Mateus 21
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NVT
1 Att̃eñapaʼ oʼ c̈hac̈haʼtet allameʼtets Jerusaléño. C̈hapuet aspent̃o ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Olivopen. Allñapaʼ alloʼtsen anets ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Betfagé. Oʼña c̈hapmochet all anetso,
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram a Betfagé, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Jesúsñapaʼ atet̃ otnoman epsheña pueyochreshaʼ:
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão uma jumenta amarrada, com seu jumentinho ao lado. Desamarrem os animais e tragam-nos para mim.
3 Ñerraʼm eseshaʼ errot̃ sotapueʼ sañapaʼ atet̃chaʼ sotosanet: “Yepartsesharcaʼye mueneneʼña añ ashen. Mameshapaʼ oʼch alla apuerrsaʼ.”
3 Se alguém lhes perguntar o que estão fazendo, digam apenas: ‘O Senhor precisa deles’, e de imediato a pessoa deixará que vocês os levem.”
4 Ñeñt̃paʼ t̃arroʼmar atet̃ p̃a allochñapaʼ att̃och etsota añ poʼñoñ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ ahuat̃ Yompor poʼñoñ. Ñeñt̃paʼ Yompor eñoratayeʼt̃ atet̃:
4 Isso aconteceu para cumprir o que foi dito por meio do profeta:
5 Atet̃chaʼ soch siónoʼmarneshaʼ ñeñt̃ara jerusaléñoʼmarneshaʼ: “Secueʼt̃ach, t̃eʼchcaʼyeña huaponasaña ñeñt̃chaʼ Saʼm̃chaʼtaret̃er seperr. Att̃o huena ñapaʼ amacaʼye pommoʼcheñot̃eyeʼ c̈hapoña all, ñeñt̃oʼmarña amaʼt rreʼptorechora ashenpaʼ ñeñt̃achcaʼye montaʼnena.” Arrpaʼ allohua huañ añ poʼñoñ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ ahuat̃ Yompor poʼñoñ.
5 “Digam ao povo de Sião: ‘Vejam, seu Rei se aproxima. Ele é humilde e vem montado num jumento, num jumentinho, cria de jumenta’”.
6 Allempoña pueyochreshaʼña ñeñt̃ mueñapaʼ ñetñapaʼ allent̃a ahuanmuet all anetso. Eʼñe atet̃ otapanet Jesús, ñetñapaʼ eʼñec̈hoʼ atet̃ p̃oset.
6 Os dois discípulos fizeram como Jesus havia ordenado.
7 Allempoñapaʼ huapaterrñañet ashen epuet ñam̃a puechoyor. Ñetñapaʼ nohuerret paʼshtam ashnacheʼñopaʼ montatueret Jesús.
7 Trouxeram a jumenta e o jumentinho e puseram seus mantos sobre o jumentinho, e Jesus montou nele.
8 Shonteʼ acheñeneshaʼ ñetñapaʼ t̃ot̃maʼtyesoñet paʼshtam t̃oño allchaʼ oñem Jesús. Poʼpotantañec̈hnoñapaʼ tsorrmoʼreʼtyeset tsach pueʼmoʼrer allo topanetyeset t̃oñ.
8 Grande parte da multidão estendeu seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros cortaram ramos das árvores e os espalharam pelo chão.
9 Allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ otac̈hetsa ñam̃a ñeñt̃ cot̃aʼhuaneneʼ chentaʼ ñetñapaʼ puerrannarteñot̃etpaʼ atet̃ atarr cohuentatyesneññañetpaʼ atet̃ otenet:
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana, Bendito é o que vem em nome do Senhor! Hosana no mais alto céu!”.
10 Att̃eñapaʼ oʼ c̈hap Jesús Jerusaléño. C̈hap allpaʼ allohuen anetsoʼmarneshaʼ epayeʼ cohuanrrortapet. Ñetñapaʼ atet̃ otyeset:
10 Quando Jesus entrou em Jerusalém, toda a cidade estava em grande alvoroço. “Quem é este?”, perguntavam.
11 Acheñeneshaʼ ñeñt̃ cot̃aʼneneʼpaʼ ñetñapaʼ atet̃ otoset:
11 A multidão respondia: “É Jesus, o profeta de Nazaré, da Galileia”.
12 Allot̃ña Jesúspaʼ beʼt̃osos Parets paʼpacllo. Allñapaʼ mueñoʼtuosan allohuen ñeñt̃ pomatsreʼtetsa all ñam̃a allohuen ñeñt̃ rañt̃aʼyetsa. Eʼñe c̈haʼnmac̈haʼtatosanet allot̃, aʼcoyeʼtam̃p̃sosanet poʼmesac̈hno allecma cam̃yatyenet poʼc̃llayoret, aʼcoyeʼtuosan ñam̃a allecma anorryen ñeñt̃ pomueneʼ yepec̈hno.
12 Então Jesus entrou no templo e começou a expulsar todos que ali estavam comprando e vendendo animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
13 Allempoñapaʼ atet̃ otosanet:
13 dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
14 Allña Parets paʼpacllopaʼ huac̈haʼtoña aporoʼyet̃ec̈hno ñam̃a ñeñt̃ checaʼrepayets. Ñañapaʼ eʼñe aʼcrratyesapanet.
14 Os cegos e os coxos vieram a Jesus no templo, e ele os curou.
15 Añña ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar epuet ñam̃a ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñetñapaʼ entoñet ñeñt̃ atarr coc̈hneshaʼ atet̃ orrtatyen Jesús ñeñt̃ amaʼt eseshapaʼ ama puentareto. Ñam̃a eʼmueññañet cheshaneshaʼ all Parets paʼpacllo puerranarot̃etpaʼ atet̃ otyenet:
15 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei viram esses milagres maravilhosos e ouviram até as crianças no templo gritar “Hosana, Filho de Davi”, ficaram indignados.
16 Allempoñapaʼ atet̃ ochet Jesús:
16 “Está ouvindo o que as crianças estão dizendo?”, perguntaram a Jesus. “Sim”, respondeu ele. “Vocês nunca leram as Escrituras? Elas dizem: ‘Ensinaste crianças e bebês a te dar louvor’.”
17 Oʼña yerpatuerranet añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ ñocop, allempoña saʼnerranet ñeñt̃e anetsrot̃paʼ oʼ alla ahuerrerr Betanio. Allpaʼ allecma ommuena.
17 Então ele voltou a Betânia, onde passou a noite.
18 Tsapat̃ puetaren alla ahuaʼmuenerr Jesús anetso Jerusaléño. T̃oñoñapaʼ c̈ha cheporraʼnma.
18 De manhã, enquanto voltava para Jerusalém, Jesus teve fome.
19 Allñapaʼ entnoman higoch t̃oñetop̃ñoʼtsen. Ponmosya ama entoñe pueʼmer, pasopanrepaʼtchaʼ entosñañ. Jesúsña c̈hepaʼtchaʼ eñorostsa higochecop, ñeñt̃paʼ atet̃ otos:
19 Encontrando uma figueira à beira do caminho, foi ver se havia figos, mas só encontrou folhas. Então, disse à figueira: “Nunca mais dê frutos!”. E, no mesmo instante, a figueira secou.
20 Pueyochreshaʼñapaʼ eʼñe enteñet oʼ hueyaʼhuaña higochpan. Ñetñapaʼ att̃a cohuanrrorteñet, atet̃ otannaʼtet:
20 Quando os discípulos viram isso, ficaram admirados e perguntaram: “Como a figueira secou tão depressa?”.
21 Jesúsña atet̃ otanet:
21 Jesus respondeu: “Eu lhes digo a verdade: se vocês tiverem fé e não duvidarem, poderão fazer o mesmo que fiz com esta figueira, e muito mais. Poderão até dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá.
22 Amaʼt allohuen erraʼtsenchaʼ es senam̃ Yompor eʼñe semaʼyocheñot̃, ñerraʼm c̈ho senamueñ eʼñe seyemteñocmañen, ñeñt̃ñapaʼ sagap̃chaʼ.
22 Se crerem, receberão qualquer coisa que pedirem em oração”.
23 Allempoña Jesúspaʼ oʼ alla c̈herrerr Jerusaléño, allñapaʼ beʼt̃osuerrerr Parets paʼpacllo. Allñapaʼ yec̈hatuerranerr acheñeneshaʼ. Att̃o yec̈hatenan acheñeneshaʼpaʼ allempoña huac̈haʼtoña ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar epuet puesheñaʼtets ñeñt̃ pomporneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ. Ñetñapaʼ atet̃ otoset:
23 Quando Jesus voltou ao templo e começou a ensinar, os principais sacerdotes e líderes do povo vieram até ele e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
24 Jesúsñapaʼ atet̃ otapanet:
24 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
25 Sapaʼc̈hoʼña oʼch sotosen, ahuañmoʼcha allempo apateʼt̃ Juanañ Yomporecop, ñapaʼ ¿eseshaʼtña llesenseʼ ñatoʼ Yompor amapaʼ acheñat̃eʼ apueʼña llesens? Nemnen oʼch sotosen ñeñt̃ atet̃ soct̃apeʼchen sa.
25 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”. Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
26 Elloña ñerraʼm c̈ha yoch acheñeshot̃a apet llesenspaʼ acheñeneshaʼñapaʼ c̈hat̃eʼ eʼmoñeʼtyet, t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe cohuen eñcheteʼt̃ Juanañ, c̈hocma otyeñet ñapaʼ ñeñt̃caʼyeña aʼm̃toseʼ Yompor poʼñoñ.
26 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos atacados pela multidão, pois todos pensam que João era profeta”.
27 Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ ochet Jesús:
27 Por fim, responderam a Jesus: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas.”
28 — ausente —
28 “O que acham disto? Um homem que tinha dois filhos disse ao mais velho: ‘Filho, vá trabalhar no vinhedo hoje’.
29 — ausente —
29 O filho respondeu: ‘Não vou’, mas depois mudou de ideia e foi.
30 — ausente —
30 Então o pai disse ao outro filho: ‘Vá você’, e ele respondeu: ‘Sim senhor, eu vou’, mas não foi.
31 — ausente —
31 “Qual dos dois obedeceu ao pai?” Eles responderam: “O primeiro”. Então Jesus explicou: “Eu lhes digo a verdade: cobradores de impostos e prostitutas entrarão no reino de Deus antes de vocês.
32 — ausente —
32 Pois João veio e mostrou o caminho da justiça, mas vocês não creram nele, enquanto cobradores de impostos e prostitutas creram. E, mesmo depois de verem isso, vocês se recusaram a mudar de ideia e crer nele.”
33 Jesúsñapaʼ alla oterranerr judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ:
33 “Agora, ouçam outra parábola. O dono de uma propriedade plantou um vinhedo. Construiu uma cerca ao redor, um tanque de prensar e uma torre para o guarda. Depois, arrendou o vinhedo a alguns lavradores e partiu para um lugar distante.
34 C̈hap allempo yen uvachllom̃paʼ ñañapaʼ mueñerran poʼpsheññec̈hno paʼtaruasañer ñetchaʼ enamuerrtsetaʼ uvachllom̃ poʼpsheñeñ paʼtaruasañresho ñeñt̃ cohuam̃peneʼ uvachmaʼ.
34 No tempo da colheita da uva, enviou seus servos a fim de receber sua parte da colheita.
35 Allempoña c̈henet allpaʼ enamosan ñeñt̃ allpon oʼpatena pamoʼmteʼ, arepaʼtchaʼña es apapuenayeña uvachllom̃, elloña ñeñt̃apaʼ c̈ha rremapoñet paʼtaruasañer, c̈ha nalleʼtapueñet puesheñarr, c̈ha muetsapet poʼpsheñeñ, poʼpsheñeñpaʼc̈hoʼña c̈ha rrolleʼtapoñet.
35 Os lavradores agarraram os servos, espancaram um deles, mataram outro e apedrejaram o terceiro.
36 Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen uvachmaʼpaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼpsheññec̈hno paʼtaruasañer shonteʼ. Allempo c̈hapuet ñamet allpaʼ att̃ecma errot̃uanen ap̃aret̃tapuet ñamet.
36 Então o dono da propriedade enviou um grupo maior de servos para receber a parte dele, mas o resultado foi o mesmo.
37 ’Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ penetpaʼ ñañapaʼ atet̃ ot: “T̃eʼpaʼ oʼch nemñe all ñeñt̃ eʼñe na nechemer. Ñatoʼrraña ñeñt̃paʼ mechaʼnaʼtapetchaʼ.”
37 “Por fim, o dono enviou seu filho, pois pensou: ‘Certamente respeitarão meu filho’.
38 Ñeñt̃paʼc̈hoʼña amaʼt mameshapaʼ arepaʼtchaʼña mechaʼnaʼtapeto. Allempo entapoñet puechemer ñetñapaʼ atet̃ otannaʼtyeset: “Añmapaʼ ñeñt̃caʼyeña puechemer ñeñt̃chaʼ oʼpaterraya pompor puenarem̃ esempo. Ñapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ oʼchcaʼye yemtsap̃ allochñapaʼ yachcaʼyeña eʼñe oʼpaterrayaña pompor puenarem̃. T̃eʼpaʼ oʼch ahuey oʼch yemtsap̃ ñam̃a.”
38 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
39 Allempoñapaʼ oʼ rromapet oʼ chetareʼtnomet narmetsmot̃ aʼyenet̃, allña muetsapetña ñam̃a. Arrpaʼ allohua atet̃ tomaʼntata Jesús eʼñe ñañeña.
39 Então o agarraram, o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram.
40 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr:
40 “Quando o dono da terra voltar, o que vocês acham que ele fará com aqueles lavradores?”, perguntou Jesus.
41 Judioneshaʼña paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼpaʼ atet̃ oterreterr:
41 Os líderes religiosos responderam: “Ele os matará cruelmente e arrendará o vinhedo para outros, que lhe darão sua parte depois de cada colheita”.
42 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr:
42 Então Jesus disse: “Vocês nunca leram nas Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular. Isso é obra do Senhor e é maravilhosa de ver’?
43 Ñeñt̃oʼmarña sa ñeñt̃es judioneshaspaʼ t̃eʼña Yomporpaʼ puerratam̃perreschaʼ poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña. Añchaʼña apuerr ellonet̃ poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃chaʼ poʼñoc̈h orrtaterreʼ eʼñe ña poʼcohuenña att̃o atarr ayochreshat̃tena ña.
43 Eu lhes digo que o reino de Deus lhes será tirado e entregue a um povo que produzirá os devidos frutos.
44 Allohuen erraʼtsenchaʼ atetsa añ mapyo ñeñt̃ña mapueʼpaʼ eʼñech aʼyosatseʼtuanet. Ñam̃a ñerraʼm eseshesho shoraʼnom ñeñt̃ mapyerpaʼ eʼñech aʼpep̃tseʼtuosanet.
44 Quem tropeçar nesta pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
45 Allempo atet̃ eʼmyes ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a fariseoneshaʼ, ñeñt̃ atet̃ tomaʼntatenanet Jesús, ñetña allempopaʼ c̈hapanet pueyoc̈hreto ñocpuetepaʼt serrpareʼtenña Jesús.
45 Quando os principais sacerdotes e fariseus ouviram essa parábola, perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia.
46 Ñetñapaʼ mueneñetañ oʼch rremuetañ t̃arraña ama eseshaʼ rromaye t̃arroʼmar ñetpaʼ c̈ha mechaʼteñet acheñeneshaʼ. Ñehua, acheñeneshaʼ eʼñecaʼye cohuen enteñet Jesús ñapaʼ poʼñoc̈h ñeñt̃ aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ.
46 Queriam prendê-lo, mas tinham medo das multidões, pois elas o consideravam um profeta.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.