Lucas 23
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARIB
1 Allempoña allohuenet tantrraʼtuet, eʼñe parrocma anmet Jesús alloʼtsen am̃chaʼtaret̃ Pilato (ñeñt̃ nen gobierno Romot̃ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa alloʼmarneshacop).
1 E levantando-se toda a multidão deles, conduziram Jesus a Pilatos.
2 Allñapaʼ atarr otteñeʼchoset, tomaʼtam̃pesyesoset, ñeñt̃paʼ atet̃ otyesoset:
2 E começaram a acusá-lo, dizendo: Achamos este homem pervertendo a nossa nação, proibindo dar o tributo a César, e dizendo ser ele mesmo Cristo, rei.
3 Allempoña am̃chaʼtaret̃ Pilatopaʼ aʼp̃t̃oʼtapan Jesús:
3 Pilatos, pois, perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus? Respondeu-lhe Jesus: É como dizes.
4 Añña ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a acheñeneshac̈hno, ñetñapaʼ atet̃ otanet Pilato:
4 Então disse Pilatos aos principais sacerdotes, e às multidões: Não acho culpa alguma neste homem.
5 Judioneshaʼña paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼpaʼ alla otereterr Pilato:
5 Eles, porém, insistiam ainda mais, dizendo: Alvoroça o povo ensinando por toda a Judéia, começando desde a Galiléia até aqui.
6 Att̃oʼ eʼm̃ñotenan judioneshaʼ atet̃ otyenet eʼñe Galileot̃eñ yec̈haten, allempoña Pilatopaʼ atet̃ aʼp̃t̃oʼtanet:
6 Então Pilatos, ouvindo isso, perguntou se o homem era galileu;
7 Allempoña eñotachet ñapaʼ poʼñoc̈hcaʼye galileoʼmarneshaʼ allempoña Pilatopaʼ atet̃ cot̃apeʼch ñeñt̃paʼ Herodesocpacaʼye t̃arroʼmar ñapaʼ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa galileoʼmarneshacop. Ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ mueñan Jesús Herodesesho t̃arroʼmar Herodespaʼ allempo c̈hap Jerusaléño all emoʼten.
7 e, quando soube que era da jurisdição de Herodes, remeteu-o a Herodes, que também naqueles dias estava em Jerusalém.
8 Herodesñapaʼ eʼñe pocsheñeshaʼ agapaneñ Jesús t̃arroʼmar ahuat̃ot̃eñ atarr mueneñ oʼch eñch t̃arroʼmar ñapaʼ atet̃ eʼmareʼtenan Jesús ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena. Ñapaʼ añecopña atarr mueneñ oʼch orrtatoñ ñam̃a ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena orrtatyeseʼ ñeñt̃ ama puentareto.
8 Ora, quando Herodes viu a Jesus, alegrou-se muito; pois de longo tempo desejava vê-lo, por ter ouvido falar a seu respeito; e esperava ver algum sinal feito por ele;
9 Atarr es aʼp̃t̃oʼtareʼtapaneñña Jesús t̃arraña ñapaʼ ama anapanoña Herodes amaʼt eʼñe parrocha.
9 e fazia-lhe muitas perguntas; mas ele nada lhe respondeu.
10 All t̃omc̈haʼtoset ñam̃a allohuen am̃chaʼtaret̃neshaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a alloʼtsen ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets, ñetña allpaʼ otteñeʼchuereterr Jesús all Herodesesho, paʼnamen otyesuerreterr.
10 Estavam ali os principais sacerdotes, e os escribas, acusando-o com grande veemência.
11 Allempo Herodes ñam̃a allohuen poʼsolltarneshar ñetpaʼc̈hoʼña puerrap̃soñet ñamet. Achm̃areʼchet all cheʼtatseteñet. Puecheʼtatseteñot̃et chorrachet am̃chaʼtaret̃ paʼshtam ñeñt̃ atarr cohuen. Allempoña Herodespaʼ oʼ alla mueñoʼter Pilatesho.
11 Herodes, porém, com os seus soldados, desprezou-o e, escarnecendo dele, vestiu-o com uma roupa resplandecente e tornou a enviá-lo a Pilatos.
12 Ñeñt̃oʼmarña Herodes epuet Pilatopaʼ eʼñe allempocma amoʼtstannerret t̃arroʼmar ahuañmoʼchapaʼ c̈ha eʼmoñeʼtannenet.
12 Nesse mesmo dia Pilatos e Herodes tornaram-se amigos; pois antes andavam em inimizade um com o outro.
13 Allempoña Pilatopaʼ alla apc̈haterran ora allohuen judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ ñeñt̃ poʼcornaneshar paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ ñam̃a poʼpotantañ judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ amaʼt ñam̃a allohuen acheñeneshaʼ.
13 Então Pilatos convocou os principais sacerdotes, as autoridades e o povo,
14 Pilatoñapaʼ alla otapuerraneterr:
14 e disse-lhes: Apresentastes-me este homem como pervertedor do povo; e eis que, interrogando-o diante de vós, não achei nele nenhuma culpa, das de que o acusais;
15 Amaʼt ñam̃a Herodespaʼ ama entoñeña ñeñt̃ ama pocteyeʼ yec̈hcateno, ñeñt̃oʼmarña oʼ alla mueñer nesho. Poʼñoc̈hpaʼ amacaʼye eñalleña ñeñt̃ atet̃ pen ñeñt̃ ama cohuenayeʼ yenteno allohueney att̃ot̃chaʼ yemtsatach.
15 nem tampouco Herodes, pois no-lo tornou a enviar; e eis que não tem feito ele coisa alguma digna de morte.
16 Ñeñt̃oʼmarña na t̃eʼpaʼ att̃achcaʼye necoñchach mameʼpaʼ oʼch alla naʼrroyer.
16 Castigá-lo-ei, pois, e o soltarei.
17 — ausente —
17 {E era-lhe necessário soltar-lhes um pela festa.}
18 — ausente —
18 Mas todos clamaram à uma, dizendo: Fora com este, e solta-nos Barrabás!
19 — ausente —
19 Ora, Barrabás fora lançado na prisão por causa de uma sedição feita na cidade, e de um homicídio.
20 Ñeñt̃oʼmarña Pilatopaʼ atarr mueneñeñ oʼch aʼrroyerranet Jesús, ñeñt̃oʼmarña alla aʼp̃t̃oʼterranerr allohuen acheñeneshaʼ.
20 Mais uma vez, pois, falou-lhes Pilatos, querendo soltar a Jesus.
21 T̃arraña ñetñapaʼ amaʼt mameshapaʼ amaña pocteyeʼ enteñeto. Elloña ñeñt̃apaʼ rrannartet allohuenet, atet̃ otereteʼt̃:
21 Eles, porém, bradavam, dizendo: Crucifica-o! crucifica-o!
22 Pomaʼpocheño Pilatopaʼ alla oterraneterr:
22 Falou-lhes, então, pela terceira vez: Pois, que mal fez ele? Não achei nele nenhuma culpa digna de morte. Castigá-lo-ei, pois, e o soltarei.
23 T̃arraña ñetpaʼ ama cac̈hpueñeto otareʼtet. Elloña ñetpaʼ eʼñe puerrannarteñot̃et atarr enamueñet att̃och corsoʼtam̃p̃sach.
23 Mas eles instavam com grandes brados, pedindo que fosse crucificado. E prevaleceram os seus clamores.
24 Ñeñt̃oʼmarña Pilatopaʼ ameʼñachet. Att̃oña ñapaʼ atet̃ eñora:
24 Então Pilatos resolveu atender-lhes o pedido;
25 Ñeñt̃oʼmar allempo aʼrroyanet Barrabás ñeñt̃ enamueñet amaʼt ñeñt̃ pat̃parñot̃ yottam̃peñet ñam̃a puemtseñot̃ acheñ. T̃arraña Jesúsñapaʼ oʼ apanet att̃och muetset ñeñt̃ atarr muenenet ñet.
25 e soltou-lhes o que fora lançado na prisão por causa de sedição e de homicídio, que era o que eles pediam; mas entregou Jesus à vontade deles.
26 Allempo anmet Jesús aʼyo allchaʼ corsoʼtam̃p̃soset. Allña oñenetpaʼ allñapaʼ poctet puesheñarr yacma ñeñt̃ cireneoʼmarneshaʼ ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Simón ñeñt̃ errteʼ huerrtsa aʼyot̃. Ñeñt̃ña rremapetpaʼ oʼ chechatnomet Jesús poʼcorsoch ñeñt̃ña anmueʼña chentaʼ.
26 Quando o levaram dali tomaram um certo Simão, cireneu, que vinha do campo, e puseram-lhe a cruz às costas, para que a levasse após Jesus.
27 Allñapaʼ cot̃aʼhuanem̃ shonteʼ acheñeneshaʼ, shonteʼ coyaneshac̈hno ñeñt̃ atarr yaʼnaʼtneneʼ Jesús chentaʼ, atarr gogaretyesnenet puellquëñot̃et.
27 Seguia-o grande multidão de povo e de mulheres, as quais o pranteavam e lamentavam.
28 T̃arraña Jesúspaʼ allent̃a cohuaʼnmanet, atet̃ otnomanet:
28 Jesus, porém, voltando-se para elas, disse: Filhas de Jerusalém, não choreis por mim; chorai antes por vós mesmas, e por vossos filhos.
29 T̃arroʼmar esempopaʼ c̈hocmach huaponasa ñeñt̃chaʼ atarr sellcaterreʼ. Allempoña coyaneshaʼ ñeñt̃ ama achoyoreʼtñepaʼ ñocpuetñapaʼ eʼñech cohuen entaret̃terret allempo t̃arroʼmar ñetpaʼ ama eñalleto puechoyoreshet ñeñt̃chaʼ atarr mueroc̈hterrtsa. Ñeñt̃oʼmarña allempopaʼ otyerrchaʼ allohuen acheñeneshaʼ: “Oʼ atarr cosheñtsoʼtsenterra muec̈hop̃naneshaʼ, amaʼt allohuen ñeñt̃ ama achoyoreʼtñe, amaʼt allohuen ñeñt̃ ama es momaʼyeneto.”
29 Porque dias hão de vir em que se dirá: Bem-aventuradas as estéreis, e os ventres que não geraram, e os peitos que não amamentaram!
30 T̃arroʼmar allempo puemueroc̈hteñot̃et eʼñe puellquëñot̃etpaʼ atarrchaʼ yaʼñameterret. Pueyaʼñameteñot̃etpaʼ eʼñech pocteʼ entyerret ñegatam̃perretepaʼtoʼ att̃och pampuerranet eʼñe poctacma. Allochñapaʼ oʼhuañchaʼ alloʼna atarr nanac mueroc̈htenet.
30 Então começarão a dizer aos montes: Caí sobre nós; e aos outeiros: Cobri-nos.
31 T̃arroʼmar t̃eʼpaʼ att̃o mueroc̈htatennet na amaʼt napaʼ eʼñe cohuen es norrtatyeneñ, eʼñe att̃eneñ ñerraʼm tsach eʼñe cohuen emmoʼrateʼ. Ñeñt̃oʼmar t̃eʼ napaʼ neñoteñ elloña atarrchaʼ amueroc̈htataret̃terra ñeñt̃ ama cohuenayeʼ es orrtateno; ñeñt̃ñapaʼ eʼñe atet̃ pena ñerraʼm tsach rromuech. Arrpaʼ allohua atet̃ otnomanet Jesús allempo aneñet allchaʼ corsoʼtam̃p̃soset.
31 Porque, se isto se faz no lenho verde, que se fará no seco?
32 All aneñet ñam̃a epsheña ñeñt̃ amtsañ ñeñt̃chaʼ epuet corsoʼtam̃p̃soset.
32 E levavam também com ele outros dois, que eram malfeitores, para serem mortos.
33 Allempoña c̈hapachet all oteñet Poñetallep̃no, allña corsoʼtam̃p̃sosetña epuet ñam̃a epsheña ñeñt̃ amtsañ, puesheñarr nosñañet poʼcohuenrot̃, poʼpsheñeññapaʼ nosñañet pueʼchcot̃erot̃.
33 Quando chegaram ao lugar chamado Caveira, ali o crucificaram, a ele e também aos malfeitores, um à direita e outro à esquerda.
34 Eʼñe allempo corsoʼtam̃p̃sosetpaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ maʼyocham̃p̃sosana ñeñt̃ eʼmoñeʼteneʼ, ñeñt̃paʼ atet̃ ot:
34 Jesus, porém, dizia: Pai, perdoa-lhes; porque não sabem o que fazem. Então repartiram as vestes dele, deitando sortes sobre elas.
35 Acheñeneshaʼñapaʼ att̃a cohuanrrorteñet all t̃omc̈henet aʼyenet̃. Paʼm̃chaʼtaret̃erneshet ñetñapaʼ atarr es otnareʼteñet, atet̃ otatseʼtyeñet.
35 E o povo estava ali a olhar. E as próprias autoridades zombavam dele, dizendo: Aos outros salvou; salve-se a si mesmo, se é o Cristo, o escolhido de Deus.
36 Solltarneshaʼpaʼc̈hoʼña atarr achm̃areʼteñet, cheʼtatseteñet. Puecheʼtatseteñot̃etpaʼ ponem̃yetpaʼ aposet vinos ñeñt̃ atarr chellaʼseʼ.
36 Os soldados também o escarneciam, chegando-se a ele, oferecendo-lhe vinagre,
37 Pachm̃areʼteñot̃etpaʼ atet̃ otyeñet:
37 e dizendo: Se tu és o rei dos judeus, salva-te a ti mesmo.
38 Ñehua, poñot̃ all corsocho all noñet tsachtall aquellcaret̃ ñeñt̃ña quellecpaʼ atet̃ oten: “Añpaʼ ñeñt̃caʼye judioneshaʼ Paʼm̃chaʼtaret̃er.” Ñeñt̃ña quellecpaʼ ñeñt̃ anaret̃ maʼpoʼmar ñoñets—griegac̈h, latinac̈h ñam̃a hebreyac̈h, eʼñe att̃ecma oten.
38 Por cima dele estava esta inscrição {em letras gregas, romanas e hebraicas:} ESTE É O REI DOS JUDEUS.
39 Puesheñarrña amtsañ ñeñt̃ parro corsoʼtam̃peñet, ñapaʼc̈hoʼña achm̃areʼch. Potnareʼteñot̃paʼ atet̃ oteñ:
39 Então um dos malfeitores que estavam pendurados, blasfemava dele, dizendo: Não és tu o Cristo? salva-te a ti mesmo e a nós.
40 Poʼpsheñeñ amtsañpaʼ cheʼptareʼch. Puecheʼptareʼteñot̃paʼ atet̃ och:
40 Respondendo, porém, o outro, repreendia-o, dizendo: Nem ao menos temes a Deus, estando na mesma condenação?
41 T̃arraña yocoppaʼ eʼñecaʼye pocteʼ yemueroc̈htena t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ añ tsaʼtatenyet ñeñt̃ allpon yeyec̈hcatyen ñeñt̃ ama cohuenayaye amaʼt eʼñe mamesha. T̃arraña añ acheñer ñeñt̃ parro mueroc̈htatenyet ñapaʼ ama es yec̈hcateno amaʼt mamesha ñeñt̃ ama pocteyaye.
41 E nós, na verdade, com justiça; porque recebemos o que os nossos feitos merecem; mas este nenhum mal fez.
42 Allempoña ñapaʼ atet̃ otan Jesús:
42 Então disse: Jesus, lembra-te de mim, quando entrares no teu reino.
43 Jesúsñapaʼ atet̃ och:
43 Respondeu-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje estarás comigo no paraíso.
44 — ausente —
44 Era já quase a hora sexta, e houve trevas em toda a terra até a hora nona, pois o sol se escurecera;
45 — ausente —
45 e rasgou-se ao meio o véu do santuário.
46 Allempoña Jesúspaʼ rrana. Puerranarot̃paʼ atet̃ ot:
46 Jesus, clamando com grande voz, disse: Pai, nas tuas mãos entrego o meu espírito. E, havendo dito isso, expirou.
47 Solltar poʼcap̃táner ñeñt̃ romoʼmarneshaʼ ñeñt̃ corsoʼtam̃p̃seʼ, allempo atet̃ ent atet̃ oʼ p̃a, ñañapaʼ allent̃a ayeʼchoc̈htatan Yomporpaʼ ñapaʼ atet̃ ot:
47 Quando o centurião viu o que acontecera, deu glória a Deus, dizendo: Na verdade, este homem era justo.
48 Ñam̃a allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ enteʼ ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ach oʼ yoroc̈htach, ñetñapaʼ puellquëñeshaʼ naʼyesnerret pot puesomapo ahuanerret.
48 E todas as multidões que presenciaram este espetáculo, vendo o que havia acontecido, voltaram batendo no peito.
49 Allohuen ñeñt̃ atarr yemtayeʼt̃ Jesús ahuañot̃eñ ñam̃a allohuen coyaneshac̈hno ñeñt̃ cot̃aʼhuanmueʼ Galileot̃ ahuañot̃eñ, ñetñapaʼ alla t̃omc̈haʼtyenet aʼyenet̃ allot̃ att̃a cohuanrrorteñet ñamet.
49 Entretanto, todos os conhecidos de Jesus, e as mulheres que o haviam seguido desde a Galiléia, estavam de longe vendo estas coisas.
50 Eñall puesheñarr yacma ñeñt̃ara judioneshaʼ ñeñt̃ eʼñe cohuen acheñ eʼñe pocteʼ es p̃aʼyen, ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ José ñeñt̃ arimateoʼmarneshaʼ. Ñapaʼc̈hoʼña puesheñarr ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ ñeñt̃ parrocma c̈hocmach apc̈henet epuet poʼpotantañ am̃chaʼtaret̃neshaʼ att̃och aʼpoctatenet ñeñt̃ llequëna allohuen judioneshaʼ.
50 Então um homem chamado José, natural de Arimatéia, cidade dos judeus, membro do sinédrio, homem bom e justo,
51 Ñehua, ña ahuaña allempo apc̈henet parro poʼpotantañ am̃chaʼtaret̃neshaʼ att̃o oʼpateñet Jesús oʼch muetsatachet, ñañapaʼ amaʼt mameshapaʼ ama pocteyeʼ eñche. T̃arroʼmar ñapaʼ ñeñt̃ atarr cohueneʼ Yompor esempohuañenchaʼ oʼch atarr ayochreshat̃terra.
51 o qual não tinha consentido no conselho e nos atos dos outros, e que esperava o reino de Deus,
52 Ñeñt̃ña Josépaʼ oʼ ahuoʼ Pilatesho oʼch oteñaʼ pocteʼch eñch ñach aʼsuatoseʼ Jesús ñeñt̃ rromuets corsocho.
52 chegando a Pilatos, pediu-lhe o corpo de Jesus;
53 Pilatoñapaʼ eʼñe pocteʼ eñch, ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ aʼsuater corsochot̃ allempoñapaʼ ep̃atseʼch shetamtso ñeñt̃ eʼñe cohuen, allempoñapaʼ anem̃ allchaʼ pampueñaʼ. All eñaret̃ mapuetpon all ama apamparet̃tenaʼ poʼpoñ arromñat̃, allcaʼyeña nenanaʼña Jesús.
53 e tirando-o da cruz, envolveu-o num pano de linho, e pô-lo num sepulcro escavado em rocha, onde ninguém ainda havia sido posto.
54 Ñehua, allempo pampuet Jesúspaʼ ñeñt̃paʼ añe yet̃ro allempo c̈hocma aññoʼtena judioneshaʼ ñeñt̃ tsapat̃ecop allempoch ameserreterr. Ñehua, allempo pampaʼhuet Jesúspaʼ oʼ ellerren, ñeñt̃oʼmar judioneshaʼpaʼ oʼ mot̃tan ñeñt̃ tsapat̃ecop allempoch amesaʼmuenet eʼñe poctacma.
54 Era o dia da preparação, e ia começar o sábado.
55 Ñeñt̃ña coyaneshac̈hno ñeñt̃ atarr yemtenaya Jesús ñeñt̃ cot̃aʼhuanmueʼ ahuañot̃eñ Galileot̃, ñetñapaʼ cot̃aʼhuanmet all pampueñetaʼ att̃och eñchet allchaʼ neret Jesús.
55 E as mulheres que tinham vindo com ele da Galiléia, seguindo a José, viram o sepulcro, e como o corpo foi ali depositado.
56 Allempoña ñet onac̈herret allot̃paʼ oʼ c̈hac̈herret pocollo, ñetñapaʼ allohuenetpaʼ yorayesuerret ñeñt̃ atarr eñmosat̃ec̈hno alloch aʼyanaʼteretaʼ Jesús ora poʼchtsohuen att̃och eʼñe cohuen eñmosat̃tateretaʼ. Ñeñt̃paʼ eʼñecaʼye atet̃ yec̈henaña judioneshaʼ. Ñetpaʼ alla aññoʼtuaneñetña eñmosat̃ec̈hno t̃arroʼmar tsapat̃paʼ amach serreto puepampro t̃arroʼmar tsapat̃chaʼ c̈hapaʼmuen ñeñt̃e yet̃ro allempo c̈hocma amesen judioneshaʼ ñeñt̃ atet̃ anaret̃tenet ñocpuet.
56 Então voltaram e prepararam especiarias e ungüentos. E no sábado repousaram, conforme o mandamento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.