Marcos 7
Yanesha' NT (AME_TBL) vs VC
1 Allempoña allpaʼ huac̈haʼtoña fariseoneshaʼ epuet ñam̃a puesheñaʼtets ñeñt̃ huac̈hetsa Jerusaléñot̃ ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ judioneshacop.
1 Os fariseus e alguns dos escribas vindos de Jerusalém tinham sereunido em torno dele.
2 Ñetña allpaʼ entosñañet Jesús pueyochreshaʼ att̃a rraʼyenet ama eʼpotaʼtyeneto pot Partsocop allempoch rrallmeʼchet.
2 E perceberam que alguns dos seus discípulos comiam o pão com as mãos impuras, isto é, sem as lavar.
3 (Ñehua, allohuen fariseoneshaʼ amaʼt ñam̃a allohuen judioneshaʼ ñetpaʼ atet̃ yec̈henet amach rrenetaʼpaʼ oʼch eʼpotaʼtyeset Partsocop. T̃arraña ñeñt̃paʼ paʼtañneshaña yec̈hatnomahuet.
3 {Com efeito, os fariseus e todos os judeus, apegando-se à tradição dos antigos, não comem sem lavar cuidadosamente as mãos;
4 Ñam̃a poʼpoñ ellonet̃paʼ atet̃ yec̈hataneteʼt̃ paʼtañneshañ ñerraʼm esempo huerret allot̃ecma pomatsreʼtyenet, amach rrenetaʼpaʼ c̈hoch ñanom aʼcohuentatenetañ Partsocop. Ñam̃a shonteʼ poʼpoñec̈hno ñeñt̃ eʼñe yec̈hatyesaneteʼt̃ paʼtañneshañ. Amaʼt ñeñt̃ porret̃ p̃aʼyenet ñam̃a poʼpajoc̈hnetpaʼ c̈hochña eʼñe eʼpameʼtyeñetañ Partsocop, eʼparroʼtyenetañ amaʼt ñam̃a paʼsrerrogac̈hno Partsocop. Amaʼt ñam̃a all p̃anrameʼtyenet eʼñech eʼpataʼtueñetañ Partsocop.)
4 e, quando voltam do mercado, não comem sem ter feito abluções. E há muitos outros costumes que observam por tradição, como lavar os copos, os jarros e os pratos de metal.}
5 Añña fariseoneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ judioneshacop ñetña allempo entosñañet Jesús pueyochreshaʼ att̃a rraʼyenet ama eʼpotaʼteneto Partsocop ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ otoset Jesús: —Peyochreshac̈hnoñapaʼ esoʼmareʼtña ama eseshaʼ yec̈henayeña ñeñt̃ atet̃ yec̈heʼt̃ yatañneshañ. Ñetpaʼ att̃a rraʼyenet ama eʼpotaʼteneto Partsocop allempo rrenet.
5 Os fariseus e os escribas perguntaram-lhe: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos antigos, mas comem o pão com as mãos impuras?
6 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —Sapaʼ atarruacaʼye ommoñat̃neshast̃eʼ t̃arroʼmar atarr seshcareʼten, amaña Yomporeyeʼ sesherbeno. Isaíaspaʼ eʼñe cohuen aʼm̃taneʼt̃ Yompor poʼñoñ, saña t̃eʼñapaʼ eʼñe atet̃ sepena atet̃ oteʼt̃ allempo atet̃ ot Yompor:
6 Jesus disse-lhes: Isaías com muita razão profetizou de vós, hipócritas, quando escreveu: Este povo honra-me com os lábios, mas o seu coração está longe de mim.
7 — ausente —
7 Em vão, pois, me cultuam, porque ensinam doutrinas e preceitos humanos {29,13}.
8 Jesúspaʼ alla oterraneterr: —Sapaʼ c̈hacaʼye sequec̈hpuenña ñeñt̃ atet̃ oteney Yompor ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃aʼyen cohuen; sapaʼ añacaʼyeña atarr setsotayen ñeñt̃ atet̃ yec̈hatyesnomues saʼtañneshañ; ñeñt̃a atet̃ sep̃aʼyen orrot̃ec̈hno eʼpameʼtyeseʼ ñam̃a sepajoc̈hno. Ñam̃a poʼpoñec̈hno paʼnamen sep̃atseʼtyeneñ ñeñt̃ soten Partsocpañoʼ.
8 Deixando o mandamento de Deus, vos apegais à tradição dos homens.
9 Jesúspaʼ alla oterraneterr: —Sapaʼ añacaʼye atarr señoten att̃och sehuaporeʼtoñ Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ oteney ña ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃a cohuen; ñeñt̃oʼmarña sapaʼ eʼñe aña setsotayen ñeñt̃ yec̈hatyesnomues satañneshañ.
9 E Jesus acrescentou: Na realidade, invalidais o mandamento de Deus para estabelecer a vossa tradição.
10 Ñehua, Moiséspaʼ atet̃caʼye oteʼt̃: “Semorrenteñot̃paʼ sem̃chaʼnaʼchchaʼ sompor ñam̃a sachor.” Elloña ñam̃a poʼpoñonet̃paʼ atet̃ oteʼt̃ Moisés: “Ñerraʼm eseshaʼ sasareʼteneʼ pompor ñam̃a pachor ñeñt̃paʼ muetsetepaʼ.”
10 Pois Moisés disse: Honra teu pai e tua mãe; e: Todo aquele que amaldiçoar pai ou mãe seja morto.
11 T̃arraña sañapaʼ atet̃ sotyen ñerraʼm eseshaʼ atet̃ oteneʼ pompor ñam̃a pachor: “Ñeñt̃ nechen oʼch napapeñpaʼ t̃arraña amach napape t̃eʼpaʼ oʼch neneʼ Yomporecop ñeñt̃ otenet Corbán”,
11 Vós, porém, dizeis: Se alguém disser ao pai ou à mãe: Qualquer coisa que de minha parte te pudesse ser útil é corban, isto é, oferta,
12 ñeñt̃ña acheñerpaʼ sañapaʼ atet̃chaʼ soteñ: “P̃ocoppaʼ ama pallteno oʼch es p̃ap̃ p̃amoʼmteʼ.” Att̃oña sapaʼ ama semnateñe ñeñt̃ acheñer eʼñe ña puemorrenteñot̃paʼ oʼch es apuenan pompor ñam̃a pachor.
12 e já não lhe deixais fazer coisa alguma a favor de seu pai ou de sua mãe,
13 Att̃ocaʼyeña sehuaporeʼteññañña Yompor poʼñoñ allochñapaʼ eʼñech aña setsoten ñeñt̃ eʼñe sa seyc̈heña. Amaʼt ellonet̃paʼc̈hoʼña shonteʼ poʼpoñec̈hno ñeñt̃ atet̃ sep̃atseʼtyena paʼnamenaʼttsocma.
13 anulando a palavra de Deus por vossa tradição que vós vos transmitistes. E fazeis ainda muitas coisas semelhantes.
14 Allempoña Jesúspaʼ c̈horeʼtan acheñeneshaʼ ñeñt̃ shontetsa, ñetñapaʼ atet̃ otanet: —Sañapaʼ poʼñoc̈h allohuenes eʼñepaʼchña cohuen seʼm̃ñoten allochñapaʼ att̃och eʼñe cohuen c̈haponasa seyoc̈hro.
14 Tendo chamado de novo a turba, dizia-lhes: Ouvi-me todos, e entendei.
15 Ama añeyeʼ yaʼsosyatenaye Partsocop ñeñt̃ yerraʼyen. Añcaʼyeña yaʼsosyateneʼ eʼñe ya yoct̃apeʼchatseʼteñot̃ ñeñt̃paʼ yeyoc̈hrot̃caʼye huena.
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, o possa manchar; mas o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
16 Ñeñt̃es poʼñoc̈h neʼm̃ñoteneʼ c̈haponasepaʼch seyoc̈hro ñeñt̃ atet̃ netmaʼntatensa añ ñoñets.
16 {bom entendedor meia palavra basta.}
17 Allempoña Jesúspaʼ saʼnerran acheñeneshaʼpaʼ ñañapaʼ beʼt̃osuerrerr pocollo allña pueyochreshaʼpaʼ atet̃ otoset: —¿Esoʼtña petmaʼntatyeneyña ñorraʼ?
17 Quando deixou o povo e entrou em casa, os seus discípulos perguntaram-lhe acerca da parábola.
18 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —Sapaʼc̈hoʼña eʼñeʼtña att̃ecmas sam̃a, ama es sec̈henoyo seyoc̈hro. Sapaʼ amaʼt señotenoña ñeñt̃ yerraʼyen yenamot̃ ñeñt̃paʼ amat̃eʼ errot̃enot̃ aʼsosyatyeña Partsocop.
18 Respondeu-lhes: Sois também vós assim ignorantes? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode tornar impuro,
19 T̃arroʼmar ñeñt̃ yerraʼyenpaʼ amacaʼye yeyoc̈hroyeʼ c̈heno, yat̃acaʼye c̈hen. Ñeñt̃paʼ c̈hocmachcaʼye yener aʼyo. Ñehua, ñeñt̃paʼ atet̃ eñotateney Jesús allohuen rreñtsoc̈hnopaʼ eʼñecaʼye cohuenacma eʼñe arrapahuocma.
19 porque não lhe entra no coração, mas vai ao ventre e dali segue sua lei natural? Assim ele declarava puros todos os alimentos. E acrescentava:
20 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Añña ñeñt̃ c̈haʼnets yenamot̃ ñeñt̃ att̃o yeñosatseʼtyen ñeñt̃paʼ eʼñe yeyoc̈hrot̃ huena ñeñt̃ña c̈hocma yaʼsosyateneʼña Partsocop.
20 Ora, o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
21 Eʼñe yeyoc̈hrot̃ huena cot̃ap̃ñats ñeñt̃ amaʼt mameshapaʼ ama cohuenayaye, ñeñt̃paʼ añ: chetapretannaʼteñets t̃aporets, cañoreshaʼteñets, muetsannaʼteñets,
21 Porque é do interior do coração dos homens que procedem os maus pensamentos: devassidões, roubos, assassinatos,
22 etatsreʼtyeñets, yeʼchapretannaʼteñets, atsrreʼmueñets, shecareʼtannaʼteñets, ottatseʼteñets, moparrñats, sasareʼteñets, ommoʼcheñets, otatseʼteñets.
22 adultérios, cobiças, perversidades, fraudes, desonestidade, inveja, difamação, orgulho e insensatez.
23 Ñeñt̃ allohuen sosyaʼtsañec̈hno ñeñt̃paʼ yeyoc̈hrot̃caʼyeña huena, ñeñt̃caʼyeña yaʼsosyateneʼña Partsocop.
23 Todos estes vícios procedem de dentro e tornam impuro o homem.
24 Allempoñapaʼ ahuerrerr Jesús allot̃paʼ alla c̈hap allampaño anets Tiro ñam̃a Sidón. Allempo c̈hap all pocollopaʼ ñapaʼ mueneñeñ eʼñoʼch aʼnahua c̈hapañ. T̃arraña ama errot̃enot̃ c̈hapo aʼnahua,
24 Em seguida, deixando aquele lugar, foi para a terra de Tiro e de Sidônia. E tendo entrado numa casa, não quis que ninguém o soubesse. Mas não pôde ficar oculto,
25 t̃arroʼmar eʼñe allempo c̈hap c̈ha eʼmareʼteʼ puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃ achoyoret̃. Puechoyorñapaʼ penochor ñeñt̃ñapaʼ c̈ha chorreña oneñet̃. Ñeñt̃ña coyaneshaʼ huapapaʼ rromosa Jesús paʼrrp̃ot̃.
25 pois uma mulher, cuja filha possuía um espírito imundo, logo que soube que ele estava ali, entrou e caiu a seus pés.
26 Ñeñt̃ña coyanesharpaʼ ama judioneshayaye, ñapaʼ poʼpoñ acheñ ñeñt̃ sirofenicioʼmarneshaʼ. All rromosa Jesús paʼrrp̃ot̃paʼ atet̃ otos: —Nepapare, pequec̈hpatatayeʼchapon nechoyor oneñet̃.
26 {Essa mulher era pagã, de origem siro-fenícia.} Ora, ela suplicava-lhe que expelisse de sua filha o demônio.
27 Jesúsñapaʼ atet̃ tomaʼntatana acheñeneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃oʼmarña atet̃ och: —Ñanomchaʼ ya yacñet̃ar yaʼyetaʼ t̃arroʼmar ama pocteyaye oʼch yeprratam̃pes yacñet̃ar puerrar oʼch yehuaporeʼtam̃pes alloʼtsen ochec oʼch rreʼ ñam̃a ochec.
27 Disse-lhe Jesus: Deixa primeiro que se fartem os filhos, porque não fica bem tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cães.
28 Coyaneshaʼñapaʼ atet̃ otererr: —Amaʼt atteñ nepapareshachaʼ t̃arraña amaʼt ochecpaʼc̈hoʼña rraʼyenan cheshaneshaʼ puerrar ñeñt̃ aʼshoreʼtatyenet poʼmesap̃nac̈ho.
28 Mas ela respondeu: É verdade, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.
29 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otererr: —Eʼñe pocteʼ atet̃ peʼñorena; eʼñepaʼt p̃ameʼñenna. Ñeñt̃oʼmar t̃eʼpaʼ oʼch ahuerrep̃ eʼñe peñmañeshaʼ, t̃eʼña oneñet̃paʼ oʼ quec̈hpaʼnerrnap̃ pechoyor.
29 Jesus respondeu-lhe: Por causa desta palavra, vai-te, que saiu o demônio de tua filha.
30 Allempoña coyaneshaʼpaʼ ahuerr paʼpacllo, oʼ c̈herrpaʼ alla entuerran puechoyor alla p̃anena eʼñe cohuen poʼmayo, oneñet̃ñapaʼ oʼ quec̈hpaʼner.
30 Voltou ela para casa e achou a menina deitada na cama. O demônio havia saído.
31 Allempo puerrerra allot̃ ñeñt̃ allampañot̃ Tirot̃, arr oñemhuanom anetso Sidón allot̃ ñam̃a poʼpoñ anetso Decapolisoʼmar. Att̃oña oʼ alla ahuerr saʼponet̃ all Galileyaso.
31 Ele deixou de novo as fronteiras de Tiro e foi por Sidônia ao mar da Galiléia, no meio do território da Decápole.
32 Oʼ c̈herr allpaʼ huapaterrñañeterr puesheñarr yacma ñeñt̃ñapaʼ paquet ñam̃a ama eʼñeyeʼ cohuenayeʼ eñeno. Ñeñt̃ña huapateʼpaʼ atet̃ otosan Jesús: —Añecopcaʼ nehuapateñ oʼch p̃aʼp̃lleʼ p̃otot̃ att̃och correrra.
32 Ora, apresentaram-lhe um surdo-mudo, rogando-lhe que lhe impusesse a mão.
33 Jesúsñapaʼ allent̃a anem̃ ñapuet̃ aʼyenet̃, allñapaʼ eshoʼtosan potap̃ paquet pueto; ñam̃a oʼ senmareʼpaʼ oʼ alla aʼp̃llerrñañer ñam̃a pueñeñ.
33 Jesus tomou-o à parte dentre o povo, pôs-lhe os dedos nos ouvidos e tocou-lhe a língua com saliva.
34 Allempoña Jesús cohuaʼ enonet̃paʼ enara. Allempoñapaʼ atet̃ ot eʼñe ña poʼñoño: —Efata —ñeñt̃ yoten yeñoño: Potaʼnerrepaʼ pet allochñapaʼ oʼch peʼmuerra eʼñe cohuen.
34 E levantou os olhos ao céu, deu um suspiro e disse-lhe: Éfeta!, que quer dizer abre-te!
35 Eʼñe otueʼpaʼ c̈ha potaʼnerrets puetpaʼ eʼñe cohuen eʼmuerra. Amaʼt ñeñt̃ echarrtateneʼ pueñeñpaʼ oʼ aʼrroyer c̈ha eñorerrtsa eʼñe cohuen.
35 No mesmo instante os ouvidos se lhe abriram, a prisão da língua se lhe desfez e ele falava perfeitamente.
36 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet: —T̃eʼpaʼ amach eseshaʼ sotap̃saʼtatsto amaʼt eʼñe puesheñarra. Amaʼt atet̃ otanetañ elloña ñetpaʼ aʼmet̃areʼteñet.
36 Proibiu-lhes que o dissessem a alguém. Mas quanto mais lhes proibia, tanto mais o publicavam.
37 Allñapaʼ atarr nanac cohuanrrorteñet, atet̃ otyenet: —Jesúspaʼ atarroʼtrra cohuenña ñeñt̃ allohuen atet̃ es p̃aʼyen. Amaʼt paquetneshaʼpaʼ c̈hocma eʼñe cohuen eʼmatuenanet. Amaʼt ñam̃a opananeshac̈hnopaʼ c̈hocma eʼñe cohuen eñoratyenanet.
37 E tanto mais se admiravam, dizendo: Ele fez bem todas as coisas. Fez ouvir os surdos e falar os mudos!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.