Lucas 22
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs VC
1 Allempoña c̈hapmoch allempoch c̈herrerr pascuapo, allempoch rrerranerr judioneshaʼ pan ñeñt̃ ama anaret̃eyaye chaseʼ.
1 Aproximava-se a festa dos pães sem fermento, chamada Páscoa.
2 T̃arraña allohuen ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a allohuen ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃et ñocpuet, ñetñapaʼ Jesúsa atarr oʼpatenet oʼch muetsatachet t̃arraña ñetpaʼ aña mechaʼnaʼtenet acheñeneshaʼ.
2 Os príncipes dos sacerdotes e os escribas buscavam um meio de matar Jesus, mas temiam o povo.
3 Allempoña oneñet̃paʼ chorrenana Judas ñeñt̃ara ñeñt̃ sochetsa Iscariote. Ñehua, añ ñeñt̃ Judaspaʼ Jesús pueyochreshaʼ ñeñt̃ parro yemtena poʼpotantañ ñeñt̃ llesensen Jesús ñeñt̃ allohuenet c̈harrasheñet puechenet epsheña.
3 Entretanto, Satanás entrou em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, um dos Doze.
4 Ñeñt̃ña Judaspaʼ ahuoʼ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a alloʼtsaʼyen judioneshaʼ poʼguardiarneshaʼ ñeñt̃ cohuam̃peneʼ Parets paʼpaquëll. Allempo c̈hap allpaʼ Judasñapaʼ serrpareʼtos epuet ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃neshaʼ. Att̃oña eñotatosanet ñapaʼ mueneñcaʼye oʼch poman Jesús att̃och rromuet. Allempo ñetñapaʼ otannaʼtyeset:
4 Judas foi procurar os príncipes dos sacerdotes e os oficiais para se entender com eles sobre o modo de lho entregar.
5 Allempoña ñeñt̃ atarr am̃chaʼtaret̃neshaʼpaʼ atarr coshenet, ñetñapaʼ aʼpoctachet c̈hochcaʼye tsaʼchetña Judas allpon quelle.
5 Eles se alegraram com isso, e concordaram em lhe dar dinheiro.
6 Ñapaʼ eʼñe pocteʼ eñch. Allempoña ñapaʼ aña atarr eʼnen errot̃enot̃chaʼ pomanña Jesús eʼñe aʼnahua att̃och amach eñche allohuen acheñeneshaʼ.
6 Também ele se obrigou. E buscava ocasião oportuna para o trair, sem que a multidão o soubesse.
7 Allempoña c̈hapaʼmuen ñeñt̃ yet̃ñatsro allempoch rrerreterr pan ñeñt̃ ama anaret̃eyaye chaseʼ allempoch muetserreterr ñam̃a carrnero; ñeñt̃paʼ pascuapo.
7 Raiou o dia dos pães sem fermento, em que se devia imolar a Páscoa.
8 C̈hapaʼmuen ñeñt̃ yet̃erpaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ otaʼmuenan pueyochreshaʼ epsheña Pedro ñam̃a Juan:
8 Jesus enviou Pedro e João, dizendo: Ide e preparai-nos a ceia da Páscoa.
9 Ñetñapaʼ atet̃ ochet:
9 Perguntaram-lhe eles: Onde queres que a preparemos?
10 Ñañapaʼ atet̃ oterraneterr:
10 Ele respondeu: Ao entrardes na cidade, encontrareis um homem carregando uma bilha de água; segui-o até a casa em que ele entrar,
11 Allñapaʼ atet̃chaʼ sotos ñeñt̃ apacllat̃eshaʼ: “Yemaestrorpaʼ atet̃ oteney atet̃chaʼ yotosep̃: ‘¿Erroʼtsenaʼtña pecuarto allchaʼ nerrallmeʼchos pascuapo epan neyochreshaʼ?’ ”
11 e direis ao dono da casa: O Mestre pergunta-te: Onde está a sala em que comerei a Páscoa com os meus discípulos?
12 Ñeñt̃ apacllat̃eshaʼpaʼ gatapaschaʼ eno poʼcuarto ñeñt̃ atarr aʼyohuen eʼñe cohuen ap̃aret̃. Allchaʼña saññoʼtosña ñeñt̃chaʼ yerraʼ pascuapo.
12 Ele vos mostrará no andar superior uma grande sala mobiliada, e ali fazei os preparativos.
13 Allempo atet̃ otuanet Jesúspaʼ pueyochreshaʼñapaʼ atet̃c̈hoʼ pet, c̈ha ahuanmatset. Eʼñe atet̃ otapanet, ñetñapaʼ eʼñec̈hoʼ atet̃ entoset. Allchaʼ aññoʼtosñañetña rreñets allchaʼ rrallmeʼchenet ñeñt̃e pascuapo.
13 Foram, pois, e acharam tudo como Jesus lhes dissera; e prepararam a Páscoa.
14 Oʼña c̈hap allempoch rrallmeʼchet. Jesúsñapaʼ allña anorros epuet allohuen pueyochreshaʼ.
14 Chegada que foi a hora, Jesus pôs-se à mesa, e com ele os apóstolos.
15 Allñapaʼ atet̃ otosan pueyochreshaʼ:
15 Disse-lhes: Tenho desejado ardentemente comer convosco esta Páscoa, antes de sofrer.
16 T̃arroʼmar napaʼ oʼch notas, napaʼ poʼpocheño amach alla nerrallmeʼcherreʼt̃e pascuapo. Esempohuañenchaʼ etsoterra ñeñt̃ poʼñoc̈h tomaʼntenaya pascuapo eʼñech allempocma am̃chaʼtaret̃etuerra Yompor. Allempoñapaʼ eʼñech parrocma oʼch alla yocsherrerr.
16 Pois vos digo: não tornarei a comê-la, até que ela se cumpra no Reino de Deus.
17 Jesúsña allempopaʼ chetan orramets, parasyosoʼtan pompor, allempoñapaʼ atet̃ otanet:
17 Pegando o cálice, deu graças e disse: Tomai este cálice e distribuí-o entre vós.
18 T̃eʼpaʼ oʼch notas, t̃ayot̃eñ napaʼ amach alla norrerreʼt̃e añ orrpapoʼ ñeñt̃ narmetsos t̃arrempohuach allempoch ello norrererr esempohuañenchaʼ am̃chaʼtaret̃etuerra Yompor.
18 Pois vos digo: já não tornarei a beber do fruto da videira, até que venha o Reino de Deus.
19 Allempoñapaʼ cheterranerr ñam̃a pan, parasyosoʼterranerr pompor. Chetan panpaʼ shotaʼch. Shotatuepaʼ apaʼyesan pueyochreshaʼ ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
19 Tomou em seguida o pão e depois de ter dado graças, partiu-o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que é dado por vós; fazei isto em memória de mim.
20 Allempoña rrohuet oʼ chetan ñam̃a orramets, ñeñt̃paʼc̈hoʼña atet̃ oterraneterr Jesús:
20 Do mesmo modo tomou também o cálice, depois de cear, dizendo: Este cálice é a Nova Aliança em meu sangue, que é derramado por vós...
21 ’T̃eʼpaʼ oʼch señoch ñam̃a ñeñt̃chaʼ nepomuerreʼpaʼ eʼñecaʼye parro yerrallmeʼchen.
21 Entretanto, eis que a mão de quem me trai está à mesa comigo.
22 Poʼñoc̈hcaʼye t̃eʼpaʼ alloʼna sen etsotnomtsa ñeñt̃ atet̃ onañcharet̃ nocop, na Ñeñt̃en Acheñetosets, att̃ot̃chaʼ muetsaterrnet. T̃arraña nocoppaʼ eʼñe pocteʼ; añña poʼñoc̈h acheñer ñeñt̃chaʼ nepomuerreʼ ñocoppaʼ atarr llequëñets.
22 O Filho do Homem vai, segundo o que está determinado, mas ai daquele homem por quem ele é traído!
23 Allempoña atet̃ otua Jesús, pueyochreshaʼñapaʼ allent̃a otannaʼtyeset eʼñe ñañeñeta:
23 Perguntavam então os discípulos entre si quem deles seria o que tal haveria de fazer.
24 Allempoña pueyochreshaʼ eʼñe pommoʼcheñot̃etpaʼ atet̃ otannaʼtyenet eʼñe ñagattseta:
24 Surgiu também entre eles uma discussão: qual deles seria o maior.
25 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otanet:
25 E Jesus disse-lhes: Os reis dos pagãos dominam como senhores, e os que exercem sobre eles autoridade chamam-se benfeitores.
26 Sapaʼ arepaʼchña att̃eyeʼ sep̃annaʼtatsto eʼñe sommoʼcheñot̃. Ñerraʼm erraʼtsenot̃es ñeñt̃es atarr am̃chaʼtaret̃oyen entetsa, ñeñt̃es acheñrespaʼ socoppaʼ añ poctetsa oʼch atet̃ senterra ñerraʼm ama esosheʼmayayso atet̃ ñerraʼm ñeñt̃ atarr huepueshaʼ. Ñam̃a ñerraʼm erraʼtsenot̃es ñeñt̃es mueneneʼ oʼch atarr asherben entenset, ñeñt̃esña acheñrespaʼ añ poctetsa oʼch atet̃ senterra ñerraʼm ama esoyayso, allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen set̃orrena poʼpotantañecop.
26 Que não seja assim entre vós; mas o que entre vós é o maior, torne-se como o último; e o que governa seja como o servo.
27 Ñehua, yeñoteñ acheñeneshaʼ arr patsro añcaʼye atarr am̃chaʼnaʼtpoʼ entenet ñeñt̃ eʼñe cohueno anorrc̈haʼtyets all rrallmeʼchenet, amaña añeyeʼña am̃chaʼnaʼtpoyeʼ enteneto ñeñt̃ puesherbeñot̃ epatyeneʼ rreñets ñeñt̃ anorrc̈hets ñeñt̃ rrallmeʼchets. T̃arraña napaʼ oʼch notas: Ñeñt̃ecopcaʼyeña nohuapaña sesho att̃och nemaʼyoc̈hrena t̃orraya ñeñt̃chaʼ poʼñoc̈h atarr sherberrets socop.
27 Pois qual é o maior: o que está sentado à mesa ou o que serve? Não é aquele que está sentado à mesa? Todavia, eu estou no meio de vós, como aquele que serve.
28 ’T̃arraña sañapaʼ ñeñt̃es atarr nellcapretenaya ñeñt̃ atarr llequëñets nenten na.
28 E vós tendes permanecido comigo nas minhas provações;
29 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼch nenaʼnerres sa ñeñt̃eschaʼña napuerr att̃och saʼm̃chaʼtaret̃tapreterrna eʼñe atet̃ pena Nompor oʼ naʼn nam̃a ñeñt̃enchaʼ am̃chaʼtaret̃tapreterraya.
29 eu, pois, disponho do Reino a vosso favor, assim como meu Pai o dispôs a meu favor,
30 Allchaʼ sanorrc̈haʼtyesuerr eʼñe sa seconaño allchaʼ eʼñe saʼm̃chaʼtaret̃etyesuerra. Eʼñe puesheñaʼttsos añecopchaʼña saʼm̃chaʼtaret̃etyesuerra ñeñt̃ mereñtsorecop israelenaʼtar ñeñt̃ c̈harraʼ mereñtsor ñeñt̃ puechetsa epsheña. Att̃oña allpaʼ oʼch naʼm̃chaʼtaret̃terra eʼñe necohuenño eʼñech cohuen yeparrocmatuerr, allñapaʼ eʼñech yocsheñeshocmañen yerrallmeʼchuerr eʼñe parro.
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos senteis em tronos, para julgar as doze tribos de Israel.
31 ’Simón, poʼñoc̈h t̃eʼpaʼ oʼch notap̃, oneñet̃paʼ atarrcaʼye enamuenen na socop, añ muenen oʼch topatenes oʼch atet̃ p̃atenes ñeñt̃ atet̃ cot̃apeʼchen ña ñeñt̃ ama pocteyeʼ enteno Yompor. Oʼch atarr huomenc topatenes atet̃ ñerraʼm ñeñt̃ shoshneneʼ poʼtrigor eʼñech huomenc paʼshmuenan pueshoshnat.
31 Simão, Simão, eis que Satanás vos reclamou para vos peneirar como o trigo;
32 T̃arraña Simón oʼch notap̃, t̃eʼpaʼ napaʼ oʼ nemaʼyochua p̃ocop att̃och amach eʼñe poctacma aʼhuañam̃p̃sonapeña p̃a att̃o atarr peyemtenna. T̃arraña amaʼtchaʼ huaponap̃añ topateñets ñeñt̃ atarr huomenc, p̃aña allempopaʼ oʼch alla p̃oct̃apeʼcherr cohuen Yomporecop. Allempoñapaʼ oʼch alla eʼñe cohuen peyenpuer pemoʼnasheñneshaʼ att̃och ñetpaʼc̈hoʼña oʼch alla huomenc perret pueyoc̈her Yomporecop.
32 mas eu roguei por ti, para que a tua confiança não desfaleça; e tu, por tua vez, confirma os teus irmãos.
33 Pedroñapaʼ atet̃ och:
33 Pedro disse-lhe: Senhor, estou pronto a ir contigo tanto para a prisão como para a morte.
34 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr:
34 Jesus respondeu-lhe: Digo-te, Pedro, não cantará hoje o galo, até que três vezes hajas negado que me conheces.
35 Elloña Jesúspaʼ yerpaterrana pueyochreshaʼ; ñeñt̃paʼ atet̃ oterraneterr:
35 Depois ajuntou: Quando vos mandei sem bolsa, sem mochila e sem calçado, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
36 Mas agora, disse-lhes ele, aquele que tem uma bolsa, tome-a; aquele que tem uma mochila, tome-a igualmente; e aquele que não tiver uma espada, venda sua capa para comprar uma.
37 T̃arroʼmar t̃eʼpaʼ oʼch alla noterrserr: T̃eʼpaʼ oʼchcaʼye eʼñe etsoterra ñeñt̃ atet̃ anuaret̃ Yompor poʼñoñ nocop. Allcaʼyeña oten napaʼ errot̃uanenchaʼ perrnet atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ napaʼ ñeñt̃en amtsañen. T̃eʼpaʼ ñeñt̃caʼye oʼ etsotmocha ñeñt̃ eʼñe atet̃ anaret̃ nocop.
37 Pois vos digo: é necessário que se cumpra em mim ainda este oráculo: E foi contado entre os malfeitores {Is 53,12}. Com efeito, aquilo que me diz respeito está próximo de se cumprir.
38 Allempoña ñetñapaʼ atet̃ otereterr:
38 Eles replicaram: Senhor, eis aqui duas espadas. Basta, respondeu ele.
39 Allempoñapaʼ oʼ rrallmeʼchuanenet ñeñt̃e pascuapo, Jesúsñapaʼ c̈haʼnerrpaʼ ahuenerr Olivop̃no; ñapaʼ att̃ecma pena c̈hocmach sen all. Pueyochreshaʼñapaʼ cot̃aʼhuaneñet.
39 Conforme o seu costume, Jesus saiu dali e dirigiu-se para o monte das Oliveiras, seguido dos seus discípulos.
40 Allempoña c̈henet allpaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ otuenan pueyochreshaʼ:
40 Ao chegar àquele lugar, disse-lhes: Orai para que não caiais em tentação.
41 Allempoña ñapaʼ ahuoʼ mameʼ aʼyent̃eyeʼ. Ñañapaʼ all concorpaʼhuena oʼ maʼyochuena.
41 Depois se afastou deles à distância de um tiro de pedra e, ajoelhando-se, orava:
42 Puemaʼyocheñot̃ atet̃ otuen:
42 Pai, se é de teu agrado, afasta de mim este cálice! Não se faça, todavia, a minha vontade, mas sim a tua.
43 Allempoñapaʼ huapoña mellañot̃eñ Yompor pueʼntañot̃ ñeñt̃ña ahuamencat̃ p̃oseʼ att̃och ahuantan puellquëña.
43 Apareceu-lhe então um anjo do céu para confortá-lo.
44 Ñapaʼ atarr nanac puellquëñeshaʼ maʼyochena; puemaʼyocheñot̃paʼ atarr nanac ñorraʼten. Poʼñorrñapaʼ c̈ha huatena atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ errasats tsopsaʼtets patso.
44 Ele entrou em agonia e orava ainda com mais instância, e seu suor tornou-se como gotas de sangue a escorrer pela terra.
45 Allempoña maʼyochuapaʼ tanterra, ahuerr pueyochreshesho. All entuerranet ñetñapaʼ c̈ha atarr manrrenet amaʼt eʼñe puellquëñeshet.
45 Depois de ter rezado, levantou-se, foi ter com os discípulos e achou-os adormecidos de tristeza.
46 Ñañapaʼ atet̃ otuerranet:
46 Disse-lhes: Por que dormis? Levantai-vos, orai, para não cairdes em tentação.
47 All atet̃ otyenan pueyochreshaʼpaʼ allempoñapaʼ huac̈haʼtoña shonteʼ acheñeneshaʼ. Ñeñt̃ huac̈haʼtatahuet ñeñt̃paʼ ñeñt̃ sochetsa Judas ñeñt̃ara ñeñt̃ pueyochreshaʼ peneñ ñeñt̃ c̈harrasheña ñeñt̃ aʼpchenahuet epsheña. Ñañapaʼ c̈ha ponmosaya Jesús, puetsoʼtstsapaʼteñot̃ huom̃chaʼtos.
47 Ele ainda falava, quando apareceu uma multidão de gente; e à testa deles vinha um dos Doze, que se chamava Judas. Achegou-se de Jesus para o beijar.
48 Jesúsñapaʼ atet̃ otap̃:
48 Jesus perguntou-lhe: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem!
49 Añña ñeñt̃ yemtenaya Jesús allempo atet̃ eñchet oʼch rromoset Jesús, ñetñapaʼ atet̃ ochet:
49 Os que estavam ao redor dele, vendo o que ia acontecer, perguntaram: Senhor, devemos atacá-los à espada?
50 Puesheñarrña pueyochreshaʼ allent̃a chetan poʼcchell ahuoʼch c̈hontoʼtapan corneshaʼ paʼcheñer puetepaʼtchaʼ tsorroñ poʼcohuenrot̃. Ñeñt̃paʼ año paʼcheñer ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar.
50 E um deles feriu o servo do príncipe dos sacerdotes, decepando-lhe a orelha direita.
51 Jesúsña allempo entan pueyochreshaʼ atet̃ p̃apaʼ ñañapaʼ otanet:
51 Mas Jesus interveio: Deixai, basta. E, tocando na orelha daquele homem, curou-o.
52 Ñeñt̃ huac̈haʼtoya ñeñt̃chaʼ rremoseʼ Jesúspaʼ ñeñt̃paʼ añcaʼye ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ p̃aʼyen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñam̃a ñeñt̃ judioneshaʼ poʼguardianeshar ñeñt̃ cohuam̃peneʼ Parets paʼpaquëll ñam̃a ñeñt̃ pomporneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ. Allempo huac̈haʼtoñetpaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ otapanet:
52 Voltando-se para os príncipes dos sacerdotes, para os oficiais do templo e para os anciãos que tinham vindo contra ele, disse-lhes: Saístes armados de espadas e cacetes, como se viésseis contra um ladrão.
53 Napaʼ allponmatuanen alloʼtsenen Parets paʼpacllo eʼñe parro sesho, esoʼmareʼtña amaña allempocmayeʼña serrmaʼneʼt̃e. T̃arroʼmar t̃eʼ oʼ c̈hap allempo ñeñt̃ poctetsa socop ñeñt̃oʼmar t̃eʼ oʼ c̈hap allempoch oneñet̃paʼ oʼch orrtatennas poʼhuamenc, ñeñt̃paʼ eʼñe atet̃ ñerraʼm checmeteʼ.
53 Entretanto, eu estava todos os dias convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim; mas esta é a vossa hora e do poder das trevas.
54 Allempoñapaʼ rremoset Jesúspaʼ arr aneret am̃chaʼtaret̃ paʼpacllo ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar. Pedroñapaʼ ñapaʼc̈hoʼña cot̃eʼ t̃arraña ñapaʼ chentaʼ en aʼyot̃.
54 Prenderam-no então e conduziram-no à casa do príncipe dos sacerdotes. Pedro seguia-o de longe.
55 Petot̃ña rroc̈h pampopaʼ all aʼt̃orenet tsoʼ all anorrc̈haʼtyen acheñeneshaʼ ñeñt̃ shotetsa. Pedroñapaʼ all anorros ñam̃a all shotosa.
55 Acenderam um fogo no meio do pátio, e sentaram-se em redor. Pedro veio sentar-se com eles.
56 Allempoña huapa coyaneshaʼ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃ pueñañra. Entosan Pedro all shotenapaʼ alla cohuos, atet̃ otos:
56 Uma criada percebeu-o sentado junto ao fogo, encarou-o de perto e disse: Também este homem estava com ele.
57 T̃arraña Pedroña c̈ha aʼnasochapaʼ atet̃ otanña coyaneshaʼ:
57 Mas ele negou-o: Mulher, não o conheço.
58 Eʼñe oʼchtapaʼ huapa ñam̃a poʼpsheñeñ entuererrpaʼ ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otuererr:
58 Pouco depois, viu-o outro e disse-lhe: Também tu és um deles. Pedro respondeu: Não, eu não o sou.
59 Oʼ tama oʼchterrerrpaʼ oʼ alla huerrerr poʼpsheñeñ, ñapaʼc̈hoʼña atet̃ otuererr:
59 Passada quase uma hora, afirmava um outro: Certamente também este homem estava com ele, pois também é galileu.
60 Pedroñapaʼ alla oterranerr ñeñt̃ yacmar:
60 Mas Pedro disse: Meu amigo, não sei o que queres dizer. E no mesmo instante, quando ainda falava, cantou o galo.
61 Allempoña Partseshaʼ Jesúspaʼ cohuaʼ allent̃eʼtsen Pedro. Pedroñapaʼ allent̃a yerpuerrana atet̃ otneñ Partseshaʼ: “Amach eñenaʼ atollop ñeñt̃e tsaprocma p̃añapaʼ oʼch maʼpoch p̃aʼnasotenna.”
61 Voltando-se o Senhor, olhou para Pedro. Então Pedro se lembrou da palavra do Senhor: Hoje, antes que o galo cante, negar-me-ás três vezes.
62 Allempoña Pedropaʼ ahuoʼ aʼyo all eʼñe puellquëñeshaʼ yahuosa huomenc.
62 Saiu dali e chorou amargamente.
63 All yottam̃p̃sateñet Jesús am̃chaʼtaret̃ paʼpacllo añña solltarneshaʼ ñeñt̃ cohuam̃p̃sachet ñetñapaʼ atarr achm̃areʼteñet Jesús all cohuam̃peñet. Atarr c̈hotaʼteñet.
63 Entretanto, os homens que guardavam Jesus escarneciam dele e davam-lhe bofetadas.
64 Huancaclleʼcheñet, pachm̃areʼteñot̃etpaʼ atet̃ oteñet:
64 Cobriam-lhe o rosto e diziam: Adivinha quem te bateu!
65 Elloña pachm̃areʼteñot̃etpaʼ paʼnamen esocmañen otyeñet, sochatseʼtyeñet.
65 E injuriavam-no ainda de outros modos.
66 Tsapat̃ña allempo puetarenpaʼ apc̈haʼmuena allohuen ñeñt̃ pomporneshaʼ pen judioneshaʼ epuet ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar epuet ñam̃a ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. All apc̈haʼmuena allohuen judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ ñeñt̃ aʼpoctatyeneʼ ñoñets, all anmaʼmueñetña Jesús. Allñapaʼ aʼp̃t̃oʼtareʼtapet, atet̃ otapet:
66 Ao amanhecer, reuniram-se os anciãos do povo, os príncipes dos sacerdotes e os escribas, e mandaram trazer Jesus ao seu conselho.
67 —Yapaʼ t̃eʼpaʼ yemneñ oʼch p̃otosey ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ p̃a ñeñt̃ep̃ Cristotets.
67 Perguntaram-lhe: Dize-nos se és o Cristo! Respondeu-lhes ele: Se eu vo-lo disser, não me acreditareis;
68 Ñam̃a napaʼc̈hoʼña amaʼt oʼch es naʼp̃t̃oʼtas sam̃a sañapaʼ amachcaʼye sanapnoña nam̃a. T̃arroʼmar sapaʼ amachcaʼye semno saʼrroyerren.
68 e se vos fizer qualquer pergunta, não me respondereis.
69 T̃arraña t̃eʼpaʼ amaʼtchaʼ atet̃ sep̃aʼnoñ t̃eʼñapaʼ oʼ eʼñe c̈hap allempoch oʼch alla nanorruerr Nompor poʼcohuenrot̃ ñeñt̃ atarr ahuamencat̃tetsa, amaʼt na Ñeñt̃en Acheñetosets.
69 Mas, doravante, o Filho do Homem estará sentado à direita do poder de Deus.
70 Allempoña allohuenet atet̃ oteñet:
70 Então perguntaram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? Respondeu: Sim, eu sou.
71 Allempoña ñetpaʼ atet̃ otannaʼtyeset:
71 Eles então exclamaram: Temos nós ainda necessidade de testemunho? Nós mesmos o ouvimos da sua boca.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.