuy. Doscientos setenta y seis o̱ʼneʼuy.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Dapoteyaʼ onʼbapeʼdepo aypo bapehued e̱ʼpo̱gyo̱ onʼmaenaʼuy. Kusiʼpetoneʼ pogkajda ka̱e̱ʼpo onʼmaenaʼuy.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Omeʼdepo kusiʼpe huato̱e̱ʼeria hua̱gkutaʼmejtaj o̱ki̱a̱hueʼya e̱ʼe̱a̱da konig i̱a̱ko huakud kenpaʼti kuhuadbaʼ onʼtiahuaypo menpaʼ a̱yo̱ huaʼdik o̱ʼe̱y onʼnopo̱e̱po kuhuad i̱a̱koyo aʼbetyaʼpo monhuaʼ, onʼbatiaʼpakpo.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Eʼbijtoneʼ oʼnoktega̱ʼpo kusiʼpe siro huato̱e̱ʼ e̱ʼpo̱gyo̱ onʼmaeanpo kusiʼpe huabutuka remo onʼkuj huabaʼte onʼto̱e̱po kenpaʼti kuperina hua̱o̱jpayon hue̱ypate onʼbetpo huaboaʼda bapoka kuhuadbayon kusiʼpetaj oʼtohuaʼdepo.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Oʼhuaʼpo kente bothue̱pura eʼpirukpak e̱ʼpo̱g burujda o̱ʼe̱po i̱a̱koyed kuhuadte kusiʼpetoneʼ o̱jpa oʼhuadatoʼpo. Kenteda o̱ʼu̱y. Menpaʼ tohuahueʼdik o̱ʼneʼuy. Huataʼpakte hua̱hue̱a̱ asakyaʼpo huaboaʼda oʼsakaʼdepo huataʼpakpen.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Titikonhueʼdik kaʼneʼpo sorotataj huabakuda̱ʼ jakyo hua̱e̱ʼeritaj eʼbaraktaʼ onʼpaknigʼa
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Pablotapiʼ eʼaraktaʼ pakhueʼ o̱ʼe̱po sorotataj huairia, “barakhueʼ yaneʼ,” oʼmanaʼpo “kenpaʼti kenomey eʼdopieʼ moʼnopo̱e̱ huakkuruda ya̱gʼkot e̱ʼpo̱gyo̱ kuhuadte kanʼhuaʼepo
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 nogomey taʼpote kusiʼpe huaentej kenpaʼti kusiʼpe hue̱ypate yanʼbetpo kuhuadte yaʼnonhuaʼ.” Sorotataj huairia oʼmanaʼuy. Ken taʼkothueʼ o̱ʼnepo hua̱gkutaʼmejyo ayaʼda onʼbahuaʼuy.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.