Lucas 6
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARIB
1 Allempoña c̈herrerr allempo c̈hocma amesen judioneshaʼ. Allempoña Jesúspaʼ arr oñem chetsoʼmar epuet pueyochreshac̈hno. Allempo oñenet chetsoʼmar pueyochreshaʼñapaʼ tasoʼtam̃pesyesnomuet puechm̃aʼtets trigo aʼsheʼchallmeʼchyesnomet att̃ot̃ rrocllomeʼchachet oʼ rraʼyesnomet.
1 E sucedeu que, num dia de sábado, passava Jesus pelas searas; e seus discípulos iam colhendo espigas e, debulhando-as com as mãos, as comiam.
2 Ñeñt̃ña patantaʼtets fariseoneshaʼpaʼ cheʼptareʼtanet, atet̃ otaret̃tet:
2 Alguns dos fariseus, porém, perguntaram; Por que estais fazendo o que não é lícito fazer nos sábados?
3 Jesúsñapaʼ otanet:
3 E Jesus, respondendo-lhes, disse: Nem ao menos tendes lido o que fez Davi quando teve fome, ele e seus companheiros?
4 Ña allempopaʼ beʼt̃osos Yompor paʼpacllo, allñapaʼ chetosan pan ñeñt̃ atmaʼntataret̃ atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ ñeñt̃ nenet all Partsocop. Ñehua, ñeñt̃ panpaʼ ama pocteyayñe oʼch eseshaʼ rreʼ. Ñeñt̃paʼ añach ñapuet̃ rreneʼ cornaneshac̈hno; ñeñt̃paʼ eʼñe atet̃ anuaret̃ judioneshacop. Ñeñt̃ña panpaʼ oʼ chetos David, rros, rratosan ñam̃a allohuen ñeñt̃ epuet.
4 Como entrou na casa de Deus, tomou os pães da proposição, dos quais não era lícito comer senão só aos sacerdotes, e deles comeu e deu também aos companheiros?
5 Allempoña alla oterraneterr Jesús, ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
5 Também lhes disse: O Filho do homem é Senhor do sábado.
6 Allempoñapaʼ c̈herrerr poʼpocheño ñeñt̃ yet̃ñatsro allempocma amesenet. Jesúsñapaʼ beʼt̃osuenerr judioneshaʼ poʼprahuo. Allñapaʼ yec̈hatyesuenanerr acheñeneshaʼ. Allñapaʼ alloʼtsen ñam̃a puesheñarr yacma ñeñt̃ c̈ha chellena pot poʼcohuenrot̃.
6 Ainda em outro sábado entrou na sinagoga, e pôs-se a ensinar. Estava ali um homem que tinha a mão direita atrofiada.
7 Acheñeneshaʼña ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ epuet ñam̃a fariseoneshaʼ ñetña allpaʼ Jesúsa atarr cohuanaʼtyenet att̃och enteñeterr ñatoʼrraña oʼch aʼcrratenanerr acheñ añe yet̃ro allempocma amesenet. Ñerraʼm oʼch aʼcrratenanerr amaʼt puesheñarra acheñ añe yet̃ro allempo amesenet, allempoñapaʼ eshecchaʼ aʼmet̃am̃peñetaʼ am̃chaʼtaret̃esho.
7 E os escribas e os fariseus observavam-no, para ver se curaria em dia de sábado, para acharem de que o acusar.
8 Jesúsñapaʼ eñotanet ñeñt̃ atet̃ cot̃apeʼchatseʼtyenet pueyoc̈hreto. Ñañapaʼ atet̃ otan yacma ñeñt̃ chelletsa pot:
8 Mas ele, conhecendo-lhes os pensamentos, disse ao homem que tinha a mão atrofiada: Levanta-te, e fica em pé aqui no maio. E ele, levantando-se, ficou em pé.
9 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet:
9 Disse-lhes, então, Jesus: Eu vos pergunto: É lícito no sábado fazer bem, ou fazer mal? salvar a vida, ou tirá-la?
10 Ñañapaʼ cohuaʼyesan allohuen ñeñt̃ anorrc̈hets all, allempoñapaʼ otan ñeñt̃ chelletsa pot:
10 E olhando para todos em redor, disse ao homem: Estende a tua mão. Ele assim o fez, e a mão lhe foi restabelecida.
11 Fariseoneshaʼñapaʼ ñeñt̃ña atarr atsrreʼmatahuet. Allempoñapaʼ cot̃apeʼchatannaʼtet, atarr oʼpachet Jesús.
11 Mas eles se encheram de furor; e uns com os outros conferenciam sobre o que fariam a Jesus.
12 Allempoña Jesúspaʼ oʼ alla ahuerrerr aʼyo aspent̃o allchaʼ maʼyochenaʼ. Allñapaʼ arepen maʼyochaya Pompor.
12 Naqueles dias retirou-se para o monte a fim de orar; e passou a noite toda em oração a Deus.
13 Tsapat̃ña puetarenpaʼ agotaʼmuenan allohuen ñeñt̃ pueyochreshac̈hno pen. Allempo c̈hac̈haʼtet ñeshopaʼ ñañapaʼ oʼ acrapan ñeñt̃ c̈harrasheña ñeñt̃ puechetsa epsheña ñeñt̃chaʼ llesensaʼ ñeñt̃chaʼ serrpareʼtyetsaʼ allemeñ anetsoʼmar.
13 Depois do amanhecer, chamou seus discípulos, e escolheu doze dentre eles, aos quais deu também o nome de apóstolos:
14 Ñeñt̃ llesensaʼ ñeñt̃paʼ añec̈hno: Simón ñeñt̃ socherr Pedro, allot̃paʼ ñam̃a paʼmoʼnasheñ Andrés, allot̃paʼ Jacobo ñam̃a paʼmoʼnasheñ Juan, allot̃paʼ Felipe, ñam̃a Bartolomé,
14 Simão, ao qual também chamou Pedro, e André, seu irmão; Tiago e João; Filipe e Bartolomeu;
15 ñam̃a Mateo ñam̃a Tomás ñam̃a Jacobo ñeñt̃ Alfeo puechemer, ñam̃a ñeñt̃ poʼpsheñeñ Simón ñeñt̃ cananistaneshaʼ ñeñt̃ atarr t̃orratseʼt̃ paʼnetsrecop,
15 Mateus e Tomé; Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote;
16 allot̃paʼ ñam̃a Judas ñeñt̃ Jacobo paʼmoʼnasheñ, allot̃paʼ ñam̃a poʼpsheñeñ Judas Iscariote ñeñt̃chaʼ pomuerreʼ tsapat̃onet̃ Jesús.
16 Judas, filho de Tiago; e Judas Iscariotes, que veio a ser o traidor.
17 Allempoña huerra Jesús aspent̃ot̃ epuet pueyochreshaʼ, t̃omc̈haʼtuerret all aspenet̃ pacñeʼt̃pener poño poʼmopñero. Allñapaʼ oʼ c̈hac̈haʼt shonteʼ poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen. Ñam̃a alloʼtsaʼyen shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ huac̈hetsa allemeñ anetsot̃—Judeot̃ ñam̃a Jerusaléñot̃, ñam̃a saʼpatop̃ñoʼmarneshaʼ ñeñt̃ huetsa Tirot̃ ñam̃a Sidónot̃. Ñetpaʼ añecopña huac̈henet oʼch eʼm̃ñoteret ñamet Jesús ñeñt̃ atet̃ serrpareʼten ñam̃a añecpaʼnaña huac̈henet att̃och aʼcrratyesapanet Jesús patsnañet̃eret.
17 E Jesus, descendo com eles, parou num lugar plano, onde havia não só grande número de seus discípulos, mas também grande multidão do povo, de toda a Judéia e Jerusalém, e do litoral de Tiro e de Sidom, que tinham vindo para ouvi-lo e serem curados das suas doenças;
18 Amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ mueroc̈htatyen oneñet̃ ñañapaʼ eʼñe aʼcrratyesuapanet.
18 e os que eram atormentados por espíritos imundos ficavam curados.
19 Allohuenña acheñeneshaʼpaʼ atarr mueneñet oʼch aʼp̃lloset Jesús t̃arroʼmar ñapaʼ ña atarr ahuamencat̃eshaʼ, eʼñe ña poʼhuamencot̃ aʼcrratyenan allohuen acheñeneshaʼ.
19 E toda a multidão procurava tocar-lhe; porque saía dele poder que curava a todos.
20 Allempoña Jesúspaʼ cohuaʼyesan ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen, ñañapaʼ atet̃ otanet:
20 Então, levantando ele os olhos para os seus discípulos, dizia: Bem-aventurados vós, os pobres, porque vosso é o reino de Deus.
21 ’Ñam̃a sapaʼ ñeñt̃es cheporrareʼtyetsa t̃eʼ ñeñt̃eschaʼña atarrchaʼ cosheñtsoʼtsaʼyenes t̃arroʼmar Yomporchaʼña eʼñe señmataterreʼ.
21 Bem-aventurados vós, que agora tendes fome, porque sereis fartos. Bem-aventurados vós, que agora chorais, porque haveis de rir.
22 ’Ñam̃a sapaʼ atarr cosheñtsoʼtsaʼyenes ñerraʼm esempo eʼmoñeʼtenset noʼmar ñerraʼm esempo mueñoʼtenset, ñerraʼm esempo puesasareʼteñot̃etas sochatseʼtenset t̃arroʼmar sapaʼ na sameʼñena Ñeñt̃en Acheñetosets.
22 Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem, e quando vos expulsarem da sua companhia, e vos injuriarem, e rejeitarem o vosso nome como indigno, por causa do Filho do homem.
23 Allempo atet̃ penset ñeñt̃ ama cohuenayaye, sañapaʼ socshepaʼch nanac ñam̃a señochepaʼch shonteʼ ñeñt̃ oʼpatatensa Yompor pueʼntaño ñeñt̃chaʼña atarr socshaterreʼ. Ñehua, ñetpaʼ paʼtañneshañpaʼ att̃ecma mueroc̈htatyeseteʼt̃ ñam̃a ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃.
23 Regozijai-vos nesse dia e exultai, porque eis que é grande o vosso galardão no céu; pois assim faziam os seus pais aos profetas.
24 ’T̃arraña t̃eʼpaʼ oʼch notas sa ñeñt̃es atarr ec̃llayoret̃es ñeñt̃es echeneʼ ora allpon ñeñt̃ eʼñe socpa. Sapaʼ ñeñt̃eschaʼña atarr llequëñtsoʼtsaʼyenes t̃arroʼmar esempopaʼ huañerrchaʼ ñeñt̃ socshateneʼ.
24 Mas ai de vós que sois ricos! porque já recebestes a vossa consolação.
25 ’Ñam̃a atarr llequëñtsoʼtsaʼyenes ñeñt̃es atarr esocmañen es echyets allo eʼñe señmatena seyeteñot̃. C̈herrchaʼ allempoch atarr sepallterra ñeñt̃chaʼ serrar seperr.
25 Ai de vós, os que agora estais fartos! porque tereis fome. Ai de vós, os que agora rides! porque vos lamentareis e chorareis.
26 ’Ñam̃a atarr llequëñtsoʼtsaʼyenes ñerraʼm esempo allohuen acheñeneshaʼ eʼñech cohuen entapretenset, eʼñe cohuen eñosyenet socop. T̃arroʼmar ñetpaʼ atet̃ peteʼt̃ paʼtañneshañ ahuat̃, eʼñe cohuen eñosyeseteʼt̃ añ acheñreneshacop ñeñt̃ amaʼt ama Yomporeyeʼ poʼñoñ aʼm̃taʼyeseteʼt̃e.
26 Ai de vós, quando todos os homens vos louvarem! porque assim faziam os seus pais aos falsos profetas.
27 ’Sa ñeñt̃es neʼm̃ñoteneʼ oʼch notas ñeñt̃chaʼ atet̃ sep̃a eʼñe cohuen, semueryach amaʼt ñeñt̃ seʼmoñeʼteneʼ. Oʼch atet̃ sepeʼ eʼñe cohuen.
27 Mas a vós que ouvis, digo: Amai a vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam,
28 Ñam̃a amaʼt erraʼtsen ñeñt̃ sarrnomareʼtenaya sañapaʼ oʼch senamaterrñañ Yompor paʼnateña. Ñam̃a ñeñt̃ sesasareʼteneʼ sañapaʼ oʼch semaʼyocham̃penanet.
28 bendizei aos que vos maldizem, e orai pelos que vos caluniam.
29 Nehua, atet̃ ñerraʼm esempo eseshaʼ pueʼmoñeʼteñot̃etas oʼch tacllaset setsaʼpo, sañapaʼ poctepaʼchña señch tacllerrserrepaʼ ñam̃a poʼpshem̃tañot̃. Ñam̃a ñerraʼm esempo eseshaʼ seprratam̃p̃seʼ seshtam, sañapaʼ poctepaʼchña señch puerratam̃p̃sasetepaʼ seshtam ñeñt̃ muenenet amaʼt ñam̃a poʼpmañ seshtam allo sepmatena.
29 Ao que te ferir numa face, oferece-lhe também a outra; e ao que te houver tirado a capa, não lhe negues também a túnica.
30 Ñerraʼm eseshaʼ es senamueneʼ sañapaʼ sapepaʼch amaʼt esesha. Ñam̃a ñerraʼm eseshaʼ seyoratsreʼtam̃p̃seʼ sañapaʼ amach alla senamatstere apuerrsetepaʼ alla.
30 Dá a todo o que te pedir; e ao que tomar o que é teu, não lho reclames.
31 Ñehua, ñerraʼm erraʼtsent̃eʼ eʼñe cohuen senten ñeñt̃ semnen sa ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃onas poʼpsheñeñ, sapaʼc̈hoʼña eʼñech att̃ecma sep̃anet sam̃a.
31 Assim como quereis que os homens vos façam, do mesmo modo lhes fazei vós também.
32 ’Ñam̃a sa ñerraʼm aña semorrentena ñeñt̃ atarr semorrentenaya sam̃a, ñeñt̃paʼ amach eʼñeyeʼ sorrtatenoña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h cohuentetsa, t̃arroʼmar ñeñt̃ ama ameʼñenayo Yompor ñetpa aña morrentenet ñeñt̃ eʼñe morrentenahuet ñamet. Añña atarr cohuentetsa amaʼt ñeñt̃ ama yemorrentenayepaʼ oʼch yemorreñcha eʼñe cohuen.
32 Se amardes aos que vos amam, que mérito há nisso? Pois também os pecadores amam aos que os amam.
33 Ñam̃a ñerraʼm aña eʼñe cohuen seyenpaʼyen ñeñt̃ seyenpaʼyeneʼ sam̃a, ñeñt̃paʼ ama eʼñeyeʼ sorrtatenoña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h cohuentetsa, t̃arroʼmar ñeñt̃ ama ameʼñenayo Yompor ñetpaʼ aña yenpaʼyenet ñeñt̃ yenpaʼyenahuet ñamet.
33 E se fizerdes bem aos que vos fazem bem, que mérito há nisso? Também os pecadores fazem o mesmo.
34 Ñam̃a ñerraʼm añecpa es sartannaʼtyena att̃och ellopaʼ oʼch alla apuerrset sam̃a, ñeñt̃ atet̃ sepenapaʼ ama eʼñeyeʼ sorrtatenoña ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h cohuentetsa; añchaʼña es saretyena poʼpsheñeñ amaʼt ñetpaʼ amaʼtchaʼ ama apuerrseto amaʼt coñeʼt̃a, t̃arroʼmar atet̃ pena ñeñt̃ ama ameʼñenayo Yompor ñerraʼm eñoteñet oʼch alla aparet̃terret ñamet eshecchaʼña archet poʼpsheñeñ.
34 E se emprestardes àqueles de quem esperais receber, que mérito há nisso? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para receberem outro tanto.
35 T̃arraña napaʼ oʼch notas, sapaʼ añeʼnachña semorrentena amaʼt ñeñt̃ seʼmoñeʼteneʼ. Ñam̃a sapaʼ añeʼnachña seyenpuen amaʼt ñeñt̃ ama seyenpuenaye. Ñam̃a sapaʼ añeʼnachña es saretyena amaʼt ñeñt̃chaʼ ama sapuerraye. Ñerraʼm atet̃chaʼ sep̃a Yomporñapaʼ apuerreschaʼ ello ñeñt̃chaʼ atarr socshatuerreʼ. Ñapaʼ allempoch eʼñe puechemer perres, ñeñt̃ara Yompor Ñeñt̃ Nanac Parets. T̃arroʼmar ñapaʼ añeʼnaña muerena amaʼt ñeñt̃chaʼ ama coshaterraye ña, ñeñt̃ara ñeñt̃ ama cohuenayeʼ es petso.
35 Amai, porém a vossos inimigos, fazei bem e emprestai, nunca desanimado; e grande será a vossa recompensa, e sereis filhos do Altíssimo; porque ele é benigno até para com os integrantes e maus.
36 Sapaʼc̈hoʼña atarrepaʼchña semuerannaʼta eʼñe atet̃ pena ñeñt̃ Yeyomporer yepen atarr muerenya yam̃a.
36 Sede misericordiosos, como também vosso Pai é misericordioso.
37 ’Sapaʼ amach sotatsche poʼpsheñeñ “ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ sep̃aʼyena”, allochñapaʼ amach otuerrso sam̃a Yompor ama pocteyaye ñeñt̃ atet̃ sep̃aʼyena sam̃a. Ñam̃a eʼñe att̃ot̃apaʼ amach sott̃eñeʼchatsche poʼpsheñeñ allochñapaʼ Yomporpaʼc̈hoʼña amach otteñeʼchuerrso sam̃a, c̈hochña eʼñe cohuen sep̃retnannena allochñapaʼ Yomporpaʼc̈hoʼña eʼñech cohuen peretnaʼhuerres sam̃a.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; perdoai, e sereis perdoados.
38 Ñam̃a sapaʼ eʼñech cohuen es sapannaʼtyena allochñapaʼ Yomporpaʼc̈hoʼña eʼñech cohuen es apuerres sam̃a. Shonteʼch nanac es apuerres, atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ c̈ho es eʼchorratenset soshaco atet̃ ñerraʼm c̈hop eʼcharet̃. Oʼch chorrapaʼ oʼch aʼrrapuet eshecchaʼ eshaʼtereterr poʼpoñ, ñerraʼm oʼch chorrerrerrpaʼ oʼch paʼshmuet att̃och eʼñe aʼt̃amoʼyonaset. Ñeñt̃paʼ añ tomaʼntena att̃o es apueney Yompor nanac aton. Ñam̃a errponchaʼ sap̃ poʼpsheñeñ, sapaʼc̈hoʼña eʼñech allpon apuerres sam̃a Yompor.
38 Dai, e ser-vos-á dado; boa medida, recalcada, sacudida e transbordando vos deitarão no regaço; porque com a mesma medida com que medis, vos medirão a vós.
39 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ tomaʼntaterraneterr, ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
39 E propôs-lhes também uma parábola: Pode porventura um cego guiar outro cego? não cairão ambos no barranco?
40 ’Ñeñt̃ ayc̈hataret̃tetsapaʼ amaʼt puesheñarra amach errot̃enot̃ metanetoña ñeñt̃ allpon eñoten ñeñt̃ yec̈hateneʼ. Amaʼt allempo eʼñe ayc̈hataret̃tapaʼ eʼñech allpona yec̈haʼ ñeñt̃ allpon eñoten ñam̃a ñeñt̃ yec̈hateʼ.
40 Não é o discípulo mais do que o seu mestre; mas todo o que for bem instruído será como o seu mestre.
41 — ausente —
41 Por que vês o argueiro no olho de teu irmão, e não reparas na trave que está no teu próprio olho?
42 — ausente —
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Irmão, deixa-me tirar o argueiro que está no teu olho, não vendo tu mesmo a trave que está no teu? Hipócrita! tira primeiro a trave do teu olho; e então verás bem para tirar o argueiro que está no olho de teu irmão.
43 ’T̃arroʼmar allohuen acheñ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h cohuen acheñer, ñetñapaʼ añchaʼ orrtatyenet ñeñt̃ eʼñe cohuenareʼ. T̃arraña poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ poʼñoc̈h ama cohuenayaye ñetñapaʼ añach orrtatyenet ñeñt̃ ama cohuenayaye. Ñeñt̃paʼ atet̃chaʼ netmaʼntaterrsa: Ora allohuen ñeñt̃ eʼñe cohuen narmetsoch, pueʼmerpaʼc̈hoʼña eʼñech cohuenareʼ. Añña poʼpchañec̈hno narmetsoch ñeñt̃ ama cohuenayayepaʼ pueʼmerpaʼc̈hoʼña amach eʼñe cohuenayaye.
43 Porque não há árvore boa que dê mau fruto nem tampouco árvore má que dê bom fruto.
44 Ñeñt̃oʼmarña att̃oña yeñoten erraʼtsent̃eʼ ñeñt̃ eʼñe cohuenareʼ narmetsoch ñam̃a ñeñt̃ ama cohuenayaye, pueʼmerot̃ña eʼñe yechmeʼteñ. Ñam̃a yapaʼ eʼñe yeñoteñ ama arrot̃eyeʼ yet̃oquënoña lloʼm ajchot̃. Ñam̃a ama arrot̃eyeʼ yet̃oquënoña ap rrenagachot̃.
44 Porque cada árvore se conhece pelo seu próprio fruto; pois dos espinheiros não se colhem figos, nem dos abrolhos se vindimam uvas.
45 Amaʼt erraʼtsena acheñer ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h cohuen, ñapaʼ añchaʼña orrtaten ñeñt̃ eʼñe cohuenareʼ cot̃apeʼchen pueyoc̈hro t̃arroʼmar pueyoc̈hro allña shonteʼ cot̃apeʼchenan ñeñt̃ cohuentetsa. T̃arraña poʼpoñ acheñer ñeñt̃ poʼñoc̈h ama cohuenayaye, ñapaʼc̈hoʼña añach orrtaten ñeñt̃ atet̃ cot̃apeʼchen pueyoc̈hro ñeñt̃ ama cohuenayaye t̃arroʼmar pueyoc̈hro allña shonteʼ paʼnamen cot̃apeʼchenan sosyaʼtsañ. T̃arroʼmar ñerraʼm shonteʼ yoct̃apeʼchen yeyoc̈hro ñeñt̃ cohuentetsa, ñeñt̃paʼ eʼñech ñeñt̃a cohuen yeserrpareʼten. T̃arraña ñerraʼm shonteʼ yoct̃apeʼchen ñam̃a yeyoc̈hro ñeñt̃ ama cohuenayayepaʼ ñeñt̃paʼc̈hoʼña eʼñech ñeñt̃a yemnen oʼch yeserrpareʼteñ.
45 O homem bom, do bom tesouro do seu coração tira o bem; e o homem mau, do seu mau tesouro tira o mal; pois do que há em abundância no coração, disso fala a boca.
46 ’Sapaʼ esoʼmaruañacaʼyeña sotenen napaʼ Saʼyochreshat̃eroʼ sepenen, sapaʼ amacaʼ c̈hoyeʼ sameʼñenno ñeñt̃ atet̃ oʼ notuas.
46 E por que me chamais: Senhor, Senhor, e não fazeis o que eu vos digo?
47 Allohuen erraʼtsenchaʼ huapatsa nesho ñeñt̃chaʼ nameʼñenaya na ñam̃a ñerraʼm eʼm̃ñotennanet neñoñ ñeñt̃ atet̃ cohuen neyc̈hatenanet ñerraʼm atet̃ eʼñe penet, ñetñapaʼ atarrchaʼ eñotenet ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h sherbets.
47 Todo aquele que vem a mim, e ouve as minhas palavras, e as pratica, eu vos mostrarei a quem é semelhante:
48 Ñeñt̃ acheñer ñeñt̃ atet̃ petsa oʼch netmaʼntacha atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ puesheñarr yacma ñeñt̃ atarr es eñotets ñeñt̃ t̃omateneʼ pocoll ñeñt̃ eʼñech echarr penan paʼpaquëll. Ñañapaʼ atarrchaʼ oʼpono eñan pats att̃och eʼñe echarr p̃an poʼquellpach. Att̃eñapaʼ oʼ c̈hap allempo apellchena oñ, pocollñapaʼ ama aʼmato apellcheʼ t̃arroʼmar quellpachpaʼ atarr huomenc at̃omataret̃.
48 É semelhante ao homem que, edificando uma casa, cavou, abriu profunda vala, e pôs os alicerces sobre a rocha; e vindo a enchente, bateu com ímpeto a torrente naquela casa, e não a pôde abalar, porque tinha sido bem edificada.
49 T̃arraña poʼpotantañ ñeñt̃ eʼmueneʼ neñoñ ñetña ñerraʼm ama att̃eyeʼ peneto ñeñt̃ atet̃ notenanet, ñetñapaʼ eʼñech att̃et ñerraʼmrrat̃eʼ puesheñarr yacma ñeñt̃ ama es eñoto. Ñapaʼc̈hoʼña oʼ t̃omataneñ paʼpaquëll t̃arraña ñañapaʼ ama atarr oʼponoyeʼ eñanoña pats att̃och eʼñe echarr p̃an poʼquellpach. Allempoñapaʼ apellcha oñ apellcheʼñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ aʼmatam̃p̃sos paʼpaquëll. Pocollñapaʼ eʼñe poctacma muelloʼtstosa.
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante a um homem que edificou uma casa sobre terra, sem alicerces, na qual bateu com ímpeto a torrente, e logo caiu; e foi grande a ruína daquela casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.