Mateus 13
Yanesha' NT (AME_TBL) vs NAA
1 Ñeñt̃e yet̃ropaʼ c̈haʼnerrerr Jesús pocollot̃paʼ anorruerr saʼpatop̃ño.
1 Naquele mesmo dia, Jesus saiu de casa e se assentou à beira-mar.
2 Allñapaʼ emchorraʼhuererr shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃oʼmarña Jesúspaʼ aʼtap noñt̃opaʼ ahuam̃pes mameʼ allpononet̃ allñapaʼ anorros noñt̃o. Acheñeneshaʼña allohuenetpaʼ alla t̃omc̈haʼtet saʼpatop̃ño.
2 E grandes multidões se reuniram em volta dele, de modo que entrou num barco e se assentou. E toda a multidão estava em pé na praia.
3 Allñapaʼ esocmañen yec̈hatyenan acheñeneshaʼ paʼnamen tomaʼnteñtsoc̈hno. Ñeñt̃ ñanompaʼ atet̃ otanet: —Ñeñt̃ña aʼparreneʼ puerets ñañapaʼ ahuoʼ allchaʼ aʼparreʼtyenanaʼ puepuer.
3 E de muitas coisas lhes falou por parábolas, dizendo:
4 All aʼparreʼtyeñ patantaʼtetsñapaʼ alla c̈hapyes t̃oñoʼmar. Allñapaʼ huac̈haʼtyesa ot̃ eʼñe añyallmechuenanaʼ puerets.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e, vindo as aves, a comeram.
5 Poʼpoñec̈hnoñapaʼ alla c̈hapyes mapuetroʼmesoʼmar all ama tama eñalle pats. Ama nanac oʼponoʼtseno patso ñeñt̃oʼmarña mamet̃ollapaʼ cheparesuañ.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Oʼña enomeʼtaʼmuen atsrret̃paʼ alla aʼuyatuer. Ama erc̈haʼtenaʼ ñeñt̃oʼmarña alla hueyaʼhuerra.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Poʼpotantañña pueretspaʼ alla c̈hapyes allchaʼ chepares aj. Allpaʼc̈hoʼ mameshapaʼ cheparesuañpaʼ ajñapaʼ mameshapaʼ ateshaʼtua alla caʼmatuerranña narmets alla aʼcllatuer.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Poʼpotantañec̈hno ñeñt̃ñapaʼ arr c̈hapyes all eʼñe cohuen patso. Ñeñt̃ñapaʼ eʼñe cohuen chepares. Allempoña ateshaʼtuapaʼ ñeñt̃ñapaʼ atarr aton ellom̃reʼtyes—puechaʼtetspaʼ c̈harroch c̈harraʼ pueʼllomer, poʼpchañec̈hnopaʼ pechapoch c̈harraʼ pueʼllomer, poʼpchañec̈hnopaʼ maʼpoch c̈harraʼ pueʼllomer.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto: a cem, a sessenta e a trinta por um.
9 Allempoña Jesúspaʼ alla oterraneterr: —Ñeñt̃es poʼñoc̈h neʼm̃ñoteneʼ, c̈haponasepaʼch seyoc̈hro ñeñt̃ atet̃ netmaʼntatensa añ ñoñets.
9 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Allempoñapaʼ ponem̃ya pueyochreshaʼpaʼ atet̃ otoset: —¿Esoʼmareʼtña peserrpareʼteñot̃paʼ att̃a es petmaʼntatyenanet?
10 Então os discípulos se aproximaram de Jesus e lhe perguntaram: — Por que o senhor fala com eles por meio de parábolas?
11 Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr: —Sa t̃eʼpaʼ Yomporña oʼ muenaterres att̃och señoterr ñeñt̃ ama eñotpahuoyaye amaʼt ahuat̃ot̃eñ ñeñt̃ atet̃ penaña Yompor poʼcohuenña att̃o ayochreshat̃tena ña pueʼntañot̃. T̃arraña poʼpotantañec̈hnoñapaʼ ñeñt̃ att̃a es puec̈haʼyetsa, ñocpuetñapaʼ amach errot̃enot̃ eñoterrñañeto Yompor poʼcohuenña.
11 Ao que Jesus respondeu:
12 Eseshaʼt̃eʼ oʼ c̈herranet pueyoc̈hreto amaʼt eʼñe allpona Yompor poʼñoñ elloña Yomporpaʼ alloʼnach eñotatnenanet nanac shonteʼ. T̃arraña eseshaʼña ñerraʼm ama c̈henaneto pueyoc̈hro t̃arroʼmar ñetpaʼ ama poʼñoc̈hayeʼ aguëññañeto Yompor poʼñoñ, amaʼt allpon eñotyenetañ pueyoc̈hro ñeñt̃ñapaʼ c̈hach puerratam̃perranet Yompor.
12 Pois ao que tem, mais será dado, e terá em abundância; mas, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
13 Ñeñt̃oʼmarña amaʼt neserrpareʼtatenanet tomaʼnteñtso, ñocpuetñapaʼ ama eñoteñetoña ñeñt̃ atet̃ netmaʼntatenanet. Att̃oña amaʼt enteñetañ, ñetñapaʼ ama amnataret̃teneto oʼch es c̈hapahuet pueyoc̈hreto. Amaʼt eʼmueñetañ amaña c̈henanetoña pueyoc̈hreto ñeñt̃ atet̃ yec̈hateney Yompor poʼcohuenña.
13 Por isso, falo com eles por meio de parábolas: porque, vendo, não veem; e, ouvindo, não ouvem, nem entendem.
14 Atet̃ penet ñetpaʼ t̃eʼñapaʼ poʼñoc̈h oʼ etsotua Isaías poʼñoñ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃. Ñeñt̃paʼ atet̃ oteʼt̃ Yompor:
14 Assim, neles se cumpre a profecia de Isaías:
15 — ausente —
15 Porque o coração deste povo
16 Allempoña Jesúspaʼ alla oterranerr pueyochreshaʼ: —Saña poʼñoc̈hpaʼ atarr cosheñtsoʼtsenes sa t̃arroʼmar att̃o oʼ senterrñañ Yompor poʼcohuenña seclloyot̃ t̃eʼñapaʼ oʼ eʼñe c̈herrnasa seyoc̈hro. Ñam̃a att̃o seʼmuerrñañ Yompor poʼñoñ, t̃eʼñapaʼ oʼ eʼñe c̈herrnasa seyoc̈hro.
16 — Bem-aventurados, porém, são os olhos de vocês, porque veem; e bem-aventurados são os ouvidos de vocês, porque ouvem.
17 Poʼñoc̈hcaʼye notenes eʼñe ahuat̃ot̃eñpaʼ shonteʼ ñeñt̃ aʼm̃taʼyesayeʼt̃ Yompor poʼñoñ amaʼt ñam̃a ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es p̃aʼyestseʼt̃ allempo, ñetñapaʼ atarr muenetañeʼt̃ oʼch enterrñañetañ Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ oʼ senter sa t̃eʼ. T̃arraña allempo ñetpaʼ amaña eseshayeʼña enterrapaye Yompor poʼcohuenña. Amaʼt atarr muenetañeʼt̃ oʼch eʼm̃ñoterrñañet Yompor poʼñoñ ñeñt̃ oʼ seʼmuerr sa t̃eʼ. T̃arraña allempo ñetpaʼ amaña eseshayeʼña eʼmuerrapayeña Yompor poʼñoñ.
17 Pois em verdade lhes digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vocês estão vendo, mas não viram; e quiseram ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 Jesúsñapaʼ alla oterranerr pueyochreshaʼ: —Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ sapaʼ seʼm̃ñoten oʼch neñotatas ñeñt̃ atet̃ yec̈hateney ñeñt̃ atet̃ oʼ netmaʼntatua atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ puesheñarr ñeñt̃ aʼparreneʼ puerets.
18 — Ouçam, portanto, o que significa a parábola do semeador.
19 Ñehua, añ puerets ñeñt̃ c̈hapyesets t̃oñoʼmar, ñeñt̃paʼ añ notenes acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñotenayeñ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña. Amaʼt eʼm̃ñotenetañ t̃arraña ama c̈henaneto pueyoc̈hreto ñeñt̃ poʼñoc̈h atet̃ oteney Yompor. Ñeñt̃oʼmar allorocmach huapa oneñet̃paʼ oʼch alla puerratam̃perranet Yompor poʼñoñ eʼñe pueyoc̈hretot̃.
19 A todos os que ouvem a palavra do Reino e não a compreendem, vem o Maligno e arrebata o que lhes foi semeado no coração. Este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Ñam̃a ñeñt̃ c̈hapyesets mapuetroʼmesoʼmar ñeñt̃paʼ añ notenes acheñeneshaʼ ñerraʼm esempo eʼm̃ñoteññañet Yompor poʼñoñ eʼñech allorocma pocsheñeshaʼ aguëññañetañ Yompor poʼñoñ. Eʼñech cohuen ameʼñeretañ t̃arraña ñeñt̃paʼ mamecpach atet̃ penet. T̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe atet̃ penet ñerraʼmrrat̃eʼ narmets ñeñt̃ chepuets mapyo amach eñalle puerec̈h. Tsapat̃onet̃ña ñerraʼm oʼch huapanet topateñets ñeñt̃chaʼ mueroc̈htatahuet t̃arroʼmar ñetpaʼ oʼ ameʼñeretañ Yompor poʼnoñ, ñetñapaʼ allorocmach alla quec̈hpuerretña Yompor poʼñoñ.
20 O que foi semeado em solo rochoso, esse é o que ouve a palavra e logo a recebe com alegria.
21 — ausente —
21 Mas ele não tem raiz em si mesmo, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Ñam̃a puerets ñeñt̃ c̈hapyesets ajmoʼmar, ñeñt̃paʼ añ netmaʼntatena poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñotenayeñ Yompor poʼñoñ. Amaʼtchaʼ c̈hapanetañ pueyoc̈hreto, t̃arraña ñetpaʼ alloʼnach senet eʼñech aña atarr cot̃apeʼchenet ñeñt̃ llecaʼyenet arr patsro ñeñt̃ eʼñe ñocpueta. Añach muenenet oʼch esocmañen es echyenet, t̃arraña ñeñt̃paʼ c̈hacaʼye shequënanet. Att̃oña ñetpaʼ amach errot̃enot̃ orrtatyesñañetoña ñeñt̃ eʼñe cohuen enten Yompor. Ñetpaʼ eʼñe att̃eta ñerraʼm narmets ñeñt̃ c̈ha aʼcllaten ajmaʼ ñeñt̃oʼmarña amach errot̃enot̃ meʼteneto oʼch ellom̃reʼtyeset.
22 O que foi semeado entre os espinhos é o que ouve a palavra, porém as preocupações deste mundo e a fascinação das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Ñam̃a añ puerets ñeñt̃ c̈hapyesets eʼñe cohuen patso ñeñt̃ eʼñe cohuen cheparsatspaʼ ñeñt̃ña tomaʼntenaya poʼpotantañ acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñoteneʼ Yompor poʼñoñ, ñoñetspaʼ eʼñech cohuen c̈henanet pueyoc̈hreto. Ñetñapaʼ ñeñt̃et poʼñoc̈h orrtatyenet ñeñt̃ atarr sherbets Yomporecop. Att̃oña ñetpaʼ eʼñe atet̃ penet ñerraʼm narmets ñeñt̃ atarr aton ellom̃reʼtyets—pat̃eʼtets c̈harroch c̈harraʼ pueʼllomer, poʼpoñpaʼ pechapoch c̈harraʼ pueʼllomer, poʼpoñpaʼ maʼpoch c̈harraʼ pueʼllomer.
23 Mas o que foi semeado em boa terra é o que ouve a palavra e a compreende; este frutifica e produz a cem, a sessenta e a trinta por um.
24 Allempoña Jesúspaʼ alla tomaʼntaterraneterr, ñeñt̃paʼ atet̃ oterraneterr: —Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o t̃eʼ ayochreshat̃tena ña pueʼntañot̃, ñeñt̃paʼ atet̃ pena ñerraʼmrrat̃eʼ puesheñarr yacma ñeñt̃ aʼparreneʼ cohuen puerets paʼmro.
24 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
25 Eʼñe cohuen aʼparreʼtuepaʼ t̃arraña allempo manrrenet allohuenet, eʼñeʼt aʼnahua huapa ñeñt̃ eʼmoñeʼteneʼpaʼ allñapaʼ ahuoʼt aʼparreʼtyesuenanaʼ taʼtllom̃ eʼñe all aʼparraret̃ cohuen trigo. Ahuoʼtña aʼparreʼtueñaʼpaʼ oʼ ahuerr aʼnahua.
25 Mas, enquanto todos estavam dormindo, veio o inimigo dele, semeou o joio no meio do trigo e foi embora.
26 Narmetsñapaʼ oʼ cheparesua oʼ meʼtyesuapaʼ allempoñapaʼ entet ñam̃a taʼteʼ oʼ chepares epuet trigo.
26 E, quando as plantas cresceram e produziram fruto, apareceu também o joio.
27 Allempoñapaʼ huac̈haʼta pamoʼmteʼ paʼtaruasañer, ñetñapaʼ atet̃ otoset: “¿Amaʼt, Nomporchaʼ cohuenayeʼ p̃aʼparrenoña puerets p̃aʼmro? Errot̃enot̃uañacaʼye oʼ chopña ñam̃a taʼteʼ all.”
27 Então os servos do dono da casa chegaram e disseram: “Patrão, o senhor não semeou boa semente no seu campo? De onde, então, vem o joio?”
28 Ñañapaʼ atet̃ otanet: “Eʼñecaʼye cohuen naʼparrañña nepuer all. Ñeñt̃ neʼmoñeʼteneʼpaʼ ñeñt̃t̃eʼcaʼyeña oʼ atet̃ p̃am̃p̃sen.” Paʼtaruasañerñapaʼ atet̃ ochet: “¿Amaʼt pemno oʼch ahuey oʼch yaʼmareʼtuerraʼña taʼteʼ?”
28 Ele, porém, lhes respondeu: “Um inimigo fez isso.” Mas os servos lhe perguntaram: “O senhor quer que a gente vá e arranque o joio?”
29 Ñañapaʼ atet̃ otanet: “Amachcaʼye saʼmareʼtatsche t̃eʼt c̈ha saʼmaram̃pennan netrigor.
29 O dono da casa respondeu: “Não! Porque, ao separar o joio, vocês poderão arrancar também com ele o trigo.
30 Allepaʼ chepuepaʼ epuet. Esempoch pomellaʼhua trigopaʼ allempochña noch ñeñt̃chaʼ aʼyapac̈heʼ trigo: Ñanomchaʼ añ saʼyapac̈haʼ taʼteʼ oʼch sehuancachmech att̃och yaʼpoyatater. Sehuancaʼhuepaʼ c̈hoschaʼña aʼyapac̈heʼña ñam̃a trigo oʼch saññoʼteñaʼ allecma neshontateñ.”
30 Deixem que cresçam juntos até a colheita. E, no tempo da colheita, direi aos ceifeiros: ‘Ajuntem primeiro o joio e amarrem-no em feixes para ser queimado; mas recolham o trigo no meu celeiro.’”
31 Allempoña Jesúspaʼ alla oterraneterr: —Añ Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña pueʼntañot̃, ñanompaʼ eʼñech puesheñaʼttsa ameʼñaʼyestsa. Allempoteññapaʼ alloʼnach sen atonetnomtsa ñeñt̃chaʼ ameʼñerrtsa att̃ochña eʼñe epaʼhuerra erracmañen Yompor poʼcohuenña. Ñeñt̃paʼ añ tomaʼntaterraneterr mostazllom̃: —Ñeñt̃ña pueʼllom̃ret̃ollpaʼ puesheñarrñapaʼ oʼ anem̃ paʼmro allchaʼ nareʼteñaʼ.
31 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
32 Ñehua, eʼñe yeñoteñ mostazllom̃ ñeñt̃paʼ atarrcaʼye nanac añet̃olleshallmerr, t̃arraña ñerraʼm oʼch yenareʼchpaʼ allempoña choppaʼ alloʼnach sen rrorranmats cohuen, atarrchetnomuets, elloch metanaʼtuan poʼpchañ narmetsoc̈hno. Ñeñt̃ña narmetsocherpaʼ oʼch huac̈haʼtoña ot̃ec̈hno ñeñt̃chaʼ amaʼtanatyesosets puetacroʼmar.
32 Esse grão é, na verdade, a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, é maior do que as hortaliças, e chega a ser uma árvore, de modo que as aves do céu vêm se aninhar nos seus ramos.
33 Jesúspaʼ alla serrpareʼtaterraneterr ellonet̃ ñeñt̃ atet̃ pena Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o atarr ayochreshat̃tena ña pueʼntañot̃. Ñeñt̃paʼ amaʼtchaʼ añet̃olla ñeñt̃chaʼ ñanom orrtatsa t̃arraña eʼñe ña poʼhuamencot̃ mamet̃ollapaʼ oʼch eʼñe epaʼhua ora errap̃aren. Ñeñt̃paʼ añ tomaʼntaterraneterr atet̃ pena chaseʼ: —Ñeñt̃ chaseʼpaʼ allo tsetenan coyaneshaʼ harinaʼ ñeñt̃ oñetsetstaten att̃och aʼchasatan harinaʼ eshecchaʼ eʼñe aʼmuesatue. Ñeñt̃ña chaseʼpaʼ amaʼtchaʼ añet̃olla net, amaʼtchaʼ aton harinaʼ ñeñt̃ maʼpa arroga, mamet̃ollapaʼ oʼch eʼñe aʼmuesatuanña amaʼt atarr aton harinaʼ.
33 Jesus lhes contou ainda outra parábola:
34 Ora allpon ñeñt̃ atet̃ yec̈hatenan Jesús acheñeneshaʼ, ñeñt̃paʼ att̃o es tomaʼntatyenanet. Allempopaʼ ama serrpareʼtataneto eʼñe att̃a, c̈hocmaña serrpareʼtatenanet tomaʼnteñtso.
34 Jesus disse todas estas coisas às multidões por parábolas e sem parábolas nada lhes dizia.
35 Att̃oña oʼ etsoterra ñeñt̃ atet̃ oteʼt̃ ñeñt̃ aʼm̃tayeʼt̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ ñeñt̃ atet̃chaʼ yec̈haterr Cristo:
35 Isso aconteceu para se cumprir o que foi dito por meio do profeta: “Abrirei a minha boca em parábolas; publicarei coisas ocultas desde a criação do mundo.”
36 Allot̃ña Jesúspaʼ saʼnman acheñeneshaʼpaʼ oʼ c̈herr pocollo. Allña huac̈haʼtoña pueyochreshaʼpaʼ atet̃ otoset: —T̃eʼpaʼ oʼch p̃otey eʼñe eñotoc̈hen ñeñt̃ tomaʼntena taʼteʼ ñeñt̃ chepuets p̃aʼmro.
36 Então, despedindo as multidões, Jesus foi para casa. E, aproximando-se dele os seus discípulos, disseram: — Explique-nos a parábola do joio do campo.
37 Ñañapaʼ atet̃ otanet: —Ñeñt̃ nareʼteneʼ eʼñe cohuen pueretspaʼ ñeñt̃paʼ nacaʼye Ñeñt̃en Acheñetosets.
37 E Jesus respondeu:
38 Ñeñt̃ naʼmuer nepenpaʼ ñeñt̃caʼyeña añe patser. Ñeñt̃ cohuen pueretspaʼ ñeñt̃caʼyeña Yompor pueyochreshaʼ ñeñt̃chaʼña c̈herrets all am̃chaʼtaret̃tena Yompor. Ñeñt̃ taʼteʼpaʼ ñeñt̃caʼyeña oneñet̃ pueyochreshaʼ.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino; o joio são os filhos do Maligno.
39 Ñeñt̃ eʼmoñeʼteneʼ ñeñt̃ nareʼtam̃p̃seʼ taʼteʼ ñeñt̃caʼyeña oneñet̃ pompor. Esempoch c̈herr allempoch pomellaʼhuapaʼ ñeñt̃paʼ añ tomaʼntena allempochña mellapoterra. Ñeñt̃chaʼña aʼyapac̈herretspaʼ ñeñt̃caʼyeña mellañoteñnaneshaʼ ñeñt̃chaʼ huac̈haʼttsa entot̃.
39 O inimigo que o semeou é o diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os ceifeiros são os anjos.
40 Atet̃ apc̈henet taʼteʼ t̃eʼ oʼch aʼpoyatachet tsopaʼ atet̃chaʼ perrñañetña oneñet̃ pueyochreshac̈hno allempoch mellapoterra.
40 Pois, assim como o joio é colhido e jogado no fogo, assim será no fim dos tempos.
41 Ñehua, na Ñeñt̃en Acheñetosetspaʼ nach mueñerreʼ nem̃llañot̃eñnaneshar ñeñt̃chaʼ aʼyapac̈haʼtuerreʼ allohuen ñeñt̃ cot̃apeʼchatyenahuet sosey ñam̃a allohuen ñeñt̃ eʼñe aña etsotayen pat̃pareñ. Arrot̃chaʼ aʼyapac̈haret̃terra alloʼtsaʼyen ñam̃a Yompor pueyochreshac̈hno, amaʼt eʼñe all ayochreshat̃tena ña.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, que ajuntarão do seu Reino todos os que servem de pedra de tropeço e os que praticam o mal
42 Oʼch eʼñe aʼyapac̈haret̃etuerretpaʼ allempochña asaprrotaret̃tet oʼpono all huorten tsoʼ. Allñapaʼ allchaʼ yahuanrrorterret, panmueñot̃et atserrpaʼ rrasoʼtyerretchaʼ paʼs.
42 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Allempoña allohuen ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es p̃aʼyets ñetñapaʼ poptetsetach eʼñech att̃et ñerraʼm atsrret̃. Eʼñech cohuen popuetyenet all am̃chaʼtaret̃tena ñeñt̃ pompor penet. Allohuenes ñeñt̃es neʼm̃ñoteneʼ neñoñ c̈haponasepaʼchña seyoc̈hro ñeñt̃ atet̃ notenes.
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no Reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
44 Poʼpocheño Jesúspaʼ alla tomaʼntaterranet poʼpoñonet̃. Ñeñt̃paʼ añ tomaʼntatanet Yompor poʼcohuenña att̃o atarr ayochreshat̃tena ña, ñeñt̃ñapaʼ atarr ayeʼchoc̈hen. Ñeñt̃paʼ atet̃ tomaʼntatanet ñerraʼmrrat̃eʼ shonteʼ quelle ñeñt̃ eʼpotaret̃tetsa eʼñe patso. Ñeñt̃ña quelle puesheñarr yacmapaʼ machayot̃ach entos. Oʼña entuepaʼ oʼ alla pampaʼner ñañapaʼ oʼ ahuerr eʼñe pocsheñeshaʼ allent̃a pomhuahuerran ora ñeñt̃ allpon echyen allochñapaʼ att̃och echan quelle alloch rañt̃errana ñeñt̃ patser alloʼtsen quelle. Att̃ochña ganam̃perrana atarr shonteʼ quelle ñeñt̃ atarr yeʼchena.
44 — O Reino dos Céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem achou e escondeu. Então, transbordante de alegria, vai, vende tudo o que tem e compra aquele campo.
45 Poʼpocheñopaʼ atet̃ tomaʼntaterraneterr: —Yompor poʼcohuenña att̃o atarr ayochreshat̃tena ña ñeñt̃paʼ atarr ayeʼchoc̈hen atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ ñeñt̃ atarr coc̈hneshaʼ serets. Puesheñarrña ñeñt̃ pomatsreʼtyetsa ñeñt̃ach atarr eʼnyen ñeñt̃chaʼ rañt̃a.
45 — O Reino dos Céus é também semelhante a um homem que negocia e procura boas pérolas.
46 Pamt̃arrñapaʼ entosan serets ñeñt̃ atarr nanac coc̈hneshaʼ ñeñt̃ñapaʼ atarr tsaʼteʼ. Ñañapaʼ allent̃ach ahuerr oʼch pomhuahuerran ora ñeñt̃ allpon echyen allochñapaʼ att̃och echan quelle alloch rañt̃errana serets ñeñt̃ atarr nanac coc̈hneshaʼ.
46 Quando encontrou uma pérola de grande valor, ele foi, vendeu tudo o que tinha e comprou a pérola.
47 Jesúspaʼ alla tomaʼntaterraneterr; ñeñt̃paʼ atet̃ otanet: —Yompor poʼcohuenña att̃o atarr ayochreshat̃tena pueʼntañot̃ ñeñt̃ñapaʼ eʼñe atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ terraya añecmuen. Oʼch terrayet saʼpopaʼ oʼch eʼñe apc̈haʼhuan allohuen paʼnamen cacac̈hno.
47 — O Reino dos Céus é ainda semelhante a uma rede que foi lançada ao mar e apanhou peixes de toda espécie.
48 Ñerraʼm oʼch eʼñe chorra allempoñapaʼ oʼch chetam̃peret top̃ñaso, oʼch anorrc̈haʼtet allchaʼ acret ñeñt̃ eʼñe cohuenareʼ ñeñt̃chaʼña eshaʼtanatet puecañt̃ro. Ñeñt̃ña ama cohuenayayepaʼ oʼch saprrochet.
48 E, quando já estava cheia, os pescadores a arrastaram para a praia e, assentados, escolheram os bons para os cestos e jogaram fora os ruins.
49 Ñeñt̃paʼ atet̃chaʼcaʼye perraña allempoch mellapoterra. C̈haʼnmac̈haʼtchaʼ mellañoteñneshaʼ ñeñt̃chaʼ ellopaʼtetstaterreʼ ñeñt̃ atsrreʼmñat̃neshaʼ ñam̃a ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es p̃aʼyets.
49 Assim será no fim dos tempos: os anjos sairão, separarão os maus dentre os justos
50 Ñeñt̃ña atsrreʼmñat̃neshaʼpaʼ huaporeʼteretchaʼ oʼpono all huorten tsoʼ. Allñapaʼ allchaʼ yahuanrrorterret, panmueñot̃et atserrpaʼ rrasoʼtyerretchaʼ paʼs.
50 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Allempoñapaʼ allent̃a aʼp̃t̃oʼtanet: —¿Eñotoc̈henaʼt sentenña allohuen ñeñt̃ atet̃ notyenes? Ñetñapaʼ atet̃ ochet: —Eñotoc̈hencaʼye yenteñ.
51 Então Jesus perguntou: Eles responderam: — Sim!
52 Allempoñapaʼ atet̃ otanet: —Ñeñt̃oʼmarña amaʼt allohuen erraʼtsen ñeñt̃ atarr etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ, ñerraʼm elloña ayc̈hataret̃tet ñamet ñeñt̃ atet̃ pena Yompor poʼcohuenña att̃o atarr ayochreshat̃tena ña, ñeñt̃ña acheñer atarrchaʼ cohuen orrtatenan cot̃ap̃ñats ñeñt̃ ahuat̃ot̃eñ, elloña cohuenchaʼ orrtaterran ñam̃a ñeñt̃ eʼñe etserra cot̃ap̃ñats. Eʼñech atet̃ pena ñerraʼmrrat̃eʼ ñeñt̃ apacllat̃eshaʼ. All aññoʼtyenan ñeñt̃ atarr morrentena errot̃enopaʼ oʼch orrtatenan ñeñt̃ errteʼ aññoʼten all; errot̃enoñapaʼ oʼch orrtatyenan ñam̃a ñeñt̃ aññoʼten ahuat̃ot̃eñ all paʼpacllo.
52 Então Jesus lhes disse:
53 Serrpareʼtatuanet Jesús ñeñt̃ atet̃ tomaʼntatyesanet, ñañapaʼ ahuerrerr allot̃.
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas, retirou-se dali.
54 C̈herr paʼnyo all Nazareto yec̈hatuerraneterr all poʼprahueto. Allñapaʼ nanac cohuanrrorteñet, atet̃ otyeñet: —Ñapaʼ errahuañacaʼyeña eñotanña ora allohuen ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena. Eseshaʼhuañacaʼyeña eñotateneʼña att̃ot̃ orrtatenan partsoteñets.
54 E, chegando à sua terra, ensinava-os na sinagoga, de modo que se maravilhavam e diziam: — De onde lhe vêm esta sabedoria e estes poderes miraculosos?
55 Ñapaʼ aña puechemer ñeñt̃ poʼtaruas peneʼ oʼch t̃orrenana tsach att̃och es yec̈hcatyen paʼnamen. Pachorpaʼ aña María. Paʼmoʼnasheñpaʼc̈hoʼña aña Jacobo, José, Simón, Judas.
55 Não é este o filho do carpinteiro? A sua mãe não se chama Maria, e seus irmãos não são Tiago, José, Simão e Judas?
56 Allohuen poʼc̈haneshaʼpaʼ eʼñecaʼye yechmeʼtuenanet parroʼmarneshayarramcheʼ. Taʼm ñañapaʼ errot̃enot̃t̃eʼña atarr es eñotyen.
56 Todas as suas irmãs não vivem entre nós? Então, de onde lhe vem tudo isto?
57 Ñeñt̃oʼmarña all eʼñe ña paʼnyo ama eseshayeʼ acuaʼpenaye entenaye. Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otanet: —Ñeñt̃ aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñpaʼ c̈hocmacaʼye am̃chaʼnaʼtpoʼ entyeñña allohuen acheñeneshaʼ, arrña paʼnyo alloʼtsen eʼñe ña pamoʼtsnaʼtarneshaʼ ñetñapaʼ ama acuaʼpenayeʼ enteñeto. Amaʼt ñam̃a ñeñt̃ parro yec̈henet paʼpaclleto, ñetpaʼc̈hoʼña ama acuaʼpenayeʼ enteñeto.
57 E escandalizavam-se por causa dele. Jesus, porém, lhes disse:
58 Ama ameʼñeñeto ñeñt̃oʼmarña allpaʼ ama atonocheyeʼ orrtataneto poʼpartsoña.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.